Voor wie niets of nauwelijks iets van de Beatles heeft (al kan ik me daar bij echte muziekliefhebbers nauwelijks iets bij voorstellen...) is de nieuwe stereobox wel een godsgeschenk. Je haalt die in huis en je hebt gelijk ALLES van de band dat ze officieel hebben uitgebracht, in superdeluxe uitvoering, zowel qua klank als wat lay-out en zo betreft...

Je voelt je wel als oude fan, die dacht alles in huis te hebben... toch wat bekocht, waarom kon me in 1987 nog niet zo'n goede geluidskwaliteit brengen als in 2009????

Veranderende inzichten..in '87 was de cd nog 'heilig' en altijd in principe beter dan het vinyl. Ik denk dat de 2009-versies wat meer analoog en wat warmer klinken. Overigens zijn er veel jaren '80-cd's die meer dan voortreffelijk klinken (--> de Toshiba/EMI black triangle Abbey Road uit 1983 kan wedijveren met de 2009-remasters!). Masteren en re-masteren is een vak op zich en de laatste jaren zijn er beroerd klinkende masters op de markt gekomen (ruisonderdrukking en veel loudness op "1" en McCartneys twee laatste cd's klinken erg beroerd door de harde klank), dus we (als in "wij, Beatlefans") hebben mazzel!

'Beatles-remasters geweldig'
Gepubliceerd op do 10 september 2009
(Sentimento.nl) - Woensdag 09 september zijn wereldwijd alle dertien studio-albums van The Beatles in een compleet ge-remasterde uitgave verschenen. Waar ge-remasterde uitvoeringen van oude albums meestal niet reuze bijzonder blijken, zijn de reacties van fans én critici nu unaniem lovend. Er is dan ook een intensief restauratieproces aan voorafgegaan dat maar liefst vier jaar in beslag nam. Gedurende die tijd zijn de oude Beatles-opnames helemaal opgepoetst in de legendarische Abbey Road-studio on Londen.

CNN is razend enthousiast over de opgepoetste Beatles-cd's: “een traktatie voor elke gewone fan en een droom die uitkomt voor elke die hard fan”, zo bericht de website van de nieuwszender. Ook John Lennon's weduwe Yoko Ono is zeer te spreken over de nieuwe edities: “The Beatles klinken beter dan ooit” aldus de door Beatles-fans verguisde kunstenares tegen het Briste muziekblad NME.

Ook in Nederland zijn de reacties enthousiast: “De muziek klinkt subliem”, schrijft de Volkskrant bijvoorbeeld. De remasters zijn aan de Nederlandse pers gepresenteerd in de Wisseloord-studio's in Hilversum en de reacties leken overwegend positief.

De vernieuwde Betales-albums zijn los te koop, maar zijn ook samen verkrijgbaar in twee verschillende box-edities, één in mono en één in stereo. De monobox kost met een prijskaartje van 250 euro zo'n 50 euro meer dan de stereobox, maar de monobox heeft dan ook ong allerlei extra's. De stereo-uitvoeringen van de albums zijn los verkrijgbaar en kosten ongeveer 20 euro per stuk.


© ThreeSixty


bron : Sentimento.nl - 'Beatles-remasters geweldig'

Bij The Beatles - A Hard Day's Night (1964):



Inderdaad maar de Lennon groupies denken wel wat te snel dat een bepaald nummer van de hand van John is.

Het is juist dat wat ik wil aangeven, ik geef toe dat ik op vlak van de solocarrieres ga voor Macca zijn werk. Maar in mijn ogen waren de beatles nog altijd met 4. Als ik luister naar de beatles kan ik van zo goed als alles genieten, wie het ook geschreven heeft of wie de leadvocals zingt maakt meestal weinig uit omdat je toch weet dat de rest er zijn input in heeft gehad. Natuurlijk zijn er een paar nummers die er puur op het initiatief van een bepaald iemand kwamen bv. You've got to hide..., Yesterday, While my guitar...en dat zijn dan ook nummers die het best gezongen worden de componist. Maar het blijft spijtig hoe sommige nog altijd in hokjes denken als ze naar de beatles luisteren. Ah dat is er eentje van John, nu is Paul weer aan de beurt, waar blijft George toch. Als je op die manier naar de beatles luistert is de magie een beetje weg .

Amen

George was in deze periode nog geen officieel componist binnen The Beatles, hij had voorgaand aan A hard days night slechts één nummer voor de groep geschreven 'Don't bother me". Harrison werd pas serieus als componist genomen vanaf Help!.
Wel zong George veel vroegere Beatles platen, meestal covers of Lennon/McCartney nummers zoals hij op A hard days night 'I'm happy just to dance with you' zingt.

Vind ik niet, ik vind het juist heel interessant wie welk nummer geschreven hebt. Zo kan je ook al binnen de Beatles hun stijlen onderscheiden. En het doet voor mij niks aan de magie af, om bij een nummer te bedenken wie het nummer geschreven heeft.

Ik zeg ook nergens dat het niet interessant is, ik weet ook van ongeveer 99% van de beatlescatalogus wie juist wat of het merendeel heeft geschreven, dat is nu eenmaal gewoon interessante info. Maar het blijft een feit dat sommige mensen anders reageren op nummers eens ze weten wie het geschreven heeft. Er zijn zelfs mensen die zich binnen het beatles-oeuvre alleen maar puur richten op het Lennon, Mccartney, Harrison, en wie weet zelfs Starr werk . Waar ben je dan mee bezig? De beatles zijn een BAND, als je een fan bent van een bepaald iemand kan je je naderhand gerust uitleven met de solocarrieres van de heren.

Je moet wel eens leren quoten, want nu lijkt het of IK dat van dat hokjesdenken heb gezegd, niet dus.

Ik ben ook fan van alle 5 de Beatles! Beschouw George Martin maar gerust als het vijfde bandlid. Die man zijn bijdrage is nooit te overschatten, integendeel!

...omdat Father aan het rekenen is geslagen...

Op woensdag 6 juni 1962 waren The Beatles voor het eerst bijeen in de Emi studio's voor een opnamesessie.
Op 20 augustus 1969 waren The Beatles voor het laatst gezamenlijk in de studio.
Op zondag 4 januari 1970 vond de laatste Beatles sessie ( zonder Lennon) plaats voor I Me Mine.

...en op 23 en 25 maart van dat jaar mixte Phil Spector (in ieder geval met medeweten van dhr. J. Lennon) Let It Be af, onder andere door wat koren en strijkers toe te voegen aan McCartney's "The Long And Winding Road". McCartney wist daar niks van en 'versterkte' alleen maar de onderlinge humeurigheid.

En toch...stel je voor dat het combo Franz Ferdinand vanaf hun debuut (2003) tot op heden 11 albums had geproduceerd, een paar wereldtournees waar ze mee stopten in 2006, nieuwe studiotechnieken ontwikkelden samen met hun briljante producer, vier-en-een-halve film hadden gemaakt...een stuk of 20 nummer één hits...
Ik vermoed dat elke 'moderne' band er een jaartje tussenuit gaat bij zo'n werkdruk, maar het toont wel aan hoe groot de impact was van deze briljante groep!

Chips, net een bericht van Amazon.de gekregen dat de box niet op 2 oktober kan worden verstuurd maar pas begin november... Is dan wel het goedkoopst, maar je moet er een maandje langer op wachten.

Bij The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967):

Ik ben blij dat mijn vader zaliger geen Beatles-allergie had. Al had hij het niet erg voor "popmuziek" en hield hij méér van jazz en orkestmuziek. Hij hield sowieso niet van gezongen muziek, hij luisterde liever naar bigbands, Ted Heath, Harry James en dergelijke. Later ontdekte hij toevallig Deodato, wat ik zéér modern voor hem vond.
Van The Beatles hield hij erg van Penny Lane, wat mij als groot McCartneyliefhebber enorm plezier deed. Ook Killer Queen van Queen was één van zijn favoriete "popsongs". Toch blij dat hij kwaliteit herkende!
Van dit album was "When I'm Sixty-Four" zijn favoriete liedje.
Maar een echte Beatlesfan is hij nooit geworden, al draaide die gek van zijn oudste zoon vanaf zijn twaalfde niets anders meer. Vooral met dit album, dat één van mijn eerste vinylalbums was dat ik op de kop getikt had;

The Beatles - Beatles' Greatest (1967)

@ ricardo; van The Beatles, mag je op zijn minst alles kennen en gehoord hebben. Er zijn nu eenmaal van die "musts" in de popgeschiedenis!

Kan wel zijn, maar daarom moet het je ook nog raken. Het zou toch zonde zijn om de kast vol te hebben met zogenaamde musts, die je toch nooit draait. Ik weet dat Rubber Soul, Revolver, St Pepper, The White Album en Abbey Road de beste en essentiele Beatles albums zijn. Voorloping heb ik alleen nog maar de geremasterde Witte en de verzamelaar 1. Het doet mij allemaal niet echt veel op dit moment, al hoor ik natuurlijk wel de kwaliteit en de luchtigheid van de nummers. En dat voor die tijd toen al. Dat het een toonaangevende band was dat staat zeker buiten kijf. Het raakt mij alleen niet, niet genoeg om er nu al meer van te gaan kopen. Misschien had ik in die tijd moeten leven, en ermee opgegroeid zijn om het echt te kunnen waarderen.

Bij The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967):

In de winkel liggen de gemasterde en niet geremasterde cd's van The Beatles nog voor dezelfde prijs in de schappen. Wedden dat de niet-digitalen binnenkort flink afgeprijsd in de schappen liggen. Grijp je kans dan, Ricardo!!!! Sgt Peppers is echt een document in de popgeschiedenis. De beste van de Beatles? Vind ik niet!

Bij mediamarkt is dat al enigszins rechtgetrokken. 10 euro voor de niet-geremasterde. Online koop je voor 10 euro echter de remasters....

Nou met zijn allen naar de Mediamarkt dan maar, als we gewoon voor de winkel kiezen

Ik heb het verschil tussen de normale en de geremasterde albums al een beetje gehoord, maar dat is echt een verschil van dag en nacht. Als de normalen er voor een tientje liggen ga ik ze echt niet kopen, want de remasters klinken echt zoveel beter. Ik heb 'dat witte album' van The Beatles beluisterd in zowel de geremasterde als de normale vorm. Maar mijn voorkeur gaat echt met een mega verschil naar de geremasterde versie. Vandaar dat ik die witte laatst ook in de geremasterde versie gekocht heb. Voor degenen die willen kennismaken met The Beatles raad ik persoonlijk de geremasterde versies aan. Al denk ik wel dat sommigen liever voor de authentikiteit van de 'normale' albums kiezen.

-->Over de machtsverschuiving van McCartney naar Lennon...
Ik heb Goldman's werk nooit gelezen, maar in Iain MacDonalds' standaardwerk Revolution in the Head wordt dit ook wel duidelijk.
Eigenlijk was McCartney's 'opkomst' binnen de Beatles al van eerder datum. Hij nam in '65 in één dag Yesterday, I'm Down en I've Just Seen A Face op en werd hij binnen de Beatles de co-baas door met Lennon de competitie aan te gaan over wie de A-kantjes mocht vullen. Dit resulteerde dan weer in een fraaie reeks "dubbele-A-kanten'. Het LSD-gebruik van Lennon begon na Revolver een grote rol te spelen; McCartney werd meer de regelaar, opgepept door de overzeese concurrentie van Brian Wilson en zijn vermogen om z'n muzikale ideetjes om te zetten naar werkbare studio-arrangementen. Zo bleef Lennon vaak vaag in z'n omschrijvingen, McCartney wist precies waar hij z'n piccolo-trompetjes en strijkkwartetten wil hebben. Na het stoppen met touren was McCartney degene die de anderen de studio inkreeg om met nieuwe songs te komen en na de dood van Brian Epstein werd dit sterker. Lennon 'verdween' na de LSD-periode in de relatie met Ono (Bagism, Bed-ins) en heroine. Vooral vanaf '68 was McCartney de kapitein van het zinkende schip; Harrison was allang zijn belangstelling voor het ruzieende clubje kwijt, Lennon was het geregel van McCartney beu. Gedoe over managers en financien deden de rest...
De tragiek is een beetje de McCartney 'de schuld' kreeg van het uiteenvallen van de Beatles, terwijl Lennon later toegaf dat de Beatles eind '66 al gestopt waren geweest als Paul de boel niet bij elkaar had gehouden....

Hulde aan Paul McCartney. Dit meen ik echt. Had graag 1970 ook als een produktief Beatles jaar gezien maar dan niet solo. Trouwens waar blijven de 5.1 mixen van The Beatles. 2019 toch ?

Ik denk eerder dan 2019...ik vermoed dat de komende maanden de eerste 'bootlegs' verschijnen die gebruik maken van de geisoleerde tracks van de Rockband game. Het is dan theoretisch mogelijk om je eigen remix te maken van de 'sporen'...
Er is ook (nog) geen hi-rez/5.1-'standaard' op dit moment...SACD? DVDA (als in het 'Love-project'), blu-ray?

Nou ja, volgens Goldman betekende het moment waarop McCartney de artistieke en logistieke leider van de Beatles werd (Sgt. Pepper) ook het begin van het eind van de Beatles. Niet alleen omdat twee kapiteins op een schip moeilijk samengaan of omdat George of Ringo zijn leiderschap niet accepteerden. Nadat Lennon van de LSD af was, herwon hij zijn oude agressie en deed hard zijn best om de grenzen op te zoeken en de Beatles op te blazen. John Lennon wilde leiden noch volgen. In zekere zin markeert Sgt.Pepper en niet The White Album het einde van de Beatles.

Wat ook wel interessant is, is dat in tegenstelling tot zijn reputatie, Sgt.Pepper voor geen van de Beatles, behalve McCartney, een bevredigende ervaring was. Ringo Starr en George Harrison gaven al aan dat het maken van de plaat vooral erg saai was. Ook Lennons afwijzende houding t.o.v. de plaat lijkt voort te komen uit de depressieve stemming die rond het maken van de plaat hing. Toch wel vreemd voor een plaat die meestal wordt gezien als het artistieke hoogtepunt van de band.

Hmmm...als dat Goldman's visie was...
De man stond niet garant voor een genuanceerde mening over Lennon. Ik heb er andere boeken over gelezen en eigenlijk was het hele 'scheidingsproces' pijnlijker omdat de mannen onderling een diepe band hadden opgebouwd; al sinds '58 af en aan en sinds 1960 constant met elkaar in kleedkamers, zolderkamers, de studio, hotelkamers....
Lennon was in '70 en '71 enorm om zich heen aan het meppen over alles wat 'Beatle' was, met name zijn oude maatje Paul moest het ontgelden. Ik denk dat hij toen vooral erg zuur was over sgt. Pepper's. In de jaren erop herstelde de band enigszins, maar de juridische en persoonlijke aanvallen onderling hadden nogal wat blijvende schade berokkend...

Dat laatste valt wel mee hoor. Het is wel zo dat hij in tegenstelling tot veel boeken over de Beatles niet dweepziek is. De prestaties en wanprestaties van Lennon en de Beatles doet hij recht. In zekere zin is dit een van de weinige intelligente biografien over de band. "Revolution in the Head" schijnt ook goed te zijn, maar is geloof ik toch meer een muzikale biografie. Dit boek gaat meer over de discrepantie tussen het publieke imago en het priveleven van Lennon,

Juist omdat Revolution In The Head een muzikale biografie is en de schrijver (wijlen Iain MacDonald) controverses niet schuwde zijn de 'malle streken' van John Lennon qua drugs en politiek activisme ook belicht. Zo valt Lennon's wat dubbelhartige houding af te lezen in de verschillende versies van het nummer "Revolution"..: "When you want to talk about destruction, don't you know that you count me out (in?)".
Idem als hij zich bijna vergelijkt met J.C. zelf in "The Ballad of John and Yoko".
Verder zijn er veel 'niet-dweepzieke' boeken, de beste vind ik "Can't Buy Me Love" waarin de betekenis van de Beatles in de sixties wordt beschreven en veel van hun onderlinge relatie duidelijk wordt.
Het nadeel van Goldman's boek was dat veel feiten niet kloppen en dat z'n bronmateriaal erg eenzijdig was (veel mensen hadden een hekel aan Lennon). Verder vindt hij dat Lennon een matig muzikant was...daar ga je al...

Lennon was ook een matige muzikant. Blonk niet uit op gitaar en piano.

Ik bedoel er verder niks mee over z'n muziek, laat dat duidelijk zijn.

Lennon was m.i. een zeer goede ritmegitarist en ten tijde van de White Album ontwikkelde hij tot een vaardig solo-gitarist getuige de solo's in Get Back, Honey Pie (een hele leuke), I Want You en hij stond z'n mannetje in de 'guitar battle' in The End!
Verder waren er de riffjes in I Feel Fine, Day Tripper en natuurlijk Cold Turkey...
Geen virtuoos, maar ook niet wat je noemt "matig"!

Welke feiten kloppen niet dan?