welke essentie? Jij claimt dat ik uit het proghokje moet vliegen terwijl er niet eens sprake is van een proghokje. Daarnaast zeg jij dat mijn beeld Alleen op prog gericht is terwijl dat niet het geval is.

Jij mag het middenstuk belachelijk vinden, ik vind dat absoluut niet.

En gelukkig zijn we het dan ten minste op een punt eens.

doe je het expres of is er een andere reden dat je zo slecht leest ?
als je mijn woorden gaat verdraaien is het erg lastig discussiëren niet waar?

de essentie is dat je vernieuwingen niet altijd binnen progressieve rock moet zoeken. Zover ik er zicht op heb, heb je daar een handje van, anders hoefden we deze discussie niet te voeren:)

Zullen we er verder mee stoppen trouwens?

je techniek tot redelijk argumenteren is zo belabberd dat we enorm van het oorspronkelijke discussiepunt zijn afgedreven, vasthoudend aan een flinterdunne lijn van krampachtige pogingen om zaken die niet als kritiek waren bedoeld als kritiek op jezelf te verdedigen.

dat is extra zonde als er in ogenschouw wordt genomen dat er nu flink wat off-topic berichten staan bij een album dat, weliswaar weinig vernieuwend , toch best net in elkaar zit.

zie nu pas dat ik over een paar woordjes heengelezen heb
Overigens is er met mijn argumentatietechniek niets mis, voltazy.
hoewel ik moet toegeven de laatste tijd niet echt in forme te zijn.
Ik kan je overigens verzekeren dat ik zeker niet alleen prog als vernieuwend zie.

Ik kreeg vandaag een PM van iemand die me wees op de vernieuwingsdrift van Pink Floyd ten aanzien van (letterlijke quote) "het toepassen van allerlei studiotechnieken en het interpoleren van nieuwe muziekapparatuur en -instrumenten. Niet voor niets wordt de band in zijn begintijd door Paul McCartney bestempeld als de toekomst van de Britse muziek.

Ook de concerten van de band staan bekend als innovatief, want Pink Floyd geldt samen met The Velvet Underground als de uitvinders van de lichtshow tijdens concerten." (/letterlijke quote).

Goede punten waar ik in eerste instantie veel te gemakkelijk aan voorbij ging. Als ik naar Pink Floyd luister, hoor ik het vernieuwende er niet altijd aan af, maar de manier waarop de muziek soms tot stand komt is dat wel degelijk blijkbaar.

Vond het al vreemd dat deze discussie uberhaupt gevoerd werd.

Roger Waters: David Gilmour Is "Uninterested" in Touring 'The Wall' | Rolling Stone Music - rollingstone.com

Interessant. Zo te lezen is het dus enkel Gilmour die hernieuwde samenwerkingen tegenhoudt.

Bij Roger Waters - In the Flesh (2000):


Roger Waters meer uitstraling dan Gilmour, dat lijkt me overduidelijk. Tegenwoordig zijn het allerbei oude mannen die solo beide toch magertjes en weinig productief zijn gebleken. Feitelijk houden ze zichzelf, vooral Waters, voornamelijk bezig met PF. Waters heeft net zijn Dark side of the moon tour en op zitten en hij gaat nu The Wall opnieuw uitvoeren. Terwijl ik hem liever een keer met een CD met nieuwe nummers voorbij zie komen.

Helemaal mee eens. Hij loopt al jaren te verkondigen genoeg op de plank te hebben liggen maar wie weet, als de PF megaspektakels eropzitten gaat ie daarmee misschien wel in kroegen en pubs spelen zoals dat altijd al zijn voorkeur had...

Ik vind trouwens wel dat ouwe koeien veel te veel worden uitgemolken om de eigen zak te vullen maar dat terzijde. Het zijn Waters' tijdloze produkten gegund in dit geval.

@bikkel2. Dus omdat Waters het geschreven heeft, moet hij het ook automatisch spelen? Lijkt me nogal een rare stelling. Alle respect voor Waters, maar als muzikant (zang en instrumentaal) is hij duidelijk de mindere i.v.m. David Gilmour.

En bij een live-CD gaat het toch echt om de performance. Discussies over het componeren moeten gevoerd worden bij het album zelf en niet bij een live-CD.

Dan zie ik nummers als ''Welcome To The Machine'', ''Set The Controls For The Heart Of The Sun'', het Final Cut- en solomateriaal en het kippevelverwekkende ''Each Small Candle'' door geen 100 DG's nagedaan, laat staan verbeterd worden.

Daar zet Gilmour nummers als High Hopes, Astronomy Domine (ondanks dat Gilmour hier NIET aan meegewerkt heeft) en What Do You Want From Me tegenover. Toch nummers die ik veel liever hoor dan die. Met name High Hopes, mijn favoriete Floyd-nummer op SoyCD na.

Dat Gilmour ze niet zo zou kunnen brengen als Waters zou me dus geen bal uitmaken.

Gadverdamme, enkel 'Astronomy Domine' (wat dus inderdaad van Barrett is) vind ik geweldig. Altijd als Gilmour 'High Hopes' in zet word ik haast spontaan misselijk. Vreselijk, geforceerd gezongen, nummer.

Elk willekeurig Waters nummer is tien keer beter.

Voorlopig is het wel zo dat RW uitsluitend zijn eigen materiaal op de planken brengt terwijl je dat van DG moeilijk kunt zeggen. Vind ik de geloofwaardigheid toch wel ten goede komen.

Ik ben benieuwd hoe het zou zijn zonder die voorkennis. Als je niet had geweten dat Waters het had geschreven, had je hem dan ook zo goed gevonden? Nu ja antwoorden is natuurlijk makkelijk gezegd.

Bovendien vind ik dat veel nummers niet afgedaan mogen worden als 'Waters-materiaal'. Gilmour heeft ook meegewerkt aan de plaat en zonder hem zouden ze bij lange na niet zo goed geweest zijn. Andersom geldt dat waarschijnlijk meer, maar toch.

Ik ben meestal geneigd naar de inhoud van het nummer zelf te luisteren whatever de componist mag zijn. In dit geval dat er wat meer spanning in zit en bijtende en cynische teksten tevoorschijn komen is het wel frappant dat er dan toch weer de naam van Waters achter staat. Waar het vocaal en muzikaal allemaal weer wat wolliger en gladder gaat klinken kom ik dan even frappant genoeg de naam van Gilmour tegen.
Dat heeft niets met voorkennis te maken overigens.

Maar ach, dat gemuggezift heeft toch weinig zin. Allebei hebben ze hun eigen sterke en zwakke punten op verschillend gebied. Tis gewoon jammer dat de heren niet meer samen willen of kunnen werken.

Ik ben het helemaal eens met Bluebird, ook wat betreft het karakter van de muziek van beiden. Ik heb niet de kans gehad om Pink Floyd vanaf het begin mee te maken, en stapte er zonder voorkennis in. Ik luister, en als de conclusie dan luidt dat het betere werk vaak (i.m.o.) van Waters afkomstig is, tja.. dan heeft dat niets te maken met het geforceerd kiezen van één kamp.

Gilmour heeft het natuurlijk ook over zichzelf afgeroepen om na het vertrek van Waters (op dat moment met afstand het belangrijkste lid) door te gaan als Pink Floyd. Als het dan tegenvalt zegt iedereen 'zie nou wel'.

Jij zwengelt de teksten op P.U.L.S.E zelf aan , en dat is zoals we weten een liveplaat . Die zijn beter dan op In The Flesh zeg je .
Dit geef je heel duidelijk aan

Om welke teksten gaat het dan ? Wees eens wat speciefieker .
Nogmaals , Cd2 zijn allemaal Watersteksten + een paar op Cd1 .

Als je bedoeld dat de teksten van A momentary lapse of reason en The division bell beter zijn dan de nummers op P.U.L.S.E voor de Watersloze Pink Floyd periode ( dus ook de hele Dark Side Of The Moon ) is het duidelijk .
Dan kun jeook een duidelijke discussie voeren . Nu weet niemand om welke nummers het gaat .
Graag wat concreter dus .

Jaja, ze spelen uiteraard ook hetzelfde instrument dus dat is heel makkelijk te vergelijken...

Het lijkt mij zeer onwaarschijnlijk dat hij bedoeld dat de Watersloze platen betere teksten heeft.

Gilmour is als uitvoerend muzikant natuurlijk wel meer gespecialiseerd dan Waters, daar ligt dan ook zijn grootste kwaliteit, maar hij is gewoon niet in staat een werkelijk boeiend karakter aan zijn eigen niets-aan-de-hand werk toe te voegen.

Zijn zang, hoe aangenaam en gepolijst die ook mag klinken, vertoont weinig emotie, pieken of dalen en werkt veelal vlak, dromerig en verstrooiend waardoor de aandacht dreigt weg te zakken en het accent veel meer op zijn niettemin zeer fraai en beeldend klankspel komt te liggen.

Ik zou chevy93 toch eens willen aanraden de thema's van Waters eens goed met die van Gilmour te vergelijken, daarbij rekening houdend dat diezelfde Waters voor PF toch ook wel de meeste muzieklijnen heeft bedacht.

Huh? Wanneer heb ik ooit gezegd dat de tekst op Pulse beter is? Het zijn veelal dezelfde nummer die gespeeld worden, dus hoe kan de tekst nou beter zijn?

Ik heb me in mijn stukjes uitsluitend beperkt tot de nummers die óók op Pulse staan. Dit puur om de vergelijking te leggen. Dus ik weet niet waar jij het over hebt, dat ik zogenaamd gezegd heb dat de tekst op het ene album beter is dan op de andere, omdat bij de nummers waar ik me tot beperkt heb, die tekst identiek is...

Hierdoor misschien?

Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat de discussie over de teksten gevoerd wordt. Dat Waters een véél betere tekstschrijver is staat toch los van elke discussie.

Dat Gilmour qua instrumentbeheersing de betere muzikant is lijkt me ook duidelijk. Als componist echter niet.

Beter is misschien niet het juiste woord, dat is voor iedereen verschillend. Inhoudelijker, scherper en aansprekender in ieder geval wel.

Maar wat die discussie betreft: Kan van mij ook zo worden weggebezemd in de PF prullenbak.

Ach Gilmour laat zijn teksten schrijven door zijn vrouw...

Met tekstueel bedoelde ik de zang, mijn fout.

Oh, oke. Dat maakt het begrijpelijker. Gilmour is inderdaad de betere zanger, al luister ik liever naar Waters' stem.

Volgens mij was Roger Waters niet belangrijker of beter als David Gilmour en was Gilmour niet beter dan Waters. Ze hadden allebei een rol binnen de band. Gilmour, het muzikale brein die voor het uit duizenden herkenbare Pink Floyd geluid voor een groot deel verantwoordelijk was, terwijl Waters de gepassioneerde visionair was, wiens ideeën briljant waren. Samen stegen ze naar ongekende hoogte, en hebben ieder afzonderlijk nauwelijks meer het PF level kunnen halen. Ze hadden elkaar nodig om het beste uit elkaar te halen.

Helemaal gelijk heb je hier . Maar schijnbaar is daar niet iedereen van overuigd . Of is niet genoeg bekend met het oudere werk van de groep of het solowerk van Roger Waters .

Dat staat wel degelijk te bezien als je het objectief bekijkt. Het is zeer twijfelachtig of Gilmour de gloriejaren van PF op zijn conto kan schrijven. Voor de sound was hij zeker van belang, maar van dergelijke gitaristen lopen er wel meer rond. Van een RW ben ik er tot nu toe iig nog maar 1 tegengekomen.

Uiteraard heeft PF een dusdanig cultstatus verworven dat Waters en Gilmour voor het publiek onlosmakelijk met elkaar verbonden blijven. Maar als je je focust op een van beiden kom je er toch achter waar de afzonderlijke kwaliteiten liggen die tot zeer uiteenlopende resultaten kunnen leiden.