Ja, het geeft nauwelijks een beeld van het leven van George Harrison na 1974. Belangrijke gebeurtenissen en activiteiten worden niet eens genoemd. Zelfs z'n muziek komt er maar bekaaid vanaf. Erg overschatte documentaire, hoewel 'ie niet onaardig is om naar te kijken.

Deel 1 vond ik niks. Het begin ging heel traag, pas toen ze bij de reis naar India kwamen werd het interessant. Het tweede deel ga ik niet kijken volgende week.

Ja, dikke misser dan een groot deel over religie gaat. Aan de andere kant was dat GH ten top.. dus waar leg je de focus is dan de vraag...

De bedoeling van de dvd was toch vooral de spirituele zoektocht van Harrison te benadrukken en minder zijn muzikale. Maar daardoor ontstaat een beeld dat niet klopt. Je moet voorkennis hebben om de film in zijn context te plaatsen. De kijker die die kennis niet heeft krijgt een beeld alsof Harrison na zijn 1974 tournee met pensioen is gegaan. Alleen The Traveling Wilburys worden nog even aangestipt. Heel veel interessante solo platen worden genereert, en dat is jammer. Zijn laatste tour door Japan in de jaren 90 en zelf zijn reünie met Paul en Ringo in de periode 94-95 blijft onbesproken.
Leuk zo'n dvd van zo'n gerenommeerd regisseur. Maar als ze mij hetzelfde budget hadden gegeven had ik een veel betere en meer complete film gemaakt.

Wat ik in het wat droevige, maar goedgeschreven "You Never Give Me Your Money" las ligt het ingewikkelder. Tot aan zo'n beetje 1973 was het duidelijk koude oorlog en veel rechtzaken. Paul en John zagen elkaar geregeld in '74 (The Lost Weekend) en namen zelfs samen een door en door beroerde bootleg op. Wat ik uit het boek begreep is dat George in de vroege jaren '70 wel een tijdje contact hield met John (speelde ook mee op Imagine), maar beide mannen kregen ruzie en dat is nooit helemaal meer goedgekozen. Verder gaf George in interviews geregeld aan dat hij het niet zag zitten om weer eindeloos in gesprek te moeten met McCartney met al z'n ideetjes en plannetjes.
Eén van de meest droevige hoofdstukken was natuurlijk "1980", vooral ook omdat op dat moment er een serieuze Beatles-reunie in de maak leek!
Ook wordt verondersteld dat de uiteindelijke Anthology-serie (een eerste idee lag al in de jaren '70 op de plank) er kwam omdat George door wat financiele missers wel wat geld kon gebruiken. Ondertussen van Ringo alles best en waren zijn albums verkapte Beatles-bijeenkomsten!

Vandaag het beatlesmuseum in Alkmaar binnengelopen.
Best leuk, een aanrader voor iedereen die nog niet alles van de Beatles weet...

http://www.beatlesmuseum.nl/

Als je Azing zelf hebt gesproken dan was het helemaal de moeite waard. Hij is een groot Beatleskenner.

In 1969 vormden gitarist Jimi Hendrix en jazzlegende Miles Davis bijna een groep met Beatle Paul McCartney. Ze zonden hem een telegram, maar helaas was McCartney op dat ogenblik op vakantie. Dat meldt de website van muziekmagazine NME.
Toen Hendrix, Miles Davis en diens drummer Tony Williams plannen maakten om samen met producer Alan Douglas een album op te nemen, stuurden ze een telegram naar McCartney om te vragen of hij hen wou vervoegen op basgitaar.
Het telegram werd op 22 oktober 1969 verstuurd. 'We nemen dit weekend samen een elpee op. Waarom kom je niet basgitaar spelen? Bel Alan Douglas 212-5812212. Peace, Jimi Hendrix, Miles Davis, Tony Williams.'
Jammer, maar helaas: Peter Brown, de assistent van de Beatles, beantwoordde het telegram. Hij zei dat McCartney op vakantie naar Schotland was vertrokken en de eerste twee weken niet zou terugkeren.
De opnamesessie heeft uiteindelijk nooit plaatsgevonden. Hendrix stierf bovendien zo'n elf maanden later aan een overdosis.
Het telegram is momenteel te bezichtigen in het Hard Rock Café in Praag.

Ik heb een Beatles Bootleg in de aanbieding, het gaat om The Silver Beatles - At Home 1960(2CD long box). Als iemand interesse heeft dan kan hij/zij PMmen!

Rond kerst 1971 gooide McCartney (Dear Boy, too many people ) en Lennon ( How do you sleep, Crippled inside) met bergen stront naar elkaar.
Toch begon Lennon tegen het einde van dat jaar blijkbaar nostalgische gevoelens te krijgen.

Voor hun auditie bij Decca Records namen The Beatles op 1 januari 1962 een 15-tal nummers op in een Londonse studio. Decca maakte destijds de grote fout The Beatles niet te contracteren. In 1971 legde Lennon de hand op een bootlegopname van de muziek van The Beatles die zij op die Nieuwjaarsdag in 1962 voor Decca hadden opgenomen. Hij stuurde een exemplaar van de opname naar Paul en Linda als kerstcadeau. Als boodschap schreven John en Yoko op de doos:

"Happy Xmas! (war is over if you want it.....)
Dear Paul Linda, This is THE DECCA AUDITION!!
I found the bootleg, not the tape:
They were a good group fancy turning THIS down!
Love
John+Yoko"

Een fraai "wat als"-verhaal. En toch...de kans op mooie muziek uit zo'n sessie is praktisch nihil. Later had je de "Trio of Doom" met een hoop herrie van John McLaughlin, Tony Williams en Jaco Pastorius. Dichter bij huis was er de supersessie in 1974 met McCartney. Lennon. Stevie Wonder en Harry Nilsson; het resultaat is belabberd.

'Want a snort, Stevie?' Rampzalige sessie inderdaad.

Die Lennon nummers zijn duidelijk, maar hoe hoor je dat die nummers van Paul tegen John zijn gericht? (misschien is het algemeen bekend hoor, maar ik ken t verhaal niet?)

Volgens wiki is Too Many People zelfs de eerste track waarin gedisst werd.

Hoi devel-hunt,
Mooi verhaal over het kerstcadeau van John aan Paul. Is dit een nieuw bekend geworden feitje of heb je deze kennis al jaren geleden opgedaan?

IK had het idee dat bijvoorbeeld iemand als Bob Dylan in de jaren '60 al geregeld lekker aan het dissen was (ex-vriendinnetjes, autoriteiten...).

Toevallig bij Top 2000 a go go of hoe dat ook heet ging het over Like a Rolling Stone waarin 'the Diplomat' Warhol zou zijn.

Opvallend trouwens dat vooral Lennon in latere instantie afstand nam van de onderlinge vijandigheden door te melden dat "How Do You Sleep?" en "Crippled Inside" over zichzelf gingen en niet over oude makker Paul. Vanaf zo 1973 was de relatie weer wat hersteld, maar het bleef af-en-aan koeltjes en dan weer vriendschappelijk.

Zie Too Many People - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en Dear Boy (song) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org , ook al is Wiki natuurlijk geen betrouwbare bron.

Ik heb dit bericht meerdere keren in verschillende boeken over Lennon terug kunnen vinden.

McCartney begon de strijd met Lennon via het vinyl met een paar speldenprikken maar Lennon sloeg terug met een moker hamer.
Ook George schreef zo nu en dan een nummer gericht aan McCartney, Wah-Wah en sue me sue you blues zijn de bekendste. Het laatste nummer gaat over het feit dat McCartney zijn voormalige collega's voor de rechtbank sleepte terwijl Wah wah gaat over de koppijn die Harrison kreeg van de dominante McCartney.
Ook toen de strijdbijl was begraven heeft McCartney een antwoord gegeven op het wrede How do you sleep? in de vorm van Let me roll it. Inclusief Cold Turkey gitaar, Lennons stem wordt door Macca geïmiteerd en een typische oerschreeuw ala Lennon aan het einde. Let me roll it was humoristisch bedoeld, met als kleine boodschap 'laat me de bal naar jouw terugkaatsen nu ik als solo artiest veel meer succes heb dan jij'.

toch interessant.. zat dus aardig wat wrok daar.. kende wel wat verhalen, maar van George niet...

Hier staat iets anders m.b.t. 'Let Me Roll It': ?Let Me Roll It? is about rolling a joint? · The A.V. Club - avclub.com, Let Me Roll It - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en The Making Of Paul McCartney | Features | Clash Magazine - clashmusic.com

Al durft hij wellicht niet toe te geven. De titel lijkt me in ieder geval wel duidelijk genoeg.

Lennon was een gefrustreerde man. Deze brieven zijn ook erg interesant.

P.S. I Hate You: The Angry John Lennon Letters « Across the Universe - ringofstars.ru

Ik denk niet dat dat klopt....
Ik had juist begrepen dat het een verzoeningsgebaar was, een eerbetoon aan z'n oude compaan. Lijkt me ook beter te kloppen met het feit dat de mannen elkaar in 1973 en '74 geregeld zagen en een enorm slechte dag in de studio doorbrachten (bootleg: A Toot And A Snore in '74). Lennon vond "Band On The Run" een aardige elpee, zelfs!

Let me roll it is ook bedoeld als goedbedoelde vette knipoog naar Lennon. De kou was uit de lucht. Lennon vond Red rose speedway, Of zoals Lennon het zei: The one with the rose goed en was uitgesproken positief en lovend over Band on the run. Maar McCartney was in de loop van zijn solo loopbaan steeds zelfverzekerder geworden terwijl Lennon in die periode verloren en soms hopeloos leek. McCartney leek Lennon makkelijker aan te kunnen dan de jaren daarvoor.

Klopt; Lennon was in '73 klaar voor zijn "Lost Weekend"; de relatie met Yoko liep averij op, albums verkochten niet geweldig. Dit terwijl McCartney precies in '73 de weg ''omhoog'' had gevonden met Band On The Run. Een eventuele echte reünie lag nog erg ver weg; ik denk dat beiden het Beatles-echec (en alle rechtszaken) nog vers in het geheugen hadden en hun onderlinge relatie had de nodige littekens opgelopen....

Toch was het juist die periode dat een Beatles reünie mogelijk was geweest. In 1973 speelde Lennon, Harrison, Starr, Klaus Voorman en Billy Preston op het nummer I'm the greatest wat de openingstrack is van de lp Ringo. Allemaal Beatles insiders. Ook Paul McCartney speelde op verschillende nummers mee.
Er zijn sessies, weliswaar mislukt door het vele Blowen, waarop Lennon en McCartney samen te horen zijn. Samen met Harry Nilsson en Stevie Wonder. En, eind 1974, verschenen Lennon en McCartney samen op een feest van George Harrison om het einde van zijn Dark Horse tour te vieren. Ook nog: Lennon was, volgens May Pang, van plan in 1975 naar New Orleans af te reizen om McCartney te helpen met de opnames van de Wings lp Venus & Mars.
Toen kwam Yoko Ono weer ten toneel en nam Lennon weer afstand van iedereen.

Ik moet het boek er nog eens op naslaan, maar in Peter Doggett's "You Never Give Me Your Money" over de Beatles scheidings-perikelen werd gemeld dat er tot en met 1973 juridische bezwaren waren voor iets officieels en tegen die tijd raakten Harrison en Lennon gebrouilleerd over van alles en nog wat én Harrison kon een tijdlang McCartney niet luchten of zien; ik zoek nog e.e.a. op; het is te laat om het boek nog na te slaan!:)
Het trieste moment waarop een reünie echt op stapel leek te staan was eind 1980; er waren zelfs geruchten over mogelijke locaties, de sfeer onderling was prettiger dan ooit. Een klassiek 'wat-als'-verhaal. Tot die tijd hebben we de Ringo-albums, een slechte bootleg en de Threetles-singles als schrale troost...

Eind 1980 was de sfeer niet best tussen John en George, die elkaar ongeveer al een jaar of 5 niet gezien en gesproken hadden.
Harrison was klaar met Lennon toen, in 1975, George, Paul en Ringo naar New York vlogen om een aantal juridische documenten te ondertekenen om formeel het einde van the Beatles vast te leggen. De locatie was op vijf minuten wandelen van de Dakota building waar Lennon en Ono woonde. De drie ex Beatles hadden de halve wereld over moeten reizen, en Lennon moest één straat oversteken. Iedereen kwam opdagen behalve Lennon. Die stuurde een witte balon met kaartje, waarop de boodschap stond "luister naar de wind". Harrison explodeerde. ( bron: interview met Linda McCartney )
Het aardige is dat er beelden zijn van deze aangelegenheid. De docu over het leven van George Harrison begint er mee. Er worden aan een lange tafel allerlei documenten ondertekend. Paul McCartney is ook nog even in beeld.