Voor Animals was er echt sprake van composities waar de hele band bij betrokken was . Daarbij opgemerkt dat Waters maar ook Mason vooral gingen voor de experimentele foefjes . De kassa en het geld dat je hoort in Money hebben hun inelkaar geflanst .
Waters zijn soloalbums staan ook vol met fragmentarische hoorspelachtige werkjes .
Waters kon zijn collega's niet echt warm krijgen voor het loodzware concept voor The Wall . Rick Wright maakte een erg ongeinspireerde indruk tijdens die periode . De andere 3 hebben het laten gebeuren omdat zij zelf met niets kwamen , dit is overigens de mening van Waters .
Het staat voor mij als een paal boven water dat hij de aanjager was .
Misschien iets te uitdrukkelijk vanaf Animals voor sommigen , maar ik vind Animals en The Wall briljante vondsten .
Maar wat hadden die albums voorgesteld zonder Gilmour en Mason ?( Wright is op The Wall niet of nauwelijks te horen. )
Dan had je nooit dat volstrekt unieke geluid gehad .
En maar al te waar ; Gilmour is ontstellend belangrijk geweest voor de groep . Als zanger , gitarist en in een aantal gevallen als componist . Waters de mindere broeder als instrumentalist ( zijn zang heeft mij nooit in de weg gezeten ) was het genie en de man met oog voor geweldige concepten en natuurlijk de teksten .

Gilmour heeft gewoon het patent op veel soundeffects en blijft dus gewoon PF aandeelhouder. Dat de naam PF mocht blijven bestaan heeft met niets meer en minder te maken dat er nog 3 originele leden over waren. Met alleen het tekst en thema - auteursrecht ben je er voor de wet dus blijkbaar niet. Het leverde wel weer een ander soort PF op, net als toen Syd Barrett eruit was gewipt. Tsja...

Wat betreft Animals akkoord, maar The Wall niet.

Amused to Death was zonder Gilmour en Mason, en los van het feit dat ik die persoonlijk beter vind dan The Wall liggen ze redelijk in hetzelfde straatje toch?

Waters blijft voor mij toch boeiender dan Gimour. Als je kijkt naar solo werk van beiden dan heeft Waters tenminste nog wel een prachtig album als Amused To Death achter zijn naam staan.

The Division Bell wat eigenlijk het beste album van Gimour is zonder Waters, is een erg mooi stylistich klasse album, maar toch een stuk minder boeiend dan amused To Death. Tenminste als je de beste albums van hun mag vergelijken met elkaar als ex Pink Floyd leden.

Al hangt het natuurlijk ook wel weer enorm af van welke stemming je op wat moment hebt. Soms heb ik echt zin om The Division Bell te draaien, en heb dan echt geen zin in Amused To Death. Dat album moet je echt voor gaan zitten en de tijd voor nemen, meestal zet ik Division Bell op wanneer ik in huis iets te doen heb. als achtergrond muziek zeg maar, omdat ik het gewoon niet boeiend genoeg vind om speciaal voor te gaan zitten.

Waters is gewoon DE Pink Floyd man voor mij, al waren Gilmour en Wright ook onmisbaar voor de ware Floyd sound.

Mason doet mij niet veel, hij zal zijn inbreng best gehad hebben, maar zou volgens mij vrij makkelijk inwisselbaar geweest zijn door een andere drummer.

Ik ben ook niet overtuigd van Mason's kwaliteiten. Er zijn zat betere drummers, en solo is het ook nooit wat met hem geworden.

Neh, Mason was ook altijd de ''lolbroek'' die af en toe wel eens een experimentje deed maar eigenlijk van de hele band nog het minst heeft bijgedragen. Blijft staan dat hij de enige echte authentieke Floyd drummer van het eerste uur is en blijft.

Ah, nou zie ik waar de schoen wringt. Je bedoelt DSOTM i.p.v. Animals...

Het werd wat moeizamer voor Mason vanaf The Wall . Een song als Mother werd ingespeeld door Jeff Porcaro, omdat Mason het niet voor elkaar kreeg .
Hij zou vervangbaar geweest kunnen zijn en zijn positie in Pink Floyd was tijdens The Wall ook al ter discussie gesteld .( ook door Gilmour trouwens .)
Tijdens live 8 merkte ik vooral op dat Mason bij vlagen houterig was en duidelijk niet erg veel meer speelt . Maar over het algemeen heeft zijn spel mij nooit in de weg gezeten bij de Floyd albums .
Hij deed wat ie moest doen en doorgaans zijn het nooit al te ingewikkelde drumpartijen geweest .

Stijn ; The Wall ligt qua sfeer redelijk in het verlengde van Amused To Death , zeker waar . Het is een vorm die Waters kennelijk goed ligt . The Wall is wel wat zwaarder van opzet . Die plaat is ook wat persoonlijker .Op Amused To Death stelt Waters bepaalde zaken in de wereld weer aan de kaak . Al zal oorlog altijd wel het favoriete onderwerp voor hem zijn .
Ik vind het enigzins jammer dat Waters op dit moment kiest voor het opvoeren van ouder werk uit het verleden . Een componist van zijn kaliber zou toch genoeg inspiratie moeten hebben, zeker gezien wat er allemaal in de wereld gebeurt .
Maar waarschijnlijk is hij er wel een beetje klaar mee .

The Wall is nu anders wel naar de tijdgeest aangepast dus ik verwacht niet dat we precies dezelfde opgewarmde prak voorgeschoteld krijgen....... Waters is bovendien al op de vingers getikt voor antisemitische beelden die op de muur te zien zouden zijn...

AD Celebs - Pink Floyd-bassist past 'antisemitisch' beeld aan (519032)

Maar Ricardo, vind je niet dat PF toch het beste was toen de groep als het ware samen optrok in het denkproces van hun albums? Voor mij geldt dat zeker. Ik vind dat die twee elkaar goed in balans hebben gehouden. Zonder Waters geen PF geluid. Zonder Gilmour ook niet. En dan wordt Wright standaard onderschat.

Eens met je dat Rudiger een erg overtrokken en gecharcheerd stukje schreef. In zijn stukje kan ik mij (als toch meer de Gilmour fan) absoluut niet vinden.

Ik ben benieuwd waar rudiger's reactie blijft....

Is zich waarschijnlijk druk aan het voorbereiden ... (lol)

Daar doet 'ie dan lang over..

Hij had toch al een punt gezet?

Nu is het natuurlijk niet zo dat bij het schrijfproces Gilmour zich enkel op gitaar richt, Waters enkel op de baslijnen en Wright enkel op de keyboardcomposities. Uit dit stuk haal ik wel dat vooral Wright en Gilmour verantwoordelijk zijn voor Echoes, maar zo'n stukje vertelt natuurlijk niet het hele compositieverhaal zeg maar. Maakt ook niet uit. Het is een fantastisch nummer en wat ik maar wil zeggen; dat soort nummers werd gezamenlijk gemaakt (wie van vooral de drie dan ook het meeste deed) en dat vind ik simpelweg beter dan hen afzonderlijk.

Volgens mij had Bikkel het over de albums vòòr Animals. Op Animals is de zang- en schrijfinbreng beperkt tot Dogs. Nu heeft hij daarvan wel het leeuwendeel geschreven en aangezien dat het langste nummer is, kun je toch nog wel spreken van een behoorlijk aandeel, maar dat terzijde.


Waters zingt op Dark Side alleen de laatste twee nummers, Brain Damage en Eclipse. De overige nummers (waairn gezongen wordt) wordt op The Great Gig na door Gilmour gezongen, met soms Wright als tweede stem.
Op WYWH zingt Waters enkel Shine On , maar ja, dat is dan gelijk de helft van het album. Dus daar zingt ie wel wat meer.

Ik vind overigens dat Gilmour duidelijk minder gebruik maakt van gastzangers. Bij Remember That Night maakt ie wel (prachtig) gebruik van Nash en Crosby, maar dat is voor de tweede en derde stem. Ook maakt hij gebruik van David Bowie die de partij van Waters zingt op Comfortably Numb. Maar verder zingt Gilmour vrijwel alles zelf. Zeker de leadvocals, ook op bijvoorbeeld Shine On op Live in Gdansk.

Ik denk dat de moed hem in de schoenen is gezakt...

In dit geval zou je Gilmour waarschijnlijk weer bedoelen. Die zingt Shine On Pt.1 maar Waters hoor je in Pt.2. die bovendien Welcome To The Machine en Have A Cigar ten beste brengt. Wish You Were Here lijkt een Gilmour nummer maar Waters zingt tweede stem. En ook WYWH is voor het grootste deel weer een Waterscreatie. Alle teksten sowieso. Shine On blijft (als je Mason niet meetelt ) hier dan ook de enige groepscompositie waarin tevens voor Gilmour de hoofdrol is weggelegd. Daar maakte hij later dan ook dankbaar gebruik van.


Uiteraard is het zo dat Gilmour bij voorkeur zijn eigen werk uitvoert net zoals ook Waters dat natuurlijk doet. In ieder geval heeft de laatste dan toch duidelijk meer om uit te putten wat dat betreft. Gilmour moet het vooral van zijn solowerk, zijn unieke geluid en zijn niet al te talrijke oude PF bijdragen hebben.

Dat is Roy Harper kan ik u melden!

Nou vooruit, die ook. Maar het blijft Waters. Althans, die meen ik altijd vet mee te horen galmen. Hij zou het zelf ook inzingen, maar had op dat moment stemproblemen en aangezien Gilmour er geen zin in had kreeg Harper de eer. Live werd het wel door Waters uitgevoerd.

Blauwe vogel, als ik mij niet vergis dan zingt Waters toch echt de leadzang van Shine on. Een blik op de engelstalige wikipedia over dit nummer steunt mij hierin.

En wat betreft Welcome to the Machine, die wordt toch echt door Gilmour gezongen. Volledig geschreven door Waters, dat wel. Op de engelstalige Wiki staat bij dit nummer het volgende: David Gilmour admitted that he had trouble singing one line of the song; saying, "It was a line I just couldn't reach so we dropped the tape down half a semitone."[1] He sang the part, then the pitch of the vocals were raised to meet the rest of the song.

Het nummer WYWH is voor het belangrijkste deel geschreven door Gilmour. Waters heeft de teksten geschreven (zoals vrijwel altijd) en heeft ook meegeschreven. Gilmour had de 'main riff' geschreven en samen hebben ze het nummer afgemaakt.

Jouw stelling dat Shine On de enige groepscompositie is waar Gilmour een hoofdrol had, klopt dan ook niet. Ik lees net een aantal berichten eerder dat Echoes toch voornamelijk van Wrigths en Gilmours hand afkomstig is en juist in mindere mate van Waters. Ik weet niet in hoeverre dat precies waar is, maar staat wat haaks op wat jij zegt. En AHM, daar heeft Gilmour toch ook zijn aandeel in gehad. Op vrijwel heel Meddle schrijft hij mee. Aan de groepscomposities (al dan niet met Mason) Breathe en Time heeft Gilmour toch ook een behoorlijke bijdrage geleverd.

Ben het met je eens dat zowel Waters als Gilmour graag hun eigen werk spelen, maar dat gebeurt lang niet altijd. Money is volledig geschreven door Waters, maar is toch ook regelmatig door Gilmour ten gehore gebracht (hij is natuurlijk ook de stem en klank van dat nummer) en ook Another Brick in the Wall heeft hij wel eens ten gehore gebracht.
Waters daarentegen speelt bijvoorbeeld Dogs op In The Flesh, een nummer wat voornamelijk van de hand (qua muziek uiteraard, de tekst was volledig Waters) van Gilmour kwam, zijn eigen nummers van Animals (de rest) zingt hij dan weer niet. En ook Comfortably Numb, toch een echt Gilmour nummer (Waters heeft eraan meegeschreven, ik weet het).

Niettemin is Waters de grootste en belangrijkste componist, maar duidelijk is ook dat Gilmour en Waters niet zouden zijn wat ze nu zijn als ze niet met elkaar en met Wright hadden gewerkt.

Beste Rogyros,

Ik denk dat ik in al die jaren toch zeker wel Waters en Gilmour uit elkaar kan houden. Als jij beweert dat Waters op WYWH Shine On zingt dan vind ik dat prima. Maar dan moet ie wel heel erg verkouden zijn geweest. Verder kon ik tot op heden geen Gilmour ontdekken in Welcome To The Machine, hooguit als backing vocal. Maar als Wiki het bevestigt is dat wel nieuw voor mij. Shine On was de enige groepscompositie op WYWH en dat was ook het enige wat ik bedoelde. En wat is het belangrijkste deel van een nummer? Wish You Were Here is gewoon een Waters/Gilmour compositie, door beiden opgedragen aan Syd Barrett. Zonder Waters had het iig nergens op geleken want een dergelijke kernachtigheid hoef je bij Gilmour niet te zoeken, dat mag wel duidelijk zijn.

Waters zelf heb ik Money overigens nog niet live horen vertolken. Gilmours partij op Dogs wordt live door Jon Carin gezongen, een prima keuze overigens. Het originele sluitstuk zingt Waters wel weer zelf.

Oke, Bluebird. Ik ga het vanavond nog maar eens luisteren. Voor wat betreft de zangpartijen. Wikipedia is er heel duidelijk over, maar jij brengt mij sterk aan het twijfelen. Weer een goede reden om het fantastische album WYWH te gaan luisteren.

Wat betreft de groepscompositie, ik dacht dat je het had over het PF tijdperk, niet enkel WYWH. Shine On is zelfs de allerlaatste groepscompositie.

Wat betreft het nummer WYWH, geen idee of het zonder Waters nergens op had geleken. Want wat maakt voor mij dit nummer nu zo goed? De gitaarcompositie. Het nummer pakt je gelijk. Dat had Gilmour volledig zelf uit de hoge hoed getoverd, ook voor de melodie was hij grotendeels verantwoordelijk. Maar het maakt niet uit, want je hebt gelijk dat het uiteindelijk een gezamenlijke compositie is. Waters is met Gilmour aan de gang gegaan nadat hij die gitaarriff had gehoord. Uiteindelijk is het idd een gezamenlijke compositie, net zoals heel veel nummers van PF. En dan gaat het er eigenlijk helemaal niet om wie van de twee het meeste schrijfwerk deed. Overeind blijft (en dat ben jij volgens mij volledig met mij eens), dat ze gezamenlijk het beste waren. Jammer dat de breuk er was gekomen, dat de karakters gingen botsen.

Money wordt overigens op In The Flesh door Waters vertolkt. Maar het is natuurlijk qua klank wel een Gilmour nummer, logisch dat Gilmour het vaak ten gehore brengt. Dus dat kan ik niet een 'echt Waters nummer' noemen. Maar ook Hey You, wel een echt Waters nummer is door Gilmour ten gehore gebracht. Ofwel, ze gebruiken toch ook best wel eens een PF nummer wat toch meer past bij de ander zeg maar.

Best lekker, zo'n PF discussie. Wat jij BB?

Welzeker, welzeker.

Hey You ken ik alleen van Gilmour waarin Waters het laatste couplet zingt. Een liveversie van Waters is mij onbekend. En volgens mij wordt op In The Flesh het nummer Money door Doyle Bramhall II gezongen, althans dat laat de DVD zien.

Ik geloof dat sommige nummers idd complexer zijn neergezet dan het zich altijd aan liet horen. Sommige vocalen smelten zodanig samen dat je idd soms niet meer weet wie wie nu is. Na al die jaren......

Zo leren we altijd bij. Ik in ieder geval wel!
Overigens, ik weet dat Hey You ook door Gilmour wordt gezongen, maar voor mijn gevoel is het een echt Waters nummer.

(ik heb Rudiger niet meer gezien...)

Nee, ineens heeft hij niet meer zoveel praatjes, jammer dat hij de discussie uit de weg gaat... Dan moet je eigenlijk ook niet dit soort dingen gaan roepen.

Het is niet te geloven maar de leadzang is hier idd van Gilmour. Ik hoor Waters wel een toontje lager op de achtergrond. Zoals al bekend was, tijdens de WYWH sessies had Waters zijn stem geforceerd toen hij Shine On wou inzingen zodat Gilmour dit voor een belangrijk deel moest overnemen. Ik heb nooit vermoed dat Gilmour een dergelijke lading in zo'n nummer had kunnen leggen. Nou had ik er best overheen kunnen lullen maar dat doe ik dus niet. Ook omdat Waters WTTM al jaren op zijn setlist had staan dacht ik dat het gewoon zijn nummer was. Een cultuurschok heeft zich voltrokken in huize Bluebird waarvoor dank.

Hahaha! Ja, ik heb er gisteren nog naar geluisterd, en de conclusies van wikipedia blijkenidd te kloppen. Je lult er idd niet overheen.
Gilmour zingt Welcome To The Machine idd erg krachtig.

Toch vind ik het jammer dat Roy Harper Have a Cigar inzingt. Ik las op wikipedia dat Waters eerst Gilmour had gevraagd om zijn zangpartijen over te nemen, maar Gilmour weigerde. Het lijkt mij niet dat het te hoog was voor Gilmour, maar de spanningen liepen al aardig op. Het zal daar wel mee te maken hebben. Tja. Erg jammer dat ze zo gingen botsen, maar dat hebben we al eerder geconcludeerd.

Okee beste makker, maar nou moet jij over de brug komen! Wie zingt Shine On Pt.1? Nounounounou? Nou ja, ik hoor ze allebei maar de lead is volgens mij toch echt wel van Gilmour.

Wat de ''rest'' van de Animals nummers on stage betreft: Die zingt Waters wel degelijk. Denk maar aan Sheep, zowel in de studio als op de planken.

We begrijpen elkaar verkeerd. Alle nrs op Animals worden door Waters gezongen, behalve Dogs, daar zingt Gilmour het grootste deel. Waar ik aan refereerde was dat hij op On The Flesh alleen Dogs zong, wat voornamelijk door Waters geschreven is, terwijl hij zijn volledige eigen nummers op Animals niet speelde tijdens On The Flesh.

Wat betreft Shine On, daar hoor ik toch echt enkel Waters die de leadzang zingt. Hij zingt het heel ingetogen en zacht zeg maar. Maar het is volgens mij toch echt Waters. Gilmour zingt iedere keer mee na twee regels, detweede stem dus. Ook Wright zingt geloof ik mee. Maar de leadzang is van Waters.