Als het laat is zou ik geen OAI draaien in de auto, levensgevaarlijk.

Nee , die laat ik lekker thuis als ik nachtdienst heb . Dan toch meestal wel iets hardere muziek als ik naar huis ga. Amused To Death is het dan ook niet helemaal . Duik ik weer te veel het concept in .
I

Hallo Devel-Hunt, ik ben hier nieuw, maar ik weet wel het een en ander van Floyd en Waters. Roger en David waren allebei belangrijk voor PF. Waters was inderdaad de gepassioneerde visionair, máár hij was ook het muzikale brein achter PF. Het beste (en meeste) van PF is door hem geschreven. Gilmour had de veel betere stem en het geweldige gitaarspel, maar de nummers die hij speelde en speelt zijn veelal door Roger geschreven. Als Roger dus een tour met PF goud doet, dan speelt hij slechts zijn eigen muziek. David heeft 2 studioalbums gemaakt, één alleen: "a momentary lapse of reason", onder de naam Pink Floyd. Deze klonk nog heel aardig. En "the division bell" met Nick Mason en Rick Wright. Hiervoor hadden ze 65 nummers geschreven en hebben het beste dat ertussen zat op de plaat gezet. Bijvoorbeeld "take it back" (het meest commerciele en verschrikkelijke Floydnummer ooit). Dan vraag je je af: als dat op de plaat komt, hoe "goed"was de rest dan wel niet? De kinderen van hun manager kregen de plaat vantevoren te horen en vonden het totaal niets voor Floyd. Er moet gezegd: er staan ook wel een paar goede nummers op: "what do you want from me" en "keep talkin". Maar bijvoorbeeld een nummer als "high hopes" is een en al cliché. Roger was bij het grote publiek als naam onbekend. Bij de eerste serie concerten die hij gaf stonden er microfoons in de zaal en kon het publiek vragen om elk nummer dat Floyd ooit gemaakt had want Roger had de band alles laten instuderen. De response op zijn eerste solotournee was minimaal (o.a. een zaal waar ± 60.000 mensen in kunnen en waar er 1500 waren). Floyd heeft de naam en als je naar een concert gaat verwacht je bepaalde nummers te horen, en die hoor je dan ook ... keer op keer. En het is allemaal bombastisch (ik moet even vermelden: ik heb ook genoten van de concerten in de kuip in '94) en even hard. Er is geen nuance. Vergelijk "PULSE" van Floyd eens met "in the flesh" van Waters. Deze tour van Waters is zéér goed bezocht. Waters krijgt inmiddels de credits die hem toekomen. En Waters wisselt hard af met zacht en ingetogen. En de zaal luistert ademloos en muisstil. Waters brengt sfeer, gevoel, passie. Gilmour brengt bombast en hard. Waters en Gilmour zijn allebei belangrijk, maar muzikaal en tekstueel slaat de MusicMeter keihard uit naar Roger Waters.
(maar dat is slechts mijn mening)

Eindelijk iemand die weet waar ie over praat.

Dat is inderdaad slechts jouw mening, Tomcat. Want de stelling dat Gilmour bombast en hard brengt, rijm ik niet met zijn zo bejubelde subtiele gitaarspel... Ik vind dat Gilmour nu juist de man is die de muziek wat mystiek, fijnbesnaard en subtiel houdt. Bombast hebben ze allebei. En ze wisselen ook allebei af. Vergelijk dit album met Remember That Night. Toch ook zeer afwisselend en schitterend gebracht. Vind ik.

Bovendien, Waters was ook gewoon de betere songschrijver, maar Gilmour deed meer dan zijn zangstem en gitaar inbrengen. Gilmour heeft toch aardig wat nummers meegeschreven en ook zelf geschreven. Meddle is niet een album dat voornamelijk op het conto van Waters kan worden geschreven bijvoorbeeld.

En Waters verliet PF omdat de rest van de band genoeg had om enkel als sessiemuzikant te fungeren. Waters wilde verbieden dat Gilmour, Wright en Mason onder de naam PF bleven werken, was dat alleen maar om zijn muzikale bijdrage (de belangrijkste binnen de band) te verdedigen? Ook hij was commercieel, want hij zorgde er toch wel voor dat hij de opbrengsten van de band bleef ontvangen. Ook wat ze maakten na het Waters tijdperk. Gilmour wilde naast commercie ook laten zien dat hij het zonder Waters kon. Ik vind Division Bell een heel erg goed album, jij duidelijk niet. Jij geeft ook maar een mening, want wat jij vindt van High Hopes zie ik echt anders. Een van de beste nummers ooit van PF. Al hebben ze daar heel veel van gemaakt, natuurlijk.

Ik ben het volledig eens met Devil Hunt. Juist de balans raak ik kwijt als Waters solo bezig gaat. Het is absoluut waar dat zonder Waters Gilmour niet kan terugkijken op zo'n succesvolle noot in de muziekgeschiedenis. Maar andersom vind ik dat Waters ook iemand als Gilmour nodig had om zijn balans te blijven houden. Waters en Gilmour zijn solo goed, samen nog veel beter.

Wat betreft dit album, veel mensen hebben dat niet, maar ik mis Gilmours stem en gitaargeluid. Ik heb dat minder bij live uitvoeringen van Gilmour, omdat ik Gilmour mijns inziens de betere uitvoerder is. En dat Gilmour gebruikt maakt van door Waters geschreven PF werk, groot gelijk. Hij was ook onderdeel van die band, dus het is ook zijn muziek. En Waters speelt hier ook Dogs, wat voor 90% door Gilmour is geschreven, evenals Wish You Were Here en Comfortably Numb. Als het Waters zoveel had uitgemaakt, dan had hij wel een ander nummer van Animals, van WYWH en The Wall gespeeld. Ik denk dat wij er ook een groter probleem van maken dan de heren inmiddels zelf.

Dit album krijgt van mij vier sterren, omdat het gewoon hele goeie muziek is en er is een zeer goede gitarist bij. Maar niet alle solonummers kan ik even goed waarderen en ik ben niet echt gek op Waters stem. Zeker tegenwoordig niet. Hij is erg achteruit gegaan. Ik snap wel dat mensen van zijn stem houden, het is behoorlijk recht voor zijn raap stem, maar ik vind het niet geweldig.

Conclusie: ik dank de heren Gilmour en Waters voor hun fantastische bijdrage aan de muziek!!!

Roger had voor Dogs, WYWH en CN toch minstens alle lyrics en enige melodielijnen weer geschreven............. dat zou ik geen 10% willen noemen.

De teksten schreef Waters altijd. Dat kan Waters simpel weg ook een stuk beter dan Gilmour. Ik bedoelde de muziek. Maar de melodielijnen kwamen niet van hem. Daaraan heeft hij meegeschreven, maar niet zelf geschreven (10% ging over Dogs, en ook alleen over de muziek). En Comfortably Numb al helemaal niet. Want dat had Gilmour op de plank liggen voor zijn soloalbum, maar hij had het nog niet af. Hij vroeg aan Waters of hij daar wat mee kon voor op The Wall. Toen heeft Gilmour samen met Waters het nummer afgeschreven. Dat nummer was grotendeels al af toen hij samen met Waters de rest schreef. The finishing touch. Comfortably Numb noemde bikkel2 ooit Gilmours magnus opus. Eens.

Dat ''magnum opus'' zou met een Gilmour tekst niet meer zijn geweest dan een mooi stukje gitaargeweld. Ik dank Waters iig voor het onsterfelijk maken van welk Gilmour nummer dan ook.

Hahaha!!! Die dank deel ik!!!

De muziek van 'Comfortably Numb' is weliswaar voor 90/95% door Gilmour geschreven, maar Waters heeft doorgedrukt totdat hij zijn zin kreeg over de stijl waarin de coupletten gebracht zouden worden.

Gilmour wilde een veel rauwer geluid , zoals hij het live doet . Waters doet de coupletten veel netter en ingetogener . Daar is toendertijd inderdaad een behoorlijke strijd over geweest . Waters had overigens steun van medeproducer Bob Ernzin .
Deze versie op The Flesh is niet verkeerd , maar het zijn van die songs waar het typerende geluid van Gilmour node gemist wordt .

Dat komt vooral omdat dat kauwgom-kauwende-patsertje zo'n vervelende kreunstem heeft.

.............. maar spelen kan ie prima.

Absoluut een uitmuntende gitarist, maar verder moet hij z'n mond dichthouden, en moet ik niet te lang naar hem kijken.

Idd, de Prince gelijkenissen zijn mij wat al te in het oog springend.

Vond Dave Kilminster daarna een veel betere keuze. Die leek niet alleen het meest op een nog jeugdige Gilmour, zijn spel was verrassend identiek.

Naar wat ik er van weet is dat David "run like hell " geleverd heeft voor "the wall" en heeft meegeschreven met "comfortably numb". Al het andere werk op "the wall"is van Waters. Waters is begonnen met het idee van een muur tussen de band en het publiek nadat hij een iets te fanatieke fan die op het podium klom bespuugde. De rest van de band versleet hem voor gek om een muur op het podium te bouwen. Maar Waters zette toch door, gelukkig. En "animals" is vrijwel (dus bijna) geheel door Waters geschreven, evenals "the final cut". Verder ben ik van mening dat ,hoe goed Gilmour ook is, hij niet de finesse heeft als Jeff beck, om zo subtiel te kunnen spelen op "amused to death". En met bombastisch en hard bedoel ik dat Gilmour ingetogen nummers van Floyd uit de weg gaat. Hij speelt alleen de hardere (populaire) nummers. Waters durft het aan om ook oude en minder populaire nummers te spelen. Daarom zijn de concerten van Waters afwisselender en interessanter. Bij Floyd weet je het meeste al wat er gepeeld zal gaan worden als je erheen gaat. Gilmour verrast niet. Bij Waters weet je het niet. Enkele nummers kun je wel raden, maar Waters is eigenwijs genoeg om iets heel anders dan verwacht te spelen. Waters is geen crowdpleaser, Gilmour wel, en daarom kan hij niet anders dan iederer keer weer dezelfde nummers spelen met een enkele wijziging.

Gilmour speelde op Live in Gdansk Fat Old Sun. Niet echt een populair nummer en toch zeker ook ingetogen. En Gilmour durfde het wel aan om Echoes daar te spelen. Het maakt ook niet uit natuurlijk. Ik vind de gitaarsound van Gilmour zeer uniek en eigenlijk onoventroffen. En ik vind hem juist goed doordat hij zo ingetogen kan spelen. Dat Jeff Beck dat volgens jou beter kan, mag je vinden. Hij is dan ook niet bepaald de minste. Maar bij de concerten van Waters, mis ik juist het subtiele gitaargeluid van Gilmour. Bij Money hoor je dat vooral vind ik.

Op The Wall schreef Gilmour ook mee aan Young Lust. En hij schreef zelf Comfortably Numb, en heeft het samen met Waters afgerond. Het concept is idd volledig op Waters conto te schrijven. Maar dat dan weer terzijde. Het is allemaal ook maar wat je mooi vindt. Ik ben gek op Gilmours gitaargeluid en zijn stem en er zijn andere mensen die liever Waters stem horen. Feit blijft dat Waters andere muzikanten nodig heeft om het concert goed te laten worden en zelf moet hij op dat moment ook goed bij stem zijn, want dat is niet altijd zo (wel tijdens dit concert, voor Waters doen dan ) Gilmour kan het zelf makkelijker ten gehore brengen. Feit is ook dat Waters van nature spannender is in zijn muzikaliteit dan Gilmour. Samen waren ze gewoon het sterkst. Live 8 vond ik dan ook FENOMENAAL!!!

Als je 'Echoes' speelt weet je juist vooraf al zeker dat alle fans tevreden naar huis gaan. Ik heb nog nooit een Floyd liefhebber gesproken die dat nummer niet waardeert.

Dat bedoel ik niet, Stijn. Het is een heel moeilijk nummer om te spelen en hij durfde het wel aan om te spelen. Dit nummer wordt live niet echt vaak gespeeld, en volgens mij heeft Waters het nog nooit aangedurfd. Wat ik ook kan begrijpen, ze hebben een groot oevre dus beiden kunnen ook zat andere prachtige nummers ten gehore brengen.

Ik geloof inderdaad dat zo'n nummer spelen heel veel van je eist.

het nummer opzich niet maar ze kunnen het natuurlijk ook slecht brengen en dat zijn de mensen weer niet tevreden denk ik

wat dacht je dat, dan ie alles in zijn eentje stond te beroeren?

btw, geen argument, floyd maak ook veelvuldig gebruik van ingehuurde muzikanten

niks mis mee , en gebruik dat gegeven niet om waters teniet te willen doen

btw, nee waters is geen goede zanger, maar wel een die met zijn stem weet te raken

zie: de discussie bij trout mask replica

btw, over commercie gesproken, vind het opvallend dat na waters's vertrek floyd teruggreep op het geluid waarmee men het bekendste is geworden, DSOTH, en niet een plaat maakte gebaseerd op het geluid van animals of WYWH

Je moet veel repeteren, dat is het moeilijke eraan. Gilmour kan het makkelijk spelen, want de drums, bas en gitaarlijnen afzonderlijk zijn echt niet zo moeilijk (ik speel 't nummer ook wel eens). Voor Wright was het denk ik lastiger omdat de keyboard lijn wat gevarieerder is. In 1970 konden ze het, en na 36 jaar spelen ben je niet slechter geworden, maar normaal gesproken juist beter.

Het strak met elkaar te spelen, en alles weer opnieuw te leren onthouden, daar ligt de moeilijkheid. Veel repeteren, en dan goed af laten stemmen op de lichtshow.

Goed gedaan dus van Gilmour en de zijnen!!
Jouw verhaal begrjip ik goed, Stijn.

Ja, ik kan niet zeggen dat ze zich niet goed voorbereid hebben. Zowel Waters als Gilmour hebben trouwens vaak een superstrakke show. Naar mijn mening zelfs iets té gedisciplineerd. Iets meer improvisatie mag van mij wel.

Dat benk ik dan wel met je eens. In die zin valt Gilmour meer op. Gilmour houdt over het algemeen zeer strak vast aan de melodielijnen zoals hij dat op de plaat heeft ingespeeld. Ben het met je eens dat een beetje improvisatie tijdens een concert geen kwaad kan.

Ik denk dat dat gewoon niet past bij zowel Gilmour als Waters. Ik denk dat ze beiden te perfectionistisch zijn en van nature allebei niets aan het toeval willen overlaten.

En dat terwijl ze vroeger in hun psychedelische jaren live juist veel improviseerden, tja.

Toen waren ze zoekende naar ''hun geluid'' en dat geluid hebben ze gevonden (en daarna op latere albums tot in de puntjes verder uitgewerkt) op Meddle, een album waar voor het eerst alles samenkwam wat Pink Floyd (in de formatie zonder Syd althans) tot een van de grootste bands allertijden zou maken.

Niets ten nadele van die experimentele beginfase, The Piper en Atom Heart Mother zal ik altijd een zwak voor houden, maar het was toch een soort van muzikale speurtocht voor de bandleden geloof ik...

Dat moet je dan wel kunnen.
Los daarvan heeft Gilmour duidelijke melodieuze solo's. Ik ken ze lang niet allemaal, maar van wat ik ken begrijp ik best dat hij ze live gewoon hetzelfde speelt.

Dat is ook waar, Nicci. Gilmour heeft zijn solo's op de albums al zo mooi gemaakt dat hij ze onmogelijk mooier kan maken op een concert! Dus in die zin heeft hij groot gelijk dat hij vasthoudt aan zijn gitaarsolo's zoals op de platen. Zoals Chevy93 al ergens beweerde: Gilmour weet de magie van zijn gitaarspel mee te nemen naar zijn concerten. En dat is toch een aardige prestatie!