Bedankt voor je info, Almost hear you sigh is wel een topnummer.

en het nr Breakin' staat er ook nog op (heb daar straks even gekeken).

Het enige wat ik op cd heb van Keith met Jerry Lee Lewis (4 tracks) staat op de cd Exposures en zou wel eens het zelfde kunnen zijn.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik van Rockpile nog nooit gehoord heb.

Vandaag naar de Stonesforumdag geweest en er gekocht:

de cd You better get it van de No Security tour en de dvd Fathers and sons Muddy Waters en the Rolling Stones. Die ontbraken nog in mijn verzameling.

Verder mijn gratiskaarten afgehaald voor de voorpremiere van Shine a light plus kaarten voor de afterparty.
Maar goed ook, want zoals nu blijkt gaat hij niet in gewone bioscopen draaien. Hij zal slechts beperkt bij speciale Eventdagen vertoond worden. Da's best wel balen, ik had er graag in de weekends een aantal keren heen gegaan.

Exposures heb ik ook, straks beluisteren, al een tijdje niet meer gedraaid..Rockpile was een band van Dave Edmunds.

Misschien een beetje off topic maar goed. Op de grijze Bob Dylan cd Secret Gig Palais Royal Toronto 16/8/02, staat als bonus track de Stones song: Brown Sugar. En Bob heeft van deze een prachtige cover gemaakt. Bij het eerste beluisteren hoor je niet eens dat het niet de Stones zijn maar dan komt Bob's stem. Geweldig! Bob Dylan heeft hun Like A Rolling Stone en de Stones hebben hem hiervoor Brown Sugar gegeven.

Hum.. dat lijkt me idd wel grappig, ja! Zingt ie het ook nog een beetje hoorbaar, of is er niks van te verstaan.
Ik heb een paar optredens van de Stones waar hij dan mee doet bij Like a Rolling Stone en dat zijn zo'n beetje de rommeligste versies die ik van dat nr tijdens Stonesconcerten heb.

Hoorbaar en heel duidelijk, met een stem zoals Bob die nu heeft, had gewoon op een van zijn laatsde studio platen kunnen staan.

Ook dit een beetje off-topic omdat het geen grijze plaat en ook geen cd is maar een interactieve CD-Rom. Met hun Voodoo Lounge CD-Rom nodigen de Stones jij uit ze in hun exclusive wereld te bezoeken. Je kan met een beetje geluk Mick Jagger, Keith Richards, Charlie Watts en Ron Wood zowel backstage als ook on-stage tijdens hun Voodoo Lounge tour ontmoeten en je komt nog nooit erder gezien acoustic jams tegen maar je kan ook -stel dat je hier de juiste sleutel kan vinden- aan hun party mee doen. Verder vind je op deze CD-Rom bijvoorbeeld nog songs als Love Is Strong, I Go Wild, Sparks Will Fly als ook zeldsame remixes als ook on-stage filmjes gemaakt van Mick Jagger en Ron Wood. Heel mooi speel voor groote kinderen...

CD-Rom is idd erg leuk. Ik heb hem destijds gekocht via de fanclub Shattered! voor een heel laag bedrag. Had toen nog niet eens een computer. Ik heb wel het gevoel dat ik wellicht nog dingen over het hoofd heb gezien en er nog ergens verborgen verassingen te vinden zijn. Is al weer een hele tijd geleden dat ik hem heb op gezet, zal hem binnenkort weer eens bekijken.

Afgelopen week eindelijk de moeite genomen de Boston Garden, Boston, 12-06-75 cd van The Godfatherecords te beluisteren.

Het geluid is misschien iets wat aan de schelle kant, maar dat went snel en dan is het toch ook wel weer een hele goede publieksopname! Het schijnt al wel een bekende opname te zijn, maar ik had hem nog niet.

Zeker wel een ruime 3,5!

Mooi hoesje trouwens!

Bij The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968):

Wat is er dan zoveel anders aan de platen tot en met Exile On Main St.? Toch ook niet de minste albums die naar mijn mening ook nog 'early Stones' zijn...

Gisteren nog de dubbel cd "The Rolling Stones - Toronto Soundboard, Downsview Park, 30 July 2003" beluisterd. Prachtige opname van het SARS benefiet concert. Bijna 500.000 bezoekers zijn er geweest en het was daardoor een van de grootste concerten in Canada. Dit Molson Canadian Rocks for Toronto wordt ook wel "Toronto Rocks", "SARSStock" , "SARSfest", "SARS-a-palooza" de "SARS concert" als ook "The Rolling Stones SARS Benefit Concert" genoemd.

De Stones beginnen met een geweldige versie van Start Me Up. "We are all here for a weired reason" zegt Keith, "Toronto is now booming", zegt Mick dan. Heel mooi ook Ruby Tuesday. "I Love You Toronto" roept Keith en speelt dan een heel prachtige versie van "The Nearness Of You". Mooi is ook "Happy". Als Keith "Happy" speelt dan zijn het voor mij onbetaalbare momenten die laten zien how great and real Keith is. Verdere highlights zijn "Miss You" met Justin Tumberland, "Rock Me Baby" met Angus & Malcolm Young en "Honky Tonk Woman".

Op kant twee van deze cd staan nog een aantal bonus tracks van het Palais Royale ballroom concert van 16 augustus 2002 in Toronto. Een heel interessante bonus is "Heart Of Stones" dat ze in het verleden niet zo vaak gespeeld hebben.

De geluidskwaiteit van deze plaat is heel goed.

4.5 *

Ja, dat is idd een goede cd (je bedoelt toch die zwarte digipack hoes met groepsfoto op de voorkant) van zo'n drie jaar oud. Gek genoeg kom ik hem nog steeds regelmatig gloednieuw tegen. Of er zijn er nog behoorlijk wat van in omloop, of hij is op nieuw uitgebracht.

Het is iig een iets wat ruwere mix dan wat hier al van in omloop was.
De bonus nr's vind ik wat overbodig, daar het try-out concert al veel eerder op diverse labels compleet verschenen was.

Het SARS concert is ook op een aantal dvd's verschenen. Ik heb hem zelf als dubbelaar op het Way of Wizards label:
op het eerste schijfje staan dan de optredens van Rush en ACDC en op het tweede schijfje het complete Stonesconcert. Alles in zeer goede kwaliteit. Zeker ook een aanrader!

Net wakker geworden en zit al meteen met een probleem....hoe krijg ik de SARS concert DVD? Op zoektocht gaan dus...

Ja, ik bedoelde die zwarte digipack hoes met groepsfoto op de voorkant

Sydney Australia Enmore Theatre 18 februari 2003 was de "Down Under" opening show voor hun 8 optredens in Australia 2003. En het was een club optreden voor 2000 gelukkige fans die hun tickets via Internet hadden kunnen krijgen. So as it was down under, why not make it a little bit upside down?

Opening was een lange bluesige song - Midnight Rambler, een 10 minuten versie; wanneer hebben ze ooit een zo lange versie van Rambler live gespeeld?

"Rock Me Baby" deden ze samen met de Australische AC/DC gitaristen broers Angus en Malcolm Young. En Angus deed ook hier zijn Chuck Berry-achtige duck walks.

Highlights op deze dubbel cd zijn : That's How Strong My Love Is, No Expectations, I Can't Turn You Loose, Rock Me Baby met AC/DC en natuurlijk Rambler dat voor de eerste keer een opening nummer was

De geluidskwaliteit is okay.

Die digipack dubbel cd heeft en donkerblauw foto op de voorderkant met een Marlboro rokende Keith Richard en zijn accoustische gitaar.


De set list

Midnight Rambler
Tumbling Dice
Live With Me
Dead Flowers
No Expectations
Neighbours
I Can't Turn You Loose
Everybody Needs Somebody To Love
That's How Strong My Love Is
Going To A Go Go
--- Introductions
Slipping Away
Happy
Start Me Up
Rock Me Baby
Honky Tonk Women
It's Only Rock'n Roll
Brown Sugar
Satisfaction (encore)

Show time: 21:40 - 23:25
Warm-up band "Jam" van 20:00 - 20:40

Licks World Tour, Muziek Centrum Vredenburg, Utrecht, 16 august 2003

Ca 1800-2000 geluksvogels die net als ik in het bezit waren van een kaartje voor een optreden van de Rolling Stones in deze kleine zaal. Op de zwarte markt is voor dit optreden meer dan € 1.000 gevraagd en ook betaald geworden. De Stones beloofden een bijzonder optreden met minder voor de hand liggend werk. En die belofte kwamen ze op deze zaterdag vanaf 22:00 uur in Muziekcentrum Vredenburg na. Waar in de optredens in De Kuip alles gericht is op het grote gebaar, het spektakel en de geijkte hits, daar baanden de Stones zich op deze zaterdag middag buiten de platgetreden paden en ook -heel opvallend- zonder Honky Tonk Woman, met een setlist die liet zien waar de muzikale voorkeuren van de band zelf liggen.
The Stones hadden beloofd in kleinere zalen nummers te spelen die ze niet vaak spelen en – zoals Jagger het zelf zegt – die ze niet zo goed kunnen spelen. Het behoorlijk ruig klinkende Hand Of Fate, van het album Black and Blue, is daar een schoolvoorbeeld van.

De Stones deden bijna alle wat zelden gespeelde songs die ze ook in het Olympia Paris en Stockholm Circus gespeeld hebben zoals Dance, Everybody Needs Somebody To Love, That's How Strong My Love Is en Going To A Go Go. En Vredenburg was ON FIRE en niemand blijft op zijn stoel zitten. Dan de twee Keith Richards songs en Keef zei: Utrecht, you're on the map now! Keith Richards deed dan Thief In The Night en Happy en na "Thief In The Night" Keith zei: Now we will play "Happy" when Ronnie has finished his coffee. En Mick Jagger zei "Ronnie Wood on guitars and other things" Ron Wood was op deze avond opvallend goed en in beste stemming. "The King of the day" zoals het ook in het booklet van deze plaat te lezen is.

De Stones deden een werkelijk prachtige versie van No Expectations, een ingetogen ballade van het album Beggar’s Banquet met een prachtig slidespel van Ronnie Wood. Dit soort werk zal je niet snel horen in de voetbalstadions.

Heel erg goed ook de all-time publieksfavoriet "It’s Only rock and roll", meer geschikt voor het voetbalstadion dan voor een zaaltje als Vredenburg maar het zet het publiek wel in vuur en vlam. Keith Richards en Ronnie Wood lopen elkaar bijna omver tijdens het nummer, wat maar aangeeft dat de twee een groter podium gewend zijn.

Met Can’t Turn You Loose nummer bewijzen de Stones dat ze zwarte soul en blues een warm hart toedragen. Een opvallend nummer, dat ook bekend is geworden door Otis Redding. In deze feestelijke Soulstamper leeft de blazerssectie zich heerlijk uit.


De set list

Jumping Jack Flash
Live With Me
Hand Of Fate
No Expectations
Worried About You
Saint Of Me
It's Only Rock'n Roll
Dance
Everybody Needs Somebody To Love
That's How Strong My Love Is
Going To A Go Go
--- Introductions
Thief In The Night (Keith)
Happy (Keith)
I Can't Turn You Loose
Can't You Hear Me Knocking
Start Me Up
Tumbling Dice
Brown Sugar
Satisfaction (encore)

Label: Rattle Snake

Ben ik even serieus jaloers op jou! Ik wist echt niet hoe ik aan een kaartje moest komen. Ach, je kunt niet alles hebben en Ahoi een dag eerder was ook leuk!

Dit is idd de beste versie van de drie verschenen uitgaves (zie wat berichten terug).

Af en toe zie ik er nog wel eens een. Vorige week zondag op de Stonesforumdag kwam ik nog een exemplaar tegen (niet de dubbel dvd waar ik het over had).

Er is van dat SARS concert trouwens ook een officiele dvd verschenen. Nadeel daar van is dat het een samenvatting is van de hele dag en dus van iedere artiest er slechts een paar nummers (soms zelfs maar 1!) op staan. Van het optreden van de Stones (in totaal 17 nr's) staan er geloof ik maar vijf of zes op, maar dan wel in ongeloofelijk goede beelds- en vooral geluidskwaliteit!

Zowel de bootlegdvd's als de officiele versie stammen van voor 2005!

Wie zou nu nog naar de Stones gaan als je bijv. een mooi concert in de Kuip of in een club hebt meegemaakt? Als ze nu stoppen met touren zou je dat echt erg vinden of begint het toch weer te kriebelen. Persoonlijk vond ik de Urban jungletour goed en de trip naar Berlijn1990 Steel Wheels was een combi van muziek, een bevrijdde stad en leuke busreis met fans. 11keer gezien waarvan 1 keer tegenvallend(Groningen 2-6-1999).
Paradisoconcert indirect gezien op scherm op Museumplein, vond ik ook te gek en mooie songkeuze(Still a fool).
Het is een duur grapje die grote namen, daarom ga ik ook regelmatig naar kleinere optredens en ontdek weer nieuwe muziek.
Mick Taylor solo ook goed en betaalbaar en vaak nog genoeg kaarten te krijgen. Zelf Bill Wyman's Rhythym Kings in Gronau(vlakbij Enschede) was leuk en kostte in Duitsland 20 euro en in Nederland geloof ik het dubbele.
Helaas mocht in 1981 nog niet naar de Stones toe, nog te jong maar wel vanaf die tijd fan geworden.

Werchter Licks - Werchter FESTIVAL, Werchter, Belgium op zondag 7 september 2003.
Bonus tracks: Twickenham Rugby, London september 20, 2003 (Miss You, Salt Of The Earth, Rock Me Baby)

Label: Rattle Snake


Ca 70.000 mensen, HET was behoorlijk druk en de organisatoren konden zeker het bordje "uitverkocht" bovenhalen. De Stones doen helemaal geen festivaloptredens en zouden al niet eens voor een eigen optreden naar België komen, maar organisator Herman Schueremans (die ook Rock Werchter organiseert) heeft het toch voor elkaar gekregen. Op dit open air festival deden bijvoorbeeld ook De Mens, Therapy?, Clouseau en Simple Minds mee maar het waren de Stones die met hun briljante poppenkast de menigte op het veld buiten zinnen kreeg. (. WEG)

THE Stones opende met een ruwe versie van Brown Sugar. Angie was heel erg emotioneel. Geweldig ook Midnight Rambler met 12:48 minuten lengte, 12 :48 minuten fantastische blues. Prachtig ook Lisa Fischer in Gimme Shelter. Keith Richards intro van Paint it Black met zijn Stratocaster week een beetje af van wat ik in het verleden heb gehoord. Heel ruw was Respectable op de B-stage. En Keith Richards Before they make me run was ook een van de vele highlights van dit optreden.

Een kleine sensatie is de bonus track Salt Of The Earth, hebben de Stones niet vaak live gespeeld.

The set list
Brown Sugar
Start Me Up
You Got Me Rocking
Don't Stop
Angie
You Can't Always Get What You Want
Midnight Rambler
Tumbling Dice
--- Introductions
Slipping Away (Keith)
Before They Make Me Run (Keith)
Sympathy For The Devil
Respectable (B-stage)
It's Only Rock'n Roll (B-stage)
Street Fighting Man (B-stage)
Gimme Shelter
Paint It Black
Honky Tonk Women
Satisfaction
Jumping Jack Flash (encore)

You can't always get what you want

BUT...

You can make it if you try

Ik beluister net Down The Road Appice - JFK Stadium Philadelphia, 26 september 1981 (Label: Rattle Snake)

Als ik me niet vergis hebben de Stones drie of vier Philadelphia's JFK Stadium shows gegeven -ik heb nog 25 september- en er waren meer dan 4 millionen aanvragen via post cards voor tickets

Goede dubbel cd met een aantal tracks die ze vandaag niet mer zo vaak speelen bijvoorbeeld Shattered, Black Limousine, Mona, Beast of Burdon en natuurlijk Down the road appice. Opvallend de goede stemming van mijn vriendje Keith. Geluidskwaliteid is erg goed.

In 1998 zin er twee 4 cd boxsets in de handel gekomen met 8 Satanic' sessions outtakes cd's.Prachtig sets maar meer geschikt voor de echte Their Satanic Majesties Reques liefhebber en genieter. Meer dan op het regulaire album is hier duidelijk te horen dat blijkbar Keith Richards die regie heeft overgenomen en dat ook meestals Keith deze songs heeft geschreven. Ook duidelijk te horen hoe belangrijk Brian Jones voor deze plaat was, het klangbeeld dat Brian met zijn Mellotron maakte was heel belangrijk voor de sound en sphere voor dit album. En ook de input van keyboard speeler Nicky Hopkins komt op deze sets heel duidelijk naar boven.

Een heel goed overzicht van hun "Beggar's Banquet" Sessions vindt je op R.S.V.P. Op deze CD staan alternate takes en mixes zoals ook "Trident Mixes" materiaal in extreemgoede kwaliteit.

Highlights zijn Still A Fool met 10:01 minuten, Sympathy For The Devil met meer bass en drums, No Expectations is behoorlijk beter dan op "Beggar's Banquet" dankzij Keith's acoustic rhythm guitar, Stray Cat Blues heeft meer bass, Factory Girl swings harder en Highway Child is ruwer.

Tracklist:

Sympathy For The Devil
No Expectations
Dear Doctor
Parachute Woman
Jigsaw Puzzle
I'm A Country Boy
Prodigal Son
Stray Cat Blues
Factory Girl
Salt Of The Earth
Stuck Out All Alone
Sweet Lucy
Highway Child
Still A Fool
Dear Doctor 1
Dear Doctor 2
Dear Doctor 3

Vandaag eindelijk de cd op Windmill binnen gekregen met het Amsterdam Arena 2003 concert .
Hij is best aardig goed.

Het typische begin waarbij het intro van Brown Sugar compleet de mist in gaat (in mijn herinnering was het nog veel erger!!) en waar bij ik en een oude schoolvriend elkaar aankeken met een gezicht van WAT IS DIT? Pas bij de eerste twee zinnen die Jagger zong herkenden we het nr! Daarna leek de band zich te herpakken, hoewel ik het het minste concert vond wat ik die week mee maakte (De Kuip1, Ahoi en dit concert).

De kwaliteit is niet meer dan aardig. Veel mee geklap en hier en daar geschreeuw en gelal. Ook het geluid verwaait regelmatig van zacht naar hard en terug naar zacht.

Maarja, het is EN een Nederlands concert EN je was er zelf bij en dan is het critisvermogen toch iets minder.
Zeker leuk om er bij te hebben (en stukken beter dan de cd van de Arena 2006 die je echt niet voor je lol twee uur ga zitten beluisteren).

Wellicht leuk om na Vredenburg en Paradiso ook de andere Nederlandse concerten op cd uitgebracht te behandelen?

Helaas heb ik deze Arena opname niet maar als het goed is krijg ik deze a.s. week. Was toch het optreden wat ze verplaatst hebben, toch?
Ik heb wel nog Knock on Wood (2 cd's, august 15th, De Kuip Rotterdam)
en Rotten Ramblers (2 cd's, august 13th, De Kuip Rotterdam) uit 2003. Ik moet deze nog even herbeluisteren om een bericht te posten.

De vinyl plaat "Brian Jones presents the Pipes of Pan at Joukouka" was tot 1995 niet als officiëele CD in de handel. Deze was alleen als grijze CD te krijgen met als bonus tracks vier instrumentale sessies met Jimi Hendrix. Op Beggars Banquet van de Rolling Stones speelde Jones nog maar op een handvol nummers mee. Meestal kwam hij niet opdagen voor de opnames, en als hij er was, dan was hij dronken. Hij had nog steeds ruzie met Keith Richards. Na lang overleg besloten Richards, Jagger, Watts en Wyman dat het zo niet meer door kon gaan. Richards, Jagger en Watts reden naar Brian's enorme landhuis in Hartfield Sussex (ooit het eigendom van A.A. Milne, de schrijver van Winnie The Pooh), met zwembad, en ontsloegen hem. Brian vond het niet erg, hij zou een grote solocarrière gaan beginnen en hij wilde gaan touren met zijn idool Jimi Hendrix en ook met hem muziek opnemen.Hij heeft ook nog gejammed met hem. Ze waren goede vrienden, maar waren beiden zeer verslaafd aan alcohol en misschien ook aan drugs. Brian deed al mee bij de Electric Ladyland recording sessions, . Brian speelde piano op twee tracks, Bob Dylan's "All along the Watchtower" en nog een track maar daar weet ik de titel niet van maar Eddie Kramer heeft deze twee eruitgehaald en ze zijn alleen op bootlegs te krijgen. Er is wel een korte video clip waar je Brian's pianospel op deze track kan horen, namelijk op de video "Jimi Hendrix - Electric Ladyland (Rhino Home Video)".

Ik weet niet zeker waneer die instrumentale tracks met Jimi Hendrix die op deze CD staan zijn opgenomen maar ik denk het was in oktober 1967 in de Olympic Studios in London met Brian Jones sitar en percussie, Jimi Hendrix gitaar, Dave Mason bass en gitaar en Mitch Mitchel drums. Op deze dag hebben ze ook "My Little One" op genomen. Heel interessante sessie en het had een goede plaat kunnen worden.

Van al Jones' plannen zou het nooit meer komen.

Ten ere van Brian Jones heeft Jimi Hendrix ergens in een Dusty Springfield show een handvol accoorden van Get Off Of My Cloud in zijn song Stone Free gespeeld.

Nee, het verplaatste optreden was dat van de dag er na, althans dat ging dus niet door en werd pas ergens in september toen gegeven. Daar ben ik niet meer heengeweest, ik had geen zin om tussen de RTL4 prijswinnaars te komen zitten.

Knock on Wood is trouwens net het concert van Ahoi en Rotter Ramblers dat van het tweede concert in de Kuip. Daar was ik trouwens niet bij. Ik had al heel veel moeite moeten doen om nog kaartjes voor het openings concert in de Kuip en Ahoi te krijgen, toen heb ik het tweede concert maar laten zitten, ook qua financieen vond ik het wat te gortig worden, maar later toch wel spijt van gehad, zeker omdat Keith daar the Nearness of you had gedaan. Goede opname -zeker voor een stadionconcert- en aardig goede setlist.

Ahoi is ook een goede publieks, maar toch wel wat minder er uit knallend als dat ik het me herinner.
Vooral het begin met Streetfightin' men en Start me up was echt geweldig toen. Ook Can't you hear me knockin' en Lovetrain waren geweldig om in het echt mee te maken!! Mooi!

Nou ik vind toch met de dood van Brian Jones in '69 dat er een periode van de Stones is afgelopen en dat is toch de 'early stones periode'. De periode waar ze heel veel coverde, en waar ze nog een R&B richting hadden, uiteraard veranderde dat wel met de plaat Aftermath en gingen ze ook meer de rock richting op, maar na de dood van BJ gingen ze toch wel echt op de rock tour, uiteindelijk toch meer dan ze in de jaren 60 deden. Maar dat vind ik dan

Niet helemaal mee eens. Tot aan vandaag zijn bijna al hun singles rock songs (er zijn er wel uitzonderingeen) en op hun albums laten ze nog steeds hun liefde voor de Blues horen en dat doen ze nog steeds heel erg goed. Ook zijn er veel prachtige Blues songs als B-sides op hun singles. Het grote verschil is wel dat Brian Jones en Mick Taylor de betere Blues gitaristen geweest zijn, Ron Wood is meer een rock- maar ook een heel goede slide gitarist.