Hmmm, verdiep je nog maar eens in Lennons archief. De unfinished music albums zijn niet bepaald popplaten te noemen. Maar natuurlijk was en bleef John een popmuzikant.

Daarom schrijf ik ook met nadruk 'het werk wat Lennon NA The Beatles heeft uitgebracht', zijn unfinished music albums zijn allemaal gemaakt in de periode 68-69 toen The Beatles nog bestonden. Als je Lennon echt andere muziek wil horen spelen Na the Beatles moet je toch echt bij de platen van Yoko Ono zijn, met name FLY en Yoko Ono/Plastic Ono band gaat hij helemaal los , of is dat vloeken in de kerk: de platen van Yoko Ono??

YouTube - Yoko Ono: "Mind Holes" (1971)

Het viel me laatst al op dat de solo-plaat van Yoko al werd aangekondigd op Beatles.com ! Als de campagne zo doorgaat is het algemene geschiedenis dat Yoko Ono de vijfde Beatle was (ze is op z'n hoogst de zesde, in ieder geval achter Sir George!)

Ze maakten ook films, niet bepaald de mainstream. John deed veel gekke dingen na The Beatles, maar inderdaad, hij heeft hoofdzakelijk popplaten uitgebracht na de split.

Maar die popplaten waren wel weer erg goed. Toch liever Mind Games dan Two virgins

Zonder twijfel

Tja, Two Virgins vind ik een beetje experimenteren om het experimenteren. Een beetje interessant doen, geen structuur, geen doel etc.

Het was de uiting van de 'stuurloze' kant van Lennon waar ik nooit helemaal heb kunnen aanhaken. Het begon natuurlijk bij de LSD-excessen vanaf '66, daarna het doorschieten in heroine vanaf '68, artistiek gezien bleven er pareltjes komen, maar bijna net zo vaak rare acties als Bagism, het Apple-bestuur bij elkaar roepen om te melden dat hijzelf de Messias was, Revolution#9, dat soort dingen.
Ik vermoed dat deze albums met Yoko pogingen waren om 'alvast'' los te komen van zijn oude kornuiten en "hun" muziek...

Dit was een geweldige actie hahaha!
Net als de reactie van de andere Beatles. "Oh, ok. Verder nog wat te melden?"

Iemand nog een tip voor een goed boek over Lennon? Met goed bedoel ik vooral objectief en geen slijmerij.

Een briljant boek over de Beatles is "You Never Give Me Your Money" van Peter Doggett over het uiteenvallen van de band en een prachtige schets van de persoonlijke kant van de vier mannen en hun onderlinge vervreemding....Paul die de wat tragische regisseur werd; altijd ideetjes en plannen. John de activist annex zoeker annex feestvierder en zelfverklaard "huisvader" (het verhaal heeft hij zelf in het leven geroepen, klopt weinig van). George die steeds meer afstand nam van zijn 'legendarische' status tot geldnood hem dwong mee te gaan werken aan de Anthology-serie op voorwaarde dat maatje Jeff Lynne de nieuwe singles mocht produceren. En Ringo die maatjes bleef met alledrie en ook zo z'n stuurse momenten heeft....

Achteraf gezien is Two virgins meer Ono dan John. Voordat ze Lennon leerde kennen deed ze al vergelijkbare ongestructureerde uitingen in kunst en happenings midden jaren 60. Toen Lennon zich in de jaren 70 allang weer bezig hield met hetgene waar hij echt goed in was maakte Ono nog steeds platen met het karakter van unfinished music.

Vandaag op weg naar Tilburg een stukje gelezen in Doggetts boek...wat maakten de heren in '73 een zooitje van!
-Lennon op pad met May Pang, beleeft een lost weekend met veel drank en heroine.
-George krijgt een affaire met Maureen ("Mo") Starkey (mevrouw Starr!), terwijl zijn vrouw (Pattie Boyd, toen al jaren aanbeden door E. Clapton) iets krijgt met Ronnie Wood. Het resulteert uiteindelijk in een pijnlijke scheiding voor Ringo en (na verloop van tijd) George, Maureen rijdt expres met haar motor tegen een muur....
-Paul houdt het relatief rustig door van Band on The Run door ruzie met z'n band bijna een solo-plaat te maken...

Wat is de Discografie toch een inmense puinhoop

Behalve die US-albums ertussendoor valt het toch wel mee?

Dat bedoel ik dus, waar is dat allemaal goed voor?

Nergens, domme Amerikanen.

Horen die [ÚS]-albums wel onder de reguliere albums? Het zijn toch eigenlijk allemaal compilaties? De Europese versie van 'High Voltage', van AC/DC, bijvoorbeeld, staat ook onder Verzamel/Live. Dit zou het al een heel stuk overzichtelijker maken.

Nee, het is puur dat de Amerikanen later inhaakten, en toen zoveel mogelijk dollars probeerden te maken van de gruwelijke populariteit van de band, door de nummers over zoveel mogelijk albums uit te spreiden.
Ook werd een lp toen nog niet gezien als een echte kunstuiting waar je niet aan mocht sleutelen, dat kwam pas later, onder andere onder de invloed van de Beatles zelf (Sgt Pepper's e.d.). Het gebeurde toen vrij vaak dat dezelfde nummers in verschillende landen op verschillende uitgaves terecht kwamen.

Geïnteresseerden houden gewoon de Engelse discografie aan, dat zijn ook de platen die je gewoon in de winkel koopt normaal gesproken:
Please Please Me, With The Beatles, A Hard Day's Night, Beatles For Sale, Help!, Rubber Soul, Revolver, Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band, Magical Mystery Tour, Yellow Submarine, het witte dubbelalbum, Let It Be en Abbey Road.
Als je die hebt, en de Past Masters-cd's, dan heb je sowieso alle officiële uitgaves (buiten wat later op de Anthology-cd's is verschenen). De rest is voer voor verzamelaars.

Heb het even gecorrigeerd
Zo zou het wat eenvoudiger en correcter moeten zijn.

Zoals die waardeloze kerstplaten.

Haha, ja, maar die staan niet toegevoegd op MuMe.

Ik denk ook niet dat we echt tot de doelgroep van die releases behoren, aangezien we geen gillende twaalfjarige meisjes zijn. Die waren toen vast erg blij met een kerstcadeautje van JOHNPAULGEORGERINGOIIIEEEEEEEE!

Op één van de Free as a Bird/Real Love-singles (ik ben even kwijt welke) stond op de"b-kant" een samengestelde samenvatting van de kerstplaatjes van de Beatles. Die is wel tamelijk grappig (maar ik ben ook fan van de Goon-shows en vooral het onzinnige epiloogje van John Lennon met een gevoelige harmonium op de achtergrond valt bij mij wel in de smaak...).
En ach...waardeloos...kom er maar 'ns om: twee elpees en een stuk of drie "losse" singles per jaar afleveren en dan zo attent zijn even in de studio te gaan zitten voor een kerstwens voor je fans!

Zeg, wa gaan we nu doen met die albums?

De gekendere discografie aannemen en die US-dingen naar verzamelalbums omzetten zoals dat bij andere artiesten op deze site gebeurd? Zo is het veel overzichtelijker (oa voor de leken die hun muziekale kennis willen verruimen)

Eens!

Love en Let it be naked zouden naar de reguliere albums kunnen. Love is gemaakt door George Martin en met goedkeuring van. Net als Let it be naked.

Zit wat in...de tracklists van de amerikaanse albums veroorzaken alleen maar verwarring (zie de tracklist bij Revolver; drie Lennon-tracks zijn blijkbaar "niet op elke versie van dit album aanwezig"), verwijzend naar de Capitol-elpee. Idem voor Rubber Soul...
Met de remasters zijn we weer terug bij de 'standaard-collectie' van de Britse Beatle-albums, met uitzondering van de Magical Mystery Tour.

Ik trouwens moeite om "Love" als een 'volwaardig' album te zien; bij de verzamelaars staat-ie beter; een remix-project van studio-materiaal. Maar ja: wat doe je dan met:
Yellow Submarine Songtrack (remix)
The Original Soundtrack van de films Help! en A Hard Day's Night met hun B-kanten volgespeeld door het orkest van George Martin?

Love en Yellow Submarine Songtrack zijn toch gewoon verzamelaars. Die laatste evt. bij scores.

Let it Be Naked zou eventueel wel bij studioalbums kunnen. Het is in ieder geval zeker geen compilatie...

Wie kan zich vinden in onderstaande discografie? (reguliere albums):


Please Please Me (1963)
With The Beatles (1963)
A Hard Day's Night (1964)
Beatles for Sale (1964)
Help! (1965)
Rubber Soul (1965)
Revolver (1966)
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)
The Beatles (aka White Album) (1968)
Yellow Submarine (1969)
Abbey Road (1969)
Let It Be (1970)

@Oath: Ja dat is het gewoon.
Stijn zegt ook wijze woorden, Love naar scores.

Ik zou toch gewoon "Magical Mystery Tour"(1968) toevoegen...bij de remasters zat het ook bij de collectie dus het is inmiddels een 'aanvaarde' toevoeging (waar moet je anders naar "Baby, You're A Rich Man" luisteren?)