@devel-hunt , wat breng je zoiets toch weer kort , bondig en humorvol. Je lijkt wel een kunstenaar !

Tijd voor een flinke ruzie dan maar weer?

Heb zaterdag de box gekocht die op 9 september uitkwam. Toen ik de box en de cédés één voor één opendeed kreeg ik spontaan een orgasme. Wat een mooi stukje artwork! De boekjes in de cédés zijn erg uitgebreid, alles is van uitstekende kwaliteit en, het belangrijkste: de muziek. Die is werkelijk om van de pruimen. Je hoort dingen die je vroeger niet hoorde en de rest, ja... dat is gewoon loepzuiver. Genieten, genieten en nog eens genieten. Het is een dure aankoop geweest, 219 euro, maar absoluut elke cent waard! Uiteindelijk is dit het beste geweest voor mij. Ik had enkel de vinyls. Nu alle cd's ineens in geweldige kwaliteit.

Enige vraag die ik me stel: wat is het verschil tussen de grote zwarte doos ( diegene die ik kocht) en de witte monobox?

Lennonlover, ik denk dat het cd's zijn of ceedees, maar zeker geen cédés, maar ok, ik wil niet vitten.

Het artwork is zeker schitterend. De toegevoegde foto's in en op de boekjes zijn meesterlijk goed, de blinkende boekjes zijn gewoon een streling voor het oog(*).
Als je dan nadien Jagger en Richards ook hoort zingen.....
Effe serieus, neen, ik had precies dezelfde WAUW-ervaring toen ik met de box thuiskwam;
Ik betaalde in Mediamarkt Sint Pieters Leeuw (bij Brussel) gelukkig "slechts" € 199,- maar de box was iedere n€urocent absoluut waard, ik vind de klank ook echt superdeluxe.

In de witte doos, de monobox zitten minder platen, omdat niet alles in mono is verschenen, en omdat ik niet van onvolledigheid houd, zal ik die ook niet kopen. Trouwens, ik vind stereogeluid gewoon veel mooier, ik kan het niet helpen.


(*) en voor de neus, je moet maar eens aan de verse inkt ruiken van zo'n boekje; héérlijk, dat snappen die downloaders maar niet...

Hey Anthony Lennonlover, gefeliciteerd met de aankoop van die mooie stereobox!

Wel fijn om spontaan een orgasme van The Beatles te krijgen, die Beatles ervaring heb ik nog niet, maar was het prettig, klaarkomen met The Beatles??
Het verschil tussen de grote zwarte doos en de witte is dat de grote zwarte doos stereo opnames bevat en eigenlijk een veel beter geluid bevatten. In de witte doos zitten de mono opnames, waardoor het oorspronkelijke geluid zoals het klonk toen de platen uitkwamen zitten, meer voor de echte freaks. Maar ik vind de zwarte een betere aankoop.

Die witte mono-doos is wel een pak duurder! Erg raar als je weet dat er minder albums inzitten, maar soit.

@Father: Downloaden heeft wel z'n voordelen hoor. Alleen vind ik dat je de albums die je goed vind zeker moet kopen. Als niemand nog gaat kopen, hoe gaan artiesten dan nog muziek kunnen maken? Daarenboven ben ik nog van de ouwe stempel. Er gaat niets boven de hoes te bewonderen terwijl je de plaat aan het beluisteren bent. Ruiken, zien, voelen en natuurlijk luisteren. DAT is de absolute muziekbeleving!

@Devel: nooit seks gehad terwijl The Beatles opstonden? Gewéldig!

Nou...voor een aantal platen is juist de mono-versie m.i. de betere; het geluid is veel minder 'uit elkaar getrokken'. Sinds een paar weken ben ik via wat veilingsites wat origineel Parlophone-mono-vinyl aan het scoren en het is een fraaie ervaring het pittiger geluid van tracks als Drive My Car en Got To Get You Into My Life te horen!
Bovendien zijn er vooral op Revolver, Sergeant Pepper's en de Witte Dubbelaar behoorlijk veel verschillen te beluisteren in de mono-mix.
En de witte box is meer ''in de markt' voor de audio-fijnproevers onder ons; degenen die de Beatles graag beluisteren zoals ze het zelf (en dhr. G. Martin) bedoeld hebben: mono was tot en met 1967 de 'standaard' en hier en daar is dat goed te horen!

Voor de verandering ben ik het ditmaal volledig eens met Bawimeko.
'Tuurlijk je moet over een bepaalde hardnekkige en niet te verwijderen Beatle-tik en een gevulde portemonnee beschikken om zowel de stereo als de mono versies in huis te halen.Ik ben er zo een. Mijn portemonnee is nu leeg.
Over de verschillen tussen beide versies kun je bijna een boek schrijven.
Voor de Beatle die-hard fan is m.i. het beste advies om , indien mogelijk , de mono versies te gaan beluisteren !

Eindigen we het jaar toch nog goed!

Niet te optimistisch , beste man ; er is nog een dag te gaan.

Ik hoorde overigens gisteren voor het eerst de eerste (en illegale) remixen vanuit het Rockband spel! Het was een kwestie van tijd dat dit zou gaan gebeuren; met de sporen muziek is het ineens veel makkelijker op de bas, gitaren, vocalen, enz. op een andere plek te zetten in de stereo-mix! De resultaten zijn hier en daar prachtig! Vooral de opnames tot en met '67 hebben een veel 'logischer' stereobeeld! Het geluid is hier en daar een beetje discutabel (aan de vocalen lijkt teveel echo toegevoegd), maar als bonus heb je bovendien de 'count-ins' en hebben een aantal nummers in plaats van een fade-out een volledig uitgespeeld einde!
Dus: nog niet perfect, maar ik vermoed een voorproefje op de Beatles-remixen die vast nog wel gaan komen!

Ik hou mijn hart vast....

Mmm ik ook. Mensen die met hun handjes aan de Beatles willen zitten, moeten weten dat goud niet zuiverder wordt dan 24 karaats.

Héél mooi gezegd, Sandokan-veld!

Klopt als een bus! Maar zolang alles waar "Beatles" opstaat ook vaak letterlijk goud waard is heb je altijd mensen die het onderste uit de kan willen hebben (en ik doe daar deels ook aan mee.. ).
Ik lees net weer dat er inmiddels fake-beatles-remaster-boxen in omloop zijn van Chinese makelij! Dat soort dingen krijg je dan.

Dit jaar nog geen Beatle-meningen of -nieuws?!?
Een paar voorspellingen:
1) Dit jaar komt het vers-geremasterde Beatle-vinyl uit. Ik ben bang dat de echte elpee-fans moeten gaan voor een fraaie box met de elpees zoals ze eruit zagen in de Parlophone/Engelse uitgaven (op Magical Mystery Tour na dan...)
2) Nieuwe geruchten over een Let it Be-DVD blijven geruchten
3) Idem over een uitgave van "Carnival of Light"

Tja, Let it Be.... Ik doe het maar met mijn bootleg exemplaar, die is tenminste redelijk goed te bekijken.

Gisteren Let it Be nog eens bekeken, maar ik vind 'm echt totaal niet controversieel. The Beatles zijn het hooguit een keer niet met elkaar eens, verder zie je alleen George één keer rustig zeggen dat hij speelt wat Paul wil dat ie speelt etc.

Verder is het lachen en het repeteren van nieuwe nummers. Nu is natuurlijk wel de passage dat George uit de band stapt eruit geknipt.

Ik heb het verder niet geteld, maar ik krijg sterk de indruk dat die cameraman de camera vaker op Paul richt......

Wat mij betreft zijn al die verhalen over Let it Be overtrokken. Als het einde van The Beatles zo moeizaam was geeft deze documentaire geen realistisch beeld.

Het gekibbel in deze fase van de band speelde zich meestal af rond de onderhandelingstafels over de financiële toestanden van Apple. Ik vond het onderlinge gedoe ook wel meevallen (even wat gedoetjes tussen Paul en George), maar opvallend vond ik (en dat viel me ook op op de Anthology-3-tracks) de algehele lamlendigheid...bij gebrek aan eigen werkjes dan maar weer een oude song uit de Hamburg-tijd uit de kast getrokken. En die maar half spelen.
Overigens was de ruzie tussen Paul en George op de film een wat vertekend beeld: vooral tussen John en George boterde het totaal niet; John stak z'n desinteresse voor George's verrichtingen niet onder stoelen of banken en John kwam zelf nauwelijks met nieuwe composities. Geen wonder dat meneer McCartney vaak in beeld was; hij was geregeld het meest levendige object!
Er is een prachtige foto van de heren in de studio achter de knoppen; ik zal 'm morgen eens opzoeken; de verveling druipt ervan af! Ik vermoed dat de (erven) Beatles niet echt zitten te wachten op dit beeld van de band; ontevreden, geirriteerde mannen die rommelig muziek maken en pas tijdens een live-optreden op het dak zichzelf even terugvinden!

Nee nooit, ik zal het gevoel hebben dat mijn vader en wat ooms meekijken, zo close is die band voor mij. Maar weer gewoon met Barry White op de achtergrond.

Ze waren elkaars gezelschap meer dan zat aan het einde. John en George die allerbei nauwelijks enige interesse op konden brengen, Ringo die steeds stiller werd en Paul die de boel hopeloos graag wilde redden maar waarschijnlijk aanvoelde dat zijn redpoging alles alleen maar erger maakte. Daar tussendoor liep Yoko Ono rond die zelfs een bed in de studio had staan en lennons aandacht constant opeiste. Die sfeer van lamlendigheid druipt van de film "let it be' af. Wel leuk voor de fan, want het is een interessant ducument. Maar The Beatles als instituut hebben er moeite mee om iets anders te laten zien dat 'de gelukkig fab 4'. De film duurde 2 uur, terwijl er in de archieven van Abbey Road nog 200 uur ongetoond filmmateriaal ligt.

Dit is 'm. Sorry dat-ie zo laat opdook...
Stond dat bed ook al tijdens de "Get Back"-sessies in de studio? Ik wist alleen dat na een vlotte start van de Abbey Road-sessies de sfeer verslechterde nadat het echtpaar Lennon/Ono de studio betrad: Lennon eerst alleen ("Hee, zou hij all..."), gevolgd door mevrouw Ono in een ziekenhuisbed na hun auto-ongeluk.

Ik weet hoe triest de laatste maanden van deze band was, ik las de prima biografie van Bob Spitz, ik begrijp het standpunt van de nog levende Beatles, maar van mij mag Let it Be, de film er zeker komen, ik haal hem meteen in huis.

De sessies dieThe Beatles hielden waren meestal in de nacht, dus Lennon liet een bed in de studio bezorgen speciaal voor Yoko, zonder overleg met de andere Beatles. Door deze actie ontstond er een hele vreemde sfeer. Ik denk dat lennon ook wel een beetje bewust een conflict met de andere drie opzocht. Lennon wilde Ono bij de groep, er staan opnames op You tube waarin te zien is hoe The Beatles jammen terwijl Ono 20 minuten lang krijst, aan de beelden is duidelijk te zien dat alleen John en Yoko het naar hun zin hebben.

YouTube - Beatles jamming with Yoko Ono

John, Paul, George, Ringo & Yoko... ik màg er niet aan denken....

@ devel-hunt: Op Toronto 1969 zie je hetzelfde gebeuren met Clapton. John gaat helemaal uit z'n dak, terwijl Clapton een blik opzij werpt van ''wat is dit nou weer voor onzin?''.

Ik denk dat dat de reden is dat hij al weer snel vertrokken is bij The Plastic Ono Band, dat had toch een besmeuring van z'n CV kunnen worden.

Devel-hunt...bedankt voor het filmpje! Ik denk dat dat de sessie was waar ze op die foto naar aan het luisteren waren...;)



Op de Witte Dubbelaar kwam het er aardig dichtbij af en toe: Bungalow Bill, Revolution #9...
Af en toe was de sfeer nog best goed: de opnames voor Hey Jude waren best gezellig, tijdens de Ballad of John & Yoko-opnames waren Johnen Paul even maatjes en ook tijdens het fraaie dak-concert waren er wat glimlachjes te zien...

John wild veel verder gaan met The Beatles dan Paul wou. Hij wilde The Beatles openbreken en meer experimenteren. Andere muziek maken dan altijd die pop. Daarom wou hij van The Bealtes een,... hoe noemde hij het zelf nu weer...,ik weet niet meer, iets in de aard van een open band die niet meer bestond uit de vier Beatles maar waar grote talenten erbij werden gehaald. Zo wou John ook van Billy Preston een permanente Beatle maken. Paul was ertegen.
Het had heel wat moois kunnen opleveren maar heel snel ook net over de rand gegaan. Enfin, we zullen het nooit weten. Want wat als Yoko er niet was geweest, wat als The Beatles nooit uit elkar waren gegaan, wat als John niet was gestorven,... wat als the big bang nooit was gebeurd, weet je wel.

Lennon kreeg feitelijk binnen de groep wel ruimte om verder dan alleen pop of Rock te gaan. Revolution 9 of What a shame marry jane zijn daar goede voorbeelden van. Maar...als het aan Lennon had gelegen waren er nooit platen als Abbey road of Pepper ontstaan, all credits for Paul!!
Het klopt dat lennon na The Beatles vaak vertelde met The Beatles 'verder' te willen gaan, extra vreemd is het dan wel dat zijn solo platen van na The Beatles allemaal onder het kopje keurige pop of rock vielen, geen enkel experiment, allemaal heel traditioneel terwijl McCartney veel meer risico's durfde te nemen.

Ik heb hetzelfde boek gelezen maar ik was er toch wat minder enthousiast over. Net als veel moderne Beatlesprofessors kiest Spitz wel heel erg opzichtig de kant van McCartney, wat er zeker tegen het einde toe leidt dat hij de muzikale bijdrage van Lennon compleet bagatelliseert, en mensen aan de John-kant (Ono, Alan Klein) vaak compleet door de modder sleurt zonder enige wederhoor. Terwijl Paul ook niet altijd een lieverdje was natuurlijk.

Ook qua schrijfstijl valt er wel wat op af te dingen, al heeft Spitz een goed oog voor leuke anekdotes. De omschrijvingen van Beatlemania (die verhalen over jelly beans!) zijn erg leuk om te lezen, bijvoorbeeld.