Peter Gabriel - So (1986)

Op So worden typische maatschappelijke onderwerpen uit de jaren 80 aan gesneden.
Zure regen (Red Rain) en werkeloosheid (Don’t Give Up).
Samen met Bono, Sting en Bruce Springsteen is Peter Gabriel een van de voorvechters van de mensenrechten; getuige de Human Right Tours van Amnesty International.
Gelukkig is So niet alleen kommer en kwel, en wordt er met nummers als Sledgehammer en Big Time een mooi evenwicht gevonden.

Toch moet ik de credits hier niet aan Peter Gabriel toe schrijven, maar aan Daniel Lanois.
Terwijl hij juist bij Robbie Robertson (Robbie Robertson), U2 (The Joshua Tree) en zijn eigen album Acadie veel soberheid brengt, lukt het hier om juist ook bombastische elementen in terug te brengen. Deze sluiten weer aan bij het geluid dat Simple Minds, INXS en Frankie Goes To Hollywood op dat moment brengen.

Natuurlijk moet ik Kate Bush hier ook vermelden, die de rol draagt als liefhebbende echtgenoot van haar werkeloze man.
In Don´t Give Up lukt het Lanois dan ook om het dromerige van Kate Bush toe te voegen aan het Soulvolle geluid van Peter Gabriel.

In That Voice Again hoor je Peter Gabriel in duet met zichzelf in het refrein. Ik heb dit album erg lang op tape gehad, en altijd af gevraagd wie die andere zanger was.
Hijzelf dus.

Eigenlijk nog grappig om te vermelden.
Vergelijk Big Time eens met Land Of Confusion van zijn oude band Genesis.
Ongeveer gelijkertijd uit gebracht, en vrijwel dezelfde sound.

Peter Gabriel is al tijden 1 van mijn favoriete artiesten, simpelweg door zijn verassende albums en zijn fantastische stem. Voormalig frontman van Genesis, de progressieve Genesis wel te verstaan. Het is niet zo dat Genesis gelijk commercieel is geworden na Peter's vertrek en ik zou wel graag willen weten waarom dan wel.
enfin. Dit album is een stuk commerciëler dan zijn voorgaande albums die nog verschillende thema's hadden. Toch is het verassend waarom So een succes werd.
Het bevat natuurlijk het catchy in het gehoorliggende Sledgehammer en het swingende Red Rain of het duet met Kate Bush die natuurlijk ookal flink succesvol was, maar toch.
Wat is nou de succesformule van So?

Red Rain is een aanklacht tegen de de wereld, de mensen vervuilen de Aarde wat voor de rode regen zorgt. Zure regen. Gabriel zingt dichtgeknepen, dichtgeknepen als de aarde die niks kan doen tegen zijn bewoners die maar blijven vervuilen. Een swingend nummer wat fijn in het gehoor ligt.
Dan komen de Indianen met hun panfluit, misschien een aanklacht tegen de Amerikanen hoe zij kijken tegen de oorspronkelijke bewoners.
Alsof de blanken het land bezitten terwijl het land van de Indianen is.
De tekst zal het niet doen vermoeden dat het daarover gaat.
I wanna be your Sledgehammer, That will be my task, het bouwen van de reservaten. Fantastich nummer om mee te zingen. De grote hit van Peter. Verdient ook. Fantastisch als je zo'n melodie kan bedenken. Vaak heb ik bij die jaren 80 hits dat je dat zelf ook wel kan verzinnen maar hier niet, echte vakmansschap. Echt een fantastisch nummer en het zou zo in mijn top 10 favoriete nummers kunnen staan. Muzikale extase met Peter Gabriel die helemaal uit zijn dakgaat om in het volgende nummer weer serieus en rustig uit de hoek te komen.
Een man raakt werkloos terwijl zijn vrouw toekijkt. Don't Give Up zegt ze. Haar man zit zo in de put, hij had dromen die niet uitkomen. Een vervormd wereldbeeld. The American Dream zal voor hem niet gelden. Kate Bush blijft in Peter vertrouwen. Zij heeft geloof in haar man, terwijl hij al zowat geen hoop meer heeft. Hij kijkt liever terug naar vroeger. De man mag nog altijd blij zijn hoor, uithuilen bij vrouwlief Kate Bush die haar man probeert te troosten. Peter krijgt weer wat vertrouwen, eerst wil hij nog van de brug springen maar hij houd de hoop en verhuist in de hoop om een baan te krijgen. Een prachtig verhaal en een subtiel duet tussen Kate Bush en Peter Gabriel met heerlijke muziek eronder.
That Voice Again is weer wat harder dan de voorganger. Dat was erg zwaarmoedig dus gaan we weer wat sneller verder. Een lekkere melodie met lekkere drums en de mooie stem van Peter Gabriel. Een nummer over de schade van roddels. Hij wil een vrouw maar de roddels houden hem tegen. Een drama-nummer, wat erg verassend is. De muziek doet anders vermoeden maar Peter kan een heel lied vervormen door zijn serieuze zang. Weer sterk gedaan.

In Your Eyes is echt prachtig, rustig maar met tempo en pit. Een nummer wat inderdaad nogal eens live kwam en ik herinner mij nog een duet met Youssou N'Dour. Lekker nummer.
Voor de afwisseling zal Peter wel gedacht hebben toen hij met het idee van Mercy Street kwam. Leuk is het dan ook als dit 1 van de beste nummers van dit album is.
Weer aparte teksten van Gabriel. Hij kan vermoedelijke liefdesliedjes door gebruik van mooie woorden en woorden waar je niet zomaar op komt hele lastige songs maken.
Een heel rustig en subtiel nummer. Erg mooi.
Big Time is weer wat bekender. Een echt popliedje wat heerlijk swingend in het gehoor ligt.
Fijn nummer. Sterk basspel en dit nummer had volgens mij zomaar op een Genesis album kunnen staan, misschien zelfs op een solo album van ome Phil.
Wel weer een sterke hitsingle.
We Do What We Are Told (Milgram's 37) is dan weer een heel aangenaam rustig nummer, het originele eind. Serieuze muziek wat door de hoge piano klanken ook weer iets dromerigs heeft. De synthesizers worden heel subtiel gebruikt als escapade. Achtergrond zang wat het allemaal wat versterkt en die heerlijke drums. Het achtergrond komt op de voorgrond. Dan zakt dat af om Peter Gabriel te laten zingen.

This Is the Picture (Excellent Birds)
Staat niet op elke versie van het album, wel op de mijne dus dit nummer review ik ook nog maar. Een zeer welkome aanvullig op een al uitstekend album. Fijn Afrikaans sfeertje.
Lekker swingend. Dit nummer had zomaar in deze tijd kunnen zijn geschreven. Dat had ik mij de gevaren van Sociale Media voorgesteld. Peter Gabriel had duidelijk voorspellende gaven

Een leuk album met veel sociale en maatschappelijke invloeden die duidelijk tot uiting komen in de teksten van het album. Afrikaanse invloeden worden hier ook zeker niet gemeden.
Apartheid, vervuiling van de Aarde, sociale ongelijkheid en werkloosheid zijn hier thema's die niet gemeden worden.

Toch ga ik in mijn waardering omlaag. Het is allemaal niet goed genoeg voor 4,5*. Don't Give Up en Sledgehammer zijn hier mijn favorieten en het album bevat geen slechte nummers maar het is allemaal wel erg leuk maar zijn andere albums doen me toch net wat meer.
Maar nog steeds een nette 4*

Magistrale plaat van een geweldige artiest. So is enorm gevarieerd, van lekker dansbare funky nummers naar pratige ballads. De kracht van deze plaat zit 'em ongetwijfeld in z'n tijdloosheid, het klinkt niet echt als een typisch jaren '80 album, maar dat is iets dat je wel van PG kan verwachten, de man leverd een constante kwaliteit af, al zit er soms jaren tussen verschillende albums. Hij neemt de tijd om zijn muziek te schrijven, en dat hoor je er vanaf.

So opent erg sterk met een ietwat doordingend nummer, Red Rain. Hier hoor je wel iets van een typische jaren '80 productie, maar dat mag de pret niet drukken. Red Rain (zure regen) is een aanklacht tegen de vervuiling van de aarde, en die urgentie klinkt in het nummer. Daarna Sledghehammer, natuurlijk de funky klassieker die wel allemaal kennen. Erg lekkere, dansbare track, over iemand die bereid is alles toe doen voor een ander. Daarna nog een klassieker, het prachtige en zwaarmoedige Don't Give Up. Kate Bush's stem past prachtig bij de melancholische sfeer. Het nummer eindigt sterk met een lekker funky baslijn. Een erg goed nummer om door moeilijke periodes heen te komen, zoals Kate hier haar man Peter door z'n moeilijke periode heen sleept.

Vervolgens komt That Voice Again. Een wat meer opbeurend klinkend nummer, wat dan wel weer over wat treurigs gaat: de schade die roddels kunnen voortbrengen. PG wilt een vrouw, maar de roddels houden hun samenzijn tegen. Erg gaaf hoe PG rustige en drukke sferen in één nummer kan stoppen en het toch toegankelijk houdt, fantastisch. Ik volg de tracklist zoals hij op mijn CD staat, dus nu komt Mercy Street. Hier kan ik kort over zijn: geweldig! Weinig liedjes die ik ken kunnen kunnen de wanhopige zoektocht naar innerlijke rust op zo'n manier verwoorden. Hierna het heerlijke dansbare Big Time, over grootheidswaanzin. Ook nu nog heel toepasselijk, met deze huidige recessie en de hoge bonussen die topmensen in het bedrijfsleven zichzelf nogsteeds toe eigenen.

Nu het ietwat dreigende We Do What We're Told. Het verhaal hierachter is een beetje een raadsel. Waarschijnlijk gaat het over de massa, het daarin meegaan en de bedreigingen van eenheidsworst en gebrek aan zelfontplooïng, en hoe de publieke opinie je eigen gedachtegoed kan beïnvloeden. Althans, dat haal ik eruit. Hierna komt het erg leuke This Is The Picture. Een bonustrack, en ik ben blij dat ik 'em heb. Wat hier achter zit is mij een raadsel, maar muzikaal gezien zit het erg interessant in elkaar.

Vervolgens last but not least, In Your Eyes. Een nummer met tempo, maar toch ook rustig. Ook hier weer een fantastische compositie van PG. In Your Eyes gaat over de kracht die hij uit andermans steun haalt. Erg goed nummer om mee af te sluiten.

Wat een fantastisch album. Vrij toegankelijk, maar maar zeker nooit simpele composities en elk nummer heeft wel een verhaal te vertellen. Meesterlijk album van een begaafd artiest. En zeker niet gedateerd. 5*

Red Rain = 4,5
In Your Eyes = 4,5
Mercy Street =4,5

Sugartummy=0,5

Best pijnlijk als je favoriete albums toe zijn aan een 25th anniversary uitgave. Nog een jaar te laat ook. Maar goed, deze editie is aangeschaft. In een fraai doosje treffen we het originele album in verbluffende geluidskwaliteit aan. Maar belangrijker nog: twee extra cd's met een concert in Athene uit 1987. Uit de tijd dat de Grieken nog een kaartje konden kopen. Nu is er aan live cd's van Gabriel geen gebrek maar deze uitgave verdient toch wel een megapluim. De hoogtepunten van de setlist van Gabriel Live uit 1983 aangevuld met de krakers van "So" levert naar mijn immer bescheiden mening de beste tracklist ever op van een Gabriel live album. Enige nummer dat hier nog best bij had gekund is het overdonderende Rythm of the Heat. Oh ja, ook van deze liveopnames is het geluid kraakhelder. De kwaliteit van de uitvoeringen is vertrouwd indrukwekkend. Samenvattend: als je dan toch een heruitgave doet, doe het dan So.

Dus...

'Gabriel, Oh my Gabriel...': Solist, einzelgänger, wereldverbeteraar, muzikant, poëet, artiest...

Ik ben zelf geen purist die de periode voor zijn 'commerciële' ophemelt omdat hij toen 'minder' bekend was. Maar ik was wel opgegroeid met PG 1 - 4. Dat waren voor mij mystieke albums met verwondering, vragen en een doolhof van geluiden waar ik geen grip op had. Mysterieus dus..

Na vele mooie nummers (San Jacinto, Wallflower, Humdrum, Biko, Moribund The Burgemeister, Here Comes the Flood, On the Air en het door mij zeer gewaardeerde Lead a Normal Life: Peter Gabriel - Lead A Normal Life - YouTube kwam hierna een bijna totaal instrumentale score van de film Birdy ! Voor mij het hoogtepunt (en eindpunt) van deze periode ! Eerlijk gezegd kon het voor mij niet mooier ! Gabriel op zijn hoogtepunt.

Alles wat hierna kwam kon voor mij alleen maar tegen vallen. So...

Dus..

Toen deze kwam was ik zeker benieuwd. Jaren 80. MTV. Het hele liefdadigheidsinitiatief van de heren Sting, Bono, Sting, enz... Natuurlijk goed dat muziek zich met liefdadigheid verenigt, maar voor mij was het ook een soort 'sticky feeling' met deze heren.

Het vele 'ook te zien op de buis' van de 2 populaire videoclips op MTV was wat ontluisterend. Zeer 'vette' grooves in nummers als Sledgehammer, Big Time, niet mijn ding.

Red Rain, In Your Eyes en Mercy Street waren de meer WOMAD/Real World muzikaal georiënteerde nummers die zijn nieuwe richting lieten horen (die vooral wordt voorgezet op 'US'). En dat is gewoon niet mijn muziek.

Ik ga het echt niet afkraken want er zit veel achter deze plaat zowel muzikaal zeer goed geproduceerd als tekstueel zeer mooi en intrigerend. Ook het verhaal achter de plaat, de opnames met de dichtgespijkerde deur, het sampelen. Zeker interessant. Maar op afstand..

Vorig jaar ben ik ook naar de Ziggodome geweest voor het -tig jarig jubileum. Weinig indruk op me gemaakt. Was het jaar daarvoor naar een bioscoop in Tilburg voor de integrale bioscoopfilm van Live Blood ! Een mooi oeuvre overzicht ( + covers). Niet echt live, maar zeer van genoten. Beter !

So zit het Dus...