Hij meldt bijvoorbeeld dat 'Love Me Do" op 78 toeren verscheen (want:45 toeren). Verder vindt hij "Anytime At All" de meest opwindende song uit de film A Hard Day's Night, terwijl de song in de film helemaal niet te horen is.
Ernstiger zijn de 'valse veronderstellingen' die in het boek voorkomen, zo wordt er een directe link gelegd tussen een vermeende vechtpartij tussen Stuart Sutcliffe en Lennon waarbij Stu een schop tegen z'n hoofd kreeg en Stu's overlijden een tijdje later. Astrid Kircher, de vriendin van Stu (hij is in haar armen overleden) was er razend over; Lennon en Sutcliffe waren beiden slachtoffer van een beroving in januari '61 waarbij Lennon zelf ook verwondingen opliep.

Goldman heeft alleen met mensen gesproken die een enorme hekel hadden aan John en/of Yoko en het resultaat is een hoog gehalte aan roddel en achterklap. Ik denk dat Goldman zelf een enorme hekel aan Lennon had, en net als blinde adoratie levert dat geen goeie biografie op.

Ja nou ja, dat Love Me Do op een 78-toerenplaat verscheen is niet bepaald het soort fout waarvan een hele hoop afhangt.

Het is overigens niet zo dat Goldman een directe link legt tussen Sutcliffes dood en Lennons vermeende aanval op hem. Volgens hem voelde Lennon zich jaren later nog schuldig omdat hij dacht dat hij verantwoordelijk was voor zijn dood. Dit is wat anders dan te beweren dat onomstotelijk bewezen is dat hij verantwoordelijk was voor de dood van zijn vriend.

Je hebt wel gelijk dat Goldman de neiging heeft de negatieve aspecten te belichten. Bob Spitz heeft naar verluidt voor zijn biografie een aantal ongebruikte banden van Goldman gebruikt die allemaal positief materiaal bevatten. De reden voor de wat negatieve teneur is, denk ik, tweeledig: in de jaren 80 schijnt Lennon tot martelaar zijn te verheven, een beeld waartegen deze biografie fulmineert. Ten tweede was Goldman wel degelijk een fan van Lennon, maar kwam bij onderzoek erachter dat Lennon toch niet zo'n aardige man was. Overigens doet hij een hoop van de muziek van Lennon wel degelijk recht. Over de gehele linie is denk ik het beeld dat van Lennons persoonlijkheid wordt geschetst wel correct. Dat het boek weerstand tegenkomt bij fans heeft denk ik te maken met het feit dat veel ervan babyboomers zijn, die in Lennons falen het falen van hun eigen generatie zien. Ik, daarentegen, heb veel van Goldmans analyse met een grote grimas gelezen.

Maar even een stukkie engels:

Je kan lezen dat het een kwestie was van 'zich verantwoordelijk voelen voor', en het is geen beschuldiging van 'doodslag', maar dat is nou net de fijne stijl die Goldman hanteert; van alles suggereren, maar eigenlijk niks echt zéggen. Op internet zijn er hele verhandelingen te vinden over wat er nou gaande was tussen Goldman en Lennon...
Ik denk wel dat je gelijk hebt over de "heiligverklaring" van Lennon in de jaren '80; het beeld dat Goldman (slecht en ruwweg) schetste klopte in hoofdlijnen redelijk. Maar qua onderzoek is het meer "Henk van der Meyden schrijft een biografie over Herman Brood"; over de muziek zal het waarschijnlijk niet gaan!

Nee, het gaat inderdaad niet over de muziek, hoewel de hoogtepunten in Lennons oeuvre wel de nodige aandacht krijgen. De reden hiervoor is simpel: het boek poogt een biografie te zijn van Lennons leven- niet van zijn muzikale output. Of dit interessant is voor iedereen en of de privacy van deze of gene worden geschaad is een andere vraag.

De vergelijking met Prive doet geen opgeld. Goldman was lector aan Columbia University en niet een of andere louche journalist. Er is inderdaad met chauffeurs, oppassers, assistenten etc. gesproken. Deze zijn echter wel uitgebreid geinterviewd en geverifieerd: zij waren degenen die dagelijks met Lennon te maken hadden en dus informatie uit eerste hand konden bieden. Dat Ono, McCartney, Harrison, etc. niet geinterviewd zijn kan als zwaktebod worden opgemerkt. Aan de andere kant draagt dit er ook zorg voor dat de onafhankelijkheid niet wordt aangetast: de kans is klein dat genoemden Goldman van de waarheid hadden voorzien is klein, maar eerder een mythisch beeld in stand hadden gehouden. Bovendien, als het boek werkelijk smaad had bevat, was de oplossing makkelijk: juridische stappen, welke Ono nooit heeft ondernomen.

Er zijn wel passages waarin Goldman te ver gaat. Zo suggereert hij dat Lennon tijdens zijn bezoek in Thailand gebruik heeft gemaakt van minderjarige, mannelijke prostituees. Hoewel dit best het geval kan zijn geweest, is hier geen enkele aanwijzing voor. Zoiets hoort niet thuis in een boek dat pretendeert wetenschappelijke methoden te hanteren.

De beste passages zijn overigens niet degenen met onderzoeksmateriaal, maar de analyses van Lennons persoonlijkheid ( dat alle andere Beatles gezichten van Lennon waren, dat Lennon geen love child maar angry young man was etc.).

(Zijn andere Beatles-thread-volgers al in slaap gesukkeld? )
Ik denk dat het bij een extreme persoonlijkheid als die van Lennon bijna onmogelijk is om een 'onafhankelijk' of objectief boek te schrijven. Laat staan 'wetenschappelijk'. En lectors, professoren en doctoren kunnen enorm slechte, subjectieve boeken schrijven!

Ik denk dat je qua karakter-'analyse' op zich met het luisteren naar Lennon's songs in The Beatles en zijn interviews in de jaren '70 een heel eind komt.
Vooral in 1970 was Lennon op zijn meest agressief naar alles wat "Beatles" en "McCartney" was en is zijn agressie merkbaar. In de tijd dat Lennon nog 'heilig' was vond dit als Beatle/McCartneyfan de moeilijkst te pruimen tirades; zijn songs werden in de studio gesaboteerd (Strawberry Fields Forever) ten koste van McCartney-liedjes.
Ik ga de Goldman-biografie misschien nog 'ns herlezen, maar ik duik liever weer in de werkjes van Iain MacDonald of Mark Lewisohn..

Dat "Strawberry Fields Forever" gesaboteerd werd komt uit 1980 interviews met playboy. Valt ook wel wat voor de te zeggen. De opname doet het nummer verre van recht, hoewel dit Lennons eigenlijks schuld kan zijn geweest. In zijn boek over Beatles beweert Mark Hertsgaard dat Paul McCartney wel degelijk Lennons Across the Universe probeerde te saboteren (ten faveure van zijn Lady Madonna) door vrouwelijke fans mee te laten zingen. Voor de rest slecht boek trouwens.

Het lastige met Lennon was dat hij in de studio (mede onder invloed van LSD) legendarisch vaag was over hoe hij vond dat een nummer moest klinken...de Dalai Lama met duizend monniken op de top van Mount Everest, als een "sinaasappel" danwel met "de geur van zaagsel". Daar moest George Martin ermee doen, daarnaast kwamen er verzoeken om 'ns te proberen vocalen onder water op te nemen en Lennon kwam zelfs met het halve idee zijn stembanden 'direct' in de mengtafel te pluggen....
Het resultaat was zelden naar de zin van Lennon (dat krijg je dan); hij nam een 'rustige' versie op van Strawberry Fields, maar vond de tweede helft van de 'rockende' versie leuker, dus hij gaf aan Martin de opdracht de versies aan elkaar te zetten, nog los van het probleem dat beiden in een andere toonsoort stonden. "I'm sure you'll solve it George!". Uiteindelijk lukte het ook (de eerste versie werd iets 'versneld' en het 'omschakelpunt' ligt op exact 1 minuut...

Het verknallen van elkaars songs was in '69 en '70 erg in de mode bij zowel Lennon als McCartney. Zonder medeweten van McCartney werden Let It Be en The Long en Winding Road door Phil Spector met medeweten van Lennon voorzien van koor en orkest. Onfrisse praktijken...

Vind de beste versie van Strawberry Fields de solodemo's die Lennon maakte. Om nog een keer terug te komen op Goldmans boek (raken er ondertussen over uitgepraat vrees ik): het is volgens mij wel van belang om aan te geven dat Lennon zich schuldig voelde over Stu's dood, nog los van het feit of hij dit daadwerkelijk was. Het gunt ons een blik in het hoofd van iemand die in zijn doen en laten en in zijn muziek nogal getroubleerd overkwam.

Over het algemeen is het wel zo dat McCartney's nummers beter opgenomen klinken dan die van Lennon (uitzondering: The White Album). McCartney leek altijd te weten wat hij wilde terwijl Lennon tegelijkertijd commercieel en subversief wilde zijn. Lennon zei zelfs in zijn playboy interviews dat hij met geen enkele Beatlesopname tevreden was.

(Ik vind dit best een leuke conversatie, ben benieuwd of dit nog verder wordt gelezen of dat de anderen met verveling wordt gadegeslagen..)
McCartney wist beter wat hij wilde...Penny Lane is een voorbeeld van een strak arrangement (geïnspireerd door het studio-werk van Brian Wilson) met vele laagjes piano, twee bassen, een mellotron en een fraai uitgevoerde trompetsolo (voorgezongen door Macca, op muziek gezet door George Martin). Er was makkelijker mee te werken, denk ik.
En vooral in de periode '66-'67 moest er gewerkt worden met vier sporen, dus bij elke toevoeging van een 'laag' of een 'element' moest de vorige opname worden samengevoegd met de vorige. Een nummer als "I Am The Walrus" met veel laagjes en 'takes' vergt het uiterste van deze techniek, in die tijd waren McCartney's nummers meestal eenvoudiger (Hello Goodbye, Getting Better)
Lennon's nummers zijn na '68 was meer 'terug naar de R&B" en dus simpeler op te nemen.

Overigens was hij niet de enige ontevreden Beatle als het gaat om geluidskwaliteit; het schijnt dat George Harrison zich rotschrok van het geluid toen hij de stereo-mix van Sgt. Pepper's hoorde. Ik denk dat Beatles zelf (áls ze al naar hun eigen albums luisterden) altijd zijn uitgegaan van de standaard tussen '62 en '68: mono.

Ja, nou ja mono/stereo. Ben niet zo een purist wat dat betreft. Vind veel van het latere werk toch wel beter klinken in stereo, zeker Strawberry Fields of A Day in the Life of I Am the Walrus. Is het trouwens wel zo de Beatles alleen naar de mono-versie luisterden. Lennon zegt bijvoorbeeld dat "I Am the Walrus" in stereo geweldig klonk in genoemde playboy interview.

Er staat trouwens op de blog van journalist gijsbert kamer van de volkskrant een uitgebreide discussie over mono/stereo. Niet echt aan mij besteed, maar aan de die-hards misschien wel.

Ik heb vandaag de volgende records gescored.
St Peppers Vinyl
Please Please me Orignal Master Recordings (niet de 2009's masters)

Bij The Beatles - Abbey Road (1969):

ringo is echt een ondergewaardeerd genie.
octopus's garden

Ze waren alle Genieën!

maar niet allen ondergewaardeerd als ringo

ik denk dat veel zangers jalours kunnen zijn op de pakkendheid van de starr nummers. mischien (gevaarlijke opmerking ik weet het) vind ik het leuker om naar ringo te luisteren dan naar de al zo bewierookte lennon.

ringo

bang en daar ging dat laaste beetje geloofwaardigheid

Ringo ondergewaardeerd? Haha. De man kan niet zingen, is geen al te beste drummer, en kan geen nummers schrijven. Waar zou die waardering voor moeten krijgen dan?

Octopus's Garden is wel leuk, maar George heeft 'm wel geholpen. De tekst is daarnaast erg kinderachtig.

Doe mij dan maar die heerlijke zeurstem van Lennon. Of natuurlijk de beste Beatle, George Harrison, die was pas ondergewaardeerd.

goed nu is het even klaar met het geouwehoer nu even serieus misterfool \

nee ringo starr is niet de beste beatle en ook niet ondergewaardeerd. ik vind echter wel dat mensen veel zeuren om die paar tracks die hij geschreven heeft tijdens de beatles die ik eigenlijk best gaaf vind. octopus's garden is zo een prachtig
rustpuntje voor i want you/she's so heavy.

en dit alles dankzij deze erg droge persiflage
YouTube - College Humor Original-Ringo wants to sing more

de echt ondergewaardeerde beatles is mischien wel george

Dan zijn we het eens.

Ringo is ondergewaardeerd.

Hij schreef geen nummers, maar dat deed Elvis ook niet, dus dat geeft niks.

De kracht van zijn stem is juist het feit dat hij niet kan zingen. De stem is zo slecht waardoor hij weer goed is. Ik vind het een zeer prettige stem om naar te luisteren.

Ringo moet het hebben van het vrolijke imago dat hij uitstraalt. Als iemand begrijpt wat ik bedoel. Het is niet voor niks dat de heer zo populair is.

Hetzelfde geldt voor Linda McCartney, ook ondergewaardeerd.

Maar Elvis Hitchcock als ringo dan zo populair is waarom zou hij dan ondergewaardeert zijn?

Men verwijt Ringo vaak dat hij geen talent heeft.

Ik denk niet dat Ringo populair is vanwege zijn talent. Ik denk eerder vanwege zijn humor, zijn imago, onschuldige nummers als Yellow Submarine, With A Little Help From My Friends, Octopus's Garden, No No Song etc.

Een kleine, vrolijke man met een opvallende neus die dit soort nummers zingt. Dat is genoeg reden om fan van hem te zijn.

Onder- of overgewaardeerd heeft niks met populariteit te maken.

Ag ik ben fan van ze allemaal en bemoei me er ook niet mee of ze ondergewaareerd zijn het gaat om de muziek waar veel goede inhoud inzit en dat zit hierin of ze nou onder/over gewaardeert worden.

Is er toevallig nog iemand die de Stereobox bij Amazon.de heeft besteld? Bij mij is deze al 2x uitgesteld en heeft nu een estimate van begin november.

Nu weet ik dat er een wereldwijd tekort is aan de box, maar lees op verschillende sites dat de box vanaf 26 oktober weer te krijgen is...

Heh heh, eindelijk vandaag de box binnengekregen. Heeft even geduurd, maar ga heerlijk in het weekend een Beatles 2-daagse houden.

Bij The Beatles - The Beatles (1968):

Waarom die onzinnige vergelijkingen? Het enige wat het debuut van the Doors en Velvet Underground met die dubbelaar van the Beatles gemeen hebben is dat ze alle 3 tijdloze meesterwerken zijn.

Ik weet natuurlijk ook wel dat The Beatles in het algemeen als beste popgroep ooit gezien word in de popgeschiedenis. Wie ben ik dan om te zeggen dat hun muziek niet goed is. Ik heb vele berichten bij de div albums gelezen hier op mu.me bij The Beatles, en kwam tot de conclusie dat deze witte dubbelaar mij waarschijnlijk het beste zou gaan bevallen van alle Beatles albums. Ik heb het geprobeerd, maar het valt mij gewoon tegen. Ik had verwacht dat het mij wel wat zou doen, en meer zou raken. Ik heb zelfs de geremasterde versie voor maar liefst 30 euro gekocht. Tijd, geld en moeite heb ik er echt wel ingestoken. Waarschijnlijk is het vooral door de invloed die ze gehad hebben ook de beste popband ooit. Maar het doet mij echt niets, jammer maar helaas dan maar.

@LucM: Het is geen onzinnige vergelijking, voor mezelf zeker niet. De jaren 60 sound moet je echt aan wennen en moet je min of meer wat ingroeien. Ik heb het leren waarderen, en vind dat je de div topbands met hun klassiekers uit die tijd best qua sound met elkaar mag vergelijken. In dat oogpunt gezien, vallen The Beatles natuurlijk zeker niet tegen, maar ze raken mij gewoon wel het minste van de topbands uit die jaren. Dat kan nu eenmaal ook. Het is echt niet tegen The Beatles aanschoppen of i.d, nee, ze doen mij echt minder dan andere toppers uit de jaren 60. Ik heb zowel de normale als de geremasterde versie beluisterd, maar vind de geremasterde een stuk beter klinken. Misschien komt er later ooit een tijd dat ik deze uit de kast haal en dat hij mij dan wel bevalt. Is mij ook weleens overkomen, komt niet vaak voor, maar een enkele keer heb ik dat nog wel. Wie weet is dat met dit album ook het geval.

@ ricardo; Als zware Beatlesfan doet het me pijn om dit te lezen, maar het is wèl eerlijk, natuurlijk. Ik kan bijvoorbeeld niet begrijpen hoe die Regi en zijn Milk Inc tegenwoordig met voor mij absolute stront een heel Sportpaleis gevuld krijgt, laat ons het er maar op houden dat smaken erg verschillen.
Ikzelf deed ook moeite om bijvoorbeeld van The Velvet Underground te houden, hetgeen me maar zeer matig is gelukt; Ik heb meer melodieuze muziek nodig, alles is erfelijk of in de genen bepaald veronderstel ik, het zal niet anders zijn.
Er zijn er hier ook die naar niets anders dan Tangerine Dream en consoorten luisteren, niets mis mee, zo zie je maar dat smaken nu eenmaal ontzèttend verschillen, that's life!
Geniet maar met volle teugen van wat je dan wel leuk vindt, want daar komt het met muziek toch op aan, niet?

Nee, wel bij Amazon UK. Probleemloze levering hier exact op de dag van de release.

Ik beweer ook helemaal niet dat ik The Velvet underground & Nico niet goed vind, integendeel, maar de plaat, puur als plaat, klinkt meer gedateerd en gekoppelt aan de New Yorkse muziek and fasion scene van eind jaren 60. Terwijl de Witte, welliswaar met een paar aanpassingen, op ieder tijdstip uitgebracht had kunnen worden, vanuit dat oogpunt is de plaat volkome tijdloos net zoals Abbey road dat ook is, maar Pepper weer niet, die plaat kleeft volledig vast aan 'the summer of love'.

@ ricardo. Ik vind jouw reaktie een heel eerlijke. Ik heb ook wel eens geprobeerd bepaalde muziek mooi te vinden of te gaan begrijpen. Meestal op advies van vrienden of kennissen. Maar als "de klik" niet komt, houdt het gewoon op. Je gaat er in ieder geval niet tegenaan schoppen met oneigenlijke argumenten. Da's top, en wie weet als de "klik" ooit nog komt heb je veel moois om van te genieten. Voor mij is de muziek van The Beatles een soort soundtrack van mijn leven.