Neil Young - Old Ways (1985)

Tja, dit is gewoon een goed country/folk album. Niets is echt opvallend mooi, maar er is ook niets wat minder is. Ongeveer even goed als Neil's recente "Prairie Wind". Als ik dan toch een favoriet van "Old Ways" moet kiezen is het het vrolijke 'Get Back To The Country', met die rare geluidjes. 4/5

Ik houd van Neil, maar deze is me toch echt wat te oubollig. Misschien leuk voor mensen op leeftijd?

Ik vind dit eerder een erg middelmatig countryplaatje.
Bij mij scoort dit niet hoger dan 3 sterren ***
Get back to the Country vind ik een leuk liedje alsook de titeltrack.

Neen, dan vind ik Prairie Wind stukken sterker en origineler !

Maar zo zie je dat smaken erg verschillen !

Ik vind Prairie Wind ook wel een stuk beter maar deze Old Ways ontspant me wel, aangename plaat. Een opvallend goed nummer kan ik niet opnoemen, ik vind het redelijk constant. Ik houd wel van die country sound.
Sowieso een stuk beter platen als This note's for you of Everybody's Rockin

Lekker achteloos country plaatje van Neil Young ,samen met de creme de la creme uit de countrywereld.Wonderlijk te zien hoe makkelijk Young zich een genre "eigen "kan maken.Verguisd door Geffen en een groot deel van zijn aanhang,maar hij heeft beroerdere gemaakt.

Eigenlijk zonder hoge verwachtingen aangeschaft om de ''NY-collectie'' op peil te houden, of beter gezegd aan te vullen, maar moet zeggen dat ie me best bevalt. Get back to the country, grappig nummertje hoor! Ook My Boy is mooi.. 3,5!

Gelukkig heeft meneer Young in de mid jaren 80 ook nog iets leuks geleverd, ik werd al bang dat het niet meer zou gebeuren.

Lekker rustig sfeertje op het album, verder ook weer geen essentieel Young album.

Live zijn deze nummers veel beter, deze plaat is gewoon overgeproduceerd. Hoe de originele, door Geffen afgekeurde LP klonk zullen wel wellicht pas in Archive 1983-1992 horen... tot die tijd maar gewoon vaak naar Austin City Limits 84 luisteren, waar het nummer California Sunset is opgenomen. Heb ook een bootleg met outtakes, waarvoor hetzelfde geldt als deze CD.. jammer van de overproductie. Al is de versie van Siver & Gold die er op staat wel interessant.

Je ziet Neil Young ook al beteuterd en schuldbewust weglopen: zo zijn we natuurlijk niet getrouwd.

Ongehoord slappe country en schommelstoel muziek (een cd lang!) al weer uit 1985. Een slippertje, gelukkig kunnen we het van Neil Young hebben.

Ik koop veel, zo niet alles van hem, maar ik heb dit werkje ook weer met gemak weggedaan. Zelfs al krijg ik daarmee nooit een complete verzameling van NY. Dan maar niet.

Ik vind het lang niet slecht, tuurlijk, een topper is dit niet, maar ik hoor Neil graag en country heeft me nog nooit schade berokkend, neen, af en toe draai ik dit wel eens terug en zo slecht als jij het afspiegelt vind ik het niet, musician....

Geef mij maar Ragged glory van Neil Young en dat is dan gelijk muziek uit een ander melkwegstelstel in vergelijking met Old ways. Zelfs al is het van dezelfde artiest.

Maar ik heb ook helemaal niets met country, dat zal het zijn, en in combinatie met de schommelstoel jaag je mij in ieder geval helemaal weg. Young heeft zich overigens in de loop van de tijd prima hersteld van Old ways.

Een goed en degelijk album van Neil Young. Prairie Wind ken ik nog niet maar als ik hierboven lees dat laatstgenoemd album positiever wordt beoordeeld, ga ik daar toch maar eens achteraan.

Zeker achter Prairie Wind aangaan!

Ik vond dit een best fijn album, ik skip wel veel 'Once an Angel' duurt mij altijd vééls te lang. Bound for Glory vind ik echt prachtig en echt gewoon een super nummer (dubbelop ja:P). Back to the Country vind ik ook erg leuk.

De rest is allemaal lekker om te luisteren op de achtergrond maar niet iets waar ik voor ga zitten.

Ik heb vandaag Prairie Wind aangeschaft omdat ik lees dat veel mensen het een stuk beter vinden, hoe ik deze cd zelf vond horen jullie nog wel.

ik heb wel een zwak voor dit album , het klinkt plezierig. Hij kan ook gewoon een mooi country album maken dus . Are there any more real cowboys? is erg mooi en my boy ook. wereldschokkend is het allemaal niet natuurlijk , maar wel lekker. onderschat.

"Nashville Skyline" meets Lee Hazlewood, zo zou ik dit album een beetje willen typeren.

Een nummer als "Misfits" zou bijvoorbeeld zo uit de koker van Hazlewood gekomen kunnen zijn, en het is een van m'n favorieten hier.

Slecht of slap is dit album zeker niet, en zeker ook niet pretentieus of ongeïnspireerd, het paste gewoon niet in de tijdsgeest, wie was er halverwege de jaren '80 nu geïnteresseerd in een country plaatje?

Maar als je het los van het jaartal ziet is dit gewoon een zeer plezierig en prettig en ontspannen klinkend album van Young en z'n maatjes.

Yeehah! Neil Young maakt een country-album en een blik een Wikipedia leert wie hier allemaal aan heeft meegedaan. Ik laat het aan de NY-kenners over of dit een goed / slecht / essentieel / overbodig album is, daarvoor is mijn reis door NY-land nog te kort geweest, ik doorloop zo chronologisch mogelijk zijn albums. Ik vind dit prima muziek.

Essentieel zullen de meesten dit album niet vinden, Sir Spamalot, maar ik vind het toch erg genietbaar. Maar ik heb dan ook een zwak voor naar country neigende dingen. En Country ging Neil Young beter af dan foefelen met vocoders en Kraftwerk imiteren (Trans) en een misplaatste pastiche van Rockabilly (Everybody's Rockin').
Daarom mag een echte Neil Young fan deze hier echt wel in huis hebben, lang geen slechte plaat hoor!

Beetje hetzelfde als zijn solo album, de nummers zijn in de basis sterkt, alleen is er teveel aan gesleuteld. Neil had een soort obsessie voor country destijds, aangewakkerd door de vete tussen hem en Geffen, en wilde per se de Nashville sound op plaat krijgen. De originele Old Ways was meer een mix tussen Everybody's Rockin' en deze plaat, maar dat zullen we wel horen in Archives Vol. 3.

Live komt deze plaat beter uit de verf. Op YouTube staan althans tal van voorbeelden.

Ben een grooet liefhebber van Neil 's gitaarwerk maar deze plaat kan mij zeer zeker ook bekoren. Gewoon goede C & W met inderdaad goedce gastspelers. Het hoogtepunt is voor mij the Misfits heerlijk theatraal en een fantastische tekst. "The worst is over, but for her there is no hope"

Neil Young op de countrytoer en dat gaat hem beter af dan met synthesizers werken zoals op Trans. Niet wereldschokkend maar wel een album dat fijn wegluistert zonder noemenswaardige hoogte- en dieptepunten.

Deze gaat morgen gewoon mee, echt een fantastische cover

Ambachtelijke countryplaat van de meester zelf. Hij heeft betere gemaakt, maar het is geen slecht album geworden. Een rustpuntje in de jaren '80 tussen het toch wel mindere werk uit die jaren. Ingeklemd tussen 'Everybody's Rockin' en 'Landing On Water' kleurt dit toch even lekker op. Maar het onlangs uitgebrachte 'A Treasure' laat zien hoe je dit soort materiaal hoort te spelen. Dat is toch wel van een andere orde.

De countryliefhebber kan dit blind aanschaffen. Ja als je daar niks mee hebt wordt het wel een lastig geval natuurlijk. Maar voor de rest is dit wat mij betreft een prima album. Niet wereldschokkend, gewoon een lekker album. Zoals het gemiddelde bij Live at Massey Hall minimaal een half punt te hoog is is die hier een half punt te laag.

En als je dan toch bezig bent, gelijk 'A Treasure' erbij kopen, met live materiaal uit deze periode, klinkt net wat rauwer, dat is ook een beetje het probleem met dit album, het klinkt net een beetje te glad allemaal.

Klinkt als een goed advies. Zou het dan toch nog goed komen tussen mij en Neil? Niet helemaal, maar als ik me beperk tot datgene ik wel leuk vind kom ik nog op een acceptabel aantal albums. Comes a Time, Rust Never Sleeps (behalve de laatste paar nummers) Harvest, Harvest Moon, deze, Prairie Wind, Le Noise, Silver & Gold en misschien de allerbeste vind ik nog wel Greendale, maar daar kom ik nog op terug. Daar ben ik laatst op gestuit en was werkelijk met stomheid geslagen, zo goed vind ik dat. Er zijn artiesten waarvan ik minder albums te pruimen vind. En ik moet er nog een stel ontdekken.

Grotendeels de wat rustigere albums en m.u.v. Harvest en Le Noise de albums waar Neil Young redelijk goed bij stem is. Zeker geen toeval? Le Noise is wat dat betreft een beetje een vreemde eend in de bijt en dat maakt het lastig te zeggen om bepaalde andere albums al op voorhand af te schrijven.

Je moet wellicht een beetje van country houden om dit album te kunnen waarderen. Neil Young is van heel veel markten thuis, en voor een country-album (maar dan wel op zijn Youngs) draaide hij zo te horen zijn hand niet om. Weliswaar is dit album een beetje overgeproduceerd (zoals op veel latere country), maar daarentegen is Neil goed bij stem, zijn de koortjes prachtig, en is het een genot om Willie Nelson (slechts een nummer helaas) en Waylon Jennings hier te kunnen horen. Ik moet zeggen, dat ik op zijn tijd wel houd van een beetje sentiment, en Once An Angel vind ik dan ook prachtig.

Anders dan Musician interpreteer ik de foto op de hoes als volgt: Neil Young keert Geffen de rug toe en zegt: ik heb maling aan jullie, en doe mijn eigen (muzikale) zin. Maar misschien zien de kenners dit anders?

Ik denk dat het meer 'get back to (the) country' visualiseert, maar het is geen onlogische gedachte. Geffen had Old Ways 1 immers al afgekeurd en Young was not amused.

Vind hem nog steeds leuk en draai hem nog regelmatig , ligt gewoon lekker in het gehoor en als ik deze draai, heeft Neil weer enig krediet van het thuisfront zodat ik dan weer met een gerust hart Ragged glory op kan zetten.