en juist daar is het rechts die de overheid niet vertrouwt! wat ik me van The Wall herinner, is dat er sprake was van een totalitair regime. dat kan zowel links als rechts zijn (en dan zijn we weer terug on topic)
overigens vind ik het niet logisch dat Waters het over amerika heeft. voor zover ik weet komt hij uit GB.

Hij haalde een paar keer hard uit richting het beleid Bush. Ook nam hij de oorlogen tegen het 'terrorisme' flink onder vuur met een vrij recent liedje dat ik nog niet eerder had gehoord.

En wat ondersteund werd door een schitterend stripverhaal!

helaas helaas waters stem begint af te takelen. op de cd is het niet te horen(de man is en blijft een genie) maar de live dingen die ik gezien heb zijn niet meer echt goed.

Bij Roger Waters - Amused to Death (1992):

Ik denk dat Waters wel degelijk een punt heeft, waneer hij (enigszins verbitterd) beweerd heeft, dat waneer hij zijn solo albums onder de Floyd vlag had uitgebracht, deze beter verkocht zou hebben. Ik vind ATD zondermeer het hoogtepunt uit Waters'carriere. Ruim 16 jaar naar dato staat het album conceptueel, tekstueel, muzikaal en produktietechnisch nog steeds fier overeind. Het wordt alleen hoog tijd voor iets nieuws.

Daar zou Waters wel gelijk in kunnen hebben, ware het niet dat hij diegene is geweest die P.F. uiteindelijk opblies. Nu weet ik te weinig van zijn andere solo werk om daar een echte uitgesproken mening over te hebben. Amused To Death is ontegenzeggelijk zijn grootste meesterwerk. Helaas is het onderwerp wat daarin aanroert nog steeds actueel is, helaas. Het maken van een conceptalbum zoals The Wall zal alleen mogelijk zijn als Waters en Gilmour hun ego's opzij zetten en elkaar meer als gelijken gaan zien. Dat wat uiteindelijk Pink Floyd de das om heeft gedaan. Alhoewel P.F. zonder Waters nog erg goede en goed verkochte platen heeft gemaakt. Eén vraagje tenslotte aan Floyd fans, wat bij mij elke keer terugkomt als ik reakties lees. Wat is er in hemelsnaam zo goed aan de Final Cut. Ik heb hem zelf gehad, een paar keer gedraaid en tenslotte als één van mijn miskopen ergens op een stoffige zolder verdwenen. Het was ook nog eens de slechts verkochte P.F. plaat.

Het is nauwelijks een PF album te noemen, eerder een RW soloalbum, omdat PF destijds nagenoeg op z'n gat lag. Neemt niet weg dat Gilmour een paar interessante solos ten gehore geeft (met name 'not now John'). Dit album is zeker de moeite waard, al heeft het mij eerlijk gezegd wel enige moeite gekost.

Dit begrijp ik niet helemaal, 2 zinnen onderelkaar die haaks op elkaar staan. hoe kun jij nou weten dat dit zijn grootste meesterwerk is als je te weinig van zijn gehele solo werk afweet. ik vind dat nergens opslaan maar goed.

Ik denk dat Ad ook Waters' werk bij Floyd erbij betrekt. Ik ken RW's solowerk wel, maar ik ben het met Ad eens dat dit Waters' hoogtepunt uit zijn carriere is (incl. Floyd) Alhoewel ik van mening ben dat bij Floyd de muziek het belangrijkrijste is, terwijl Waters het concept en de boodschap het meest op de voorgrond plaatst. Hier is overigens niets mis mee, want ik vind Waters' solo werk buitengewoon sterk (Radio Kaos in iets mindere mate trouwens !)

Ik reken alles vanaf Animals eigenlijk al als Waters solo werk, 3 albums van PF dus, verder ken ik deze dan nog en vind van die 4 albums The Final Cut de meest intense en eerlijke. ik vind Animals de beste denk ik. Pros En Cons en Radio Kaos en Ca Ira ken ik niet, heb er geen oordeel over verder. verder vind ik het ook raar dat Ad Brouwers de verkoopsuccessen er ook nog even bij betrekt omtrend The Final Cut, ook dat heeft in de verste verte helemaal niets met muziek van doen vind ik, en heeft al helemaal niets met de kwaliteit van een album of het gevoel wat je erbij hebt te maken vind ik.

Ik ben eigenlijk tot op het laatst P.F. lp's (en cd's) blijven kopen. Maar the Final Cut kon ik echt met de beste wil van de wereld niet goed vinden. Indertijd was in de pers e.d. bekend dat de samenwerking tussen Gilmour en Waters op zijn eind liep. Ik dacht dat The Final Cut zoiets betekende als P.F.'s laatste kunstje. Tot later allerlei hele goeie P.F.'s kwamen zonder Waters. Trouw als ik was bij mijn vele bezoeken aan mijn platenboer, zette ik altijd Roger Waters op de koptelefoon om te luisteren of het mij nog aansprak , maar voor mij was de magie zover weg, dat ik ze ook niet meer kocht van hem, op Amused To Death na, Ik was altijd nog steeds benieuwd naar nieuwe Waters cd's. Maar bij mij is hij naar de achtergrond verdwenen. Zoals meer groepen, trouwens. Het feit dat ik de slechte verkoop erbij haalde, deed ik om duidelijk te maken dat echte fans "toen" ook teleurgesteld waren in die plaat, niet alleen ik

Ik ben op mijn 16 de Pink Floyd fan/liefhebber geworden en heb de 2 platen die naderhand nog uitkwamen nog gekocht bij het uitkomen destijds. de Gilmour/Pink Floyd albums dus. The Final Cut heb ik pas veel later en als 1 van de laatste albums van PF gekocht. ik vind het een hele bijzondere plaat en eigenlijk een beetje een herdenking en een ode aan de vader van Waters, in dat oogpunt gezien vind ik dat Waters echt gemeend met erg veel gevoel en passie te horen is. bij mij gaat die stem door merg en been en het blijft bij mij erg lang hangen. ik vind het een zeer indrukwekkende plaat, maar dat is mijn mening. jij bent met Pink Floyd opgegroeid en hebt ze in de org samenstelling wel eens live gezien misschien. jij weet waarschijnlijk ook meer van PF af dan mij misschien, maar beluister de Final Cut nog eens zonder vooroordelen en zonder dat je de verkoopcijfers erbij gaat halen, en beluister hem eens als een afzonderlijk Waters solo album net als deze, kom je waarschijnlijk wel tot een andere conclusie dan je nu doet. ik vind hem beter dan deze, intenser, oprechter en echter vooral. deze plaat komt op mij een beetje hoorspel achtig over, maar wel op een hele goede manier dan.

Best Ricardo, ik vond hem gewoon niet goed. Hij sloeg simpelweg bij niet aan . Dat de dood van zijn vader er iets mee te maken zou hebben wist ik niet. Verder heb ik de plaat nooit afgekraakt en heb me ook hier nooit in discussies gemeng over The Final Cut. Waarom niet? Omdat iedereen zijn eigen muziekbeleving heeft en die kan zover gaan dat je met onterechte of keiharde kritiek mensen kan kwetsen. Mijn vader is ook nog niet zo heel lang dood, dus ik weet ook hoe intens muziek kan zijn . Maar smaak blijft smaak

Ja hoor, hij komt er weer aan:

Roger Waters gaat weer op tournee met The Wall | nu.nl/muziek | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Daar ga ik zeker heen.

Ja? Afgaande op zijn vorige shows wordt dat echt een grote playbackshow waar Michael Jackson nog een puntje aan kan zuigen. Roger Waters red het met alle respect niet eens meer met praatzingen.

Kan het me haast niet voorstellen eigenlijk...

Toch maar even wat bootlegs opzoeken voor de zekerheid.

Youtube biedt uitkomst:
YouTube - Roger Waters - Have a cigar (Faking The Vocals)
YouTube - Roger Waters - Fletcher Memorial Home (With prerecorded vocals)

Kijk, Stephen Stills is ook lang niet meer zo goed bij stem als vroeger, maar hij zingt nog wel echt live, ook al klinkt dat af en toe gewoon niet. Maar alles is beter dan playbacken. Dat is toch voorbehouden aan artiesten als Britney Spears enzo?

Dat is al jaren bekend, natuurlijk niet heel het concert maar wel gedeeltes.

Kaarten binnen.

Idem!

Ik ben een Waters en Floydliefhebber ....... maar ... vind het jammer dat Waters na Dark Side Of The Moon weer met een andere Floydklassieker de baan op gaat .
Hij heeft uiteraard het recht want vooral hij is het grote genie achter dit werk , maar ik had liever iets nieuws gezien van de meester .

Onderwerpen zat dunkt mij . En Amused To Death stamt ook alweer uit ''92'' . En dan dat vermeende playbacken . De geluidsbanden her en der is niets nieuws , maar als de zang twijfelachtig is ?? .

'K moest het maar niet doen .

Ook in Gelredome is een 2e concert gepland.

Waters gaat een flink pensioen opbouwen.

Maak je vooral niet druk over zijn pensioen . Dat had ie al heel lang geleden voorelkaar .

Ja, maar waarom ga je dan naar zo'n concert? Voor de show? Dat is net als bij Michael Jackson op het laatst, een soort van live uitgevoerde video-clip. Is kennelijk een trend, integraal je succes-albums van weleer spelen, want deed Lou Reed dat ook niet (en zo zijn er vast nog wel wat voorbeelden). Nee dan Neil Young, die speelt op zijn 64 een solo-electrische set die bijna de helft bestaat uit nieuwe nummers.

Dan nog wat. In 1981 wilde Waters niet op wereld-tournee met The Wall, ondanks dat de andere bandleden dat wel wilden. Dit omdat hij het hypocriet zou vinden gezien de boodschap/thema van het album. Bij het vallen van de muur heeft ie het echter nog éénmaal gespeeld, en nu ineens toch een wereld-tournee, ruim 30 jaar na dato. En dan zeggen ze dat Neil Young fans een hoop goed praten over hun idool.

Het is officieel ter ere van de 30e verjaardag van The Wall.

Ik vind het album op zich wat overroepen, zeker voor Floyd begrippen, maar ik wil Roger Waters per se eens zien. Een show a la de In the Flesh dvd had ik meer op prijs gesteld, maar ach...

Huppakee, ook kaartjes besteld. Altijd fijn zo'n vader die ook van Pink Floyd houdt.

Nou heb ik nog een heel jaar om naar iets moois uit te kijken.

Dit wordt mijn eerste echte rockconcert.

Bijvoorbeeld de laatste 2 albums van Floyd met Gilmour vind ik absoluut heerlijke albums. Maar voor jou is dat klaarblijkelijk prullaria. Ieder zijn mening en smaak, maar kom niet met "noem eens wat?", want dan doe je je dommer voor als dat je ongetwijfeld bent.

Yes ! 11 April Gelderdome . Kaarten in de pocket . 'k Kijk er naar uit .

Roger Waters brengt fascinerende show met The Wall

ARNHEM – "Het grootste theater van Nederland", zo afficheert het Gelredome zich op een enorm doek aan de buitenwand van het stadion. Op dagen dat Roger Waters er The Wall opvoert valt op deze slogan niets af te dingen. De uitvoering van ’s werelds bekendste rockopera betitelen als stadionconcert doet te kort aan de productie. Het is theater troef. Zo blijkt wel tijdens de eerste van de drie concerten die de Pink Floyd-bassist in Arnhem geeft.

Ruim dertig jaar geleden speelde Pink Floyd The Wall slechts 31 keer live. De productie, waarin een enorme muur op het podium wordt opgebouwd en afgebroken, was te complex en prijzig om vaker uit te voeren. Bovendien dreven opspelende ego’s de bandleden snel uit elkaar.

Toen Waters in 2006 begon met toeren rondom een andere Pink Floyd-klassieker, The Dark Side Of The Moon, deed snel het gerucht de rondte dat hij ook The Wall wilde opvoeren. Drie jaar later volgde de bevestiging en in het najaar van 2010 ging de The Wall-concertreeks in Noord-Amerika van start.

Update

The Wall anno nu is nog steeds opgesplitst in twee delen voor en na de opbouw van de immense muur. Maar heeft hedendaagse update gekregen. Hierin wordt met name in de projecties gerefereerd aan de wereldproblemen die tegenwoordig spelen. Vooral het eerste deel van de set weet de toeschouwer hiermee in een wurggreep te houden. Met een perfecte wisselwerking tussen de opbouw van de muur, de hierop unheimische projecties van oorlog- en waanbeelden, de enorme opblaasbare poppen en de alsmaar sinister wordende muziek.

Verkleedpartijen

Kleine smet is de halfuur durende pauze na de voltooiing van de muur, wat de vaart behoorlijk uit de show haalt. De tweede helft moet het vooral hebben van de theatrale verkleedpartijen.
Hoewel het niet kan tippen aan deel één – waarin de fobieën van Waters, die aanzet gaven tot het schrijven van The Wall – de weg naar krankzinnigheid zo mooi symboliseerde.

Voorganger

Op de uitvoering van de muziek viel weinig aan te merken. Al moet gezegd worden dat de vocale (Robbie Wyckoff) en instrumentale (Dave Kilminster) vervangers van David Gilmour het gevoel van hun voorganger niet wisten te benaderen. Zo werd pijnlijk duidelijk tijdens uitvoeringen van Young Lust en Comfortably Numb. Of veel toeschouwers dat hebben meegekregen, is een tweede. Er was immers altijd de fascinerende show om elke muzikale tekortkoming te maskeren.

© NU.nl/Lennaert Rooijakkers