Neil Young - Old Ways (1985)

Haha

Ongelooflijk de hoeveelheid muzikanten die hier op te horen zijn, zoals Willie Nelson, Waylon Jennings en Béla Fleck. Ik houd van country muziek en het gaat meneer Young goed af. Een mooi album.

Young vind ik een begenadigd liedjesmaker maar op elk album staan wel een paar songs die me door klagerige overdaad in de hoge stemregisters doen besluiten van aanschaf af te zien. Er zijn voor mij een paar onderling totaal verschillende uitzonderingen: het bluesy On The Beach, het rockende Ragged Glory en dit countryalbum. Maar als je niet van country houdt, en dat zijn er velen, dan moet je hier eenvoudig niet aan beginnen. Want dat is het en nog onvervalst ook. In dat genre is het geen topper maar wel een degelijk en pretentieloos grote mannen album zonder al te nadrukkelijke Young signatuur. Alsof hij even niet opvalt in dat wijdse (muzikale) landschap. Mij bevalt dat wel.

Dit is ook één van zijn albums die ik het meeste draai. Het blijft wel lastig om te bepalen hoe serieus dit allemaal is. Neil Young veranderde in die tijd in een soort Willie Nelson, nam ook bepaalde standpunten in die je niet zo snel van hem zou verwachten. Muzikaal ligt het er met allerlei countryclichés ook vaak erg dik bovenop. Young is absoluut een liefhebber van country, maar er zit voor mijn gevoel ook iets van een grap in. Als altijd lekker paradoxaal en daarom ook weer typisch Neil Young.

Bij het bekijken van Austin City Limits 1984 moet ik ook altijd een beetje lachen tussen mijn bewondering door.

Zelfde geldt natuurlijk voor the Shockin' Pinks en the Bluenotes, heel serieus allemaal, maar na een jaar of anderhalf was het alweer voorbij. Country periode duurde toch zeker een jaar of 2 a 2,5, tijdens Farm Aid 86 nog met een country band opgetreden. Stiekem was het ook een fuck you aan Geffen die Old Ways (de originele versie althans) te country vond.

Dit album is me net wat te gepolijst, zitten goede nummers bij, zoals Get Back to the Country, Old Ways, Are There Any More Real Cowboys?, California Sunset, Misfits en Bound for Glory, maar Wayward wind is een beetje over the top.

Live klinkt dit net wat frisser, zoals te horen op A Treasure, toen dit album werd opgenomen was Neil er ook wel een beetje klaar mee. Zonde dat de originele versie (uit 1983) nooit is uitgebracht, maar ja, daar zijn the Archives voor.

Are there Anymore Real Cowboys is dan ook samen met Willie Nelson Maar ik denk dat je dat al wel wist.

Hoewel ik niet zo selectief ben als Kistenkuif bij het beluisteren van het werk van Neil Young, is er een aantal albums van zijn hand, dat ik eigenlijk niet meer hoef te horen (bijvoorbeeld Landing on Water en Trans), en dan kan ik ook nog een flinke stapel maken van Young-cd's die me teleurstellen en die ik om die reden ook heb afgezonderd. Dit onderhavige album vormt daar een gelukkige uitzondering op, en dan komt denk ik voor een deel omdat Neil Young hoorbaar plezier heeft in het vertolken van deze heel aardige countryliedjes, aldoet ie dat natuurlijk wel op zijn eigen (Youngse) manier. Je kunt heel goed horen dat hij er affiniteit mee heeft, en voor deze luisteraar geldt dat ook, al sinds de jaren 60, toen ik bijvoorbeeld Johnny Cash en Patsy Cline op de radio hoorde.
De prima musici en andere vocalisten (Jennings en Nelson) doen de rest. Daarmee is dit album naar mijn smaak, samen met This Note's For You, een wel degelijk goed beluisterbaar album uit zijn oeuvre voor wat betreft de jaren '80. Ik mag het in ieder geval nog regelmatig graag horen, de enigszins gladde productie ten spijt.

@ Harm en co:

This Note's For You en vooral Everybody's Rockin' zijn inderdaad op eenzelfde wijze tot stand gekomen. Old Ways (en in iets mindere mate ook This Note) is wel veel vakkundiger gemaakt dan Everybody's Rockin'.

Heb een bootleg van de originele Old Ways, al vind ik dat niet direct een grote verbetering. Met een wat meer alt-country geluid of inderdaad zoals live (evt. Crazy Horse samen met The International Harvesters) had dit best een bovengemiddelde plaat in Youngs oeuvre kunnen zijn.

Dat live album met de International Harvesters kan ik heel goed hebben. Er zit een soort van authenticiteit in die op Old Ways ontbreekt.

Bovendien "lift" Neil de songs daar toch van country naar southern rock en die sfeer vind ik beter bij Young passen. Ik ben ook al geen Nelson fan en over Nashville nog maar gezwegen.
Neil mag zijn kont tegen de kribbe gooien bij Geffen, deze muziek, in deze uitvoering, vind ik niet het ware voor Neil. Het zit hem niet gegoten. Kijk, kom je nu met Massey Hall of de nieuwste variant Cellar door...

Ik was destijds echt zwaar pissed off, toen Young met Old Ways kwam aanzetten

Pissed off was ik niet toen ik Old Ways blind had aangeschaft, vind het best een aardige plaat, maar het blijft het mindere broertje van Comes a Time, zo heb ik 'm altijd gecategoriseerd. Als ik dan wat country van Neil wil horen is het dus meestal Comes a Time. International Harvesters heb ik niet eens meer aangeschaft, gaat nog verder (te ver) de country hoek in dan Old Ways.

Ik ook niet. Vaak een beetje te gelikt en erg cliché, maar Willy Nelson heeft dan weer net zoiets als Old Ways: ergens is het een heel komisch figuur, ondanks zijn magere muziek.

Ik vond Old Ways wel verfrissend midden in de jaren 80 tussen bands als Depeche mode, Simple minds en Duran Duran. Neil doet wat hij wil, en dat bleek.
Het is een leuke zomerplaat, kwam ook uit in de zomer, rond de periode live aid.
De plaat is best leuk voor op de achtergrond.
Maar zeker voor Neil geen grap, Neil is niet bepaald een grappenmaker, en ook zeker niet om David Geffen te jennen. Dit was wat de man wilde en deed en kon in die tijd, en dat was in de jaren 80 niet erg veel.
My Boy vind ik wel mooi, zeer herkenbaar qua emoties voor een ieder met kinderen die snel groter worden.

Comes A Time zou ik geen onvervalste country willen noemen. Er staan een flink aantal songs op die er op zijn Youngiaans zwaar op leunen maar zonder het typische Nashvillegeluid van deze schijf. Het is dat de stem van Young zo karakteristiek is want anders zou het een willekeurig album kunnen zijn uit de serieproduktie van die countryfabriek en waarschijnlijk al lang vergeten.

Misschien geen grap, maar toch zeker een soort van act. En die act vind ik op zich wel grappig, ook omdat hij het zo ver doorvoert. Over zijn 'personage' van Everybody's Rockin' zei hij ook dat hij die vent maanden lang is geweest. En dat was absoluut een doelbewuste steek naar Geffen.

Als jouw helden zeperds van platen maken is het gelijk een act, een bewuste keuze om een slechte plaat te maken, dat geloof je toch zelf niet!!
Weet je wat ik denk? Dat 'Old sock' van Eric Clapton eigenlijk ook een act is, het is geen slechte plaat, het is een act

En daar komt 'ie weer. Mag ik ook voor mezelf spreken zonder dat jij het weer verdraait? Of kun je echt zo slecht lezen?

Everybody's Rockin' was een (boze) grap. Sla de aanwezige literatuur, zoals Shakey en interviews met Neil Young er maar op na. Geffen wilde liever rock 'n' roll dan country, nou dat kreeg hij van Young. Grap of niet, dat vind ik gewoon een matige plaat met eigenlijk geen enkel hoogtepunt.

Old Ways is voor een deel performance (in de zin van Judith Butler). Kijk alleen al naar zijn uiterlijk, luister naar het accent dat hij tijdens 1984/85 opzette, de aangedikte vioolpartijen, zijn ineens onwijs pacifistische houding en zijn standpunten in die tijd. Was daarna ook allemaal weer afgelopen, dus zo serieus zal het ook weer niet zijn geweest. Daar zit gewoon iets van een act in en ik vind dat een grappige act. Los daarvan wordt Old Ways echt niet unaniem als slechte plaat beschouwd.

Neil Young heeft van mij bovendien ook onvoldoendes gekregen. Je zal mij nooit zien lachen om bijv. Fork in the Road, Landing on Water, Americana of Are You Passionate. Ik heb dat ook al geen acts genoemd, dus je hele redenering gaat mank.

Ik lees prima, zoveel bijzonders staat er niet.
Je schrijft zelf: zo serieus zal het ook weer niet zijn geweest. Dat is jouw mening of jouw waarschijnlijkheid. Wat prima is, maar het is geen feit. Maar je beweert het zo stellig dat het voor jouw absoluut zo is. En iedere andere mening per definitie minderwaardig is.

Ik denk dat Old ways voor Neil Young een serieuze plaat is geweest waarmee hij probeerde een zo origineel mogelijk klinkende country plaat te maken, vandaar dat veel zo overdreven klinkt op old ways, dat hoor je ook terug op old school country platen. Dat de opzet niet helemaal is geslaagd is duidelijk.

Neil heeft eigenlijk maar weinig albums geschreven waar hij echt bij iedereen de handen voor op elkaar kreeg.

Ik vind Old Ways helemaal niks en ik heb ook altijd gevonden dat country helemaal niet bij Young past. Dan klinkt het ook niet natuurlijk maar gemaakt, z'n roots lagen er helemaal niet. Net zo min als bij de rock van Everybody's rockin'. En ik weet nu al, dat hij ook nooit aan jazz zal moeten beginnen.

Stijn vindt het niet zijn beste albums, maar ik denk eerlijk gezegd dat Fork in the road en Americana twee albums zijn die Neil juist wel erg goed liggen. Ze vertonen hoorbaar trekjes uit het verleden en de gekozen vorm van industrieelachtige rock (Fork in the road) en tot Crazy Horse omgetoverde volksliedjes van Americana, geven dat precies aan.

Ik vind het twee zeer geslaagde albums en ze passen goed bij het late idioom van Young's werk in de 21e eeuw.
Young heeft terecht zijn kont tegen de kribbe gegooid inzake Geffen. Daar had hij een punt. Maar hij was niet goed thuis in de muziek die hij heeft uitgebracht via Geffen. Het is geforceerd, teveel nep.

De vraag is, of Neil Young die albums ooit zou hebben uitgebracht als hij nog steeds bij Reprise zou hebben gezeten. Ik denk eerlijk gezegd van niet.

Ik kom er door de discussie hiero pas achter dat ik deze nog niet had becijferd. Ik heb een soort zwak voor deze plaat en draai hem zo af en toe ook wel. 'Misfits' is denk ik mijn favoriete nummer en zou nog wel ergens een lijstje kunnen halen met favorieten.

Het is allemaal niet onaardig, op deze plaat, al moet ik toegeven dat het nergens echt heel goed wordt. 3,5 kan er ik er wel aan kwijt.

Hij is toch wel opgegroeid met country, rock 'n' roll en folk.

Snap het commentaar van musician ook niet helemaal. Een groot deel van de albums van Neil, de rustigere zeg maar, schurken toch minstens tegen de country(rock) aan. Met Buffalo Springfield werd ook muziek gemaakt die aansloot bij the Byrds, Flying Burrito's, Dillard & Clark e.d. Dat is toch ook behoorlijk de country richting op?

En dat Neil zeer geslaagde uitstapjes naar andere genres kan maken, bewijst hij voor mij overduidelijk met This Note's for You en in iets mindere mate Trans...

Ik vind countryrock van een geheel andere orde dan de countrymuziek die Young speelt op Old Ways.

Die countryrock is één van de basisingrediënten geweest voor de muziek van Neil Young en daar zijn, zeker in de jaren '70, natuurlijk heel wat albums grotendeels mee gevuld.

Dat geldt niet voor de country van Old Ways, daar begint hij eigenlijk pas aan in 1985 en daarna houdt hij er ook snel weer mee op.
Het was niet zijn ding, hij was er niet goed in en het paste eigenlijk niet in zijn beleving.

Uiteraard staat het Young vrij om te doen en laten wat hij wil. Dat wil nog niet zeggen dat hij overal goed in is. En zoals gezegd, hij heeft vier albums gemaakt bij Geffen, waaronder Old Ways, waarbij je je terecht kunt afvragen of het hier gaat om het trachten te maken van goedbedoelde experimenten/uitstapjes of dat het ging om Geffen een hak te zetten.

Het kan ook een combinatie van beiden zijn. Hoe dan ook, nadat hij terugkeerde bij Reprise was het snel gebeurd met deze experimenten en gaf hij zich weer over aan de muziek die hem aanmerkelijk beter op het lijf was geschreven.

Hij zat nog geen jaar bij Reprise of kwam alweer met Freedom. Toeval? En wat zegt het over het over zijn muziek voor Geffen, vooral uitgebracht om zijn verplichtingen na te komen?

Geffen heeft niet alleen Old Ways een keer tegengehouden, maar Island in the Sun ook. En daarnaast was hij not amused met Trans en Everybody's Rockin'. Life heeft niet voor niets die gevangenishoes met vijf streepjes voor het aantal albums voor Geffen.

Ik denk dat het niet helemaal toevallig is (al vind ik Freedom zelf één van zijn minste albums), al moest This Note's blijkbaar nog wel echt uit zijn systeem.

Zou je als artiest zijnde werkelijk zo'n batterij aan cracks inhuren om een album te maken waar je zelf niet achter zou staan? Lijkt mij niet.Young pakt country bij de lurven en hoewel het natuurlijk niet zijn terrein is ,maakt hij er toch wel degelijk een smaakvol geheel van.Ik heb andere artiesten groter zeperds zien maken hoor.Je kan er natuurlijk geen ruk aan vinden ,maar das een ander verhaal.Mij smaakt dit plaatje wel en ik vind Young ook oprecht klinken.Experimenten als Landing On Water en Everybody's Rockin beklijven een stuk minder in mijn ogen en hier schurkt Young dichter tegen zijn eigen genre aan dan bij die bovengenoemde albums.Ook This Note's For You kenmerkt de eigenzinnigheid die me zo aanspreekt in Young zijn albums.Of het goed is,laat ik in het midden ,maar de makkelijkste weg zal Ome Nelis nooit nemen.En daar is waardering voor op te brengen.

Er is wel een groot verschil tussen een beetje overdrijven en ergens niet achter staan. Heeft Neil Young ooit iets gedaan waar hij niet achter stond? American Dream wellicht, maar verder?

Misschien formuleer ik het verkeerd.Zou Young er zoveel werk van hebben gemaakt als zijn hart er niet in lag bedoelde ik meer.Young lijkt mij het type die alles met 110% benadert.

Ik denk dat hij, gezien zijn persoonlijke problemen in de jaren 80, ook een beetje op zoek was naar zichzelf. Of juist even weg wilde komen van zichzelf door in de huid van een ander te kruipen. Zeker weten doe ik het niet, maar dat zou me niet onwaarschijnlijk lijken op basis van wat ik allemaal gelezen heb. Het heeft ergens wel een klein beetje weg van Bowie.

Wat ik wel met zekerheid durf te zeggen is dat hij vooral in de jaren 80 (in 70ies ook al) bewust heeft geprobeerd om ervoor te zorgen dat hij niet in een hokje gestopt kon worden. Daar waren Old Ways en de bijbehorende tours ook instrumenten voor. Wellicht dat hij ook zijn imago van 'the loner' beklemmend vond werken.

Ik denk dat bovenstaande goed samen kan gaan met de persoonlijke overtuiging dat een album gemaakt moet worden.

Niks meer aan toe te voegen ,Stijn

Countryrock is inderdaad iets anders dan de 'ouderwetse' country op Old Ways. De titel spreekt wat dat betreft voor zich.

Dat het niet Young zijn ding was, hij er niet goed in was en die muziek niet paste in zijn beleving klinkt een beetje aanmatigend en betwijfel ik. Ik heb geen bronnen kunnen vinden die je beweringen kunnen staven. En ik ken Young niet goed genoeg om hem dat te durven vragen. Jij wel?

Wat ik over het algemeen nog wel eens een goede indicatie vind bij artiesten die wel eens andere zijwegen inslaan, is dat ze het dan bij één project laten.

Young slaat wel vaker bizarre zijwegen in en met name toen hij onder contract stond bij Geffen. Maar anders dan bij zijn elektrische werk met Crazy Horse en country rock heeft hij het daarna gelaten bij de toen ingeslagen weg. Een eenmalig iets.

Later wordt met de International Harvesters een (veel) beter live album uit die tijd uitgebracht en dat was het dan.
Niet veel later volgden Freedom en Ragged glory.

Die indicatie is voldoende aanleiding om aan te nemen, dat Young na Old ways er geen behoefte meer aan had zich er mee in te laten. Van zijn fans trekt hij zich verder niets aan (heeft hij nooit gedaan) dus wat betreft is het Neil's eigen conclusie geweest er niets meer mee te willen doen.

Vandaar dat ik schreef: niet zijn ding.