Om the Wall nu gedateerd te gaan noemen gaat mij echt veel te ver. Of het stadion vol zat of niet boeit niet, maar de muziek van het album, het verhaal en de hele show daaromheen stonden vorige week fier overeind in 2011.
Ik ben naar minstens 83.000 concerten geweest, maar de geluidseffecten van the Wall vorig weekend vond ik ongeevenaard en dat in die galmbak van de Gelredome.

Waters is meer de man van het bedenken , maar vind hem als peformer /frontman ( wat hij nu natuurlijk is ) ook best wel boeiend . Waters houdt wel van het grote gebaar en tijdens het concert van The Wall afgelopen week , kwamen zijn voordrachten /verkleedpartijen perfect over .
De man weet het wel over te brengen . Laat het bas spelen aan 1 van zijn bandleden over als dat zo uitkomt .

Gilmour tentoonstelt dat niet . Hij is de echte muzikant , statisch maar wel bevlogen .

Echoes, Live in Gdansk.
Comfortably Numb, Pulse.

No need to say more...

Waters was het brein achter de lyrics. Gilmour het brein achter de muziek. Of is dat te veel eer voor David?

Te veel eer, zou ik wel denken, als je nagaat dat The Wall voor 99,3% (of iets daaromtrend) door Waters bij elkaar is gepend, ook muzikaal welteverstaan....

Vulstevul eer

De platen na Waters, en deplaten van Waters na vertrek, zijn daar een mooi bewijs van

Mee eens.

....en ook de platen van Pink Floyd na Waters vertrek trouwens.....

Als je vanaf DSOTM even alle albums even nagaat waar alleen de naam van Waters achter de nummers staat mag je er rustig van uitgaan dat meneer Gilmour daarin alleen een uitvoerend muzikant is geweest.

Ik blijf het dan toch vreemd en opmerkelijk vinden dat de conceptueel kunstenaar Waters na zijn periode met pink floyd nooit meer iets van belang heeft gemaakt, op Amushed to death na, maar ook dat is alweer 20 jaar geleden. Een echte kunstenaar leeft in het hier en nu terwijl waters het toch vooral van PF sentimenten moet hebben.

Hans, kom op! Je weet wel beter. Iedere die hard Gilmour fan moet in Waters de groottste componist van PF herkennen. Zonder twijfel. Maar Gilmour afdoen als enkel uitvoerend muzikant... Kom zeg! Zijn bijdragen waren minder dan die van Waters, maar hij deed wel mee aan het schrijfwerk. Op dit album was het al een heel stuk minder. Zeker waar. Maar enkel The Final Cut kent niets van de hand van Gilmour.

(Wat Chevy zegt klopt overigens ook niet.)

Misschien goed voor iedereen om beide heren eens op waarde te schatten.

Nou, wat jij zegt is ook niet waar. Not Now John is volgens mij een Waters/Gilmour compositie.

Ik zit maar wat te stangen hoor, ik was er al bij vanaf DSOTM. Blijft toch altijd weer zeer vermakelijk hoeveel stof deze legendarische cultband altijd weer op doet waaien.

Wat me opvalt aan deze discussie is dat het verzand in Waters of Gilmour. Ik heb zo'n vermoeden dat de som van de twee meer was dan het geheel der delen. Zoals wel vaker het geval.

Ik vermoed dat je gelijk hebt.

Ik trap er weer in, Hans! Ik word soms een beetje moe van de discussie.

Overigens is Not Now John volgens wikipedia geen Gilmour/Waters productie, maar enkel Waters. Alleen heeft Gilmour zijn stem aan het nummer uitgeleend. Ook in het boekje bij de cd staat niet dat Gilmour heeft mee zitten pennen.

Volledig eens!

Dus die scheurende solo heeft Waters ook bedacht? Kijk, dat bedoel ik nou.

Veel te veel eer. Je vergeet Wright en ook Waters in de jaren t/m Wish You Were Here. Vanaf Animals t/m The Wall is Waters overduidelijk het tekstuele en muzikale brein.

Dat geldt net zo goed voor Gilmour. Waters heeft trouwens ook nog die opera Ça Ira uitgebracht. Moet 'm zelf nog horen, maar hij durft zich dus wel te vernieuwen en van de geijkte paden af te wijken.

Haha... Flauwerik. Ik denk niet dat Waters ooit solo's bedacht. Dat was altijd het werk van Gilmour. Maar dat wil niet zeggen dat hij het nummer ook schreef.

En daarbij gunt ie zichzelf de tijd............. hij heeft net als Gilmour zijn ''sheep'' allang op het droge dus als ie iets uitbrengt is dat zijn eigen produkt en dan wil hij daar ook voor 1000% achter kunnen staan. Ik heb daar geen moeite mee maar de fan moet er best lang op wachten, dat dan weer wel.

En waar blijven dan de muzikale credits van Gilmour? In het verleden stonden die er altijd netjes bij volgens mij. Uitvoerend muzikant op een PF album dus in dit geval. En wie weet in wat voor andere gevallen nog meer.

Waters was misschien de hersenen van de band, althans voor een groot deel, maar voor het gemak vergeten veel mensen dat PF toch vooral een sound had die minstens, zo belanrijk voor de groep was, als de teksten en de concepten. En voor de typische sound en sfeer van de groep was Gilmour toch de leading man. Een geluid die zo typisch PF is, dat is hetgeen hun echt uniek heeft gemaakt.

Dingetjes als die opera daar lopen de zalen niet echt vol voor. Zijn meesterwerken heeft hij toch echt met PF gemaakt. Feitelijk had Waters een Gilmour hard nodig om tot scoren te komen.

Daar geef ik devel-hunt zonder meer gelijk in. De PF sound steunde op - en werd voor een groot deel vermaard om - de toen nog unieke beeldende en zeer meeslepende solo's en zang van Gilmour. Dat is en blijft zijn grootste verdienste.

Omgekeerd ook. Gilmour heeft na pakweg The Wall ook nooit meer een echt goede plaat gemaakt. Waters had tenminste nog Amused to Death (daar steken The Division Bell en On an Island bleekjes bij af).

Of een album volle zalen trekt of niet vind ik trouwens niet relevant voor de beoordeling ervan.

Gilmour's rol was groot binnen Floyd , laat daar geen misverstand over bestaan .
Wat Waters aandroeg kon Gilmour perfect uitvoeren , en ik weet wel zeker dat Gilmour ook wel dingen aandroeg . Op The Wall ook wel , alleen had Waters het concept al grotendeels voor ogen en zal hij erg op zijn strepen hebben gestaan toendertijd .
Maar Hey You , The Show Must Go On , Empty Spaces en het onvolprezen Comfortbly Numb zijn zeker songs waar Gilmour een grote bijdrage aan heeft geleverd . De laatste is muzikaal voornamelijk van hem , al schijnt Waters dat weer een keer tegengesproken te hebben .

Het solowerk van beiden heren is natuurlijk weer een verhaal apart . About Face van Gilmour vind ik erg aardig . Een oprechte plaat , en The Waters albums borduren voort op een concept .
Radio Kaos wordt bijvoorbeeld een pijnlijke vergissing genoemd , maar vind die plaat beter dan A Momentary Lapse Of Reason . Al is Kaos produktioneel ook te klinisch .
Amused To Death is een topper .

Comfortably Numb had zonder Gilmour simpelweg niet bestaan. Op de originele demo opname van Gilmour kun je horen dat hij de basis voor dat nummer heeft gelegd. Het gitaarwerk en zelfs de melodie van het refrein neuriet hij daar al. Het enige wat Waters deed was de zanglijnen in de coupletten toevoegen en er een tekst voor schrijven, wel een erg goeie tekst natuurlijk, precies wat het nummer nodig had. Een nummer dat ook niet voor niets helemaal bovenaan staat bij de stem aantallen.

Moraal van het verhaal: Gilmour en Waters hadden afzonderlijk van elkaar prima ideeën, waarbij we natuurlijk onder ogen moeten zien dat Waters op dat gebied een stuk productiever was. Die ideeën werden echter het beste uitgewerkt als ze mekaar aanvulden. De nummers waarbij dit nog gebeurde (Comfortably Numb, Run Like Hell, Hey You) zijn niet voor niets de favorieten voor veel mensen.

Nou, dat het de favorieten zijn kan ook komen omdat Hey You en Comfortably Numb opzichzelfstaande nummers kunnen zijn. Ik heb ze ook als fovoriet aangevinkt, maar het zijn niet mijn favoriete stukken van het album, maar mijn favoriete stukken bestaan uit meerdere nummers, die op zichzelf te afhankelijk zijn.

Jij doet er werkelijk alles aan he om Gilmours werk onderuit te schoffelen. Zijn nummer staat bovenaan in de statistieken. Is blijkbaar voor sommige lieden hier nogal moeilijk om te accepteren, maar het zijn wel de keiharde feiten.

Ja, al die verwoede pogingen van mij . Ik wil Gilmours werk helemaal niet onderuit schoppen en vind zelf ook dat hij best een rol speelde in de sound van dit album. Daarnaast blijven ook Comfortably Numb en Hey You etc. geweldige nummers.