Denk dat je je behoorlijk vergist, Gilmour was niet in zijn eentje verantwoordelijk voor de sound, ook daar had waters ene flinke vinger in de pap

De discussie over gilmours zelf geschreven nummers etc, dat staat toch kompleet niet in verhouding tot de muziek waar Waters verantwoordelijk voor is geweest?

In de studio deed Gilmour erg veel hoor, vergis je niet. Zang, harmonies, al het gitaarwerk, zelfs het baswerk deed hij. Hij was gewoon de meeste muzikale van het stel. Ook hield hij zich heel erg bezig met de productie. Waters had erg goeie ideeën, Gilmour werkte ze tot in de puntjes uit.

Toch blijf ik Waters zien als het brein achter floyd, Hij was de man met visie, de rest werd gebruikt om die visie om te zetten in wereldse muziek

Als Waters het enige lid van belang was geweest had hij hij na PF platen gemaakt waar je 'U' tegen zegt, dat is nooit gebeurt. Hij heeft een paar aardige platen gemaakt maar kunnen niet in de schaduw staan van het betere PF werk. Dat is toch zo duidelijk als wat. Waters heeft één plaat gemaakt ' Amushed to death' na PF die goed is, daarna maar daarvoor nooit meer iets vernieuwends of iets ambitieus. Dat zegt mij meer dan alle argumenten bij elkaar. Als hij het alleen het gekund had hij dat met regelmaat laten horen.

Ik kan je alleen gelijk geven betreft Radio K.A.O.S..

The Pros And Cons... verslaat A Momentary Lapse Of Reason en The Division Bell met gemak, wat mij betreft.

We hebben het overigens aan producer Bob Ezrin te danken dat nummers als Comfortably Numb en Run Like Hell überhaupt bestaan. Pas na heel lang aandringen besloot Waters de demo's van Gilmour te beluisteren. In eerste instantie wilde hij echt alles zelf doen.

Wat zit er tussen Animals en The Wall dan? Waters had het idee in z'n hoofd, maar volgens zijn het nog altijd de overige bandleden (en dan met name Gilmour) die het uitgewerkt hebben en er ook daadwerkelijk meesterwerken van gemaakt heeft.

Sorry, ik bedoelde t/m The Final Cut. Om te stellen dat Waters met het idee kwam en de rest het uitwerkte is denk ik wel wat te kort door de bocht.

Met Ajax gaf ik alleen maar een voorbeeld aan .
Het ging er bij jou om dat de laatste twee Pink Floyd albums niet onder die naam uitgebracht hadden mogen worden volgens jou en dat is natuurlijk complete onzin .
Deep Purple is ook herhaaldelijk onder dezelfde naam verder gegaan zonder belangrijke pionnen .
dat Waters het muzikale brein was achter PF is iedereen wel duidelijk en ben ik ook met jou eens , jammer dat Waters niet iets nieuws tovert uit z`n muzikale brein maar steeds terug valt in herhalingen , volgende tour zal ie wel Animals gaan doen terwijl Gilmour toch met een compleet nieuw album op de proppen kwam , dat moet ik hem wel nageven .
En die eindeloze discussie Waters versus Gilmour pppfffffff , ik ben er klaar mee .
Ik kan gelukkig beide goed waarderen en aangezien ik een gitaar liefhebber ben heeft Gilmour toch een streepje voor bij mij .

De balans tussen de 4 leden was op Dark Side het meest in balans en dat is eigenlijk het enige echte Floyd album waarin de inbreng van alle 4 de heren even groot was.

Vanaf Wish You vind ik dat Waters al de overhand kreeg. Al is het toetsenwerk van Wright op Wish You het beste van alle Floyd albums.

Vanaf Animals zijn de leden sessie muzikanten van Waters geworden want die dicteerde Pink Floyd met ijzeren hand natuurlijk vanaf dat album. Al liet Gilmour ook nog mooie staaltjes zien. Maar Animals tot en met The Final Cut zijn natuurlijk bedacht en uitgewerkt door meesterbrein Waters. Om vervolgens perfect uitgevoerd te worden door Wright en Gilmour en natuurlijk Mason niet te vergeten, maar die vind ik niet echt bijzonder.

Beetje net als met Zappa dat was ook het meesterbrein achter de meeste albums met allemaal mensen om zich heen, al vind ik de inbreng van Gilmour en Wright natuurlijk erg groot en niet te vergeten. Maar Waters is wat mij betreft de man die alle eer en credits verdiend heeft vanaf Wish You.

Je zou maar drummer zijn bij floyd, nee echt spectaculair kun je dat nie noemen

Mason zou zo vervangen kunnen worden door iedere huis tuin en keuken drummer.

Ben het met jou eens dat Waters het absolute brein was, dat is zelfs een feit omdat hij alles schreef en uitwerkte. iedereen die denkt dat Gilmour net zo'n grote man was is struisvogel politiek aan het spelen. Een goede artiest maar echt een paar maatjes kleiner dan Waters.

Blijft toch boeiend die Waters-Gilmour discussie vind ik.

Als je Mason vervangt door een huis tuin en keuken drummer denk ik dat de drumsound toch een beetje blikkerig gaat klinken.

Ik word er eerlijk gezegd een beetje moe van. Het is continu weer hetzelde liedje. Met dezelfde uitkomst. De Waters-adepten vinden vaak dat Waters alles schreef (jij ook, terwijl dat gewoon niet waar is) en dat Gilmour vaak niet meer was dan een aardige uitvoerder van Waters brein. De Gilmour die hards schatten Waters rol makkelijk te laag in en vinden dat Waters niets kon zonder Gilmour en dat gaat dan weer vice versa. Inmiddels een beetje treurig.

Het wordt toch wel eens tijd om beide heren op hun waarde te schatten. Waters was absoluut de grootste componist en Gilmour de man die het herkenbaarste PF geluid creëerde en dan vergeet ik good old Wright nog. Maar Gilmour schreef ook wat nummers en werkte veel met Waters samen, wat duidelijk steeds minder werd. De dominantie van Waters was ook duidelijk en drie andere leden hadden daar moeilijk mee. Dat dat mes aan twee kanten snijdt is ook duidelijk.

Misschien dat we het nu eens kunnen laten rusten en het gewoon over dit album gaan hebben.

De beste PF albums stammen wat mij betreft uit de periode 67/75. Toen PF nog een eenheid was en het ego van waters nog bedwingbaar was. Vanaf de wall, toen hij zijn medebandleden begon te schofferen en als minder begon te beschouwen, was het heel snel afgelopen met PF. Ik vind The Wall zo zwaar overschat. Als je het naast een echte groepsplaat als Meddle legt hoor ik wel waarom.

Mooie conclusie wat mij betreft!

Het was geen kwestie van onbedwingbare ego's, het feit dat niemand met iets fatsoenlijks op de proppen kwam deed Waters besluiten zelf het roer maar in handen te nemen. En terecht. Het is juist dat wat PF van een wisse dood heeft gered. Dat Gilmour daarna met diens veren en de bandnaam de mythe in stand heeft gehouden bewijst maar weer hoe sterk de naam Pink Floyd in de markt lag.

Beleefd advies: inderdaad eerst "The Wall (1979)" beluisteren. Ongetwijfelde conclusie: van onderschating van "The Wall (1979)" zal na één (of meerdere) luisterbeurten geen sprake meer kunnen zijn. Dringend verzoek: waardering voor "The Wall (1979)" verhogen naar 5*****. Immers, er is echt geen beter Pink Floyd album dan "The Wall (1979)". En dat zegt een "neutraal" PF muziek liefhebber

Ik heb net weer eens live 8 gekeken waarin de 'classic line up' te bewonderen was. Een prachtig afscheid van deze schitterende band.

Ik las eerder ergens dat Gilmour weg wilde lopen op het eind en dat Waters hem wenkte om arm in arm met de hele band het publiek te bedanken. Maar ik heb Gilmour niet weg zien lopen, hij had zijn armen omhoog naar het publiek en stond stil, Waters maakte er echter - terecht - een mooie groepsfoto van. Opvallend in deze is wel, maar niet verrassend, dat Gilmour de afstandelijke is en wellicht ook verlegen en voelde zich wellicht wat moeilijk met de situatie na al die jaren. Ik denk dat beide karakters duidelijk naar voren kwamen. Gilmour is de absolute muzikant, en dat is ook waar hij mee bezig is. Al te uitbundig is hij niet. Duidelijk een introvert type. Waters bedankte het publiek, had een paar woordjes en zocht meer contact met het publiek. Waters heeft duidelijk zijn muur afgebroken!

Ook bij het wenken van Gilmour zag je heel duidelijk dat de echte leider Waters is. Hij is als persoonlijk duidelijk een leiderstype, iets wat Gilmour meer heeft moeten aanleren lijkt mij. Mooi om te zien hoe dat werkt en vooral mooi om te zien dat ze weer eens samen waren, met zijn allen.

Nog mooier om te zien was dat donkere meisje dat in haar eentje het achtergrondkoortje vormde. Nu had zij zich prachtig gekleed, waarmee ze haar lichaam prachtig 'vormgaf' en dat werd tijdens CN ook uitstekend in beeld gebracht. Van top tot teen een lust voor het oog. Ja, ik heb genoten!!!!

In ieder geval fijn dat ze nog 1x in deze bezetting hebben kunnen spelen . Ik was er opgewonden van die Zaterdagavond in 2005 . Kippevel tot en met .
Ik vond Waters eigenlijk de meest emotionele , die stond echt met een brok in zijn keel te zingen .
Gilmour is inderdaad wat afstandelijker , iets wat je ook terughoort op de 2 Floydalbums zonder Waters .

Gilmour heeft idd niet de expressie van Waters. Waters wilde duidelijk wel die zaterdagavond in 2005. Het was ook duidelijk te zien dat Mason ook zeker blij was met de situatie. Glimlachen en knikken naar iedereen die naar hem keek!

Maar ik geloof niet dat Gilmour het liever niet deed op het moment supreme. Dat hij van tevoren zijn bedenkingen had is algemeen bekend, maar ik heb niet het idee dat hij tijdens dit optreden liever ergens anders wilde zijn.

Het was goed zo.

Geloof niet alles wat je ziet. Sommige mensen gebruiken de media om een bepaald beeld naar buiten 'te communiceren'. Dat dit niet altijd het juiste beeld is weten we uit de politiek.

Ironisch , want Roger's visie op de politiek is nu niet bepaald zonnig .

" Mother do i trust the gouverment '' ..... NO FUCKIN' WAY ( stond er ineens met grote koeieletters op de muur vorige week tijdens The Wall )

Het is in ieder geval een rockartiest die enigzins betrokken is over de toestand van deze maffe en machtsbeluste wereld waar wij in leven .

Maar dat even terzijde . Ik kan ook niet 100% beoordelen of Waters daar stond te acteren , maar de man staat tegenwoordig weer met plezier op de buhne , iets wat in de 70er jaren niet zo was . Dus ik geef 'm de voordeel van de twijfel . Ik vond 'm in ieder geval oprecht overkomen tijdens Live 8 .
Het moet je als artiest toch iets doen zo'n evenement , en met je oude groepsmaatjes , dat geeft een behoorlijke lading .

Oprecht of niet, je weet niet wat er precies speelt. Ik kan me prima voorstellen dat Gilmour zich ongemakkelijk voelt op dat moment. Sommige mensen hebben dat nu éénmaal: die moet je zelfs op hun bruiloft niet midden in de aandacht plaatsen, want dat vinden ze vervelend. Misschien had Gilmour het gevoel dat er enorm op zijn reactie gelet werd en werd hij juist daarom wat gespannen.

Zou zo maar kunnen, Nicci. Niettemin was het geweldig om Mason, Wright, Gilmour en Waters weer samen op een podium te zien!

Weet iemand eigenlijk de exacte reden waarom Pink Floyd en Roger Waters apart van elkaar optraden in 2007 op die tribute voor Syd? Zelfs als Floyd met alle andere artiesten 'Bike' speelt doet Waters niet mee.

Trouwens tekenent dat niemand het ooit over deze reunie heeft. Als er geen 'Money' of 'C. Numb' wordt gespeeld vindt de massa het ineens niet meer interessant.

ff een lijssie met wie zingt wat die ik tegenkwam, volgens mij klopt ie wel aardig


Arnold Layne - Syd Barett, Rick Wright, Roger Waters, Nick Mason
Candy and a Current Bun - Syd, Rick, Nick
See Emily Play - Syd, Rick, Roger, Nick
Astronomy Domine - Syd, Rick, Roger
Lucifer Sam - Syd
Matilda Mother - Syd, Rick, Roger
Flaming - Syd, Rick, Roger
Pow R. Toc H. - Syd, Roger, Rick
Take Up Thy Stethoscope and Walk - Roger
The Gnome - Syd, Rick, Roger
Chapter 24 - Syd, Rick
Scarecrow - Syd
Bike - Syd
Apples and Oranges - Syd, Rick
Paintbox - Rick, Roger
Vegetable Man - Syd, Nick, Roger
Scream Thy Last Scream - Syd, Rick
It Would Be So Nice - Rick, Dave Gilmour, Norman Smith
Julia Dream - Dave, Roger
Let There Be More Light - Rick, Dave, Roger
Remember a Day - Rick, Norman
Set The Controls for the Heart of the Sun - Roger
Corporal Clegg - Rick, Roger, Dave
A Saucerful of Secrets - Dave, Rick
See Saw - Rick
Jugband Blues - Syd
Point Me at the Sky - Dave
Careful With That Axe Eugene - Roger, Dave
Cirrus Minor - Dave
Nile Song - Dave
Crying Song - Dave
Green is the Colour - Dave
Cymbaline - Dave
Ibiza Bar - Dave, Rick
A Spanish Piece - Dave
Grantchester Meadows - Roger
Several Species of Small Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict - Roger
The Narrow Way Part 3 - Dave
Seabirds - Roger, Dave
Heart Beat, Pig Meat - Roger
Crumbling Land - Dave
Come In Number 51, Your Time Is Up - Roger, Dave
Country Song - Dave
Embryo - Dave, Rick
Atom Heart Mother Suite - John Aldiss Choir, Ron Geeson, Rick, Dave
If - Roger
Summer '68 - Rick, Dave
Fat Old Sun - Dave
Alan's Psychedelic Breakfast - Alan Stiles
Biding My Time - Roger
One of these Days - Nick
A Pillow of Winds - Dave
Fearless - Dave
San Tropez - Roger
Echoes - Dave, Rick
Burning Bridges - Dave, Rick
The Gold ... It's in the - Dave
Wots ... Uh the Deal - Dave
Childhood's End - Dave
Free Four - Roger
Stay - Rick, Norman
Speak to Me - Clare Torry
Breathe - Dave, Rick
Time - Dave, Rick, Leslie Duncan, Liza Strike, and Barry St. John
The Great Gig in the Sky - Clare
Money - Dave
Us and Them - Dave, Rick, Leslie, Liza, Barry
Brain Damage - Roger, Dave, soul singers
Eclypse - Roger, Dave, Doris Troy
Shine On You Crazy Diamond - Roger, Dave, Vanetta Fields and Carlena Williams
Welcome to the Machine - Dave, Roger
Have a Cigar - Roy Harper
Wish You Were Here - Dave
Pigs on the Wing - Roger
Dogs - Dave, Roger, Rick
Pigs (three different ones) - Roger, Dave
Sheep - Roger, chorus of roadies
In the Flesh? - Roger
The Thin Ice - Dave, Roger
Another Brick in the Wall (Part One) - Roger, Dave
The Happiest Days of Our Lives - Roger, Dave
Another Brick in the Wall (Part Two) - Dave, Roger, children of Islington Green Primary School
Mother - Dave, Roger
Goodbye Blue Sky - Dave
Empty Spaces - Roger
Young Lust - Dave
One of My Turns - Roger
Don't Leave Me Now - Roger, Dave
Another Brick in the Wall (Part Three) - Roger, Dave
Goodbye Cruel World - Roger
Hey You - Dave, Roger
Is There Anybody Out There? - Roger, Dave
Nobody Home - Roger
Vera - Roger
Bring the Boys Back Home - Roger
Comfortably Numb - Dave, Roger
The Show Must Go On - Dave, Bruce Johnston, Toni Tennille, Joe Chemay, John Joyce, Stan Farber and Jim Haas
In the Flesh - Roger, Bruce, Toni, Joe, John, Stan, Jim
Run Like Hell - Roger, Dave
Waiting for the Worms - Roger, Bruce, Joe, John, Stan, Jim
Stop - Roger
The Trial - Roger
Outside the Wall - Roger, children
The Post War Dream - Roger
Your Possible Pasts - Roger
One of the Few - Roger
The Hero's Return - Roger
The Gunners Dream - Roger
Paranoid Eyes - Roger
Get Your Filthy Hands Off My Desert - Roger
The Fletcher Memorial Home - Roger
Southampton Dock - Roger
The Final Cut - Roger
Not Now John - Dave, Roger, Vanetta, Carlena
Two Suns in the Sunset - Roger
When the Tigers Broke Free - Roger
Signs of Life - Nick
Learning to Fly - Dave, Darlene Koldenhaven, Carmen Twillie, Phyllis St. James, Donnie Gerard
Dogs of War - Dave, Darlene, Carmen, Phyllis, Donnie
One Slip - Dave, Darlene, Carmen, Phyllis, Donnie
On the Turning Away - Dave, Darlene, Carmen, Phyllis, Donnie
Yet Another Movie - Dave, Dave, Darlene, Carmen, Phyllis, Donnie
A New Machine - Dave
Terminal Frost - Dave, Darlene, Carmen, Phyllis, Donnie
Sorrow - Dave, Rick, Darlene, Carmen, Phyllis, Donnie
What do you Want From Me - Dave, Sam Brown, Durga McBroom, Carol Kenyon, Jackie Sheridan and Rebecca Leigh-White
Poles Apart - Dave, Sam, Durga, Carol, Jackie, Rebecca
Marooned - Sam, Durga, Carol, Jackie, Rebecca
A Great Day for Freedom - Dave, Sam, Durga, Carol, Jackie, Rebecca
Wearing the Inside Out - Rick, Dave, Sam, Durga, Carol, Jackie, Rebecca
Take it Back - Dave, Dave, Sam, Durga, Carol, Jackie, Rebecca
Coming Back to Life - Dave
Keep Talking - Dave, Dave, Sam, Durga, Carol, Jackie, Rebecca
Lost for Words - Dave
High Hopes - Dave, Sam, Durga, Carol, Jackie, Rebecca

Ik wist helemaal niet van dit tribute gebeuren...

Het was een tribute avond voor Barrett. O.a. Kevin Ayers en Martha Wainwright speelden er ook. Pink Floyd en Roger Waters waren niet van tevoren aangekondigd, maar kwamen denk ik als verrassingsacts optreden.

Ik vind het echt vreemd dat Waters niet met ze meespeelde, zeker omdat het om slechts twee nummers ging.

Had dat niet te maken met dat Waters 's avonds verhindered was en 's middags of vroeg op de avond solo een nummer deed? Zoiets staat me bij.