menu

The Chameleons - Script of the Bridge (1983)

mijn stem
4,11 (389)
389 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Statik

  1. Don't Fall (4:05)
  2. Here Today (3:58)
  3. Monkeyland (5:17)
  4. Second Skin (6:51)
  5. Up the Down Escalator (3:58)
  6. Less Than Human (4:12)
  7. Pleasure and Pain (5:11)
  8. Thursday's Child (3:33)
  9. As High as You Can Go (3:35)
  10. A Person Isn't Safe Anywhere These Days (5:43)
  11. Paper Tigers (4:17)
  12. View from a Hill (6:40)
  13. In Shreds [Previously Unreleased] * (4:09)
  14. Dear Dead Days [Previously Unreleased] * (4:31)
  15. Things I Wish I'd Said [Previously Unreleased] * (5:12)
  16. Don't Fall [Live in Bremen, 1983] * (3:49)
  17. Here Today [Live in Bremen, 1983] * (3:51)
  18. Thursday's Child [Live in Bremen, 1983] * (3:46)
  19. A Person Isn't Safe Anywhere These Days [Live in Bremen, 1983] * (4:48)
  20. Less Than Human [Live in Bremen, 1983] * (4:01)
  21. Pleasure and Pain [Live in Bremen, 1983] * (4:31)
  22. Second Skin [Live in Bremen, 1983] * (6:01)
  23. Paper Tigers [Live in Bremen, 1983] * (4:07)
  24. Monkeyland [Live in Bremen, 1983] * (4:56)
  25. Singing Rule Britannia [Live in Bremen, 1983] * (4:19)
  26. Up the Down Escalator [Live in Bremen, 1983] * (3:59)
  27. View from a Hill [Live in Bremen, 1983] * (6:17)
toon 15 bonustracks
totale tijdsduur: 57:20 (2:05:37)
zoeken in:
avatar van VanDeGriend
4,5
Ik heb mezelf, dol op Special Editions, de 2CD versie maar eens gescoord. En dat is nu eens met recht een overbodige actie geweest. Reteduur natuurlijk maar daar waar bij de ook vet dure U2 -remasters de live opnames op de bonusdiscs een meerwaarde geven aan de albums, is het materiaal op de bonusdisc alhier ernstig mytische status ondermijnend. Tis me nu ook duidelijk waarom er maar een paar albumpjes gemaakt zijn en daarna de comateuze toestand in werd gestapt. Live waren ze zo te horen gewoon niet zo best. Half strafpunt en terug naar 4* en aanvullend bewijs voor mijn statement in mijn Under a Blood Red Sky review.

avatar van wibro
5,0
Deze LP van dit fabuleuze album had ik nog steeds onder het stof in mijn kast staan. Vandaag maar weer eens beluisterd en oh mensen dit album klinkt nog steeds geweldig, misschien nog mooier als toen ik het ruim 25 jaar geleden voor het eerst beluisterd heb. De muziek op dit album is puur klasse. Ik kan geen enkel zwak moment ontdekken. Wat valt er verder eigenlijk nog over te zeggen. Eigenlijk niets. Ja, toch wel. Dat het gemiddelde hier op Music Meter voor dit schitterende album eigenlijk nog te laag is.
Script of the Bridge behoort voor mij tot de beste albums die de jaren tachtig heeft voortgebracht en die van mij daarom ook de maximale waardering krijgt.

5,0*.

avatar van dazzler
4,0
SCRIPT OF THE BRIDGE (1983)

Een album dat mij en mijn new wave vrienden in 1983 volledig was ontgaan.
Tot voor MusicMeter had ik nog nooit van The Chameleons gehoord trouwens.
Met de prachtige MuMe ontdekking die From the Lions Mouth (1981) van The Sound
voor mij was, moest het vroeg of laat ook wel eens lukken met Script of the Bridge.

Helaas ben ik geen onvoorwaardelijke fan van deze new wave klassieker geworden.
Er is de galmende pathos van de productie en er sluipt een compositorisch amateurisme
doorheen de nummers. Redenen waarom deze plaat enige weerstand bij me oproept.

Don't Fall
Power wave die me aan het Belgische Red Zebra doet denken.
Vooral de manier van zingen en het creëren van die desolate atmosfeer.
De intro (zowel van het nummer als van het album) vind ik geniaal gevonden.
Daarna hoor ik wave met een hoge rockfactor en een behoorlijk goeie song.

Here Today
Een nummer dat op een aanstekelijke gitaarriff drijft.
Het duel tussen de twee gitaristen begreep ik pas na enkele beluisteringen.
De aanzwellende drum roffels dragen bij tot de onheilspellende sfeer van de song.
In de galm van de productie is het soms zoeken naar de juiste rol van de instrumenten.

De overgang naar Monkeyland is mooi.
Opmerkelijk bij deze plaat van The Chameleons is het erg spaarzame gebruik
van elektronische geluiden. Ze dienen enkel om hier en daar een puntje op de i te zetten.

Monkeyland
Opnieuw een song die op een gitaarriff steunt. Dit keer introspectiever.
En dan barst een uitbundig refrein los dat het lied plots enige hitpotentie bezorgt.
Maar het contrast met de strofes is net iets te groot. Het matige bereik van de zanger
zorgt ervoor dat de vocale melodielijnen wat ondersneeuwen. Wat knoertige drums ook.

Deze drie eerste tracks zijn helemaal in de typische postpunk jas gestoken.
Ik heb nog geen slecht nummer gehoord, maar ook nog geen absolute winnaar.
Here Today vond ik het sterkst. Monkeyland het minst overtuigend.
De volgende songs vind ik muzikaal interessanter.

Second Skin
Dit lied sprong er bij de eerste beluistering onmiddellijk uit.
De gitaarbogen en zelfs de frasering in de zang doen me denken aan de oude U2.
Meer bepaald aan elementen uit 11 o'Clock Tick Tock. Van freddze's liefde voor deze plaat
begrijp ik dat de teksten een belangrijker rol spelen. Second Skin is een erg goeie song.

Up the Down Escalator
Even lijkt het alsof Big Country zijn intrede doet. Maar al even snel zitten we bij
de folkwave van Modern English (periode After the Snow (1982)). Of als we wat verder kijken
bij de muziek van The House of Love bijvoorbeeld. Het meest hitpotente nummer van de plaat.
Eigenlijk bijzonder 90s op een manier. Ik zit op mijn stoel te dansen als ik dit schrijf.

Tijd voor mijn favoriet van het album.

Less Than Human
I must have cried a thousand times ... een prangende mantra
die er mede door de drummars wordt ingehamerd. Ik moet onwillekeurig denken
aan The Empty World van The Cure. Less Than Human maakt wel degelijk het verschil.
Met die snerpende synthwind die zich door de kieren van je hart priemt.

Pleasure and Pain
Een merkwaardig weinig ter zake doende intro die doet denken aan de manier
waarop Killing Joke op Night Time (1985) een aantal nummers start. De sterkste troef
van deze plaat vind ik hoedanook de variatie in de songs. Opnieuw een wat lichtere song
met een soliede basisriff. Jammer van de wat knullige brug en drumbreak.

Ik vond het bij de eerste beluistering kort na middernacht al vreemd dat ik buiten vogeltjes hoorde.

Thursday's Child
Een helicoptergitaar en een Cure drum, genre A Strange Day.
Hier gaat de eerder beperkte stem van Burgess toch wat uit de bocht, spijts het catchy refrein.
De song maakt in het hoekige arrangement een paar merkwaardige bokkensprongen.
Kleine mankementen die we graag met de mantel der liefde bedekken.

As High As You Can Go
Dit is het zwakste nummer van de plaat.
Compositorisch geraakt men niet verder dan enkele ideeën.
Variaties op eerder gebruikte vondsten, een beetje te snel aan elkaar geplakt.
Dit keer trekt men een volledige maar overbodige synthstreep doorheen de song.

A Person Isn't Safe Anywhere These Days
Opnieuw vind ik de basis van de song erg geslaagd.
Het nummer heeft een gelijkaardige uitstraling als Second Skin.
De break na drie minuten en half vind ik wat ver gezocht. We krijgen zelfs
een heel ander lied dat uitsterft in een tribal ritmepatroon. Ik plaats vraagtekens.

Paper Tigers
Die helicopter gitaar hebben The Editors en co dus van The Chameleons geleend.
Net als de twee voorgaande songs hebben we een sterke basis, maar een bovenbouw
die wat wegwaait. Minder stroomlijn in het arrangement, minder duidelijk wat de richting is.
Een akoestische gitaarstreling verzacht de pijn. Paper Tigers blijkt een doorsnee album track.

View from a Hill
Het album Script of the Bridge eindigt met een pastoraal coda.
View from a Hill draagt een haast epische singer/songwriters stempel.
Daarom alleen verrassend. Met gitaarsluiers die aan Cocteau Twins doen denken.
Samen met mijn favoriet Less Than Human het enige, echte rustpunt op de plaat.

4 sterren dus. Het lijkt me zeker niet te veel.
Wat schreef ik ook al weer over dat compositorisch amateurisme? Weet ik het zelf nog wel?
Toch kan je niet ontkennen dat de tweede plaatkant iets minder consistent in elkaar zit volgens mij.
De nummers zijn wat minder gestroomlijnd. Er zitten meer oneffenheden in de arrangementen.

Maar Script of the Bridge wordt mooier met elke draaibeurt.
Het is dus al bij al toch nog goed gekomen tussen deze amateur new waver en de klassieker.
Wie weet valt er binnen een paar draaibeurten nog een ster uit de hemel.

avatar van stoepkrijt
4,5
Script of the Bridge is zo'n album waarvan ieder nummer gewoon goed klinkt. Natuurlijk is niet ieder nummer even goed, maar wel haalt ieder nummer een niveau dat hoog genoeg is om mij ook afzonderlijk van de rest te kunnen boeien. Dat lukt hier uitstekend en alleen daardoor kan dit album al bijna niet meer stuk.

Script of the Bridge is zo'n album waarvan je maar moeilijk favoriete nummers kunt aanwijzer. Er zijn te veel nummers die een (te) hoog niveau halen en elkaar maar weinig ontlopen. Welke nummers favoriet zijn hangt daarom deels van mijn stemming af. In een melancholische bui zal ik voor Second Skin en Less Than Human kiezen, in een rockbui zijn dat Don't Fall en Paper Tigers en in een dromerige bui ga ik zonder twijfel voor View from a Hill. Zelfs als ik wat meer zin heb in wat luchtigere popmuziek kom ik hier aan mijn trekken met As High As You Can Go en Up the Down Escalator.

Hierdoor lijkt dit misschien een erg gevarieerd album, maar dat is niet helemaal waar. Script of the Bridge is gewoon post-punk, 57 minuten lang. Post-punk die (erg) aangenaam klinkt en voorzien is van sterke teksten. In dat opzicht doet deze band me aan The Sound denken. Bovendien houdt Mark Burgess zich vocaal ook goed staande. Zijn stem ligt me wel, al is het overduidelijk dat hij geen echte zangstem heeft. Dat kwam in de jaren '80 echter wel vaker voor en hoorde misschien ook wel een beetje bij die tijd. Daar maak ik me dus niet druk om.

Ik ben erg te spreken over dit album, maar toch heb ik nog wat te zeuren: Dit album piekt te vroeg. De eerste helft van dit album is zó veel beter dan de tweede dat het album bijna als een nachtkaars lijkt uit te gaan. Pleasure and Pain en As High As You Can Go vind ik duidelijk zwakker dan de andere nummers van dit album en die halen het niveau flink omlaag. Dit niveau herstelt zich nog wel enigszins en dit album eindigt prachtig met View from a Hill, maar een meer uitgebalanceerde trackvolgorde had dit album vast geen slecht gedaan. Jammer, maar het is geen ramp.

Dit debuutalbum van The Chameleons is post-punk op zijn best en op zijn puurst. Soms met een vleugje melancholie, soms recht-toe-recht-aan. Altijd met goede teksten en altijd met het typische jaren '80-stemgeluid van Mark Burgess. Script of the Bridge smaakt naar meer.

avatar van deric raven
4,0
Nou weet ik eindelijk waar The Chameleons mij aan doen denken.
Don’t Fall heeft het duistere van Killing Joke en The Damned.
De zang klinkt hopeloos en dramatisch.
Toch kan ik nog steeds niet het enthousiasme delen wat velen hier wel ervaren.
Voor mij zit deze in dezelfde hoek als The Comsat Angels; prima postpunk, maar niet echt heel bijzonder.
Maar bij The Sound duurde het bij mij ook een tijdje voordat het kwartje viel, en daar kwam uiteindelijk het gevoel wel.
Nee, The Chameleons zal ik niet snel noemen tussen The Cure, Simple Minds, U2 en The Mission, bands die mij wel in deze tijd overtuigden.
Het stofzuigerslang geluid van het begin van Monkeyland geeft een wat exotisch effect (nee, nogmaals, ik bedoel niet het stofzuigergeluid van The Jesus and Mary Chain; die zit namelijk wel in het stopcontact).
Ik denk dat mijn voorkeur meer gaat naar krachtigere postpunk, en dat dit voor mij net te dromerig is.
Toch ga ik deze wel proberen om aan te schaffen, hij bevalt mij deze luisterbeurt stukken beter dan de vorige keer.

avatar van pygmydanny
3,5
Qua songopbouw en geluid heb ik wat moeite met dit album. De instrumenten klinken goed, waarbij vooral de mooie wisselwerking tussen de 2 gitaren opvalt. Daarbij wijkt het gitaargeluid bij de laatste nummers wat af met akoestische gitaar en Durutti Column-achtige tokkels.

Vele breaks en overgangen klinken echter nogal geforceerd en onnatuurlijk of transformeren een song volledig (Second Skin, A Person Isn’t Safe…, View From A Hill). Dat ze een klassieke songopbouw beheersen, bewijzen ze dan wel op Up the Down Escalator. Ook Monkeyland is mooi opgebouwd en het mooie intro-geluid keert nog eens terug in Less Than Human.

Er zit veel galm op de hoog ingemixte zang en dat stoort in bijvoorbeeld de uitgerekte zang van Don’t Fall, Pleasure And Pain (‘I can show you’) en A Person Isn’t Safe Anywhere These Days (‘man of steel’). Ook zijn de teksten bij momenten erg hoogdravend: ‘I dedicate this melody for you’, ‘I can take you there, I can show you’.

Ik heb meer voeling met hun volgende 2 albums.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:55 uur

geplaatst: vandaag om 11:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.