Neil Young / Crazy Horse - Zuma (1975)

fatima schreef:
nou fatima dan zeg ik je bij deze dat het maar halve fans zijn, want bij Neil horen de zachte en de harde kant onlosmakelijk bij elkaar.

En zoals je weet is een half ei geen ei, en een halve fan geen ( echte) fan

Dat zonnebrilletje red je net!

Ik beschouw mij wel degelijk een redelijk toegewijde fan, maar heb ook vele werkstukken van Neil Young die ik niet meer uit de hoes haal.

Met name dus de onderdelen country en schommelstoel. Waar hij aardig wat cd's mee heeft volgepend.

Dat moet hij vooral zelf weten, ik hou het meest van Neil Young en zijn electrische Crazy horse.
Of van een combinatie van sterke ballads en electrisch vuurwerk, zoals op Harvest, Everybody knows this is nowhere, After the goldrush en deze Zuma.

Hij heeft zoveel geschreven en zoveel verschillende cd's uitgebracht, ik kan mij best voorstellen dat ook voor de echte fans er delen zijn waar zij (op z'n minst) minder in zijn geïnteresseerd.

Het meest akelige dat ik mij kan voorstellen, is dat je iets per se goed moet vinden van je favoriete artiest omdat het je favoriete artiest is. Omdat je bang moet zijn om voor half ei te worden uitgemaakt!

Die vlieger gaat bij Neil Young in ieder geval niet op, daarvoor is zijn werk te verschillend.

Mee eens. Soms neigen commentaren naar persoonsverheerlijking, al zijn de meeste gewoon genuanceerd. En 'fan' zijn is geen doel op zich. Voor mij niet althans.

Zelfde bij mij, maar daar is nu duidelijk verandering in gekomen. Nu Everybody Knows... nog!

Cortez the Killer vind ik overigens niet zo bijzonder interessant, Danger Bird daarentegen... Weergaloos.

Ik zat te twijfelen tussen deze en Everybody Knows This Is.. Ik heb toch niet voor deze gekozen. Ik dacht dat ik het ook wel een andere keer kon kopen. Maar eigenlijk kan ik niet wachten.

Een bekend probleem Denk dat ik toch ook dezelfde keuze had gemaakt. Vind Everybody knows.. overall net een tikkie beter dan deze..

ze zijn gewoon alle beregoed en behoren tot het beste wat neil ooit uitgebracht heeft , vooral het gitaarwerk is op beide platen van hoog gehalte !

Sluit ik mij voor 100% bij aan. Allebei 5 sterren met een hele lichte voorkeur voor Everybody knows this is nowhere (mijn huidige nr 1 aller tijden!)

en gelijk heb je musician , bij zuma zit er gewoon één nummertje dat wel heel erg goed is ( trough my sails ) maar het past niet in het ' zuma ' kader , voor de rest alle 2 , 5 sterren platen !

Pardon My Heart

Lekkere muziek, maar ik moet het niet te vaak beluisteren, dan wordt het toch wat saai.
Cortez the Killer is een weergaloos nummer, dat kan ik wél enkele malen per dag horen.

Toen ik dit album voor het eerst hoorde, voelde ik me misleid. Ik had tot dan toe alleen Harvest en Rust Never Sleeps (de 1989 versie, met liner notes achterin het boekje) en in die liner notes werd dit album als 'Hard Rocking' gecategoriseerd. Ik verwachtte dus een soort Deep Purple of Led Zeppelin, maar in plaats daarvan kreeg ik country rock, met een liedje van CSNY als afsluiter nota bene!

Inmiddels weet ik wel beter, en schaar ik dit album onder mijn favorieten. Het is ook het eerste album na de Ditch Trilogy en de eerste met Frank Sampedro, die Whitten niet helemaal kan doen laten vergeten, maar toch verdomde dichtbij komt. Het album komt deels voort uit een soort jam sessie, met nummers die Young schreef ten tijde van zijn herstel van een keel operatie (waarschijnlijk door de inspanningen van 1973-74). Om maar een voorbeeld te noemen, tijdens de opnames van Cortez the Killer viel de stroom meerdere malen uit, waardoor hele stukken van dit nummer niet zijn opgenomen. Maar Young is zoals hij is en aangezien dit de beste take was (die nog steeds 7:31 duurt!) werd er met wat knip en plakwerk het nummer gemaakt dat we nu allemaal wel kunnen dromen.

Maar goed, we lopen op de zaken vooruit. He eerste nummer, dat ook live ten gehore werd gebracht in de RAI, tijdens mijn eerste concert van deze levende legende is eigenlijk al een ouwetje. De basis van dit nummer is namelijk I Wonder, van the Squires en stamt al uit 1965 en gek genoeg is er in de tussentijd nauwelijks wat aan veranderd.

Danger bird is een heel donker nummer, dat mijns inziens deels gaat over de breuk tussen Young en Carrie Snodgress, en als ik me niet vergis zijn ook delen van een nummer van Homegrown hergebruikt, waardoor het als twee nummers ineen klinkt, temeer omdat Young en Crazy Horse beiden wat anders spelen.

Daarna volgt een volgend nummer van Homegrown, pardon my Heart, waarvan ik eerst dacht dat Talbot en Molina het zongen, omdat het met zo'n lage raspende stem is gezongen, haast praatzingen lijkt het wel. Ik heb ook een live versie uit 1974 gehoord, met een zeer toepasselijke aankondiging: Next, I'm gonna play a lovesong I learded recently... I wrote it too! ...if this is a lovesong, it's the saddest damn lovesong I ever heard... Dat is weer de eenzame Young zoals we em kennen van voor Harvest! Waar liefdesverdriet niet allemaal goed voor is... ook in NYA Vol. 2 kunnen we van dit soort nummers verwachten, zoals Give Me Strength.

Looking for a Love is dan de Heart of Gold van dit album, een uptempo country rock nummer, Crazy Horse voor het eerst ècht op harmony en voor je het weet is het weer voorbij.

Dan komen we aan bij één van mijn favorieten, en als ik dit nummer hoor moet ik altijd aan de uitspraak 'out of key, but always in tune' denken, lekker hoog, bij tijd en wijle vals, maar altijd goed. De cryptische tekst is ook typisch Young:

I have seen you in the movies
And in those magazines at night
I saw you on the barstool when
You held that glass so tight.

Een soort, het was warm en druk, en naast mij stond een lege kruk, maar dan anders, duisterder, net als de rest van het nummer.

De volgende twee nummers zijn rechttoe rechtaan country rockers, van Drive Back heb ik ook een live versie uit 1976 die behoorlijk swingt, dus als ie op de aangekondigde live CD Odeon-Budokan staat valt er zeker wat te genieten.

Dan het magnum opus van deze plaat, Cortez the Killer. Zoals al eerder gezegd was het nummer oorspronkelijk veel langer, maar moest er noodgedwongen in geknipt worden, vanwege stroomuitval. De eerste 3,5 minuut zijn gewoon pure magie, een op zich zelf staand nummer haast, en neemt je mee van het heden terug naar de tijd van Cortez, alwaar Young zijn beklag doet over de kolonisatiedrang van de Spanjaarden ten koste van de Inca's. Het is tegelijkertijd ook het eerste nummer in een drieluik, de andere twee zijn Like an Inca en Inca Queen. Ook dit nummer is weer typisch Neil Young, met een paar simpele akkoorden en treffende woordkeus neemt hij je mee naar een door hem zorgvuldig geconstrueerde (fantasie-)wereld. Misschien is hij technisch niet de meest begaafde gitarist, maar ik kan er maar weinig opnoemen die dit kunnen, elke noot is raak. Ook dit nummer heb ik live mogen horen, in de Ahoy in 2009. Toen werd, bijna zoals gebruikelijk, de intro ingekort, hetgeen weer werd gecompenseerd door een langere solo later in het nummer. Dit nummer leent zich daar, net als Like a Hurricane, Down by the River, Cowgirl in the Sand en tegenwoordig ook No Hidden Path prima voor, in 2001 speelde hij zelfs een versie die dik 20 minuten duurde...

De afsluiter is ook een juweeltje; een overblijfsel van de Human Highway sessies en een glimp van wat had kunnen zijn. Wat is het eigenlijk ongelooflijk jammer dat de ego's zo clashten, want het had een prachtalbum kunnen worden, afgaand op dit nummer.

Dit album wordt vaak over het hoofd gezien, het zijn vaak Harvest en After the Gold Rush die de aandacht krijgen bij de mainstream en the Ditch Tilogy bij de die-hards, maar tussendoor, in zijn meest productieve periode heeft ie er dit pareltje ook nog uitgeperst, daarom met recht 5 sterren.

Hmmm... zo dacht ik er vroeger over, maar begin deze week weer eens een paar keer gedraaid (vandaar ook mijn stem en berichtje), en ik moet nu toch zeggen dat ik dit album blijf draaien. Het pakt me allemaal veel meer dan vroeger. Eigenlijk toch wel een fantastisch album.

Doe er voorlopig een halve ster bij, met kans op meer in de (nabije) toekomst.

geweldige plaat dit wederom. vanaf everybody knows tot deze niks dan topplaten van Neil. Dit is de meest gebalanceerde van al die topplaten met lekkere uitgesponnen rock ( cortez) , wat CSNY ( through my sails) , wat lekkere rockers en tearjerkers.

ik ken geen artiest die zo'n rits 5 sterrenplaten achter elkaar maakte in zo'n korte tijdspanne (beatles komen dichtbij van 64 tot 69)

Het is weer een hele goede plaat, maar dit is voor mij net geen topplaat. Hier en daar net iets te netjes en gepolijst. Geen misverstanden, het niveau is nog steeds erg hoog, maar ik vind alle voorgangers (op zijn solodebuut na) toch beter. Of laat ik zeggen, nog beter. Want 95% van alle artiesten maakt niet zo'n plaat als 'Zuma' natuurlijk.

Mooie plaat van Neil. Zo wil ik hem horen, niets geen "Oh mooi meisje aan de bar daar, je ogen zijn zo mooi en ik koop voor je een drankje. Langzaam lul ik je mijn bed in met gladde praatjes", maar Neil die je aankijkt en zegt: "Mooie schoenen. Neuken?" en je vervolgens vol wodka giet onder het mom van "een dronken vrouw is een engel in bed."
Nu schrijft Neil niet openlijk erotisch of iets dergelijks, maar jullie snappen de metafoor.

nee.

Oké, dan snap jij hem niet.

Nee, ik eigenlijk ook niet, omdat, zoals je al aangeeft, het aangestipte thema inderdaad niet behoort tot de hoofdmoot van Neil Young teksten.

Je zou beter kunnen zeggen: het is van dik hout zaagt men planken bij Neil Young: Cortez wás ook een killer en had je nog twijfels, dan weet je het nu zeker. Neil Young neemt geen blad voor de mond en zegt zoals het is. En zo klinkt zijn muziek ook: recht voor z'n raap.

...en als je geen blad voor je mond neemt, zeg je dus tegen dat meisje in de bar 'mooie schoenen...neuken' in plaats van de gladde jongen uit te hangen om dat meisje in je bed te krijgen.

Tja, moeilijk, metaforen...

Zelf houd ik er overigens meer van om complimenten over mijn schoenen te krijgen en versierd te worden. Dat heeft dan weer niet met dik hout te maken maar meer met luiheid.

Neil Young is stilaan één van m'n favoriete artiesten aan het worden. Ook deze plaat, 'Zuma' is raak. 'Cortez The Killer' is natuurlijk, zoals harm1985 in z'n stuk aangeeft, het magnum opus van de plaat. Dat nummer is echt geweldig, één van de beste die Neil Young heeft geschreven naar mijn mening, en dat wil al wat zeggen (van het werk dat ik ken, uiteraard, maar dat is het meest bekende, zodus). Ook de andere nummers spreken me werkelijk aan. 'Danger Bird' is een prachtig nummer, 'Barstool Blues' heeft een erg mooie tekst en ook afsluiter 'Through My Sails' met de maatjes van CSNY doet ontroeren. Een score ga ik nog niet geven, maar die komt er nog wel!

De zang in 'Barstool Blues' is trouwens zo vals dat ik het fantastisch vind!

Inderdaad, dat is ook een van mijn favorieten... morgen maar weer eens opzetten!

Bij Neil Young albums wil het kwartje nog weleens pas na een aantal keer afspelen vallen, maar Zuma zal nooit tot mijn favorieten behoren vrees ik. Laatste twee nummers hoor ik graag, dangerbird is ok, maar bezorgt me geen rillingen zoals anderen hier weleens hebben gepost. Gelukkigen biljven er genoeg albums van hem over.

Hierbij een link naar een prachtige en ingetogen solo-versie van Cortez The Killer.



Dit was de dag na het overlijden van Neil Young's grote kameraad en mede-muzikant Ben Keith.

Ik vind zijn akoestische versie met mondharmonica van 'Cortez the Killer' van 31 oktober 1999 eigenlijk nog 10x mooier dan de soloversies die hij deze tour brengt.

Inderdaad prachtig, bedankt.

Wil al heel lang eens aan Neil Young beginnen, dus vandaag is het eindelijk zover! Eerste paar luisterbeurten bevielen mij erg goed, vooral Cortez The Killer is prachtig!

Nog iemand met suggesties welk albums ik nu zal moeten checken?

Everybody Knows This Is Nowhere.

Everybody Knows This Is Nowhere, After the Gold Rush en Harvest zijn zijn meest essentiële albums. On the Beach en latere albums als Freedom en Ragged Glory zijn ook aanraders.