The Chameleons - Script of the Bridge (1983)

Wat je vindt hoef je niet te kopen Sinds wanneer is de lengte van een debuut een norm? Wat een vreemd uitgangspunt. Als je geen idee hebt waar en waarom je ergens naar luistert, oriënteer je dan eerst.

Ooit - in moment van zotheid/moderniteitsverdwazing - al mijn vinylvrienden geruimd. Mea culpa, mea culpa. De beschikking over een fotografisch geheugen - alhoewel de kaart aardig vol lijkt te lopen - bracht me op een platenmarkt bij de aanschouwing van de hoes, een ontwerp van een van de leden, tot het onmiddellijke besef dat dit een absolute aankoop moest zijn (ondanks de drie roodbruine flappen die ik ervoor moest neertellen), al kende ik de muziek niet meer.

De dubbele lead gitaar, aangevuld met de post-punk oerkreetzang (soms overdone voor mijn smaak) zijn typische kenmerken voor deze band. Dit is de band die U2 ooit had kunnen worden.

Wereldalbum.
Voor de zoveelste keer beluisterd en dan op vol volume. Verveelt nooit. Staat bij mij op nummer 3 van de beste albums ooit. Duurt niets te lang, want er staat geen enkel zwak nummer op. Ook de opvolger mag er zijn trouwens. Daarna werd het minder.

Script is een geweldig album inderdaad. Helaas maar net aan 'n uurtje. Had van mij nog wel wat langer mogen zijn. Beetje raar dat een wave album niet zo lang zou mogen duren.

Nou weet ik eindelijk waar The Chameleons mij aan doen denken.
Don’t Fall heeft het duistere van Killing Joke en The Damned.
De zang klinkt hopeloos en dramatisch.
Toch kan ik nog steeds niet het enthousiasme delen wat velen hier wel ervaren.
Voor mij zit deze in dezelfde hoek als The Comsat Angels; prima postpunk, maar niet echt heel bijzonder.
Maar bij The Sound duurde het bij mij ook een tijdje voordat het kwartje viel, en daar kwam uiteindelijk het gevoel wel.
Nee, The Chameleons zal ik niet snel noemen tussen The Cure, Simple Minds, U2 en The Mission, bands die mij wel in deze tijd overtuigden.
Het stofzuigerslang geluid van het begin van Monkeyland geeft een wat exotisch effect (nee, nogmaals, ik bedoel niet het stofzuigergeluid van The Jesus and Mary Chain; die zit namelijk wel in het stopcontact).
Ik denk dat mijn voorkeur meer gaat naar krachtigere postpunk, en dat dit voor mij net te dromerig is.
Toch ga ik deze wel proberen om aan te schaffen, hij bevalt mij deze luisterbeurt stukken beter dan de vorige keer.

Misschien moet je deze Scars - Author! Author! (1981) eens proberen,ook al zo'n grotendeels vergeten postpunk album.En helaas ook hun enigste

Of probeer Strange Times. Deze is een stuk rauwer dan Script en What does Anything Mean.

Die heb ik al, Scars ga ik binnenkort weer luisteren.

Toch maar gekocht, de 25th anniversary edition incl. live optreden.
Hij komt toch wel binnen.

The Cure, dat is nog betwistbaar, maar die andere bands... Hier zijn The Chameleons een 10 x betere versie van U2.

Berichten verplaatst naar U2

Qua songopbouw en geluid heb ik wat moeite met dit album. De instrumenten klinken goed, waarbij vooral de mooie wisselwerking tussen de 2 gitaren opvalt. Daarbij wijkt het gitaargeluid bij de laatste nummers wat af met akoestische gitaar en Durutti Column-achtige tokkels.

Vele breaks en overgangen klinken echter nogal geforceerd en onnatuurlijk of transformeren een song volledig (Second Skin, A Person Isn’t Safe…, View From A Hill). Dat ze een klassieke songopbouw beheersen, bewijzen ze dan wel op Up the Down Escalator. Ook Monkeyland is mooi opgebouwd en het mooie intro-geluid keert nog eens terug in Less Than Human.

Er zit veel galm op de hoog ingemixte zang en dat stoort in bijvoorbeeld de uitgerekte zang van Don’t Fall, Pleasure And Pain (‘I can show you’) en A Person Isn’t Safe Anywhere These Days (‘man of steel’). Ook zijn de teksten bij momenten erg hoogdravend: ‘I dedicate this melody for you’, ‘I can take you there, I can show you’.

Ik heb meer voeling met hun volgende 2 albums.

Kende deze band totaal niet, sommige muziek sluipt soms nu eenmaal onder de radar en daar is op zich niks mis mee. Jammer dat wel natuurlijk want dit album bevalt me wel en had al een vaste waarde kunnen zijn in mijn persoonlijke collectie. Uit ondervinding kan ik dus alleen maar melden dat het nog steeds de moeite is om dit album te ontdekken.

Waarom er een commercieel cordon sanitaire om deze band ligt is een raadsel op zich. De 3 eerste cd’s 2 keer op YouTube beluisterd en kan niet anders zeggen dan dat dit een topband is van het kaliber U2 of The Cure. Ook de EP is geweldig. En zelfs op het laatste album staan nog 4 goede nummers. De term die je vaak tegenkom op YouTube: criminally underrated!!!

Fijn album. Ligt volledig in mijn straatje en had met diverse nummers wel eens kennisgemaakt in verschillende topics, maar was er nog niet toegekomen dit in zijn geheel te luisteren. Mijn favoriete 80's geluid dat in enkele zeer sterke nummers gegoten is. Vooral het begin is weergaloos. Het niveau kan helaas niet helemaal volgehouden worden, maar blijft steeds degelijk. Dit ga ik zeker nog eens herbeluisteren.

Een zeer gewild album in de platenzaak waar ik destijs werkte. Het is ook een erg prettig album met Second Skin als hoogtepunt. Ook A Person Isn't Safe Anywhere These Days heb ik een blauwe ster gegeven. Gek genoeg nooit als CD in bezit gehad maar als TDK SA90 en op mijnj NAS.
Ook de opvolger is fraai. Daarna vond ik het minder interessant worden.
Blijft 4*.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Een totaal nieuwe naam voor mij. Het is vooral heel veel geluid wat ik hoor. De vocalen worden volledig overstemd door de instrumenten. Geen idee ook wat er gezongen wordt. Het is een soort muur van geluid dat op mij afkomt. Ik ben zo niet gewend naar dit soort muziek te luisteren dat in mijn oren klinkt als één grote golf van hetzelfde. Verder vind ik daar waar de vocalen beter te horen zijn, zoals bv in het begin van Monkeyland, de stem niet heel bijzonder. Maar daar gaat het misschien ook minder om in deze stijl muziek.

Een absolute wave klassieker waar ik met veel plezier aan terug denk (en naar luister). Mensenkinderen wat maakte deze plaat een indruk toen deze net uit was. Net als de opvolger (die ik nog iets liever luister) heeft deze in huize Rainmachine heel wat draai uurtjes gemaakt onder het genot van diverse vloeibare genotsmiddelen en luidruchtige vrienden. Prachtig artwork ook van gitarist Reg Smithies. Eeuwig zonde dat de band later door ego problemen uit elkaar is gevallen en met het overlijden van drummer John Lever is een originele reünie ook niet meer mogelijk. Bijzondere band ook al werd ik in de jaren 80 wel een beetje flauw van al die zogenaamde koetjesmelk uitgaven met 1 onbekend nummer.Soms was het nummer helemaal niet onbekend maar had het gewoon een andere titel.

Interessante review over de invloed van The Chameleons op hedendaagse postpunk bands.
The Chameleons-Review

Potjandikkie, dit begint lekker!

Metropool - The Chameleons

In de comments is duidelijk dat Dave Fielding niks moet hebben van de samenwerking tussen Burgess en Smithies, jammer….

Ken deze plaat pas een maandje, maar jongens wat geweldig! Elke draaibeurt beter. Ik luister veel muziek maar vier sterren geef ik niet snel.

Ik begon ook ooit op 4, maar is inmiddels wel een dikke 4,5. Prachtalbum idd.

Hun mooiste!

Klinkt niet als 4 *

Haha klopt, had er al veel over gehoord en verwachtte een geweldig album, en dat viel me erg tegen in het begin.
Datzelfde had ik met Heaven Up Here van Bunnymen ook.

Kwam wel vrij snel goed gelukkig

Had ik ook met HuH eerste keer. Van wel goed naar briljant.

Ja dat zijn de mooisten eigenlijk, die pas langzaam hun schoonheid prijsgeven

Over een paar maanden spelen ze in Nederland

Klopt, voor slechts 25 euro luigifort