The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971)

In het kader van 50 jaar Stones dit album maar weer eens uit de kast getrokken. Wat waren die gasten toen toch goed zeg en wat blijft dit album fris en actueel.
Na Exile is het artistiek gezien wel bergafwaarts gegaan met de heren.
De laatste oprisping was "Some Girls" maar verder werd het niet meer zo goed als hier.
Het gitaarwerk op Sway en Can´t You Hear Me Knocking is echt groots, en niet vergeten de hartverscheurende Jagger op Moonlight Mile. Dit album verslaat in zijn eentje de hele toplijst van 2011.

Onze al vrij imposante Stones-collectie heeft er sinds vandaag wat extra glans bij gekregen:
Vanmiddag plofte de Virgin-versie van dit album op de mat....
...en dan wel de ritsversie!

Leuk ook hoe De Tong op gigantische en, bovenal, trotse wijze wordt gepresenteerd in het artwork.

Op het Virgin-schijfje klinkt het album een stuk beter dan op de CBS-versie.
Meer body en een stuk gedetailleerder. En wat knalt het lekker uit de speakers....

Is en blijft een fantastische plaat!

Hoe mooi omschreven. MIsschien wel de mooiste albumhoes ooit.

Iedere Stonesliefhebber is er wel over uit dat de periode van pakweg 1968 tot 1973 artistiek gezien de beste jaren waren. Sticky Fingers uit 1971 zit midden in deze periode en stelt dan ook niet teleur. Het album is een waar pareltje. Er staan geen zwakke nummers op maar de hoogtepunten zijn Wild Horses, Bitch en Can't You Hear Me Knocking voor mij.
Top 3 Stones albums voor mij zijn dan ook:
1. Let It Bleed
2. Exile on Main Street
3. Sticky Fingers

En natuurlijk draai je al deze albums op origineel vinyl, de sound is dan zoveel beter.

[quote]Thijs78 schreef:
Iedere Stonesliefhebber is er wel over uit dat de periode van pakweg 1968 tot 1973 artistiek gezien de beste jaren

Mee eens, Maar smaken verschillen: 1. Sticky Fingers
2. Let It Bleed
3. Exile On Main Street

Naast hun studiowerk waren ze live ook op hun toppie! Get Yer Ya Ya,s Out!

Beggars Banquet is ook een juweeltje. Maar deze Top3 ziet er prima uit

Can't You Hear Me Knocking doet mij aan Light My Fire van The Doors denken.
Ook wel een beetje Santana-achtig; mooi lang nummer.

Daar ik in een retro mood zit, deze LP maar weer eens uit het rek getrokken.

Vele lofuitingen al gezien bij dit album, en i.m.o. terecht. Een uitstekende start van het vijftal op het onder eigen naam opgerichte platenlabel. Deze plaat hoort natuurlijk gewoon bij elke (rock)muziek-liefhebber in de kast te staan.

Opener Brown Sugar kent wel bijna iedereen. Maar is voor mij lang niet beste nummer hier.
Kant A bevat namelijk nog 3 sterke tot erg sterke songs, met als hoogtepunt Can't You Hear Me Knocking. Een kraker, waarin de gitaren helemaal los gaan.

Helaas kan ik de afsluiter van kant 1 niet verteren. Dat nummer weerhoudt me ook van de maximale score voor deze plaat.

Maar dan kant 2 ; vijf geweldige nummers. Misschien wel de Stones op hun allerbest.
Luister eens die naar fantastische gitaarriff in Bitch. Een heerlijk opzwepend nummer. Het simpele, maar oh zo doeltreffende I Got The Blues. Waarin Mick zijn ziel en zaligheid blootlegt.

En de laatste 3 nummers vind ik ronduit gezegd steengoed.
Sister Morphine : volgens mij deed Mick de inspiratie voor dit nummer op tijdens een "bad trip". Hij weet dat wat hij doet slecht is, en dat het verkeerd kan aflopen, maar hij doet het toch. Het fantastische gitaarspel van Ry Cooder in dat nummer verbeeldt als het ware de pijn die MJ voelt tijdens zo'n trip.
Dead Flowers : een onderkoeld nummer, waar het sarcasme van afdruipt. Ongetwijfeld een sneer naar iemand waar MJ het helemaal mee gehad heeft. Eén van mijn favorieten van de Stones.
Moonlight Mile : de overgave aan dat gevoel dat je krijgt na het nemen van een shot. Berusting; heerlijk; laat het los.

In de rangorde van RS-favo's is Beggars Banquet nog steeds mijn absolute nummer 1, maar uit de 70's is dit hét album voor mij, en een goede nummer 2 in mijn lijst.

Ik neem aan dat de afsluiter van kant 1 You Gotta Move""van Rev .Gary Davis / Mississippi Fred McDowell is (ik heb het vinylalbum niet bij de hand), en dat is inderdaad een nummer dat er voor velen ongunstig uitspringt. Komt dat door de ruige blues/gospelsfeer, of door het accent dat Mick Jagger zich hier aanmeet ? Ik vind het echter wel mooi, maar houd dan ook erg van die oude deltablues, dat zal zeker meespelen. En ik vind de slide erg mooi...

Ja, klopt. You Gotta Move (track 5) is het laatste nummer op kant 1 van de LP. En wat je zegt : dat accent in dat nummer ....... Helaas, ik kan er niets mee.

brown sugar swingt;vind het intro van sway zo lekker;wild horses was al eerder opgenomen door gram parsons, een prachtnummer in beide uitvoeringen;deric raven, santana heeft can't you hear me.. vorig jaar of zo opgenomen, dat is ook een mooie versie;you gotta move klinkt goed (ook ik houd van oude countryblues, al is dit nummer van de jaren 50, dus ook weer niet zo oud);bitch rockt geweldig;i got the blues is traag en net niet saai;sister morphine is het topnummer met de geweldige ry cooder op slidegitaar, ook toen al was ie uit duizenden te herkennen;dead flowers is één van de betere countrynummers van the stones;moonlight mile is gewoon goed. voorlopig mijn favourite stonesplaat, gewoon op cd hoor this 78

can't you hear me.. past gewoon goed bij Santana.
Fijn dat hij zelf ook tot die ontdekking is gekomen.

Hier had ik nog niet op gestemd blijkbaar. De enige Stones-plaat die ik heb en het is nog een heel goede ook. Op puur geluk gekocht want Rolling Stones is een groep die iedereen kent van de grote hits maar waarvan veel mensen ook niet weten dat ze een wel heel uitgebreide back-catalogue hebben. Dit is al hun 15de album ofzo volgens Musicmeter dus ik ben heel blij dat ik een juiste keuze heb gemaakt met deze Sticky Fingers die van begin tot einde van heel hoog niveau is. Er zullen nog wel essentieele Stones-classics volgen want hier wil ik echt meer van...

Ik begin met vier sterren. Maar aan het tempo dat ik zin heb om dit album opnieuw en opnieuw te beluisteren denk ik dat dit niet de definitieve score zal zijn. (Wild Horses!!)

Van wie is Wild horses ? Gram of Keith, wie zette het het eest op de plaat?

Geschreven door de Stones, maar Gram kreeg toestemming van de Stones om het als eerste op plaat te zetten.

nou omdat het maar 1 slecht nummer bevat (you got to move) en elk nummer zo verschillend is maar het wel binnen een plaat past

en de riffs van K.Richards echt abnormaal ruig zijn en het beste op deze plaat naar voren komen!

was Mick Taylor maar in de Stones gebleven ipv die koekenbakker Ron Wood

Rock, blues en country. Het lijkt de jas die de Stones het best past. Ik vind het niet zo goed als Exile waar de losbandigheid van afdruipt en de nummers bijna argeloos goed zijn.. Hier wordt buitengewoon strak en geconcentreerd gespeeld. Maar laat ik niet zeuren.

[was Mick Taylor maar in de Stones gebleven ipv die koekenbakker Ron Wood [/quote]




leuke topic. Mick Taylor speelt vloeiender gitaar dan Ron wood maar die speelt dan wel weer pedal steel. (overigens jammer dat ze daar relatief weinig gebruik van maakte). De rol die Ron Wood kreeg was echter wel gericht om het geluid te ondersteunen daar waar Mck Taylor veel meer de ruimte kreeg om er bluesloopjes her en der uit te gooien. Taylor was ook meer een echte bluesgitarist waardoor het blueskarakter van de Stones in die periode meer werd benadrukt.

Het is voor mij ontzettend lastig om een top 10 samen te stellen van mijn favoriete muziekalbums. Het veranderd bij mij dan ook erg vaak, dit heeft ook puur te maken met het feit dat ik eigenlijk elke dag wel weer iets nieuws ontdek. Van één ding ben ik wel zeker met het maken van mijn top 10, namelijk dat deze Sticky Fingers er altijd instaat.

Ik ben een groot fan van the Stones, dit is mij van jongs af aan ingegoten door paps (hoewel het voor mij vervolgens nog wel eventjes duurde voordat ik het echt kon waarderen). Deze plaat is de derde in hun reeks van vier klassieke superplaten. Al deze vier platen, te weten Beggars Banquet, Let it Bleed, Sticky Fingers en Exile on Main st., zijn in mijn ogen niet minder dan meesterwerken. Ik heb het daarom ook erg lastig gevonden om een Stones plaat te vinden die ik als favoriet kon bestempelen. Ik heb uiteindelijk gekozen voor Sticky Fingers. De redenen hiervan zijn ten eerste omdat ik hem simpelweg het vaakst draai en ten tweede omdat op deze plaat één van mijn favoriete gitaristen een prominente rol speelt. Ik heb het natuurlijk over Mick Taylor, een gitaarvirtuoos. Dankzij deze plaat heb ik hem echt leren kennen en dat heeft mede een groot deel van mijn muzieksmaak van vandaag de dag gevormd.

Is dit album dan alleen Mick Taylor? Nee absoluut niet. Iedereen speelt een even grote rol op deze plaat en hij staat dan ook bomvol met briljant geschreven nummers. Alles wat de Stones zo geweldig maakt is te vinden op deze plaat en daarom koester ik hem ook zo erg.
Ik heb hem bovendien op vinyl met de Spaanse ‘vingers in blik’ cover.

Ook ik heb hem nu op vinyl met werkende rits

Blijft mijn favoriete Stones plaat.

Niet op vinyl, maar gelukkig heb ik wel een werkende rits.

Mijn vader heeft hem wel nog op zolder liggen; incl.rits.

Waar heb je hem vandaan?

Uit een platenwinkel, jij boef

Hah gaaf! Dat is er eentje die ik koste wat het kost aan de collectie wil toevoegen!

Wood bespeelt meerdere snaarinstrumenten passend bij verschillende muziekstijlen. Sloppy rock, rafelcountry, witte reggae, beetje blues. Hij draait er zijn hand niet voor om. Meestal lekker losjes maar soms ook slordig. Een soort muzikale klusjesman die de gaten en grillen van zijn maatje Richards kundig opvult. Mick Taylor was en bleef de bluesgitarist in optima forma. En wat voor eentje! Hij liet zijn gitaar verfijnd en toch zo soeverein spreken dat hij er het geluid van de Stones op hun vier topalbums mee bepaalde. Vind ik tenminste.

(Overigens is het een genoegen om naar Wood te kijken en te luisteren op de dvdversie van Rod Stewart: Unplugged ....and seated.Toffe jongensmuziek).

Iets waar Mick Taylor zich niet veel van aantrok. Die stond er maar wat te staan. Op dat vlak heb je zeker gelijk. Toch zal ik Mick altijd meer credits geven. Na hem werden de Stones een echte stadiumrockband. En dat soort showgehalte moet van mij niet direct. Stadiums vullen is één ding, maar die circus er rond moet echt niet voor mij.

Ik ken nog wel ergens een winkeltje in Rotterdam die hem waarschijnlijk voor niet al te veel aanbied in goede kwaliteit

Nee hoor, die heb ik nu

[
die qoute over de koekenbakker was niet van mij hoor.