Zegt het album ''In The Flesh'' u nog iets?

In the Flesh is een live plaat met oude nummers, maar ik bedoel een plaat, op Amushed to death na, die kwalitatief naast het betere PF werk kan staan.
Waters is niet in staat gebleken om daadwerkelijk als solo artiest PF maar te benaderen. Het is een misvatting van juist Waters zelf geweest te denken dat hij in zijn eentje PF was. Op zijn solo platen is het gemis van zijn vroegere bandleden erg duidelijk. Juist een Gilmour kon Waters naar ongekende hoogtepunten schoppen.

Ach, ieder zn perceptie. Een soloplaat van Waters is voor mij nog altijd 50% meer PF dan een van Gilmour. Bovendien ging het Waters om de songcredits. Maar zo kunnen we nog wel eindeloos doorgaan en daar kom je toch niet uit. Daarbij zie ik in de verte de bezemwagen aankomen.

Roger Waters zelf had, zeker in die tijd, een mindere naam dan Pink Floyd. Als Gilmour en co dan ook nog die naam gebruiken, dan kun je het helemaal shaken. Commercieel gezien en qua status heeft hij nooit op gelijke hoogte kunnen komen, maar dat is geen schande. Paul McCartney en John Lennon zullen ook vooral gezien blijven worden als leden van The Beatles, en die hebben beiden een succesvollere solo-carrière (gehad) dan Waters.

Toch wel heerlijk, weer zo'n discussie over Gilmour en Waters.
Misschien is het wel zo dat Gilmour gewoon geen zin heeft om The Wall op te voeren. En doet hij liever Dark Side bijvoorbeeld. Waters wil alleen nog The Wall doen en er daarna mee stoppen. Gilmour is voor zover ik weet niet zozeer een grote The Wall fan, Waters juist wel.

Ze hebben in juli nog samen gespeeld. Zie hier. Misschien is het zo dat ze elkaar wel weer accepteren, maar verschillende richtingen op zijn gegaan. Gilmour speelt behalve Comfortably Numb vrijwel nooit iets live van The Wall. Gilmour kan ook gewoon The Wall weigeren omdat hij andere plannen heeft, of omdat hij geen zin heeft in die opvoering.

Het wachten is op Herman...

tis ook een misvatting dat floyd na het vertrek van waters fatsoenlijke platen uitbracht

We gaan hier dus verder. Ieder zijn smaak Joy. Persoonlijk vind ik het eerste en laatste soloalbum van Gilmour en zeker Division Bell heel wat beter dan Amused To Death, wat ik toch Waters beste soloalbum vind.

Dan praten we echt over een kwestie van smaak . De Gilmourplaten en daar reken ik The Division Bell genmakshalve ook maar bij , zijn natuurlijk makkelijker weg te luisteren . Waters verteld verhalen , ook muzikaal en maakt nu eenmaal albums die je niet even voor de achtergrond opzet . Dat zou ik dus wel doen mer On an Island , de laatste van Gilmour en zelfs Division Bell leent zich voor prima voor een achtergrond sfeertje . Het is nergens irritant , maar op ten duur wel heel saai .

Ja zeker weten. Daar ligt dan ook de gemiddelde smaak van het grote publiek moet je maar denken. Waters levert regelrechte zware kost, Gilmour zorgt voor niemendallerig sfeergenot waarbij het muzikale landschap centraal staat. Zijn liedjes doen me weinig tot helemaal niks, zijn spel des te meer. Maar net wat je het meest aanspreekt dus. Blijf er wel bij dat ze samen meer hadden kunnen bereiken dan apart.

Ze hebben samen al genoeg bereikt anders, en op den duur is het vat gewoon vol en tijd om ieder voor zich te gaan laten zien aan het grote publiek wat ze beiden individueel in hun mars hadden.

Waters heeft solo maar 1 echt super album uitgebracht met Amused To Death vind ik.

Gilmour solo hoogtepunt is volgens mij On A Island geworden, en dat album staat wel in erg schril contrast met Amused To Death vind ik, al vind ik het On A Island album integraal op het Gdansk live album wel stukken beter uit de verf komen.

A Momentary Lapse Of Reason en Division Bell zou je eigenlijk ook nog mogen gaan noemen als Gilmour solo albums, en dan vind ik met name Division Bell wel een echte concurerende tegenpool van Amused To Death moet ik zeggen.

De behangmuzak topper van Gilmour tegen de intense luisterervaring van Amused To Death van Waters.

Pink Floyd legt ruzie met platenlabel bij

LONDEN - Het geschil van de legendarische Britse rockgroep Pink Floyd met platenlabel EMI is ten einde. De band heeft een nieuw contract getekend bij de maatschappij, waartegen het vorig jaar een rechtszaak won. EMI mag ook de komende vijf jaar de muziek van Pink Floyd op de markt brengen, maakte het label dinsdag bekend.

Pink Floyd had EMI vorig jaar aangeklaagd, omdat het bedrijf individuele nummers van de band via internet wilde gaan verkopen. De groep heeft echter bijna nooit singles uitgebracht, omdat de leden liever hebben dat fans complete albums luisteren.

Pink Floyd staat al sinds 1967 onder contract bij EMI. De groep bereikte wereldfaam met nummers als Wish you were here, Another brick in the wall, Comfortably numb en Shine on, you crazy diamond. Wereldwijd heeft de band meer dan 200 miljoen albums verkocht.

De plaat The dark side of the moon (1973) is een van de best verkochte albums aller tijden. De lp stond van 1973 tot 1988 onafgebroken in de Amerikaanse albumhitlijst.

© ANP

Volgens mij kunnen Dave en Roger al weer prima door één deur. Daar lijkt het wel op de laatste tijd en ik denk echt niet dat Gilmour tegen z'n zin in met Waters op één podium gaat staan. Hij zal er echt wel zin in hebben om een paar shows een nummer met Waters mee te spelen, maar blijkbaar vind ie dat genoeg. Prima toch? Waarom mag die man op z'n pensioengeregdigde leeftijd niet lekker rustig aan doen? Waarom wordt hem zo verweten dattie niet met Roger een wereldtour wil maken? Je kunt ook respect voor 'm opbrengen dattie gewoon doet wat ie zelf wil en niet (nauwelijks) meedoet aan het The Wall cashen dat zich notabene voornamelijk in stadions afspeelt waar The Wall grotendeels tegen geschreven is: het geen contact meer hebben met je eigen publiek door de enorme grootte van de concerten. Je zou Waters heel goed kunnen verwijten dattie z'n eigen plaat verlogend door nu een stadiontour te doen.

Van mij mag het allemaal. Iedereen kan zelf bepalen wat ie wil zien of niet. Ik ga lekker naar The Wall in Gelredome en weet nu al dat ik het fantastisch ga vinden. Tuurlijk zal ik helemaal uit m'n dak gaan als tijdens Comfortably Numb Gilmour het podium opkomt en als ook Mason nog effe mee komt trommelen kan het helemaal niet op. Maar ga er echt niet van wakker liggen als het niet gebeurt.

En vergelijkingen maken tussen bijv. Amused to Death en On an Island doe ik al helemaal niet. Beiden fantastische platen die niet met elkaar te vergelijken zijn en beiden hun eigen klasse hebben. Daarbij is On an Island ruim 10 jaar later gemaakt dan Amused to Death. En als er mensen zijn die het zo'n ingekakte saaie plaat vinden, dan moet je het vergelijken met het laatste werk van Waters voor zover dat er is (en dan laat ik Ça Ira even buiten beschouwing). Het meest recente nieuwe werk is getiteld "Leaving Beirout" en als er iets een saai, langdradig, nietszeggend nummer is... Als dat de maatstaf wordt voor een nieuw Waters album, laat 'm dan maar lekker The Wall touren.

Gilmour zal ook echt niet naar Arnhem komen.

Hij woont in Londen dacht ik, dus daar zal hij wel meespelen.

@echoes: Leaving Beirut gaat over een waar gebeurde persoonlijke ervaring van Waters met de behulpzaamheid en gastvrijheid van de lokale bevolking waar de westerling een voorbeeld aan mag nemen. Dat mag je best nietszeggend vinden, ik vind het nog altijd meer inhoud hebben dan je op een eiland terugtrekken met een tekst die kant noch Wall raakt. Ca Ira gaat over de Franse revolutie die het begrip vrijheid een bijzondere betekenis heeft gegeven. Een beetje historisch besef kan geen kwaad als je het werk van Waters op zijn juiste waarde wilt schatten. Maar vergelijkbaar zijn beiden natuurlijk sowieso al niet. Hun kwaliteiten zijn totaal verschillend. De een bedenkt het, de ander voert het prachtig uit.......... Daarbij heeft Gilmour slechts 1 soloplaat meer omdat hij er 2 onder de naam Pink Foyd heeft gemaakt en dat blijken algemeen beschouwd niet de beste te zijn maar om de man alleen maar te horen spelen en zingen is voor velen al voldoende.............. Tja, voor wie ik dan toch meer respect op kan brengen is wel duidelijk maar gelijke waardering voor hun eigen unieke aandeel is zeker op zijn plaats.

Waters is duidelijk bezig zijn carriere af te ronden en wil zijn meest populaire magnum opus nog eens als laatste megaspektakel uitvoeren/melken. Ik zal ook een van de schapen zijn die daar intrapt maar dat doe ik dus alleen voor mezelf.

@Bluebird: Yep, leaving Beirut heeft een prachtige boodschap van een ervaring van Roger, edoch in een zeer onwaardig jasje gegoten. Ik vind dit enorme zeurderige, voortkabbelende deuntje veel slaapverwekkender dan elke song op "On an Island". Ik probeer hiermee alleen een vergelijking te maken met wat beide heren op polulair muziekgebied (laat ik het zo maar noemen) "recentelijk" (ook alweer wat jaartjes geleden) hebben uitgebracht. Ik vind het venijn, de dynamiek en de teksten van Waters fantastisch. Hij staat in m'n zangers top 10, maar dat kan bij mij naast het feit dat ik Gilmour's laatste soloplaat één van de mooiste platen van dat jaar vind. Neem nu een nummer als "Then I closed my eyes". Als iemand weet hoe je gevoel in muziek moet omzetten dan is het Gilmour (ok, Robert Wyatt helpt een handje met het ontroerend mooie cornetspel van hem). Ook Waters kan fantastisch gevoel in muziek omzetten, maar op een totaal andere manier (als voorbeeld de opbouwende spanning van muziek en tekst in de song Amused to Death, kippenvel). Of het één nou genialer dan het ander is zul je mij niet horen zeggen. Ik kan van beide manieren, afhankelijk van m'n stemming, evenveel genieten. Dus als je zegt "de één bedenkt het, de ander voert het prachtig uit", dan kan ik dat niet met je eens zijn. Waters kan niet uitvoeren wat Gilmour heeft bedacht en vise versa. Hoeft ook niet, maar daarom is de som der delen zo bijzonder geslaagd en succesvol geweest.

@echoes: mijn uitspraak gold het leeuwendeel van het PF materiaal maar we zijn het verder wel eens. Allebei hebben ze iets heel bijzonders en het is alleen maar jammer dat dit nooit meer iets gezamenlijks heeft opgeleverd. Mijn stille hoop is dat dat toch nog eens mag gebeuren. Dat zou de mooiste afsluiter zijn waar geen soloplaat tegenop kan.

@bluebird: Je top 10 (net eens bekeken) laat ook wel aardig zien dat we het best aardig eens zijn.. Oveigens nog bedankt voor de Blackmore's Night kerstplaat tip. Heb 'm naast die van Tull regelmatig gedraaid vorige maand.

Ps. Ai, nu lees ik net je 50% uitspraak bovenaan deze pagina... Oh well, ieder z'n invulling.

Dat bedoelde ik dus met bedenken en uitvoeren. Dat mis ik gewoon meer in Gilmours platen (die zn teksten desnoods door zn vrouw laat schrijven) dan die van Waters. De laatste heeft alleen de juiste uitvoerder nodig, de rest bedenkt ie zelf wel. Ergo: de thema's, dramatiek en venijn die het klassieke PF werk kenmerken spreken me gewoon meer aan.

Ben het niet helemaal eens met echoes wat betreft het gevoel in Gilmour's muziek. Je hoort wel wat hij bedoeld, wat zijn intentie is, maar vervolgens gaat hij zitten polijsten tot je een glad geluid hebt, wat afbreuk doet aan de emotie die in zijn muziek zit.

Vaak ligt het er ook net wat te dik bovenop bij Gilmour. Neem bijvoorbeeld 'High Hopes', en dan de zin 'the grass was greener'. Tekstueel al een beetje sneu, maar hoe hij het zingt: heel overdreven, gemaakt, geforceerd, nee....

Ik mis vaak oprechtheid. Ik geloof Gilmour gewoon niet.

Ik geloof Gilmour in ieder geval in zn spel. Wat ie te zeggen heeft is puur muzikaal maar blijft het meest complementair met de teksten van Waters. Gilmour fans zullen de Waters platen minder waarderen en omgekeerd. PF fans kunnen ze gelukkig op allebei hun waarde schatten.

Overigens zit Waters net zo lang aan zn opnames te sleutelen tot het hem eindelijk bevalt dus met dat soort oprechtheid valt het nu ook wel weer mee. Het uiteindelijke resultaat komt gewoon veel bondiger over omdat ie nou eenmaal meestal wat te vertellen heeft.

Ik ben een Pink Floyd fan die de Waters albums erg waardeert, en die van Gilmour nauwelijks.

Dan ben je gewoon een Waters fan.

Syd Barrett

Nou vooruit, die slag is u.

En echte fans hebben natuurlijk allemaal posters van hun idool aan de muur hangen.

En tandenborstels, t-shirts, pokersets, stropdassen, concerttickets en plectrums in hun Special Limited Edition box.

@Stijn_Slayer: The Division Bell is inderdaad erg gepolijst (maar al een enorme vooruitgang op het overgeproduceerde, spiegelgladde Momentary..), wat dat betreft schiet Gilmour wat teveel door, maar Amused to Death is natuurlijk ook een erg gladgestreken product. Niet kwa dynamiek gelukkig, maar wel kwa sound. Op On an Island is bij Gilmour de druk om de wereld te laten zien dat PF zonder Waters bestaansrecht heeft duidelijk van de ketel, wat een plaat oplevert waar de rust en oprechtheid vanaf spat. Ik geloof 'm volkomen!

En mijn bevindingen van beide carrieres even op een rijtje:

About Face (1984) vs Pros and Cons (1984)
Erg matig Gilmour album met enorme jaren 80 productie tegen Waanzinnig Waters album met een productie (het kon dus wel in de 80s!) en dynamiek om U tegen te zeggen. Toppunt (samen met The Final Cut) van Waters emotionele/venijnige zang.
0 - 1

Momentary Lapse (1987) vs Radio Kaos (1987)
Zwaar overgeproduceerd, te gelikt klinkende poging om het Pink-Foyd-recht gelijk te halen. Songs zijn zeker niet allemaal sterk, maar met name Signs of Life, On the Turning Away en Sorrow zijn prima songs die ik graag hoor. En dan Kaos... Waar Pros and Cons extra punten scoort door te laten horen dat niet alles in de 80s dezelfde typische productie klank had, gaat Waters hier volkomen de mist in door ongeveer het tegenovergestelde te doen. Wat een klinisch, holle 80s productie is dit en waar is de dynamiek in z'n muziek gebleven? Daarbij nog grotendeels matige tot slechte songs, en het enige wat overblijft is een sterk verhaal/concept.
Ik ben geen fan van Momentary Lapse, maar naar Kaos kan ik echt niet luisteren, dus:
1 - 1

Division Bell (1994) - Amused to Death (1992)
Veel sterkere plaat dan z'n voorganger. Veel betere productie (welliswaar nog steeds erg gepolijst, maar veel warmer en minder volgestouwd) en toch best een aantal sterke songs, met zelfs een klassieker: High Hopes. Tekstueel geen enorme hoogvlieger, maar er staan best aardige dingen op die de gemiddelde poptekst overstijgen, zoals het biografische Wright-nummer Wearing the Inside Out. Maar ja, wat Waters 2 jaar eerder afleverde is toch duidelijk de winnaar hier. Prachtig concept, zeer goed uitgewerkt, sublieme productie (wel veel gelikter dan Pros en Cons, maar niet echt storend) een hoop sterke songs, maar ook een paar vullertjes helaas en in z'n geheel te lang wat mij betreft. Had ie er maar een 50 minuten plaat van gemaakt. All in all toch een klein meesterwerk (hoewel ik uiteindelijk toch pros and con prefereer denk ik).
1 - 2

On an Island (2006) vs ... tja, vs wat eigenlijk? Heel veel tours? Leaving Beirut (en nog een enkele song)? Ça Ira?
Ik weet niet of Waters' creativiteit op is, of dattie gewoon geen zin meer heeft om Amused to Death te (proberen) overtreffen/evenaren. Maakt me ook helemaal niet uit. Ik weet wat ie gemaakt heeft en wat een prachtige documenten dat talent hebben opgeleverd. Mocht er nog een keer iets moois van z'n hand komen is dat geweldig, net zoals ik het geweldig vond dat Gilmour ineens met een nieuwe plaat kwam. Zonder PF-juk, maar gewoon waar ie zelf zin in had. Een heerlijke kabbelende "ouwelullen" plaat. Maar wel eentje met een fantastische sound en prachtige songs. Een hoop gevoel zonder geforceerd te zijn. Een plaat die ik zeer vaak draai:
2 - 2

Als je me nou vraagt, wie is de meest geniale songwriter van de twee? Dan gaan de punten toch naar Waters. Voor muzikant weer naar Gilmour. Het houdt elkaar toch behoorlijk in evenwicht wat mij betreft.

Ik zou Amused to Death niet gelikt willen noemen hoor. Zit best een rauw randje omheen.

Perfecte luistertrip . Sterk concept . Ik zie hier de bezwaren niet . Mits je niet van de structuur van Waters houdt natuurlijk . Gilmour is een heel ander verhaal . On an Island ...tja . Erg mooi gemusiceerd , geen twijfel mogelijk , maar halverwege lig ik in slaap .

Tot en met Take A Breath vind ik OAI helemaal niet verkeerd maar daarna houdt het wel een beetje op. A Pocket Full Of Stones is nog even een fraai en sfeervol kunstwerkje maar de rest.........pfffff. Toch heeft de plaat zn momenten wel maar je moet er gewoon voor in de stemming zijn. In de auto hoef je iig niet bang te zijn voor de flitspaal, das een ding wat zeker is. Daarentegen heeft een nummer als Perfect Sense mn vrouw al een leuke zakcent gekost.