The Chameleons - Script of the Bridge (1983)

mijn stem
4,10
371 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Statik

  1. Don't Fall (4:05)
  2. Here Today (3:58)
  3. Monkeyland (5:17)
  4. Second Skin (6:51)
  5. Up the Down Escalator (3:58)
  6. Less Than Human (4:12)
  7. Pleasure and Pain (5:11)
  8. Thursday's Child (3:33)
  9. As High as You Can Go (3:35)
  10. A Person Isn't Safe Anywhere These Days (5:43)
  11. Paper Tigers (4:17)
  12. View from a Hill (6:40)
  13. In Shreds [Previously Unreleased] * (4:09)
  14. Dear Dead Days [Previously Unreleased] * (4:31)
  15. Things I Wish I'd Said [Previously Unreleased] * (5:12)
  16. Don't Fall [Live in Bremen, 1983] * (3:49)
  17. Here Today [Live in Bremen, 1983] * (3:51)
  18. Thursday's Child [Live in Bremen, 1983] * (3:46)
  19. A Person Isn't Safe Anywhere These Days [Live in Bremen, 1983] * (4:48)
  20. Less Than Human [Live in Bremen, 1983] * (4:01)
  21. Pleasure and Pain [Live in Bremen, 1983] * (4:31)
  22. Second Skin [Live in Bremen, 1983] * (6:01)
  23. Paper Tigers [Live in Bremen, 1983] * (4:07)
  24. Monkeyland [Live in Bremen, 1983] * (4:56)
  25. Singing Rule Britannia [Live in Bremen, 1983] * (4:19)
  26. Up the Down Escalator [Live in Bremen, 1983] * (3:59)
  27. View from a Hill [Live in Bremen, 1983] * (6:17)
toon 15 bonustracks
totale tijdsduur: 57:20
431 BERICHTEN 6 MENINGEN
zoeken in:
 
3
Johnny Marr schreef:
Ik hoor absoluut de potentie voor een groeier. Maar waarom een uur? Veel te lang voor een waveplaat vind ik. 40 minuten, meer zou een album in dit genre niet nodig mogen hebben. Mijn mening.


Wat je vindt hoef je niet te kopen Sinds wanneer is de lengte van een debuut een norm? Wat een vreemd uitgangspunt. Als je geen idee hebt waar en waarom je ergens naar luistert, oriënteer je dan eerst.

Ooit - in moment van zotheid/moderniteitsverdwazing - al mijn vinylvrienden geruimd. Mea culpa, mea culpa. De beschikking over een fotografisch geheugen - alhoewel de kaart aardig vol lijkt te lopen - bracht me op een platenmarkt bij de aanschouwing van de hoes, een ontwerp van een van de leden, tot het onmiddellijke besef dat dit een absolute aankoop moest zijn (ondanks de drie roodbruine flappen die ik ervoor moest neertellen), al kende ik de muziek niet meer.

De dubbele lead gitaar, aangevuld met de post-punk oerkreetzang (soms overdone voor mijn smaak) zijn typische kenmerken voor deze band. Dit is de band die U2 ooit had kunnen worden.

avatar van wibro
5,0
0
Wereldalbum.
Voor de zoveelste keer beluisterd en dan op vol volume. Verveelt nooit. Staat bij mij op nummer 3 van de beste albums ooit. Duurt niets te lang, want er staat geen enkel zwak nummer op. Ook de opvolger mag er zijn trouwens. Daarna werd het minder.

avatar van Tony
5,0
0
Script is een geweldig album inderdaad. Helaas maar net aan 'n uurtje. Had van mij nog wel wat langer mogen zijn. Beetje raar dat een wave album niet zo lang zou mogen duren.

avatar van deric raven
4,0
0
Nou weet ik eindelijk waar The Chameleons mij aan doen denken.
Don’t Fall heeft het duistere van Killing Joke en The Damned.
De zang klinkt hopeloos en dramatisch.
Toch kan ik nog steeds niet het enthousiasme delen wat velen hier wel ervaren.
Voor mij zit deze in dezelfde hoek als The Comsat Angels; prima postpunk, maar niet echt heel bijzonder.
Maar bij The Sound duurde het bij mij ook een tijdje voordat het kwartje viel, en daar kwam uiteindelijk het gevoel wel.
Nee, The Chameleons zal ik niet snel noemen tussen The Cure, Simple Minds, U2 en The Mission, bands die mij wel in deze tijd overtuigden.
Het stofzuigerslang geluid van het begin van Monkeyland geeft een wat exotisch effect (nee, nogmaals, ik bedoel niet het stofzuigergeluid van The Jesus and Mary Chain; die zit namelijk wel in het stopcontact).
Ik denk dat mijn voorkeur meer gaat naar krachtigere postpunk, en dat dit voor mij net te dromerig is.
Toch ga ik deze wel proberen om aan te schaffen, hij bevalt mij deze luisterbeurt stukken beter dan de vorige keer.

avatar van frolunda
4,0
0
deric raven schreef:

Ik denk dat mijn voorkeur meer gaat naar krachtigere postpunk, en dat dit voor mij net te dromerig is.
Toch ga ik deze wel proberen om aan te schaffen, hij bevalt mij deze luisterbeurt stukken beter dan de vorige keer.
Misschien moet je deze Scars - Author! Author! (1981) eens proberen,ook al zo'n grotendeels vergeten postpunk album.En helaas ook hun enigste

avatar van starsailor
5,0
0
deric raven schreef:
Ik denk dat mijn voorkeur meer gaat naar krachtigere postpunk, en dat dit voor mij net te dromerig is.
Toch ga ik deze wel proberen om aan te schaffen, hij bevalt mij deze luisterbeurt stukken beter dan de vorige keer.

Of probeer Strange Times. Deze is een stuk rauwer dan Script en What does Anything Mean.

avatar van deric raven
4,0
1
Die heb ik al, Scars ga ik binnenkort weer luisteren.

avatar van deric raven
4,0
0
Toch maar gekocht, de 25th anniversary edition incl. live optreden.
Hij komt toch wel binnen.

avatar van Man of Sorrows
5,0
0
deric raven schreef:
Nee, The Chameleons zal ik niet snel noemen tussen The Cure, Simple Minds, U2 en The Mission, bands die mij wel in deze tijd overtuigden.


The Cure, dat is nog betwistbaar, maar die andere bands... Hier zijn The Chameleons een 10 x betere versie van U2.

avatar van ArthurDZ
4,0
1
ArthurDZ (moderator)
geplaatst:
Berichten verplaatst naar U2

avatar van pygmydanny
3,5
0
Qua songopbouw en geluid heb ik wat moeite met dit album. De instrumenten klinken goed, waarbij vooral de mooie wisselwerking tussen de 2 gitaren opvalt. Daarbij wijkt het gitaargeluid bij de laatste nummers wat af met akoestische gitaar en Durutti Column-achtige tokkels.

Vele breaks en overgangen klinken echter nogal geforceerd en onnatuurlijk of transformeren een song volledig (Second Skin, A Person Isn’t Safe…, View From A Hill). Dat ze een klassieke songopbouw beheersen, bewijzen ze dan wel op Up the Down Escalator. Ook Monkeyland is mooi opgebouwd en het mooie intro-geluid keert nog eens terug in Less Than Human.

Er zit veel galm op de hoog ingemixte zang en dat stoort in bijvoorbeeld de uitgerekte zang van Don’t Fall, Pleasure And Pain (‘I can show you’) en A Person Isn’t Safe Anywhere These Days (‘man of steel’). Ook zijn de teksten bij momenten erg hoogdravend: ‘I dedicate this melody for you’, ‘I can take you there, I can show you’.

Ik heb meer voeling met hun volgende 2 albums.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.