Wellicht dat ze ooit nog samen een podium beklimmen, maar zelf denk ik dat hoe hard en zeer het ook mag klinken, dat het aannemelijk is dat we het boek Pink Floyd kunnen gaan sluiten. We hebben gelukkig de albums nog en wat dvd's enzo, en die zijn van prima kwaliteit dat ze nog jaren mee kunnen.

Prima verwoord . Pink Floyd bestaat niet meer . Zo simpel is het nu eenmaal .
Ik begrijp Nick Mason in zoverre dat hij nog het meest zit te springen op een avontuurtje .
Gilmour en Waters deden hun liveding . Waters recentelijk , Gilmour , iets langer geleden .
Maar Mason roept het constant , en ik vraag me af of dit ook bij Waters en Gilmour speelt .
Gilmour zit er helemaal niet meer op te wachten volgens mij .

Ben ik met je eens, Michel. Gilmour en Waters kunnen beiden afzonderlijk ook PF-werk ten gehore brengen. Daar hebben ze de bandnaam en elkaar niet voor nodig. Voor Mason ligt dat anders. Maar ik word ook wel een beetje moe van Masons schreeuw om aandacht... ehhh, ik bedoel zijn hoop op een samenzijn met de twee andere nog overgebleven leden.

Zoals Gerard zei, het boek PF is gesloten.

De PF muziek blijft gelukkig voortleven.

Ik vind het ook wel opvallend dat hij daarna nooit meer iets van betekenis heeft gedaan. Misschien zegt het ook wel iets dat gevestigde artiesten hem nooit echt gevraagd hebben om mee te drummen.

Voor mij is Mason in ieder geval direct inwisselbaar.

We hebben hier toch al eerder geconstateerd dat Mason een beperkte drummer is, Stijn? Gilmour, Waters en Wright hadden allen wat unieks wat PF tot PF maakte, hoe anders is dat voor Mason.

Zo is het bijvoorbeeld opvallend dat Gilmour Wright meermalen vroeg om met een project van hem mee te doen en dat hij dat nooit deed bij Mason. Nu is het geloof ik wel zo dat Gilmour Wright echt als zijn muzikale compagnon zag, Wright voegde ook wat toe aan Gilmour. Mason kan alleen drummen.

Mason hoorde natuurlijk wel bij Pink Floyd, al was het maar omdat hij het enige bandlid is dat erbij was vanaf het begin tot het eind. Hij zal in de groep vast wel een eigen rol hebben gehad, maar muzikaal gezien (instrumentatie, zang, compositie, productie) is hij wat mij betreft ook idd direct inwisselbaar.

De invloed van Mason zal zeker niet groot zijn geweest. Waters, Gilmour en in mindere mate Wright stonden aan de muzikale koers van de band. Mason is geen goede drumer maar ook geen slechte. Toch is Mason in staat geweest om me nog steeds een gevoel te bezorgen van een kleine jongen zijnde. Als ik bijvoorbeeld luister naar The Grand Vizer's Garden Party van het album Ummagumma krijg ik nog steeds het gevoel of Mason me meeneemt naar het circus. Ja, en dat brengt me op de gedachte dat Mason veel geluk heeft gehad om voor Pink Floyd te mogen drummen. Daarom hier een link na het drie luik The Grand Vizer's Garden om te horen hoe dat ook alweer klonk.

YouTube - Pink Floyd-The Grand Vizier's Garden Party -Parte I-II-III

Bij Pink Floyd - Animals (1977):


Ik kan een progressieve rockband niet echt vergelijken met een metalband. Het is heftiger, maar om nu te zeggen dat DT verder gaat waar PF gestopt is... dan kun je voor Dream Theater elke naam van een metalband neerzetten. Beetje appels met dadels vergelijken: het is eetbaar, maar je moet ervan houden...

Oei, dat vind ik nou toch een jammerlijke opmerking om die steriele krachtpatserij de eer te geven verder te zijn gegaan waar Floyd is opgehouden. Als je Porcupine Tree die eer zou geven dan had ik me er nog een voorstelling bij kunnen maken.

Porcupine Tree heeft toch ook niets met Pink Floyd te maken. Wat een vreemde vergelijkingen toch weer. Porcupine Tree is veel harder, tapt uit een ander vaatje.

Pink Floyd is Pink Floyd, Porcupine Tree is Porcupine Tree en dat geldt ook voor Dream Theater. Echt onzinnige vergelijkingen. Als je dan toch een band wil vergelijk met PF, dan kom je uit bij RPWL. Een band van beduidend mindere klasse dan PF, maar zij tappen wel uit het PF vaatje.

(Niet dat een vergelijking überhaupt nodig is, maar goed...)

nou ja de cd the sky moves sideways is echt wel Pink Floyd minded vind ik

Absolutely! En vergeet Voyage 34 ook niet...

Ik geloof dat zelfs Steve Wilson zelf ondertussen toegeeft dat ie (zeker in z'n beginperiode) flink voortborduurde op Pink Floyd...

En om weer terug te keren naar deze fantastische plaat, luister eens naar Dogs en Sheep en vervolgens naar "Time Flies" van "The Incident". Roept u maar.

Porcupine Tree 'veel harder' dan Pink Floyd noemen, vind ik ook wat over the top. Op elk album staan prachtige sferische passages, DSOTM-ish, met harmonische vocalen, orchestrale arrangementen, met een quasi-afwezigheid van gitaren zoals bij PF. Orgels, strijkers, piano, noem maar op. Omdat Deadwing en FOABP van hen (uit 2005 resp. 2007) toevallig wat meer metal-elementen inpassen, vind ik 'veel harder' nog steeds niet echt kloppen. Van 2006 tot 2009 vond ik zoals user J.Hetfield bij Maiden, Metallica etc. - Pink Floyd de allerbeste band ter wereld. Zowel Animals als WYWH als DSOTM stonden in mijn Top 10, maar ik heb overlaatst besloten om slechts één album per band daarin te zetten. Of een band uberhaupt 'de allerbeste' kán zijn, kan je niet objectief beoordelen. PF is sinds een jaar of twee minstens geëvenaard door Porcupine Tree, maar ik besef wel heel goed dat PT zonder PF waarschijnlijk niet zou bestaan hebben - of althans heel anders zou klinken. En inderdaad, The Sky Moves Sideways kan gerust de vergelijking met Pink Floyd aan.

Dream Theater, ben ik ook een Groot fan van, maar ik zou ze nu ook niet de moderne verderzetting van Pink Floyd noemen. Als ik John Petrucci over zijn invloeden hoor praten, heeft hij het meer over Black Sabbath, Iron Maiden, Metallica, Rainbow, Deep Purple e.d. Eerder de heavy metal dan de psych/prog van Pink Floyd.

Ik ken ze alledrie uit het hoofd en vind TF geen 'schandelijke rip-off', wat stoort de meesten hier dan aan? Het staccato akoestisch ritme of de tierende gitaarsolo in het midden? Of misschien eerder de hoge riff tussen het akoestisch stuk en de solo?

Ik verkies Dogs en Sheep boven Time Flies, maar vind deze laatste ook waarlijk een geniaal lied.

Dogs>Sheep>TF

Gisteren naar Sittard afgereisd om Pink Project performing The Wall te bekijken, netjes uitgevoerd, dat wel... maar misschien was het niet zo'n gelukkige keuze om The Wall te kiezen na de magnifieke optredens van master Waters zelf eerder dit jaar....

En de winnaar van het kampioenschappen afkortingen is... nicoot!

Wie zegt u?

Oh...
Zoveel afkortingen ook!

Echt aanbeveelbaar hoor.

Aanbeveelbaar is trouwens Afrikaans voor Aanbevelenswaardig bijv. Hoe dan ook....een mooie plaat en dat is het.

Ik richtte me dan ook vooral op Fear Of a Blank Planet. Ik ken wel wat andere albums, maar niet veel. Dus ik kan het idd fout hebben. Ik neem dan ook mijn mening - wegens een gebrek aan kennis - over de vergelijking tussen Pink Floyd en Porcupine Tree - terug.

Bij Pink Floyd - The Division Bell (1994):

De buurman slaat de spijker prima op zn kop wat mij betreft. Overigens geeft ie helemaal niet aan geen Gilmour liefhebber te zijn aangezien volgens zijn eigen woorden goede uitvoerders niet minder belangrijk zijn. Hij zegt verder wel precies hoe de vork in de steel zit.

Ik vind dat Gilmour zeker indrukwekkende muziek kan schrijven , maar goed ik heb hier geen zin in , in zo`n overbekende discussie die al tot in den treure gevoerd is en was .
Lost For Words is een heerlijk nummer en waar het over gaat zal mij een biet wezen .

He jammer nou, ik was net weer ff in de stemming.

Is daar niet een artiesten pagina voor .

Ja zeker weten. Daar mogen de laatste paar berichten beslist weer naartoe worden gebezemd.

Gilmour heeft vergeleken bij Waters nou eenmaal geen componeertalent maar hij weet er altijd wel weer een bijzonder sfeertje in te leggen dus zo erg ist allemaal weer niet.

Wellicht niet helemaal onbelangrijk ; Gilmour was in de periode Division Bell zeker toenaderingspogingen richting Waters aan het ondernemen .
Hij benaderde Waters om The Dark Side Of the Moon , die in zijn geheel live werd gespeeld , mee te komen spelen ( ik dacht dat het om een aantal concerten in de UK ging .)
Waters bedankte voor de eer . Het was duidelijk nog te vroeg .
Na al het moddergooien en rechtzaken was Waters duidelijk ontstemt , al reageerde hij wat minder heftig op Division Bell , dan op Momentary Lapse Of Reason .

Tja Rudiger, ik geloof dat je me dan niet helemaal begrijpt. Ik heb best waardering voor David Gilmours talent. Ik houd erg veel van de grote Pink Floyd albums uit de jaren '70 en David Gilmour bepaalde voor een deel het geluid.

Jij begint hier te refereren aan een zogenaamde "Waters vs. Gilmour" discussie. Een discussie die volgens mij voornamelijk in jouw hoofd bestaat. En nadat je er zelf aan refereert, beklaag je je dat je helemaal geen zin hebt in die discussie. Gaat het wel goed met je?

Die discussie is hier tot in den treure gevoerd, lees de artiestenpagina's van Floyd, Gilmour en Waters maar eens door. Ben je wel even zoet mee.

Eens met Herman. In beginsel vind ik het wel een boeiende discussie, en ik heb ook echt wat leuke inzichten opgedaan, maar de discussie is al honderden keren gevoerd zonder dat er nieuwe invalshoeken bijkwamen.

Het eindpunt is gewoon bereikt. Ik doe er niet meer aan mee. Zodra ik lees dat het weer die discussie is houd ik gewoon op met het lezen van het bericht. Alleen als Rick Wright wordt genoemd wil ik het nog wel eens lezen.

Nu mag die discussie best nog gevoerd worden, maar doe dat dan alsjeblieft op de juiste plekken (hier dus, of in een bepaald topic). De hele tijd diezelfde discussie lezen bij élk Pink Floyd album begint nu gewoon irritant te worden. Volgens mij zijn er heel veel gebruikers die dit vervelend vinden.

Inderdaad, helemaal met herman en Stijn_Slayer eens. De discussie over Gilmour vs Waters is 1000 keer of zelfs meer gevoerd. Misschien een idee om er een apart topic voor in het leven te roepen voor wie niet uitgepraat raakt over de eerder genoemde heren.