Niet zo bescheiden joh

Bedankt vigil

Maar ik merk dat ik soms net even te ver ga, in vergelijkingen of meningen, en dat mensen zich dan gekwetst voelen. En dat wil ik helemaal niet.
Ik ga gewoon heel erg op in muziek. Muziek is mijn alles.
Alleen komt het ook wel eens voor dat ik iets niet goed vind en dat probeer ik dan in woorden uit te drukken. De één kan dat heel goed en ik wat minder goed.

Maar het gaat nog steeds om dat gevoel dat muziek je geeft. En de momenten dat Marillion mij kippenvel gaf, liggen ver in het verleden. Ik vind dat jammer, maar anderen krijgen juist van het nieuwe spul weer kippenvel.

Dus het is goed zo. Alleen voor mij is de pret er een beetje af.

Prima toch, muziek komt en muziek gaat. Soms blijft het hangen en soms niet. Weer andere muziek blijft je hele leven bij je als een soort soundtrack van je eigen leven.

Zo dit kan gelijk op een tegeltje

Bij mij is en blijft dat Saga.
Helemaal niet zo'n populaire band, ook helemaal niet zo goed, volgens mij. Maar de band zit in mijn hart en gaat er nooit meer uit. Vreemd is dat...

Zeker, bij mij is dat een band die helemaal niks bij me oproept behoudens hier en daar wat irritatie

Genesis... Dat weten jullie..

Sinds 1984 ben ik Marillion fan, maar het heilige vuur is er al een tijdje uit bij de band. De laatste albums vind ik matig. Ik heb teveel routine matig gespeelde concerten van de band in de laatste jaren gezien. Dieptepunt was het concert in Zwolle van een paar jaren geleden. Ik blijf de band wel volgen maar vanuit de coulissen. Dit album is alleen voor de diehard fans interessant. Ik wacht wel op nieuw werk in plaats van livealbum nr 50 te beluisteren. Als ze in de buurt zijn, ga ik wel weer eens kijken en luisteren.

Haha, ik zag de waardering op de frontpage, moest even checken. Gewoon om het moment te delen dat ik ook klaar was met deze band.

1984 was het, vakantie in Portugal met drie vrienden, we raken verdwaald bij een stel vage Duitse hippies, die door onze verzameling cassettebandjes* heen snuffelden (rugzakvakantie, maar wel met een giga collectie op pad uiteraard). Eentje steekt triomfantelijk een bandje omhoog: Ihr habt Marielon, affengeil Marielon. Wij denken, Marielon?? wtf. Hij showt de tape: Ohhh Marillion!

Toen wist ik: afscheid nemen

* voor de jongeren: ff googlen, er kwam muziek uit, Sony heeft er later de walkman omheen verzonnen

OK, 1984 - Het jaar dat 'Fugazi' uitkwam. En omdat een paar Duitsers een cassettebandje van Marillion herkenden en je daar niet mee geassocieerd wilt worden nam je 'Afscheid' van deze band.

Sorry hoor, maar dit wordt 'Popi-Jopie' bashing en dan heb je dus de band Marillion, indertijd, gewoon niet goed begrepen..

1989 is gewoon het jaar dat Hogarth bij de band Fish verving, dat kan een duidelijke reden zijn om de band niet meer te volgen.

Trieste reactie dit...

Ach hij kan dit trauma maar kwijt zijn...

Dat is ook weer zo... Zijn er afkickcentra voor teleurgestelde Progfans ?

In Zoetermeer is er een, in een boerderij...

Tja enkele Duitse hippies is inderdaad een trieste reden om Marillion af te zweren.

Ik heb Season's End en Brave nog geprobeerd inc. bijbehorende concerten rond 1989/1990/1991 maar het kon mij met name live eenvoudigweg niet meer boeien.

Deze plaatjes kan ik overigens nog best aanhoren.

Ik ontdekte Marillion in 1990 denk ik. Middels het debuutalbum van Fish. Met terugwerkende kracht, heb ik toen Marillion ontdekt. Thievin' Magpie en B-Sides waren mijn ingang.
Ik heb toen ook maar het debuut gekocht. Veel kranten bezorgd met die plaat op de walkman.

Omdat ik puber/tiener was, wilde ik (nog) niet aan de nieuwe Marillion.

In 2000 (ongeveer) tweedehands Made Again (live dubbelaar) aangeschaft. En ik was verkocht.

Helaas vind ik na Happiness is the Road de band niet echt meer boeien. Laatste platen die me echt na aan het hart liggen zijn Marillion.com, Marbles en Somewhere Else.

Verder gewoon de hele EMI-tijd, tel daarbij op bovengenoemde platen en Anoraknophobia en Strange Engine.

Overigens vind ik Hogarth solo niet zo heel veel aan. Te indie/alternatief.
Verder vind ik bijna alles van Fish bovengemiddeld goed. Maar dat komt ook door zijn samenwerking met Wilson/Wesley/Turrell en meer gedreven muzikanten/componisten.

Geen spoor van trauma, haat of teleurstelling.

Die emoties ken je sowieso toch niet echt, nou ja wellicht de laatse een beetje

Ja. Maar teleurstelling is meestal je eigen schuld. Het heeft te maken met verwachtingen. Nu verwacht ik wel altijd heel veel van mijn favoriete bands, maar ik ben dan ook wel weer snel tevreden.

Soms moet je gewoon je instinct volgen en niet te veel nadenken.... Gedane zaken nemen eenmaal geen keer en hoe het gaat klinken???? We horen het wel...
Musicborst gaat weer naar Marillion in December nadat hij in 2001, tijdens zijn 25e concert notabene, vroegtijdig met zijn handen tegen zijn oren en een traan in zijn ogen de HMH uit liep.... Met "The Answering Machine" als laatste live-liedje afscheid nemen is geen afscheid toch?
Na 13 jaar in een schulp is het tijd om weer eens te kijken hoe het met mijn eerste en allergrootste muziekliefde er voor staat.

Ik ga ook maar eens een blik werpen.
Laatste concert was ten tijde van This Strange Engine in Utrecht.
Er ging best veel mis. Geluidstechnisch en met het spelen van Hope For The Future maakte de band ook niet echt vrienden die avond.
Het roepen om Fish was niet van de lucht.
Hogarth werd er niet vrolijker op.

Maar ik verheug me er op. Zolang Brave, Afraid Of The Sunlight en Marbles goed vertegenwoordigd zijn vind ik het prima.

Ik kan me geen concert in Utrecht herinneren rond die periode. Ik was wel in Paradiso in die tijd...
De reden voor mij dat ik afhaakte was het trio albums: Radiation, Marillion.com en Anoraknophobia. Ben daar helemaal op afgeknapt. Anoraknophobia is tot op de dag van vandaag de laatste fysieke CD die ik gekocht heb. Pas vele jaren later ben ik dankzij de krochten van het internet de rest bij elkaar aan het sprokkelen... Marbles heb ik bijvoorbeeld pas 3, 4 jaar geleden voor het eerst gehoord....

musicborst 29 mei 1997, Tivoli in Utrecht.
ticket

De goede oude "gulden" tijd!
Maar ik kan me nog steeds niet het concert herinneren... Ik denk omdat ik er niet bij was!

29/5 was fanclubconcert in Tivoli (was ik niet bij).
24/5 (uit mijn hoofd) was in Vredenburg, met Hope for the Future en gegooi van bananen naar het podium, Fish/Grendel geroep etc. Ik vond dat ze desondanks magistraal stonden te spelen.

In Utrecht was ik er ook niet bij, wel 25-05 in Den Haag. Het voorprogramma (Picture House) was erg leuk. De show zelf was volgens mij wel aardig (ik heb er veel gezien dus weet het ook niet meer allemaal precies).

Na het vertrek van Fish heb ik Marillion heel lang links laten liggen. Kon toch niks worden na het vertrek van de voorman. Fish solo heb ik ook genegeerd wegens verraad. Pas rond 2006 ben ik eens naar de Hogarth line-up gaan luisteren. Dat was even wennen, maar ik ging al snel voor de bijl. Ik heb toen rap alle albums van na Clutching at Straws (nog steeds mijn favoriet) aangeschaft, en sindsdien elke nieuwe release. Geen spijt van gehad. Na 2006 heb ik Marillion drie keer live gezien in Paradiso (2007, 2011 en 2012) en drie keer heb ik enorm genoten. En vorig jaar heb ik Fish ook weer omarmd.

Hoe nu verder?

Welnu: a.s. vrijdag naar Fish in de Boerderij, en op 15 december naar Marillion in TivoliVredenbur! Zie jullie daar!

Mij wel in ieder geval

Zo mag ik het horen, vigil!

Brave concert in ''94'' Paradiso...... Wow...dat was memorabel. Heel intiem en een super peformance van Hogarth.

Dat was toen een 4-op-1 rij'tje voor mij... Heel memorabel!