Peter Gabriel - So (1986)

Ben benieuwd, de mijne komt uit Amerika dus ik zal nog even geduld moeten hebben.

Ik heb de remaster met twee live cd's besteld bij Amazon.
Ik was toch vooral benieuwd naar het opgefriste geluid, hoewel ik So altijd al goed heb vinden klinken.

Die live cd's zie ik dan nog als een leuke aanvulling.
Het gaat mij vooral om de cd's en geluid hoewel de box leuk oogt en juist ik, met zonder enige discussie 5***** voor dit album, zou het ultieme geschenk toch moeten najagen..

.....onbegrijpelijk.

So is al jarenlang een '5' voor mij. Opgegroeid met Gabriel zag ik hem groeien per album en PG 4 was destijds echt een absoluut hoogtepunt met San Jacinto en Wallflower als meesterwerkjes binnen een nog jong en relatief klein oeuvre.
Plays Live was de kers op de taart met stuk voor stuk meesterlijke vertolkingen die de originele versies deed verbleken.
So was een kentering en bij release een duidelijk 'commercieel album' (en niet achteraf). PG koppelde echter kwaliteit aan hitpotentie en dat zie je niet vaak. Mercy Street nestelde zich onmiddellijk naast San Jancinto en Wallflower en heeft inmiddels gezelschap gekregen van Secret World en I Grieve.
So blijft echter keer op keer een heerlijke plaat en hoewel ik hem niet vaak draai (live is toch beter) is een 5 het enige juiste cijfer.

Red Rain = 4,5
In Your Eyes = 4,5
Mercy Street =4,5

Sugartummy=0,5

Ik heb van de So tournee maar liefst 7 concerten gezien. Ik vrees dat deze box er eigenlijk dus hoe dan ook moet komen. Gelukkig heb ik de laatste box van Knopfler bij gebrek aan kwaliteit laten liggen, dus moet deze wel kunnen.

Sodebillen, dan loop ik als fan zwaar achter. Ik heb hem alleen medio jaren 80 gezien met toen de hitsingel shock-the-monkey, waar hij aan een rekstok hing
Destijds met een top begeleiding.

Later vond ik de kaartjes (te) duur. Bij 100 euro voor een kaartje ga ik terugrekenen naar de gulden en dan houdt het gewon op. (Neil Young idem dito)

Ja, je moet het natuurlijk alleen afwegen tegen de constatering dat het toch wel erg leuk is om die oudere muzikanten nog in hun goede doen hun muzikale kunstjes te zien vertonen. Een voorrecht dat generaties na ons niet meer is gegeven.

Als het niet meer kan, om wat voor reden dan ook, krijg je er misschien spijt van.

Het grote voordeel van verjaardag-edities is dan toch dat er liefdevol nog even naar de geluidskwaliteit van het album wordt het gekeken en het weer eens onder de aandacht wordt gebracht.

Dat ligt voor So natuurlijk niet anders.
De eerder geremasterde versie was wat mij betreft al in orde, de nieuwe versie is daar nog een lichte verbetering van. Ik vind Don't give up met name nog wat verbeterd.

Hoger dan 5***** mag ik hier niet geven maar het spreekt voor zich dat hier nog steeds sprake is van een juweeltje van Gabriel.

Best pijnlijk als je favoriete albums toe zijn aan een 25th anniversary uitgave. Nog een jaar te laat ook. Maar goed, deze editie is aangeschaft. In een fraai doosje treffen we het originele album in verbluffende geluidskwaliteit aan. Maar belangrijker nog: twee extra cd's met een concert in Athene uit 1987. Uit de tijd dat de Grieken nog een kaartje konden kopen. Nu is er aan live cd's van Gabriel geen gebrek maar deze uitgave verdient toch wel een megapluim. De hoogtepunten van de setlist van Gabriel Live uit 1983 aangevuld met de krakers van "So" levert naar mijn immer bescheiden mening de beste tracklist ever op van een Gabriel live album. Enige nummer dat hier nog best bij had gekund is het overdonderende Rythm of the Heat. Oh ja, ook van deze liveopnames is het geluid kraakhelder. De kwaliteit van de uitvoeringen is vertrouwd indrukwekkend. Samenvattend: als je dan toch een heruitgave doet, doe het dan So.

Topstukje @ VanDeGriend

Dit album bevat grotendeels prachtige nummers. Niet alles is top. De productie is niet helemaal mijn smaak. Komt misschien doordat ik het album niet sinds het uitkomen ervan ken. Op stukken als Sledgehammer, Don't Give Up en In Your Eyes stoort het me niet, maar Red Rain, That Voice Again en Big Time vind ik toch echt te 80's-pop-achtig klinken om er een hogere waardering aan te kunnen hangen.

Na de hype omtrent So (jubileum uitgaven) de oude vertrouwde 25 (of 26 jr?) vinyl versie maar weer eens gedraaid en genoten van dit magnifique album van duizendpoot Peter Gabriel. Weinig tot geen slijtage (zowel het vinyl als de muziek) Ik krijg geen associaties met het poppy geluid uit de 80's. Still going strong. Don't give Up...

Dan vind ik Don't Give up wel het minste nummer.........

Ik kan er aan toevoegen dat de kwaliteit van de concert DVD uit 1987 in de luxe box van deze heruitgave verbluffend goed is, zowel qua beeld als geluid.

Peter Gabriels So. Een losse verzameling van veel al fantastische nummers. Ik ben echter erg bevattelijk voor albums die een bepaald verhaal vertellen of waar een bepaalde opbouw in zit. Het ontbreken hiervan op So, het luistert weg als een aantal (goede) nummers zonder idee van een geheel, maakt het toch niet zo sterk als zou kunnen.
De individuele stukken als Red Rain en het verscheurend mooie Don't Give Up maken het absoluut de moeite waard. *4.

Vanavond om 22.00 uur een documentaire (classic album series) over dit album op Canvas.

Ah, bedankt; deze heb ik nog niet gezien.

Classic Albums heeft ervoor gezorgd dat ik deze plaat, die ik maar al te goed ken maar niet meer in bezit heb, opnieuw ga aanschaffen! Ik vermoed dat ik hem destijds met 3*** te laag gewaardeerd heb. maar we zullen zien.

Gave docu van Classic Albums. Mooi om na al die jaren te zien en horen op welke manier en met welke overgave dit album, is gemaakt. Wat is Peter in die 25 jaar veel veranderd hè...

EXACT!! Veeeeel te laag

In bovenstaand commentaar kan ik me wel vinden. Voor Gabriel heb ik veel waardering, met name zijn eerste drie solo-albums vind ik erg overtuigend. De composities op dit album vind ik sterk maar ik gruw van de productionele bombast. Typisch het jaren tachtig geluid waar ik zo allergisch voor ben. Pech.

Ik kan me redelijk goed vinden in je kritiek. Maar heb toch een vraag aan je kistenduif. Vond jij dit geluid al direct helemaal niks? Want bij mij is dat besef eigenlijk pas jaren later gekomen.

Het geluid vind ik vergelijkbaar met dat van Robbie Robertson - Robbie Robertson en The Joshua Tree van U2.
Ik hou er wel van; warm en broeierig tegelijk.

Het is ook niet altijd irritant gebleken. Toch wel vaak hoor. Bij U2 The Joshua Tree heb ik dat gevoel helemaal niet zelfs. Maar vind je deze warm en broeierig klinken? Tjee en Robbie Robertson. Heb net nog effe in mijn cd kast geneust. En zie ha Robertson dus. Al jaren niet meer gedraait. Maar ik kan me verdomd goed voorstellen dat deze plaat met een andere productie NOG beter had geklonken. Want de nummers zijn gewoon af. Daar valt weinig over te zeveren lijkt mij.

Op dit album vind ik Sledgehammer en Big Time er niet tussen passen, de rest heeft voor mij wel dat sfeertje.
Logische keuze voor singles, retecommercieel, maar met een mindere houdbaarheidsgehalte dan de overige nummers.

Ook toen vond ik het al een teleurstelling. Maar dat gold niet alleen voor dit album of voor Gabriel. Door de perfectionering van de digitale studiotechniek in de 80-er jaren verzopen aanvankelijk meer door mij gewaardeerde muzikanten en bands in die nieuwe mogelijkheden binnen de studio. Springsteen, Bowie, Roxy, Stones, maar ook Ry Cooder en zelfs Dylan tuinden in die val van producersoverdaad. Het paste ook in het tijdsbeeld waarin de beats and sound belangrijker werden. Maar goed, ik ben bevooroordeeld want liefhebber van heldere (semi)analoge opname en weergave. Muziekbejaarden vallen daar voor.

Ok duidelijk.

Inderdaad heeft met dezelfde producer temaken, schat ik??

Ook hiervan in een soort sale bij Amazon eindelijk de Luxe Box aangeschaft. Voor een bedrag van 72 pond krijg je van de heer Gabriel toch flink waar voor je geld.