De stem van Waters is net zo min vervangbaar als die van Gilmour als het om de authentieke PF gaat. Daarbij blijf ik er op staan dat die van Waters de meeste zeggingskracht heeft en de dramatiek in de thema's neerzet als geen ander. Als je het zangtechnisch gaat bekijken heeft het niets meer met PF te maken want dan kun je iedereen wel gaan inhuren die het nog beter zou doen. Maar de stem van de persoon in kwestie bij wie het eigen gevoel recht uit het hart komt is door niets te vervangen.

Comfortably Numb zonder Waters klinkt daarbij als een kerstboom zonder ballen.

Had de discussie een beetje gemist, maar het is van Waters wel bekend dat hij soms van tevoren zanglijnen opneemt (zodat 't wel zijn 'huidige' stem is). Op Youtube staan ook wat filmpjes waarop er iets mis gaat met de meelopende geluidsband.

In Gelredome was hij opvallend goed bij stem, en ik denk dat hij daar wel het e.e.a. geplaybackt heeft. Waar precies, dat is niet goed te zeggen. De momenten waarop hij 't sterkst zingt of de hoogste noten pakt, denk ik. Het zou me niets verbazen als bijv. 'Bring the Boys Back Home' (deels) geplaybackt was.

Je kan natuurlijk aandachtig naar verschillende bootlegs uit de tour luisteren. Dan ga je na een tijdje wel horen wat steeds hetzelfde klinkt, maar ik heb geen zin om daar allemaal tijd in te steken.

Ik wil hier toch nog even op doorgaan. Ik vind eigenlijk helemaal niet dat Waters zo'n kleine rol had. Ik geloof wel dat Gilmour de setlist bepaalde. Waters had zich ingehouden. Maar op het podium was Waters gewoon goed aanwezig. Natuurlijk speelt hij instrumentaal geen grote rol, maar dat is nooit geweest. Maar Waters hield een mooi betoog tijdens de intro van Wish You Were Here over dat hij na al die jaren eindelijk weer met hen samen kon spelen. En natuurlijk het refereren aan Syd. Waters was in die zin weer een beetje de bandleider op het podium, ondanks dat de muziek toegespitst is op Gilmour. Wat ook weer logisch is.
Waters zong ook nog een couplet op WYWH, wat dus een prominentere rol betekent dan op de studioversie. En met Comfortably Numb deed Waters zijn eigen partijen weer.

Ik heb het idee dat Waters bewust wat ruimte heeft gekregen. En terecht ook!

Jammer!

Waters heeft zich op Live 8 inderdaad vooral laten gelden door z'n aanwezigheid. Ik denk ook niet dat Gilmour die rol op zich wilde nemen. Hij wilde niet voor niets snel weg na afloop.

Instrumentaal konden ze Waters missen, en vocaal, tja.. het blijft toch wat karig. Je zou toch verwachten dat hij op z'n minst één nummer kreeg met een volwaardige lead?

Waarom? In de gouden jaren van PF was het toch echt meestal Gilmour die de partijen zong. Voor zo'n klein en kort optreden moet je ook een niet te ingewikkelde of onbekende setlist hebben. Die nummers die gespeeld werden, waren natuurlijk erg veilige nummers. Maar met zo'n concertopzet is dat ook logisch. Een mini Dark Side en twee losse nummers die het live altijd goed doen en bij een heel breed publiek bekend zijn. Ook voor alle PF leden afzonderlijk heel veilig. Niemand die zich daar ongemakkelijk bij voelt vanwege welke problemen onderling dan ook.

Ik zou niet weten welk nummer je zou moeten spelen waar Waters de leadvocals op heeft met zo'n kleine setlist en wat wel zou werken. Mother zou ik er niet bij vinden passen. Wat nu werd gespeeld was toch wel muziek wat catchy in het gehoor ligt. En dat doet het wel goed tijdens zo'n concert.

Dat Gilmour weg wilde lopen op het laatst heeft volgens mij ook te maken dat Gilmour zich duidelijk zich ook gewoon minder goed raad wist met de situatie. Hij is nu eenmaal wat afstandelijker nar het publiek toe. En Waters is van de twee het meest geschikt om tijdens een concert de leading man te zijn. Gilmour is dat met zijn gitaarspel en Waters vanuit zijn persoonlijkheid. Het was goed dat Waters hem wenkte en het was geweldig om hen allen samen te zien. Een waardig afscheid van zo'n grote band.

'Another Brick in the Wall' voor 'Money' was een stuk logischer geweest, en dan had je Waters op lead gehad. 'In the Flesh' doet het als opener ook altijd prima. Zijn beiden ook catchy en erg bekend. Hadden ze ook nog even vlug een muur kunnen projecteren of die 'nazi leider setting'. Oogt gelijk wat sfeervoller.

Gilmour heeft overall meer gezongen, maar als je één reünie met Waters doet dan wil je toch ook Waters even fatsoenlijk horen? Anders hadden ze 't net zo goed zonder Waters kunnen doen.

Another Brick In The Wall wordt grotendeels tweestemmig gezongen . Waarschijnlijk voor de impact . Als je goed luistert hoor je Gilmour ook op de studioversie meezingen . Het valt alleen niet zo op omdat de stemmen in hoogte gelijk blijven . Waters hoor je wel duidelijk in de lead als Hey Teacher ! Leave those kids alone ! voorbij komt .
Ik ben het wel met Rogier eens . In een setting als Live 8 is 20 minuten uitermate geschikt voor de wat bekendere songs . Dan ga je niet Sheep spelen bijvoorbeeld . En tja , Gilmour heeft een stuk meer gezongen dan Waters .
Ik denk dat Waters allang blij was dat ie weer eens met zijn oude groep kon spelen . En aanwezig is ie toch altijd wel . De man heeft een heel sterke persoonlijkheid .

Jazeker, nog even kijken of ik een deluxe doet of gewoon de normale remaster.

Ik zal ze bijna zeker wel bestellen bij Amazon, is en blijft (bijna altijd 90%) de goedkoopste en de service is uitstekend.

Oh die Deluxe versie moet ik nog even bestuderen.

Bedoel je hiermee de boxset met 14 CD's (dus een enkele remaster CD per titel) of de individuele Immersion Boxsets met meerdere CD's per titel?

De 14 CD boxset kost bij Bol maar liefst 199 Euro en bij Amazon UK 'slechts' 129 Pond.

die 14cd box is toch verder niet interessant? Dan ga ik toch liever voor de luxe edities per album (al zal ik ze vast niet allemaal gaan kopen...)

Vooralsnog zie ik deze Deluxe edities alleen voor Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here en The Wall en dat zijn meteen wel de 3 meest interessante. Geen idee of deze Deluxe edities ook nog verschijnen van andere titels. Maar je hebt wel gelijk. Deze Deluxe boxen bevatten erg veel mooi materiaal en die enkele remaster boxen ach die komen vanzelf wel in de uitverkoop.

Ik las ergens, volgens mij bij Progwereld, een tijdje geleden dat in principe elke standaard studioplaat (dus geen live en soundtracks) uit moest komen. Nou ja de laatste 2 platen laat ik sowieso wel schieten denk ik.

Het hangt er een beetje van af wat er op komt te staan maar Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here en The Wall zijn hierin wel de meest essentiele releases lijkt mij.

Ik ga de albums die mij echt boeien los kopen. Ik kijk tzt of dat de deluxe versie wordt (dubbel cd) of de enkele. Via de EMI site kan je naar een link van PF waarin de te komen uitgaven staan. Inclusief info.

Normaal gesproken wel, al zal Animals voor mij denk ik ook wel interessant zijn

Volgens de site van EMI komen er alleen zgn. Immersion releases van Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here en The Wall.

Heeft iemand dit wel eens gezien: Rick's last Island Jam, Odeon 2007 - YouTube

Mooi hoor!

Ik heb het even opgezocht volgens Nick Mason komt er "nog meer moois aan". Dus dat kan opzich ook wel alle kanten op

Ik stap zo in de 'discussie' - zonder neagativiteit, maar met de opinie dat Pink Floyd thuis hoort in categorie 'revolutionaire & vernieuwende muziek'...........

Pink Floyd was in de jaren tachtig (last century) meer de muziek van mijn jongere broer - ik liftte deels mee op zijn enthousiasme en zodoende heb ik in mei 1988 met hem en twee andere vrienden van hem het concert van PF in De Kuip te Rotterdam bijgewoond; wat me acheraf vooral bij bleef was een enorme hoofdpijn tgv de naastgelegen amplifierset (een van de vier van de zgn quadrofonische sound).

Nadien ben ik serieuzer PF gaan beluisteren: met name Delicate Sound Of Thunder (een soort van a-ha-erlebnis van concert Kuip 88), A Momentary Lapse Of Reason, The Wall (vnl de film op VHS), Wish You Were Here (beste PF-album; elk nummer coherent tov het album-geheel), Dark Side Of The Moon, Meddle, Ummagumma & The Piper At The Gates of Dawn.

Minder interessant vond/vind ik: A Saucerful of Secrets, Atom Heart Mother, Animals en The Final Cut.

Division Bell nog wel aangeschaft in 1994, maar valt mi een beetje tussen wal (Pink?) en schip(Floyd?), of beter geschreven tussen Waters & Gilmour.......... (???) =

Wie-o-wie kan mij adviseren mbt goed live-beeldmateriaal? (Ben al in bezit van/bekend met: Live At Pompeij, Delicate Sound Of Thunder en Pulse)

Mijn nummer top 10 PF:

1. Echoes
2. On The Turning Away
3. Set The Controls For The Heart Of The Sun
4. Wish You Were Here
5. Shine On You Crazy Diamond
6. Sorrow
7. Comfortably Numb
8. A Saucerful Of Sectets
9. Careful With That Axe Eugene
10. Astronomy Domine

Bovenstaande lijst circuleert, al naar gelang ik PF-nummers ontdek/herontdek/waardeer/herwaardeer.

Zo, dat was het voor nu.

Goed beeldmateriaal kun je vooral vinden bij de heren Waters en Gilmour solo, daar waar ze vooral veel nummers spelen van Pink Floyd. Roger Waters - In the Flesh (2000) heeft een perfecte beeld en geluidskwaliteit, en is een mooie tegenhanger van David Gilmour - Live in Gdansk (2008) Op die Live In Gdansk word voor het eerst van Pink Floyd het volledige nummer Echoes gespeeld. Ik zou zeggen lees de berichten bij beide albums eens door en kijk of het iets voor je is. Ik vind het beslist 2 albums die je niet mag missen als je een Pink Floyd fan/liefhebber bent. Ik heb niet veel muziek dvds, maar dat zijn er twee ik ik echt nooit zou willen missen.

Er is eigenlijk niet veel meer beeldmateriaal. Er zijn wat bootlegs uit 1970 (St. Tropez, Kralingen Popfestival, en nog een paar vergelijkbare), maar je geeft al aan dat je niet zo van A Saucerful of Secrets en Atom Heart Mother houdt, en daar zijn die sets juist op gebouwd.

Live Anthology heeft nog vroege psychedelische beelden, maar heeft wel een matige beeldkwaliteit.

Van Roger Waters zijn wel veel livebootlegs, maar dan kun je beter voor het officiele In the Flesh gaan. Van Gilmour vind ik Remember That Night (met Crosby, Nash, Wright, Bowie en Wyatt) een stuk beter dan Live in Gdansk. In Concert is ook wel tof (akoestische nadruk). Hammersmith Odeon, London vind ik een zesje waard. 1984 was niet Gilmours sterkste periode.

Hey,

Obscured By Clouds was ik vergeten; mi is dit een gewoon studio-album - waarom staat ie op musicmeter dan apart vermeld als 'score'?

Vreemd. (Of niet)................

Omdat dat album fungeerde als de score voor de film La Vallée uit 1972.

Oke, thanks for the answer!

Ik heb de Immersion Box order van Dark Side Of The Moon toch maar gecancelled for the time being. Toch maar even de kat uit de boom kijken. Het is wel erg veel herhaling op die 6 discs en voor 88 pond kun je toch wel veel leuke andere CDtjes bestellen.

Edit: ik zie net voor het eerst ook de zgn. Experience 2 CD editions. Die zijn wel erg leuk met een bonus live CD en ook zeer betaalbaar.

Pink Floyds varken weer boven Battersea Power Station

Maandag wordt de uitgave van Pink Floyds remasters en de collector's campagne luister bijgezet met het opnieuw oplaten van een opblaasbaar varken boven de Londense elektriciteitscentrale. Dat beeld werd de hoes van het album 'Animals', dat 35 jaar geleden verscheen.

De 'Why Pink Floyd'-campagne van platenfirma EMI gaat volgende week van start met de uitgave van de 14 geremasterde studioplaten in de reeks 'Discovery Editions' op cd. Daarnaast komt er een speciale uitgave van 'The Dark Side of The Moon' met onuitgegeven muziek uit de archieven van Pink Floyd.

De zogenaamde 'Experience and Immersion' editie van 'Wish You Were Here' en 'A Foot In The Door - The Best of Pink Floyd' volgen op 7 november. 'The Wall' krijgt dezelfde opfrisbeurt op 27 februari volgend jaar.

De overgebleven leden van Pink Floyd, Nick Mason, Roger Waters en David Gilmour, zullen het evenement maandag niet bijwonen.

Bron: Trouw

'Alleen nog optreden Pink Floyd op mega-evenement'

AMSTERDAM - Drummer Nick Mason zegt dat Pink Floyd alleen nog bij elkaar komt voor een concert wanneer dat een groots opgezet evenement zal zijn als Live 8 in 2005. Manson doet zijn uitspraken tegen entertainmentsite Jam. CANOE -- JAM! Music - Artists - Pink Floyd : Pink Floyd reunion not in the cards - jam.canoe.ca

Volgens de drummer zouden "vredesonderhandelingen in het Midden-Oosten" een mooie aanleiding zijn voor een eenmalige comeback. Mason spreekt van "een grotere variant van Live 8", waar Pink Floyd voor het laatst optrad.

.De haalbaarheid van een dergelijk evenement is uiteraard miniem, waardoor het erop lijkt dat Pink Floyd waarschijnlijk nooit meer zal optreden. Deze week worden overigens alle albums van Pink Floyd uitgebracht in geremasterde versies.

Bron: NU.nl

Nick Mason moet zijn mond eens houden. We hoeven niet elke maand te horen dat hij wel zin heeft in een reunie.

Ik deel Stijns mening wel. Bovendien, geen Rick Wright is eigenlijk ook geen PF meer. Tuurlijk kan Jon Carin hem uitstekend vervangen, maar zonder Wright... Zonder Mason zou kunnen, maar niet zonder Wright. Dan is het niet echt PF meer in mijn ogen. Ook al zijn beide kemphanen weer te bewonderen.

Het is misschien ook niet voor niets dat Mason zichzelf heeft opgeroepen tot de spreekbuis van een al dan niet nog te gebeuren reünie. Hij lijkt mij niet een veelgevraagd artiest. Zijn lidmaatschap van PF maakt hem tot een zeer bekende artiest. Niet zijn schrijverskwaliteiten of zijn drumtalent. Misschien zit hij wel verlegen om weer lekker een concertje te drummen.