Jouw stelling, Bluebird, was opgegaan als Roger Waters een indrukwekkende solo carriere had weten op te bouwen waarin duidelijk werd dat hij zonder Gilmour minstens even toonaangevend in de muziekindustrie was gebleven. Maar feitelijk heeft hij een paar best goede solo platen gemaakt, die op Amused to death na, niet in de schaduw konden staan van Pink Floyd. Zijn solo carriere is één lange goud van oud tour met Pink Floyd nummers, een echte solo carriere heeft hij nooit op kunnen bouwen, het succes bleef uit. Hij had toch iemand nodig, blijkbaar, als David Gilmour, om zijn ideeen om te zetten in aantrekkelijke muziek.

Vergeet niet dat de naam Pink Floyd wel een stuk sterker is dan de naam Roger Waters. Zie de 3 soloplaten van David Gilmour die ook lang niet zo goed verkopen dan de PF platen. De groepsnaam is veel sterker dan "losse" namen. Zie ook bv Roger Hodgson bij Supertramp en Mick Jagger bij Rolling Stones.

De groepmuziek is vaak ook beter als de solo uitstapjes die toch vaak een slap aftreksel zijn , ze missen iets. Daarom vind ik ook dat Waters en Gilmour gelijkwaardig zijn binnen de band maar hun talenten verschillen, waardoor beide elkaar weer aanvulde. Deze magie mis je vaak op de solo platen. Gilmour wordt te laid back en waters te hysterisch. De balans mis je.

Maar wat nou als Amused to Death als Pink Floyd album was uitgebracht? Dan was het misschien het zoveelste meesterwerk genoemd.

Als je ziet dat de middelmatige platen A Momentary Lapse of Reason en The Division Bell toch redelijk verkocht hebben... Het is anders ook onmogelijk dat deze twee platen meer verkocht hebben dan Amused, dat komt puur omdat er Pink Floyd bovenstaat.

Amushed to death is een steengoede plaat, dat is waar. Maar persoonlijk vind ik the Division bell ook erg goed. Waarschijnlijk was Amushed to death NOG beter geweest als David Gilmour er nog even overheen was geweest, om de hysterie van waters wat te temmen en er zijn karaktervolle mystieke geluid aan toe had gevoegd. Dan was Amushed zeker PF proof geweest

Allemaal waar beste devel-hunt. Feit en verschil blijft wel dat RW's goud van oud tour allemaal zijn eigen creaties zijn en een geweldige revanche op de zeer suc6volle, hapklare, maar door een rechterlijke uitspraak verkregen halve PF herrijzing o.l.v. DG .

Waters is consequent gebleven en heeft zich i.t.t. DG van de groepsnaam gedistantiëerd. Wie dat verder invult schijnt minder van belang te zijn zolang het nivo gehandhaafd blijft. Zo is b.v. ene Jon Carin (als Waters niet toert zit ie bij Gilmour) hier op uitzonderlijk nivo bezig en naar mijn smaak mogen ook de gitaristen er zijn. Sommige nummers die al tig jaar volgens het boekje werden gespeeld klinken opeens een stuk frisser vind ik.

Dat Waters het suc6 en de erkenning krijgt die hem toekomt is dan ook zeer terecht. Dat de briljante bitterheid op zijn soloalbums niet door iedereen wordt begrepen is niet verwonderlijk. Het zijn ook geen platen die je ff voor de lol opzet. Het is echter wel de voedingsbodem geweest voor een zeer overtuigende comeback naar mijn bescheiden mening.

Daar ben ik het helemaal mee eens Bluebird, heb niets tegen Waters, het is een genie, maar ik vind het geluid van Gilmour net zo bij PF horen als de inbreng van Waters.
That is all I want to say

Maar straks probeer ik in Arnhem natuurlijk wel vooraan te staan!!

Ik zit alvast helemaal achteraan. Een videowall van 700 m² bekijk ik liever van gepaste afstand,



En zo werkt het ook. PF is een miljoenenbedrijf geworden waarbij niets aantrekkelijker is dan een produkt te verkopen waar de meeste vraag naar is. Dat had Gilmour iig goed begrepen.

Bij Roger Waters - Amused to Death (1992):

Maar met dit album zou het dan ook echt gestopt zijn met de Pink Floyd topalbums, want na dit album is Waters niet met veel soeps gekomen.

Ja met een mooi live album nog.

Dat wil niet zeggen dat ie niet nog genoeg achter de hand kan hebben ricardo. Ik denk dat het veel daarvan van een dergelijk complexe aard is dat het sowieso veel tijd kost om dat goed uit te werken en uit te brengen. Daarbij is Waters natuurlijk een mannetje die niet snel tevreden is en alles liever 100x overdoet dan zichzelf naar zijn eigen gevoel tekort te doen.

Een nogal betrokken figuur als Waters zou inspiratie genoeg moeten hebben om de gang van zaken tegenwoordig in de wereld uit te diepen in een gepast concept .

Ik heb nu meer de indruk dat hij aan het terugkijken is . Getuige zijn concerten in het kader van Dark Side Of The Moon en recentelijk The Wall . De man wordt ook een dagje ouder .

Absoluut. De kans is redelijk aanwezig dat een wat al te ambitieus nieuw project een hoop wellicht niet meer op te brengen power zou vragen. De keuze om The Wall nog eens integraal op de planken te brengen is dan ook begrijpelijk en het suc6 gegarandeerd. Toch zou er volgens zijn zeggen nog genoeg in de koker moeten zitten en hopelijk maken we dat nog mee zolang RW nog in het land der levenden vertoeft.

Wel een beetje realistisch blijven inderdaad, Waters is immers ook al 66, en dan kun je natuurlijk niet verwachten dat hij nog eens met een topalbum uit de hoge hoed komt. Het is al geweldig idd dat hij nog met intergrale uitvoeringen van Dark Side en The Wall komt. Dat is al heel wat op deze leeftijd.

En ik verwacht echt niet dat hij ooit nog eens met een goed album gaat komen. Hoeft ook niet, want hij heeft genoeg moois gebracht, en mag ook zeker wel verdiend teren op oude roem vind ik.

Nog even lekker nagenieten van het topwerk wat hij allemaal heeft uitgebracht.

Waters kan zichzelf met geen mogelijkheid meer evenaren, alles wat hij nu uitbrengt zal worden vergeleken met zijn werk met Pink Floyd. Wellicht heeft hij geen zin om minder werk uit te brengen en geniet hij zelf meer van het opnieuw uitvoeren van Pink Floyds meesterwerken. Bovendien is het ironisch dat het juist Waters is die een reunie wilde met Pink Floyd. Hij was de drijvende kracht achter de reunie op live 8 een jaar of 5 geleden. Alsof hij zich plots realiseerde dat hij zijn oude bandmaten nodig had om nog één keer iets bijzonders te creeen.

Waters vroeg Gilmour ook mee om The Wall op te gaan voeren, maar helaas...

of gelukkig, zit zelf nie te wachten op een wall nummer zoveel

doe mij deze plaat maar, grandioos

Die redenatie slaat nergens op, nu gaat ie 'm in z'n eentje opvoeren. Met Gilmour erbij was leuker geweest.

Zal Waters zelf verder weinig uitmaken, hij verkoopt toch vrijwel alles uit geloof ik, hoeft hij het ook niet te delen.

En toch was er gister die samenwerking!

Pink Floyd news :: Brain Damage - Roger Waters and David Gilmour perform charity show together last night - brain-damage.co.uk

Zou er dan toch nog meer mogelijk zijn......

Het is mooi dat de mannen elkaar weer treffen en hopelijk het begin van het bijleggen van ruzies uit het verleden. Hopelijk groeit er wat uit, waarmee het boek Pink Floyd toch nog een waardig eind krijgt.

Dat waardige einde was toch eigenlijk al op Live8.

De originele bezetting nog 1 keer samen .

Na de dood van Richard Wright is een Pink Floyd vervolg onmogelijk wat mij betreft .
Wel goed dat de heren in ieder geval weer een beetje naar elkaar toe groeien .
Met een beetje geluk komt Gilmour nog een keertje langs bij The Wall tour van Waters . Wellicht als muzikale gast .

Zelf vond ik de beelden van Live8 nogal een verhaal vertellen. Zoals de heren Waters en Gilmour elkaar aankeken was voor mij hetzelfde als water en vuur. Veel plezier sprak er niet uit. Laten ze bijvoorbeeld nog een keer het concept van Ummagumma uit de kast halen. Veel vrijheid voor de leden onderling, maar daarnaast ook het groepsgevoel van bezig te zijn geweest met een gezamelijk product.

Ze zullen vast nog wel eens iets samen gaan doen maar langskomen tijdens The Wall tour lijkt me dan wel weer erg utopisch

De originele bezetting was met Syd.

Ik vind trouwens ook dat er zonder Rick Wright geen Pink Floyd meer mogelijk is. Waters heeft naar eigen zeggen Gilmour meegevraagd voor zijn aankomende The Wall tour, maar Gilmour heeft er blijkbaar geen zin in.

Ik denk dat Waters dat zelf ook wist toen hij dat vroeg

Ja , je hebt gelijk met Barret was er natuurlijk sprake van de originele bezetting , maar ook die vlieger gaat niet meer op . Maar de line-up die ik bedoel is voor velen waarschijnlijk wel de meest aansprekende geweest . In ieder geval de meest succesvolle .
Gerards Dream ; Ummagumma uit de kast halen is niet erg voor de hand liggend . Ik heb niet het idee dat zowel Waters als Gilmour nog behoefte hebben om dit te brengen . Te sixties en te ver van hun bed na al die jaren .

Maar to the point ; De discussie Waters / Gilmour is al iets van jaren .
Beetje bij beetje kunnen de heren weer door 1 deur . Maar Gilmour heeft weinig trek om naar de pijpen van Waters te dansen . Er is gewoon te veel gebeurt .

Wat ik bedoelde te zeggen met het Ummagumma concept, is een plaat uit te brengen zonder dat één persoon de leiding heeft, maar iedere muzikant ten dienste van het product materiaal aanlevert. Dit in een stijl die ze nu prettig vinden om te maken. Niet een één op één kopie, maar wel terug keren naar de bandstructuur van destijds. Voor mij is het binnen het Pink Floyd-verhaal niet goed gegaan op het moment toen Waters zijn stempel op de te varen koers drukte. Na zijn vertrek uit de band maakte Gilmour dezelfde fout geholpen door een team van componisten.

Laten ze daarom maar eens komen wat wellicht onsamenhangend klinkt, maar wat wel met de jaren kan groeien in zeggingskracht, zoals de albums voor The Dark Side of the Moon voor mij zijn. Daar blijf ik nog steeds nieuwe lagen in horen.

YouTube - lego Pink Floyd at Pompeii

YouTube - LEGO & Pink Floyd

Dailymotion - Fearless, de Pink Floyd - une vidéo Cinéma

YouTube - Pink Floyd The Wall Lego

YouTube - Echoes - Lego

Pink Floyds 'The Wall' mag herschreven

AMSTERDAM - Pink Floyd heeft er geen bezwaar tegen als een Canadese band hun hit 'Another Brick in The Wall' herschrijft tot lijflied voor jonge Iraniërs. Dat zegt zanger en bassist Roger Waters.

Met het lied willen de Canadese muzikanten zich solidair tonen met de Iraanse jeugd. De band Blurred Vision, met twee Iraanse leden, vroeg Pink Floyd toestemming om de tekst van het lied te herschrijven.

De herschreven tekst bevat onder meer de zin 'hey ayatollah, leave those kids alone'. In het origineel wordt 'hey teacher, leave them kids alone' gezongen. Met het lied kan de jeugd in Iran zich uitspreken tegen de bemoeizuchtige overheid.

Onderdrukking

Waters zegt dat hij iedere artiest aanmoedigt om met het lied de strijd tegen elke vorm van onderdrukking aan te gaan. De muzikant ziet Pink Floyd graag als deelnemer aan 'het verzet tegen een regime dat onderdrukt en brutaal is'.

© Novum

Na Zabriskie Point dacht ik alles te kennen (op outtakes e.d. na), maar ik heb zojuist geluisterd naar Pink Floyd's soundtrack voor de film La Carrera Panamericana uit 1992 (waarin Gilmour en Mason te zien zijn).

Ik had geen idee dat ze daar muziek voor hadden opgenomen. De film is alleen op VHS uitgebracht, en de muziek is ook niet op cd verschenen, maar met Internet kun je natuurlijk veel vinden.

Niet Floyd op hun best, maar de liefhebber wil ik toch de tip geven dit eens op te zoeken. Het bevalt me een stuk meer dan A Momentary Lapse of Reason en The Division Bell.

Het zou kunnen.