Neil Young - Old Ways (1985)

Wat betreft de tachtiger jaren ik ook, met uitzondering dan van Old Ways. Van zijn platen daarna kan alleen Ragged Glory me echt bekoren. Freedom vind ik een allegaartje en Harvest Moon iets te zoet naar mijn smaak. Verder ben ik nooit gekomen. Van die overige albums heb ik daarom de betere songs geript voor een compilatie. Met het hoogstaande jeugdsentiment (voor mijn generatie dan) van EKTIN en ATGR, het door mij onlangs ontdekte bluesy OTB, deze fijne countryplaat en de ruige gitaarrock van RG, komen zijn niet geringe kwaliteiten gespreid aan bod en is mijn Youngcatalogus daarmee compleet. Die albums staan hier voor het grijpen en dat doe ik ook regelmatig. Maar een diehard ben ik duidelijk niet en Young is voor mij niet het muzikaal mythologisch personage die anderen soms van hem maken. Daar doe ik niet aan. Bij geen enkele muzikant of band trouwens. De muziek en eventuele songteksten geven voor mij de doorslag.

@Musician: elpees kwamen destijds toch niet boven de twee tientjes? Dure uitzonderingen daargelaten zoals albums uitgebracht door bijvoorbeeld labels als Nonesuch, ECM en Geffen. Je oordeel over Old Ways verbind ik overigens niet expliciet aan de prijs maar vooral aan jouw oordeel over de muzieksoort. Je houdt er niet van, schrijf je kort hiervoor. Kan gebeuren. Ik zou overigens behoorlijk humeurig zijn na zo'n relatief dure miskoop. Maar er is hoop! Harvest Moon retourneerde je aanvankelijk ook maar dat album verdiende naderhand toch je ruime goedkeuring.

Een diehard ben ik zeer zeker ook niet. En dat muzikaal mythologische gedoe vind ik sowieso flauwekul. Bij welke muzikant dan ook.
Al met al heeft hij meer matige/slechte platen afgeleverd dan goede. Athans dat is mijn mening. Of meschien is het 50/50. En ook ik heb veel eigen cd's gebrand. Bij Young is het sinds de jaren 80 altijd een kwestie geweest van effe goed beluisteren voor ik tot aankoop overging.

Van Old Ways is in ieder geval niks blijven hangen. Toegegeven dat het ook wel een hele tijd geleden is dat ik deze voor het laatst beluisterd heb.

Ik heb Harvest Moon later beter leren waarderen. En dat komt door de verwijzing naar Harvest. Door Young zelf maar ook in de kritieken.

Harvest is voor mij een 5***** album, uiteindelijk wel wat gevarieerder dan Harvest Moon. Dat laatste album laat ik qua indeling zo'n beetje vallen onder de paragraaf singer/songwriter en dan met southern rock en westcoast invloeden. Later heb ik Harvest Moon inderdaad nog een keer gekocht.

Neil Young was een vooruitstrevend artiest, die al vanaf halverwege de jaren '60 zijn kont tegen de kribbe gooide en altijd werd gezien als blijvende rebellerende jongere. Ook ten tijde van bijvoorbeeld de opkomst van punk en newwave. Hippies hoop in bange dagen. Dat imago werd met Old Ways teniet gedaan. Toen werd hij een bezadigde oudere man die het front had verlaten en leek te kiezen (je wist in 1985 niet wat er nog na Old Ways zou gaan komen) voor een teruggetrokken leven in een reactionaire omgeving en bijpassende countrymuziek.

Dat werd hem niet in dank afgenomen, dat is duidelijk. Tot Trans had Young wel variaties in zijn albums gehad, maar was hij nog nooit dergelijke wegen ingeslagen. En niemand wist waar het naar toe ging. Zoals Stijn zei, hij had persoonlijk (zijn zoon, ook het Geffen proces) eigenlijk ook meer aan zijn hoofd dan hoe hij in vroegere tijden de muziek kon benaderen. Terwijl hij wel altijd werd gezien (en behandeld) als dezelfde man.

Misschien wilde hij ook wel (voor even) die man niet meer zijn, dat kan, zocht hij doelbewust naar andere muzikale wegen. Dat hij daarom wellicht uitkwam op het maken van ongedwongen (country-) muziek met een aardig gezelschap, ver weg van "het front".

Wij kenden zijn gedachtegang en afwegingen niet, in 1985. Maar dat de teleurstelling bij velen groot was, was wel duidelijk.
Enfin, we weten allemaal hoe het is gegaan, daarna. Hij is relatief snel teruggekeerd naar het strijdperk zoals ik het dan maar noem en heeft zich in mijn ogen ondubbelzinnig gerevancheerd met Ragged Glory, gevolgd door Weld.

Het is duidelijk dat Harvest Moon, dat verscheen na Weld, in eerste instantie als weer een behoorlijke stap terug werd gezien, met bijbehorende teleurstelling en al. Maar Harvest Moon blijkt toch van een andere orde dan Old Ways.

Misschien een vreemde gedachte, maar ik vind Harvest Moon door de minimale benadering eigenlijk wel een beetje thuis horen in de sfeer van de live albums Massey Hall en Cellar Door, eerlijk gezegd.

Zeg eens eerlijk Hans, is die 1,5 ster een proteststem? Je hoeft Old Ways van mij niet goed te vinden hoor maar 1,5* ?

Je zou gek zijn als je 1,5* zou hangen aan een album dat je eigenlijk goed vind maar waarbij je toch een eventuele proteststem belangrijker zou vinden?
Zeker als het een artiest betreft die je in de basis een warm hart toedraagt.

Het zou reden zijn voor een schorsing van onze site.

Meer dan 1,5 vind ik het niet waard en dat cijfer had ik aan iedereen gegeven die met dit album zouden zijn gekomen en die toevallig in mijn bezit waren geweest.

Maar ik heb niet voor niets geen albums uit het Country & Western genre in mijn bezit.
Mijn gemiddelde voor albums hier op musicmeter ligt toch behoorlijk hoog (3,88) en dat is inclusief dit cijfer voor Old Ways. Dus ik ben niet kinderachtig in belonen maar ik spaar voor de lieve vrede niet wat ik gewoon niet goed vind.

Prima hoor dat je er niks aan vind. Moet kunnen natuurlijk. Maar nu zie ik dat je bijvoorbeeld in bezit hebt: The Flying Burrito Brothers - Burrito Deluxe (1970). 'Country' staat er vermeld als genre, en zo zijn er vast nog meer in je platenkast. Je zult misschien zeggen: ho, dat is Westcoast-rock, geen country. Maar waar komt dat Westcoast-geluid dan vandaan? Niet helemaal uit Nashville misschien, maar de kruisbestuiving door de countrymuziek was toch echt een onmisbaar ingrediënt. Die wortels zijn toch niet te ontkennen, lijkt me.

Dat album moet ik nog nader bestuderen maar komt sowieso niet vaak uit mijn platenkast.
De achtergrond van een artiest kan mij verder overigens niet schelen, als het op de plaat maar anders ligt. En sommige varianten zijn toch vaak acceptabel

Bij The Gilded Palace of Sin (hun meest bewierrookte album en voor de kenners hier toch wel wat stappen voor op Old Ways):

Niet onbelangrijke verdienste van de Burritoes is natuurlijk ook dat zij mede de countrymuziek voor een jong (hippie)publiek hebben toegankelijk gemaakt door die muzieksoort te verlossen van het stereotiepe beeld van fout vermaak voor reactionaire rednecks. Toen dat aardig bleek te lukken kon de kruisbestuiving tussen country en westcoast pas goed beginnen en galmden de steelgitaren vrijelijk door Laurel Canyon. Het resultaat van die bevruchting is te horen op een vracht aan country/folk/rock albums van grote faam door niet de minste muzikanten en bands. Destijds en nog steeds. Als muzieksoort daarom een verrijking.

@musician.Het is duidelijk waar je de streep trekt. Crosby staat aan de goede kant van de streep, Gram Parsons bezondigt zich aan zouteloze country. Bijzonder vind ik nu juist dat mensen als Parsons en Emmylou Harris de country uit de rechts-reactionaire hoek wisten te halen en transformeerden naar een intellectueel hoger niveau. Amerika is een smeltkroes. Folk is niet te scheiden van country, wie rock&roll zegt, zegt ook blues en wie de gospelinvloeden ontkent, weet niet waarop dat land gebouwd is. Persoonlijk ben ik meer thuis in het werk van Bob Dylan. Voor hem geldt dat allemaal idem. En wat ik van Neil Young weet, is dat hij zich steeds door Dylan heeft laten inspireren.

Nog wat leuk leeswerk hierover:
Neil en Bob

Klopt. Hoewel Neil Young op Old Ways wel wat meer naar de stereotype country grijpt, heeft hij zelf ook zijn aandeel in de opkomst van country-rock. Natuurlijk niet zoals Dillard & Clark, Richie Furay en Gram Parsons, maar op momenten is hij wel een soort van uithangbord voor het genre geweest.

Dat was even lachen! Dominee Musician, ach ik ben een zondig mens, ik houd van country...
Ik heb een hele rij country cd's in mijn platenkast, die regelmatig tevoorschijn komen, en ook nog een stapel vinyl. Als ik die vandaag wegbreng, word ik dan nog gered, of heb ik mijn zieleheil definitief in gevaar gebracht?

Edit: het is de toon en woordkeuze van sommige van je bovenstaande berichten die mij deden grinniken, ik kon er niks aan doen. Misschien lees ik verkeerd, ik ga natuurlijk (noodgedwongen) alleen op de tekst af, en communicatie omvat in een "gewone "situatie uiteraard meer.
Net als Kistenkuif heb ik ook hang ups, alleen maak jij er op mij een verbeten indruk mee.
Sorry als ik je wellicht verkeerd begrepen heb.

Zeg ik hier dat iemand ergens niet van mag houden?
Volgens mij geef ik alleen aan waar ik niet van hou en waar ik voor mezelf grenzen trek.

De verdiensten van Emmylou Harris en Gram Parsons staan ook nergens ter discussie maar moet ik daarom van die muziek houden?

Dat er kruisbestuiving is tussen allerlei genres heb ik ook nooit ontkent. Alleen als mij het een (veel) te hoog country & western gehalte krijgt, zoals op Old Ways, haak ik af. Wat is daar Chinees aan?

En ben ik dan gelijk een dominee?

David Crosby maakt ook sinds 1964 Amerikaanse muziek met ingrediënten uit allerlei verwante muzikale stromingen. En kan dat heel goed zonder country & western, blijkt. Tom Petty, Santana, Fleetwood Mac. Het kan allemaal fabelachtig Amerikaans zijn zonder c&w. En gelukkig maar. Young beperkt zich tot een enkel album als Old Ways, ik haak af.

Gelukkig heb ik nog de rest van het oeuvre van Young, dus zonder hoef ik niet te zitten.

Dat was gewoon een algemene opmerking van mij in de discussie en niet speciaal aan iemand gericht. Dan neem ik meestal een citaat van deze of gene waar ik bij aanhaak. Je kijgt veel commentaar omdat we bij de beoordeling van Young altijd op de driesprong staan van folk/country/rock tussen users met allemaal hun eigen voorkeuren. Ik waardeer je inzet en volharding in deze discussie maar neem de schrijfsels niet te persoonlijk want niemand trekt imo je smaak of kennis van zaken in twijfel. Dat je een muzieksoort niet pruimt kan ik me goed voorstellen. Ik ontplof zo ongeveer bij latin. Komt er bij mij niet in. Zelfs met het besef dat ik daardoor veel mooie muziek zal mislopen. Jammer dan. En zo heeft iedere muziekliefhebber zijn eigen hang-up. Hoort erbij en zet het gesprek op scherp. Niet verkeerd, dacht ik.

Dan moet ik natuurlijk ook nog even editten, na Heartofsoul :
Het is toch echt geen kwestie van verbeten zijn, het zal hooguit te maken hebben met het feit dat ik dan toch niet duidelijk genoeg over ben gekomen en dat dat dan op onbegrip stuit.

Hoewel ik hier over het algemeen vrij voorspelbaar ben in keuzes, mijn smaak is niet zo heel erg ingewikkeld.
Misschien moet ik mij beperken tot kortere reacties als "wat een zeikalbum" wat dan verder weinig aan duidelijkheid te wensen overlaat.

Maar zo kort ligt niet echt in mijn aard en het draagt m.i. ook weinig bij tot enige info, of discussie.

Ik kan je verhalen en meningen erg waarderen Hans, vooral doorgaan zou ik zeggen. Ik ben het bij dit topic wel niet met je eens maar van mij mag je een mening hebben, al is het niet de mijne.
En uiteraard kalken we allemaal wel eens wat op het internet wat we beter iets anders zouden kunnen formuleren, so what?

@Musician: liever geen korte reacties, want discussies kunnen juist heel interessant zijn. Over smaak valt weliswaar niet te twisten, maar het gebeurt toch, en dan mag het best uitputtend. Ik vond het alleen grappig, dat je vond dat Neil Young een uitglijder had gemaakt, en later weer op het rechte pad teruggekeerd was. Maar vanuit jouw perspectief is dat zeer goed te begrijpen. Zelf probeer ik om breed te luisteren, en dan kost het mij misschien moeite om iemand te begrijpen die niet van country houdt, en het zelfs afwijst. Mijn fout, nogmaals excuses. Zelf heb ik bijvoorbeeld moeite met metal, ik probeerde afgelopen week een album van Slayer, maar dat vond ik vreselijk. Zo zie je maar!

Wat een slijmerij hier zeg.
De jaren 80 waren voor Neil Young niet aardig. Neil die in de voorgaande jaren 70 net zo eigenwijs was als in de jaren 80. Alleen in de jaren 80 was hij zijn kompas , creatieve input volledig kwijt. Hij kwam stuurloos over.
Daar was iedereen het in de jaren 80 over eens, fans en critici. Dat weet ik nog heel goed. En ik denk dat Neil Young dat zelf ook heel goed wist. Vandaar dat hij in die periode van de hak op de tak begon te springen. Van alles uitprobeerde, waardoor hij steeds meer van zijn eigen oorsprong af kwam te staan.
Hier lijkt het alsof de slechte platen een keuze zijn geweest van de eigenwijze Neil. Maar hij kreeg niets beters uit zijn pen, niets geen keuze, meer zat er even niet in. Er zijn altijd fans die zelfs diarree vol bewondering ontleden, maar of dat realistisch is?
Neem Old ways, weer zo'n zijweg, maar deze keer een verstandige. Iets meer terug naar de basis. Maar old ways is voor country begrippen heel matigjes.

Ik had eigenlijk meer de indruk dat Neil Young onaardig was voor de jaren '80

Volgens mij valt het wel mee met die bewondering voor zijn jaren 80 output. Ik kan me wel Pieter Paal herinneren die Landing on Water een meesterwerk vond en ik zie dat een handvol mensen 4* toekennen aan Everybody's Rockin'.



Als je mij zo graag stellig noemt, wil ik hier ook wel even op inhaken. Ik ontken niet dat zijn creativiteit en de kwaliteit van zijn werk tegenvalt, maar dat er niets van vrije wil inzit is erg overtrokken. Neil Young heeft zelf vaak verklaard dat hij niet in een hokje geduwd wilde worden en dat hij daarom zijwegen bewandelde om zijn eigen imago af te breken (deed hij ook na Harvest). Na de jaren 80 kon niemand hem nog wegzetten als kampvuurhippie. Of dat een verstandige strategie is, is weer een tweede.

Misschien was het wel ergens een beetje zelfoverschatting. Je moet niet verwachten dat als je je voor het eerst aan een nieuw (sub)genre waagt, dat je dat meteen helemaal tot in de puntjes beheerst.

Als je zo onvoorspelbaar bent als Neil Young, kun je er donder op zeggen dat er albums minder worden gewaardeerd.
Dat kan aan de kwaliteit leggen of de doodsimpele redenen dat het niet je ding is.
Je kunt in ieder geval niet zeggen dat hij is blijven hangen in een zelfde trucje.
Hij heeft ondanks zijn eigenzinnigheid bepaalde hypes goed gevolgd. De punk, de Grunge ( niet toevallig dat daar een samenwerkingsverband met Pearl Jam uitrolde) en natuurlijk ook de electro-stroming.

Maar Neil heeft oude liefdes ook nooit verloochend. Daarom is de Countrystroming hem ook dierbaar.
Het zal nooit helemaal 100% Country zijn, omdat hij van huis uit een Folk/ Americana/ Countryrock stijl met zich mee brengt.
Maar ondanks zijn technisch niet heel bijzondere zang en gitaarspel kan hij in aardig wat genre's overtuigen.
Het is de passie en het inlevingsvermogen. Het is Neil Young.

Eigenlijk kan ik te weinig platen van hem, toch maar eens beginnen met een inhaalslagje.
Want het is wel een artiest die ik hoog heb zitten.
Hij meent wat ie doet,staat achter zijn keuzes, en dat staat bij mij in een hoog vaandel.
En wat ik van hem ken, vind ik sterk. Al zal dat heus niet bij alle platen het geval zijn.

Ik heb veel respect voor het werk van Neil Young laat dat duidelijk zijn.
Maar ik zie zijn jaren 80 werk toch wel in het rijtje waar artiesten uit zijn generatie mee kampte. Dylan, McCartney, Stones, Bowie etc. maakte allemaal een moeilijk decennium door. De oude elite van de rock muziek, waar Neil Young ook tot behoorde, werd ineens als oud van goud neergezet.
Nieuwe generaties artiesten kwamen het toneel op. De jaren 80 zorgde voor zo'n muzikale omslag die de hele gevestigde muziekindustrie op zijn grond deed trillen. Achteraf gezien niet altijd ten goede, maar dat is een andere discussie.
Platenmaatschappijen gingen daar in mee en verwachte van hun acts een eigentijds geluid. Daar begon de schoen te wringen.

Dat eerste wist ik niet. Riskant. Met je laatste zinsnede ben ik het roerend eens (uit eigen ervaring, helaas).


Ook mee eens en bovendien zinnig om dit album in een tijdsperspectief te plaatsen want er was inderdaad een artistieke en muzikale wisselling van de wacht/macht gaande in de jaren 80 en een perfectionering(?) van de studiotechnieken. Bovendien werd het beeld belangrijk (clips) en de marketing gestroomlijnd. Muziekhistorisch erg boeiende materie omdat het zoveel gevestigde namen betrof en tot reageren dwong.

Als je de feitelijke argumentaties van de muziekridders @Stijn-Slayer en @devel-hunt met elkaar verbindt, heb je naar mijn mening de globale verklaring voor het mindere werk van Young in de jaren 80. Old Ways sprong er toen voor mij bovenuit omdat die muzieksoort nog het beste aansloot bij zijn eigen kunnen en muzikaal verleden, zoals @Bikkel terecht opmerkt. En omdat ik country graag mag horen op zijn tijd.

Neil Young op de countrytoer en dat past beter bij hem dan zijn pogingen met de synthesizer op Trans of zijn rock-a-billy-uitstapje op Everybody's Rockin'. Neil Young heeft in het verleden vaak country in zijn muziek verwerkt, al dan niet vermengd met rock.
Het is niet zijn beste album maar Neil Young klinkt hier naturel en hij brengt de songs met de nodige passie.

Een wat saaie plaat. Ook niet slecht ofzo maar boeien doet het niet.

Een knipoog naar country is prima maar om dit echt een goede plaat te vinden moet je wel twee oogjes dicht doen.
Gedraaid, nog een keer gedraaid.............hij staat toch vooral in het archief en niet vooraan om nog een keer op start te drukken.
Ik ben een groot Neil Young fan maar als deze er niet geweest was had ik niet heel veel gemist.
Als er eens een countryliefhebber op bezoek is weet ik waar hij staat maar ik ben bang dat in m'n erfenis dit een van de cd's is die als nieuw verkocht kan worden.

Ik blijf overigens wel een voorstander dat Young er lekker op los experimenteert maar niet alles vind ik geslaagd. Het is me net allemaal even te braafjes.

Voor degenen die interesse hebben in hoe het album anno 1983 geklonken zou hebben:
Neil Young: Old Ways 1 alternate full(Rare, Unreleased EP 1983) - YouTube

Halfje erbij, ietwat overgeproduceerd, met name Wayward Wind en Once an Angel. Misfits is geen verbetering ten opzichte van de live versie met Crazy Horse, maar in de basis staan hier een hoop sterke nummers op, zoals California Sunset, Bound for Glory, Old Ways, My Boy en Get Back to the Country.

Ik vind dit toch een vermakelijk album. Heel bekend ben ik nu ook weer niet met country, maar hoe Neil Young het brengt kan mij wel bekoren. Vermakelijk en leuk vooral.

Heeft iemand een idee welke dame er meezingt op The Wayward Wind? Mooie zang.