Peter Gabriel - So (1986)

Album gaat ergens begin dit jaar opnieuw uitkomen in een Deluxe Editie met daar bij in zijn geheel de concertfilm P.O.V. die toendertijd op video uit kwam. Nadeel aan die video dat er nog al veel vaag beeldmateraal van achter de schermen tussen de nummers door zitten maar het schijnt dat ze dat er nu uit gaan monteren en het nu puur alleen het concert word wat we te zien krijgen. Word tijd ook want deze film is nog nooit in zijn geheel op dvd verschenen en het is wel de bezetting met o.a. Manu Katche (drums) en David Sancious (toetsen).

Prachtig album van een fantastisch artiest. Mijn versie van So heeft de playlist wel in een iets andere volgorde, het heeft de bonustrack erop, maar niet als laatste song, want dat is het prachtige In Your Eyes. Die heeft dus plaats 9 in plaats van plaats 5. Mercy Street kom dus bij mij direct na That Voice Again. Enfin, kleinigheidje, de CD heeft immers en rehab gehad. En nee, ik heb niet de deluxe versie.

Magistrale plaat van een geweldige artiest. So is enorm gevarieerd, van lekker dansbare funky nummers naar pratige ballads. De kracht van deze plaat zit 'em ongetwijfeld in z'n tijdloosheid, het klinkt niet echt als een typisch jaren '80 album, maar dat is iets dat je wel van PG kan verwachten, de man leverd een constante kwaliteit af, al zit er soms jaren tussen verschillende albums. Hij neemt de tijd om zijn muziek te schrijven, en dat hoor je er vanaf.

So opent erg sterk met een ietwat doordingend nummer, Red Rain. Hier hoor je wel iets van een typische jaren '80 productie, maar dat mag de pret niet drukken. Red Rain (zure regen) is een aanklacht tegen de vervuiling van de aarde, en die urgentie klinkt in het nummer. Daarna Sledghehammer, natuurlijk de funky klassieker die wel allemaal kennen. Erg lekkere, dansbare track, over iemand die bereid is alles toe doen voor een ander. Daarna nog een klassieker, het prachtige en zwaarmoedige Don't Give Up. Kate Bush's stem past prachtig bij de melancholische sfeer. Het nummer eindigt sterk met een lekker funky baslijn. Een erg goed nummer om door moeilijke periodes heen te komen, zoals Kate hier haar man Peter door z'n moeilijke periode heen sleept.

Vervolgens komt That Voice Again. Een wat meer opbeurend klinkend nummer, wat dan wel weer over wat treurigs gaat: de schade die roddels kunnen voortbrengen. PG wilt een vrouw, maar de roddels houden hun samenzijn tegen. Erg gaaf hoe PG rustige en drukke sferen in één nummer kan stoppen en het toch toegankelijk houdt, fantastisch. Ik volg de tracklist zoals hij op mijn CD staat, dus nu komt Mercy Street. Hier kan ik kort over zijn: geweldig! Weinig liedjes die ik ken kunnen kunnen de wanhopige zoektocht naar innerlijke rust op zo'n manier verwoorden. Hierna het heerlijke dansbare Big Time, over grootheidswaanzin. Ook nu nog heel toepasselijk, met deze huidige recessie en de hoge bonussen die topmensen in het bedrijfsleven zichzelf nogsteeds toe eigenen.

Nu het ietwat dreigende We Do What We're Told. Het verhaal hierachter is een beetje een raadsel. Waarschijnlijk gaat het over de massa, het daarin meegaan en de bedreigingen van eenheidsworst en gebrek aan zelfontplooïng, en hoe de publieke opinie je eigen gedachtegoed kan beïnvloeden. Althans, dat haal ik eruit. Hierna komt het erg leuke This Is The Picture. Een bonustrack, en ik ben blij dat ik 'em heb. Wat hier achter zit is mij een raadsel, maar muzikaal gezien zit het erg interessant in elkaar.

Vervolgens last but not least, In Your Eyes. Een nummer met tempo, maar toch ook rustig. Ook hier weer een fantastische compositie van PG. In Your Eyes gaat over de kracht die hij uit andermans steun haalt. Erg goed nummer om mee af te sluiten.

Wat een fantastisch album. Vrij toegankelijk, maar maar zeker nooit simpele composities en elk nummer heeft wel een verhaal te vertellen. Meesterlijk album van een begaafd artiest. En zeker niet gedateerd. 5*

Ja, wat is het nou?

Allebei!

Serieus, van alles dat ik geschreven heb (duurde ong. een half uur) moer je dát eruit halen!?

De subtitel Milgram's 37 had je op het spoor kunnen brengen van de gedachte achter dit nummer, dat overigens al door PG eerder live werd gespeeld als dat het op plaat stond:

Milgram Experiment

en hier een recente uitvoering van het experiment door de BBC (dit is deel 1), met nog al schokkende resultaten:

YouTube - Milgram's Obedience to Authority Experiment 2009 1/3

Aha, dat verklaart een hoop. Zet het nummer in een nieuw daglicht voor mij.

Komende vrijdag op BBC4 de 'Classic Album' aflevering van dit magistrale album.

AH! Super, ben benieuwd hoe dit album tot stand is gekomen , kijken dus.

Eens zien of ik het gemiddeld omhoog krijg met mijn 4,5*

Gaaf geprouceerde popplaat van een erg niveau.

Ik vind sowieso dat Sting, Peter Gabriel en Paul Simon altijd garant staan voor een goede pot pop/wereld muziek.

Jammer dat zit niet in mijn pakkket.

Deze docu over So wordt in September op DVD uitgebracht

En de gebruikelijke remaster en driedubbelceedee . . .

So!

Vanavond is de hiervoor genoemde "classic album - docu" op TV: Canvas 22:10, dat kunnen de meesten wel ontvangen neem ik aan (i.t.t. BBC4).

Prachtige aflevering van Classic Album
met een iets te hoogdraverige Daniel Lanois weliswaar.

Heet hangijzer was onder meer de trackvolgorde, wat puzzelen was.
Blijkt echter dat In Your Eyes op de laatste remaster naar plek 9 is verhuisd
en dus achter de bonustrack Excellent Birds plaatsneemt.

Songs die nauwelijks aan bod kwamen
waren That Voice Again, Big Time (toch een hit) en We Do What We Are Told.

En dit vond ik toch vreemd. Ik zou graag het verhaal achter That Voice Again en We Do What We Are Told willen horen, en vreemd natuurlijk dat men niet inging op Big Time, wat toch een hit was.. Verder een mooie docu, zeker.

Gabriel vergoddelijkt zichzelf op dit album en schaart zich een plaats onder de groten der aarde. Een terecht en welverdient success. Inderdaad, sommige nummers zijn zo ongeveer suf gedraagd op de radio en TV. sledgehammer werd de meest gedraaide videoclip op MTV ooit (dit album zal em dan ook wel een flinke duit hebben opgeleverd), maar dat alles is niet aan Gabriel te verwijten, immers hoe eet je wat aanslaat, voordat je een album datwerkelijk uitbrengt. Iets wordt commercieel gemaakt, niet commercieel gecreerd. So was totaal UP zijn meesterwerk, ook al zijn inderdaad de voorgaande vier albums niet beroerd, maar inderdaad wellicht van een veel artistiek hoger niveau. Op So, gaan emotie en artistiek samen. Zoals dat Gabriel ook als een van de wenigen was gelukt met Genesis.

Moet alleen wel zeggen dat de verschillende nummers die hij door de jaren heen ten gehore heeft gebracht, veel beter klinken dan op deze plaat en daarmee laat hij wederom eens zien dat hij live gewoon beter was als in de studio, nog maar niet te spreken van de kwaliteit van zijn band. Vooral de nummers Red Rain, In Your Eyes en wellicht het mooiste nummer dat hij solo ooit maakte, Mercy Street worden naar een ongekend hoog niveau getild. In Your Eyes, live met de 'King of Dakar himself, the incredible voice of Youssou N' Dour.' Zijn zang door het nummer heen, werkelijk schitterend. Ook erg mooi om te zien live, zoals op POV, het plezier en de passie, is erg indrukwekkend. Geen engele andere vervanger heeft dat ooit kunnen evenaren, ook al heeft Gabriel het nummer met tal van anderen uitgevoerd over de jaren. Dan Mercy Street, heel erg mooi op POV, vooral Gabriel die hier even een extra dimensie aan het nummer geeft. Maar echt mooi is de versie (opgenomen tijdens de US Tour) die is uitgeven op de CD single die gepaard ging met Secret World Live. Wat Gabriel daar doet met zijn stem, Wow !! De versie op Growing Up Live, is ook erg gevoelig, vooral dat acapella begin is erg mooi. Destijds in Rotterdam, was het muisstil, fantastisch. Had niet gedacht dat ik het ooit nog live zou zien.

Erg mooi ook dat Gabriel inmiddels met de band van destijds op tour is gegaan, en eindelijk So integraal ten gehore brengt.

Ik heb eindelijk mijn rating verhoogd van 4,5* naar 5*. Het album leerde ik 25 jaar geleden kennen en is regelmatig in mijn leven opgedoken.

De singles Sledgehammer en Big Time hebben me er altijd van weerhouden dit als een 5* album te zien: ik vond dit de twee minste nummers van het album. Misschien zijn ze indertijd platgedraaid of zijn het vrij commerciële popsongs en iets minder gesofisticeerd dan nummers zoals In Your Eyes, Don't Give Up, Red Rain, Mercy Street en That Voice Again.

Het album blijft overeind na 26 jaar en behoort zeker tot de top 20 van albums uit mijn wonderjaren, wat de 80s toch waren

Mercy street het mooiste nummer dat Gabriel oot geschreven (en gezongen ) heeft. Echt een top nummer waarvan je kippenvel krijgt!

So is in ieder geval een album dat heeft laten zien dat sophisticated songs op noem het wat mij betreft een meer commercieel klinkend album, zeker ook geweldig kan zijn.

PG4 is bijvoorbeeld ook prachtig, veel experimenteler maar ook zo ontzettend zwaar op de hand. Terwijl So compositorische hoogstandjes herbergt (en prima spel) zonder dat het in alle uithoeken van de wereld hoeft worden gezocht.

Dat gezegd hebbende, is Peter Gabriel één van de weinige artiesten die ook van de jaren '80 in artistieke zin eigenlijk alleen maar ijzersterke albums wist te maken. Veel generatiegenoten begonnen de plank behoorlijk mis te slaan in dat decennium. Gabriel bleef fier overeind.

...En wist aan het eind van de 80's nog zijn spirituele meesterwerk Passion te exposeren. Maar dát, heb ik al wel vaker verkondigt op MuMe

don't give up=5.0 big time=4.0 de rest is van een beduidend lager niveau. zo laag, dat ik genoodzaakt ban om 2.0 te geven.

Jaja, eerder andersom zou ik zeggen maar ja ieder zijn smaak...

Don't give up is een vanm de minste (commerciële) nummers van de plaats. De rest is stuk voor stuk veel beter. Maar goed kwestie van smaak.
M.i. het beste album van Gabriel.

Die soulstampers hadden ook achterwege mogen blijven. Buiten de stukgedraaide singles haalt het album het net voor mij.

Ik weet niet of ik dit het beste album van Gabriel vind. Ik ken numers II, III en Birdy nog niet.
Van de 'commerciële'nummers vind ik iig Big Time het minst. De nummers 1 t/m 6 vind ik allen top.

Sledgehammer was het nummer waarmee ik PG leerde kennen. Achteraf gezien een wat commercieel album van PG, maar dat is verre van een nadeel. Erg sterke, pakkende nummers. Geen slechte compositie te vinden op deze LP; ook het wellicht wat sentimentele don't give up weet mij te raken. Mercy street is het beste nummer op dit album.

De luxe 25 annivesary edition versie binnen met een 2 cd concert erbij.
Van het weekend is fijn beluisteren.

So eehh.. Zo, de box is binnen!

opgepikt in de Media Markt te Alexandrium voor 109 eurotjes, tja een hoop geld maar goed met 4 cd's, 2 reuze interessante dvd's, koffietafelboek plus nog 2 lp's krijg je er ook wel wat voor terug

Dit is echt een box zoals een box moet zijn.

(In tegenstelling tot bijvoorbeeld de waardeloze Knopfler boxen).