Neil Young - Old Ways (1985)

Harvest Moon schurkt toch aardig tegen Country aan. Dus helemaal heeft hij het niet achter zich gelaten.

Country is alleen geen bizarre zijweg. Als jochie had Neil daar al wat mee ('Four Strong Winds' is naar het schijnt zijn favo nummer) en ook voor en na Old Ways is hij er naar terug blijven grijpen, weliswaar minder uitbundig. Zie/hoor ook Silver & Gold en Prairie Wind. Ben Keith is verder jarenlang zijn allerbelangrijkste sideman geweest en zou dat nog steeds zijn als hij er nog was.

Comes a Time en Prairie Wind vind ik natuurlijk wel beter dan deze.

Ik vind Country en Neil ook best samengaan. Hij kan het in mijn optiek ook prima vertolken.

Once an angel, My boy en Where is the highway zouden qua stijl, sfeer en productie inderdaad ook op Harvest Moon niet uit de toon vallen. Zo halverwege de tachtiger jaren was er overigens sprake van een kleine 'neo-traditional' countryrevival toen de jonge Steve Earle, Dwight Yoakam, Randy Travis, Lyle Lovett etc. hun neus voor het eerst tegen het raam duwden maar ook bijvoorbeeld George Jones, Merle Haggard en Willie Nelson hun zoveelste wederopstanding beleefden. Zo misplaatst was Old Ways dus niet als album in die tijd en ook niet in de loopbaan van Young, afgaande op de countrystijl die hij voor en na dit album in zijn songs verwerkte. Gezien de innige samenwerking tussen de oude maten Young, Briggs en Keith op dit album, lijkt het me tenslotte sterk dat ze collectief en bewust Geffen een hak wilden zetten. Als muzikant ben je daarmee echt niet bezig terwijl je in de studio samen staat te spelen. Ik vermoed dus dat ze gewoon een goed ouderwets authentiek country-album wilden maken en dat is ze grotendeels ook gelukt. Vind ik.

Het ging pas echt goed mis tussen Young en Geffen bij Everybody's Rockin'. Geffen was waarschijnlijk al iets eerder (en meer) ontevreden dan Young (Island in the Sun werd ook al afgekeurd en Trans flopte). Old Ways was voor Everybody's Rockin' al een keer in iets andere vorm aangeboden en afgekeurd, dus het is inderdaad onwaarschijnlijk dat dit weer een aanval op Geffen was. Die kwam wel weer met de hoes van Life en 'Prisoners of Rock 'N' Roll'.

Zie hier commentaar van Neil op Old Ways: Neil Young - Old Ways 1 - human-highway.com

Ik begrijp David Geffen wel. Die dacht met Neil Young een groot en voor hem commercieel zeer aantrekkelijke artiest binnen te halen. Terugblikkend op wat hij tot 1980 allemaal gepresteerd had. Maar het inkt van het contract was nog niet droog en al snel bleek dat zijn jaren 80 input qua creativiteit ver onder de verwachtingen bleef. Neil Young bood hem het ene na het andere bedenkelijke project aan. Die ook nog eens, in tegenstelling tot zijn jaren 70 werk, onverkocht in de uitverkoopbakken belande. En vooral dat laatste was voor David Geffen van groot belang.
Neil Young was voor David Geffen een verliespost.

Jammer dan voor Geffen. Eigen schuld, dikke bult. Slecht ingekocht als muziekkruidenier. Gebrek aan inzicht in de eigenzinnigheid van Young. Wat doet het er trouwens toe. Ik hoor niets terug op dit album van dat gesteggel tussen Young en Geffen. En uit de zinnige link van @Stijn-Slayer blijkt dat ook Young met dit album in zijn nopjes was en is. So who cares?

Ik niet

Geffen kan inderdaad niet zeggen dat hij Young niet goed genoeg kende, ook al ging Young voor 1981 minder extreem te werk. Als ik platenbaas was, zou ik ook not amused zijn en als fan zit het ook wel eens tegen. Alleen door blijven drammen, tot een rechtszaak aan toe, terwijl Young vrijwillig al flinke sommen geld teruggaf om zijn ding te kunnen doen, vind ik wel een beetje sneu.

Ik denk dat Geffen zich ook een beetje verkeken heeft en dat niet onder ogen durfde te zien. Geffens eigen smaak werkte goed bij Asylum. Bij Geffen Records was de hippietijd echt voorbij en als Young en Mitchell dan ook nog andere paden gaan verkennen.... Met Lennon heeft hij, hoe cru ook, nog mazzel gehad met diens overlijden. Geffen heeft dat later ook beseft en is toen echt een andere richting ingeslagen en heeft de visie van andere mensen ingezet.

Commercieel en artistiek zat Neil Young bij Geffen in een alltime low flow en Geffen was not amused.
De kritieken waren genadeloos.

We moeten nu niet gaan doen alsof het plotseling allemaal zo meeviel. Destijds was het leven voor een doorgewinterde Young fan na de zo succesvolle jaren '60 (Buffalo Springfield en solo) en '70, bepaald geen lolletje en velen lieten hem ook vallen. Dat kwam niet omdat hij zo van die geweldige muziek had gemaakt.

Pas na zijn terugkeer bij Reprise zo'n tien jaar later keerde het artistieke, het commerciële succes en ook de fans weer terug.
Hij had zelfs ruimte om weer te werken aan Crosby, Stills, Nash & Young. Zijn productie lag destijds hoog.

Het is pure geschiedvervalsing nu te doen alsof er eigenlijk niets aan de hand was.
Ik was blij met zijn terugkeer naar Reprise en alle albums die sinds die tijd weer zijn gevolgd. Ik hou minder van Harvest moon en Silver & Gold maar het past verder binnen het kader van zijn muzikale werk en het is ook zeker geen rotzooi.

Het is southern rock van welhaast singer/songwriter gehalte waarbij eerder vergelijkbare nummers op klassiekers als Harvest hebben gestaan. Het is geen country & western zoals Old Ways, het album naar aanleiding waarvan de rechtszaak tussen Geffen en Young is begonnen.

En iedereen mag er het zijne van denken maar laten we eerlijk zijn en constateren dat Trans, Old Ways, Everybody's rockin', Life en Landing on water bepaalt niet als de hoogtepunten uit zijn carriere kunnen worden bestempeld.

Elke artiest heeft wel eens mindere periodes, dat is ook helemaal niet erg hoewel jammer uiteraard. In zijn algemeen beoordeeld, geldt dat voor Young, globaal gesproken, voor de jaren '80 en dan met name zijn Geffen years.

Ja en nee: zó slecht als vaak wordt gezegd waren de jaren 80 ook weer niet. Povertjes is het wel en een aantal keer slaat hij de plank echt gigantisch mis. Re-ac-tor, nog op Reprise, vind ik het beste uit dit decennium.

Zelf vind ik die zoektocht door verschillende stijlen ergens nog wel interessant en de jaren 80 onthullen veel over Neil Youngs persoonlijke leven. Muzikaal gezien beperk ik me liever tot zijn live optredens uit dit decennia. Die zijn vaak wel van hoog niveau en vrij uniek voor zijn doen.

Die CSNY reünie was vooral commercieel gezien geslaagd. Een ingeloste belofte, omdat Crosby afgekickt was. De nummers op die plaat had je bij wijze van spreken ook op Life kunnen aantreffen. Kant A van Life vind ik eigenlijk beter dan American Dream.

Bij southern rock denk ik aan Lynyrd Skynyrd en gitaarsolo's en daar passen Harvest Moon en Silver & Gold niet tussen. Neil schippert vaak een beetje tussen country en folk, dat maakt het ietwat lastig er een etiket op te plakken.

Nogmaals: de rechtszaak kwam niet naar aanleiding van Old Ways. Dat was Everybody's Rockin' (al zal Geffen Old Ways I wellicht ook 'niet commercieel/karakteristiek' hebben gevonden). In 1984, voor Old Ways überhaupt was uitgebracht, won Neil de rechtszaak. Uiteindelijk de beste PR die hij in zijn carrière heeft gehad.

Van de 5 albums die musican aanhaalt vind ik er 3 ruimschoots voldoende,Trans,Life en Old Ways zijn prima platen,al zullen vele het niet met me eens zijn.Dat het niet past in het beeld van de gemiddelde Young liefhebber is een ander verhaal.Zelfs Landing On Water bevat goede composities maar gaat ten onder aan een waardeloze productie.Everybody's Rockin' was een grap en had met wat selectiewerk misschien beter als E.P worden uitgebracht.Op Old Ways is Young hongerig en gedreven en ik draai hem nog regelmatig met plezier.

Old Ways kan ik vrij redelijk plaatsen in lijn met albums als Harvest en Comes A Time. Dat het een tijdelijk uitstapje was bewees Landing On Water dat er op volgde. Met This Note's For You kon ik nog minder. Ik prefereer dan toch Old Ways. In de zomer van 1985, ik zat toen op de Veluwe, toch ook behoorlijk country, kon ik er wel van genieten. Een (tijdelijke) verademing tussen het vele sample- en synthesizergeweld van die jaren.

Get Back to the Country; Are There Any More Real Cowboys? ;Once An Angel; My Boy en Where Is the Highway Tonight? zijn heel aardige songs. Vet sentimenteel natuurlijk en het gaat over the top in Misfits tot hilarische proporties, maar echt slecht vind ik het niet. Je moet natuurlijk niet allergisch zijn voor een steelguitar en banjo, maar het genre wordt hier met respect neergezet.

Bedoel je te zeggen met deze citaten dat Young beter bij Reprise had kunnen blijven en daardoor dan ook in de tachtiger jaren betere albums zou hebben gemaakt dan het rijtje bij Geffen?

Ja.
Dat rijtje albums had hij zo niet uitgebracht via Reprise. Everybody's rockin' ontstond nota bene nadat Old Ways in eerste instantie bij Geffen was afgewezen en, volgens de overlevering, iemand bij Geffen zei dat het album meer "rock 'n roll" moest hebben. Een leuke grap maar met een desastreuze uitwerking voor het verloop van de rest van de periode van Young bij Geffen.

Toeval of niet, na zijn vertrek bij Geffen werd het eerste rijtje van vijf bij Reprise: Freedom, Ragged glory, Weld, Harvest moon en Unplugged.

Ik denk persoonlijk niet, dat Geffen zelfs maar op het idee zou zijn gekomen om een proces te beginnen tegen Young, bijvoorbeeld na Ragged glory, als hij bij Geffen met deze albums zou zijn gekomen. Met deze albums, haalde Young ook zijn oude fans weer terug. En terecht.

En al die spaarzame aardige momentjes die iedereen opeens toch nog weer weet te vinden bij die albums, prima. Maar de realiteit was toen dat Young zijn fans verloor, de verkopen kelderden en de kritieken vernietigend waren.

Blijkbaar was Young gewoon niet in grootse doen in die jaren. Zijn artistiek kompas even kwijt. Dat kun je toch niet op het bord van een label schuiven?

Maar even terug naar Old Ways. Gezien je mening over traditionele Nashvillecountry kan ik me voorstellen dat je er geen ruk aan vind. Teleurgesteld misschien ook als je het album tegen het licht houdt van zijn andere albums. Maar zo slecht als je lage rating doet vermoeden is het absoluut niet. Binnen het genre is het een respectabel album met een zestal erg fijne en prima uitgevoerde songs, zowel vocaal als instrumentaal. Dat valt toch niet te ontkennen? Of is je countryweerzin daar te groot voor.

Neil was nog maar net bij Geffen toen Trans met alle elektronica toch behoorlijk mislukte, hij ruzie kreeg over het uitbrengen van Old Ways en na een fout begrepen uitspraak Everybody's rockin' maakte. Vervolgens kreeg hij die slepende rechtszaak, aangespannen door Geffen.

Dan kun je toch niet zeggen dat Young daar lekker zit en dat een platenmaatschappij geen invloed kan hebben op de prestaties?

Hij ging weg en schreef Rockin' in the free world. Vind je het gek.

Maar ruzie of geen ruzie, ik hou niet van deze muzieksoort en ik vind de prestatie als zodanig ver beneden de waardigheid van Young. Ik had elke andere artiest overigens een vergelijkbaar cijfer gegeven, maar daar had ik het waarschijnlijk ook niet van gekocht.
Bij de International Harvesters live cd grijpt Young naar zijn elektrische gitaar. Dan wordt het andere koek.

Destijds kocht ik de LP voor veel geld, fl 23,90 bij de platenzaak Elpee in Leiden. Ik heb hem na twee dagen teruggebracht en wilde mijn geld terug. Ik was de derde die week die het album kwam ruilen, wist de verkoper te melden. Hij had er ook geen enkele moeite mee, hij was het met me eens. Country & Western, geschikt voor ouderen op hun schommelstoel op een houten veranda voor de deur in een afgelegen oud, zuidelijk Amerikaans dorpje dat leefde van de katoen plantages, kwamen we overeen.

Ik geloof dat ik het geruild heb voor Little Creatures van de Talking Heads.

En dan nog geen spijt?

Aha, ik dacht al dat er een verhaal zat achter je stellige meningen over dit album en je rating. En een vooroordeel maar ieder zijn ding. Beviel die steel op Little Creatures trouwens...

Het is helemaal geen vooroordeel, wat krijgen we nu?
En ik doe niets anders dan het onderbouwen van de "stellige meningen" die ik zou hebben maar ik lees daar maar weinig tegenover.

En ik heb trouwens ook niets tegen de steel in het bijzonder.

Dat er een paar mensen zijn die dit een prima album vinden, ieder zijn ding. Maar laten we niet de ogen sluiten voor de realiteit rond het uitbrengen van dit album.

Dit noem ik een nogal stereotiep vooroordeel. Als je tenminste nogsteeds deze mening bent toegedaan. Niet dat je mij er mee dwars zit want ik vind het wel een potsierlijk en lollig beeld. Maar of het klopt betwijfel ik. En met mij vele countryfans, vermoed ik. Soit.

De realiteit rond het uitbrengen van dit album trek ik nergens in twijfel voor zover ik weet, alleen interesseert me het gedoe eromheen niet zo. Dan kun je wel aan de gang blijven als muziekliefhebber. Daarom concentreer ik me liever op de muziek van Young op Old Ways. En die bevalt me goed.

Dat je de muzieksoort niet pruimt is me duidelijk maar dat je dit album beneden de waardigheid van Neil Young acht, begrijp ik niet. Puur muzikaal bekeken dan. En met het aantal goede songs zit hij imo ook op zijn gemiddelde per album.

Maar ik kan me goed voorstellen dat jij je destijds behoorlijk door dat altijd prijzige Geffen genaaid voelde bij je aankoop, zeker toen bleek dat bij nadere beluistering één van je helden een duf country album had gefabriceerd. Da's balen, ja. Typisch Hornbyverhaal. Ik kon een grijns niet onderdrukken toen ik het las.

Vergeet ook niet de kosten van dit album. Een strijkorkest van 17 man, 15 gastvocalisten en 'special guests' als Willie Nelson en Waylon Jennings. Half Nashville zat hier in de studio. En als de verkoop dan wat tegenvalt kun je begrijpen dat de strop groot was voor Geffen. Bij een low-budget benadering was er vast niet zo veel gedoe van gekomen.

Ik dacht niet dat hij country & western typeerde als muziek die geschikt is voor ouderen op een schommelstoel, maar dit album van Young als dusdanig ziet binnen dat genre. Zo bezien is er geen sprake van een vooroordeel of een generalisatie maar gewoon van een beschouwing van het album.

Maar misschien heb ik het verkeerd begrepen.

This Note's For You is ook op Reprise uitgebracht, die is net zo 'onkarakteristiek'. Vergeet niet dat Young begin jaren 80 bijna geen tijd had om te schrijven vanwege de situatie met zijn zoon Ben. Hij trad toen ook niet op.

Young had en heeft volledige artistieke vrijheid bij Reprise. Reprise had Old Ways I dus gewoon uitgebracht waarschijnlijk. Als Island in the Sun ook was uitgebracht, had dat waarschijnlijk betekent dat Trans helemaal vol stond met 'electrorock'. Geffen durfde dat niet aan, er moesten meer conventionele nummers bij.

Het was dus echt niet allemaal labeltje pesten. Ook overmacht en een aantal dingen die Young gewoon moest uiten. Sommige albums had hij beter even kunnen uitstellen of schrappen, maar misschien had dat met contracten te maken? Het staat denk ik wel in Shakey, maar ik kan het me niet helemaal goed herinneren.

Hij had destijds echter naar buiten moeten treden met het verhaal over zijn zoon. Dan was er wellicht wat meer begrip voor Trans geweest. Niet dat ik het zelf zo'n topper vind, maar ik kan er wel beter tegen dan vroeger.

Ik denk dat wanneer Neil dit album in deze tijd uit had gebracht dat er veel meer waardering voor zou zijn geweest. Old Ways werd aan de vooravond van een nieuwe countryperiode uitgebracht. Op het moment zelf zat iedereen nog middenin de gepolijste AOR. Als Neil zo'n album had uitgebracht was hij wellicht overladen met complimenten als "kijk Neil eens met zijn tijd mee gaan". Maar Neil heeft zoals altijd terecht schijt aan wat er van hem verwacht wordt en dus maakte hij in 1985 dit album, omdat hij vond dat hij dit moest maken. Ik kende dit album toen nog niet, maar als ik hem had gekocht toen was ik waarschijnlijk een grotere Neil Young fan geworden dan ik nu ben. Een paar jaar jater nam hij Freedom op. Helemaal precies perfect getimed voor de commercie, ook al kan ik me ook bij dat album niet voorstellen dat hij het om die reden op dat moment uitbracht. Helaas maakte ik wel kennis met dat album. Ik hou van stevige rock, soms nog wel meer als van country. Maar als Neil Young gaat rocken dan haak ik al snel af, die psychedelische pil uit 2012 was bijvoorbeeld ook totaal niet aan mij besteed, een bak negatieve energie, hoewel ik in het begin nog dacht dat hij wel zou kunnen groeien.

Nee wat betreft Neil Young: Geef mij dan maar een schommelstoel en een veranda met Old Ways erbij. Aangezien ik alweer midden 40 ben en ik heel veel zin in de zomer heb lijkt me dat een prachtig vooruitzicht.

@Musician: de bovenstaande discussie belangstellend en geamuseerd gevolgd, maar je beantwoordt wel degelijk aan het "teleurgestelde fan-syndroom", wat je zelf, als ik het goed begrepen heb, ontkent. Jíj bepaalt natuurlijk niet wat een Neil Young-waardig album is, dat doet Neil zelf. Dat Geffen in commerciële zin teleurgesteld was, is dan weer een ander verhaal. Je afkeer van country begrijp ik wel hoor, al dat sentiment, bah!

Ik vertegenwoordig alleen mezelf uit die periode, haakte bij dit album in 1985 af (ik was overigens aan Everybody's rockin' niet eens begonnen) en constateer verder dat dat voor meer fans gold in die tijd. De kritieken waren destijds niet mals.

We zijn 30 jaar later en een andere generatie mag er uiteraard zijn blik op werpen en er een eigen opinie op nahouden, zonder de sentimenten van die tijd mee te hoeven nemen.

Prima. Young heeft, constateer ik nu, 25 jaar lang weer andere albums gemaakt en aanzienlijk betere dan tijdens zijn Geffen periode. Verder heeft hij naar mijn opvatting geen gevolg meer gegeven aan de muzikale weg die was ingeslagen bij Old Ways.

Ik vind Psychedelic Pill en Chrome dreams II en aanverwante albums verder geweldig. Dus dat geldt dan voor eigenlijk verreweg het meeste van zijn werk van de afgelopen 25 jaar en daarnaast ook de jaren '60 en '70. Dus hoezo een "teleurgestelde fan-syndroom".

Mij hoor je niet klagen. Maar ik ga niet alle muzikale zijpaden die Young inslaat automatisch geweldig vinden, torenhoog bejubelen of anderszins hoog waarderen. Young heeft, las ik hierboven ergens, schijt aan zijn fans. Van mij mag hij. Ik verwacht van hem eigenlijk ook niet anders. Maar ik geef mezelf ook dezelfde vrijheid om af te branden wat ik verder niet goed vind.

Daar is het hier ook de site voor. Ik ga er ook niet op letten of ik met mijn mening wel of niet in de pas loop.

Ik vertel verder graag hoe zaken "destijds" gingen, maar als ik puur uit geschiedkundige informatie schrijf dat een LP fl 23,90 kostte, wordt gelijk de conclusie getrokken dat ik dat te duur vond, mij daardoor genaaid voelde door Geffen en dat ik het album daarom slecht zou vinden.

Wat een argumenten! Dat waren gewoon de prijzen in die tijd en wat kan mij het schelen wat het kostte.
Ik laat iedereen maar heerlijk genieten van dit prachtige album. Maar als je mij m'n mening er over vraagt, ga ik mij daar niet aan aanpassen.

Ik hoop oprecht voor je dat je je teleurstelling over dit album ooit een plek zult kunnen geven, musician. Moet een heel zure ervaring voor je zijn geweest destijds.

Maar niemand trekt je smaak in twijfel, Hans. In Nederland houden veel mensen niet van country, althans die indruk heb ik. Verder ben ik zelf, zoals je weet, ook niet vies van wat overdrijving om het vuur in de discussie aan te wakkeren.

Het gaat er alleen om dat je een paar aannames uit die niet helemaal kloppen, waardoor een beetje het beeld ontstaat dat er een hele directe relatie is tussen de kwaliteit van Neil Youngs werk in de jaren 80 en Geffen. Ik zeg niet dat er helemaal geen verband is, maar het gaat niet in alle gevallen op.

Ik ben het in grote lijnen wel eens met Musician. Die jaren 80 periode staat ergens op wat eigen gebrande cd's. En veel nummers zijn dat niet. Ik heb al die platen ooit wel eens aangehoord. Maar veel indruk maakte dat niet. Ik had de moed eigenlijk al opgegeven. Om in '89 weer opgelucht adem te halen.