Ik zal eerlijk zijn. Ik kan Season's End, Brave en Marbles best aanhoren en heb Marillion zelfs wel eens live gezien met Steve Homaar. Het was aardig maar had niet meer de charme van de legendarische shows met Fish in bijvoorbeeld Paradiso 1983 en Vredenburg 1984 en 1985.

PS. Kayleigh is ook een Arrow Classic Rock liedje. Ik kan dat nummer echt niet meer horen eerlijk gezegd en draai daardoor ook Misplaced Childhood nog zelden. Echt kapotgedraaid dat nummer.

De tijden dat ik Misplaced Childhood weer ga draaien komen wellicht nog wel eens terug.

Er is zowaar iemand die er precies hetzelfde over denkt als ik!

Hey Van De Griend jij hebt jouw bericht gewijzigd.

Yep, redigeren is mijn vak. Er staat hetzelfde...nu zonder stijlfouten

en zoals ik

Maar ... eerlijke vraag met graag eerlijk antwoord:

Heeft een van jullie Marillion met Fish live gezien ???

ik ben echt 21 (zie profiel), dus nee

Helaas, heb die periode niet bewust genoeg meegemaakt (ben 34).

Kan mij best voorstellen dat voor de jongere fans door de muzikale perfectie van de albums met Steve Hogarth, de 2e fase van Marillion de voorkeur krijgt boven de 1e fase met Fish, Niet alle albums met Fish klinken immers qua sound echt super.

Maar Marillion met Fish live was echt iets heel heel bijzonders van de eerste show die ik zag op Parkpop 1983 tot en met de laatste in Ahoy in 1987. Marillion met Steve Hogarth was op het podium qua presentatie snel daarna gewoon een enorme afknapper en dat heeft ook zijn weerslag op mijn beoordeling van de albums met Hogarth gehad. Ik kan het ook niet helpen.

Ik kan dit goed begrijpen hoor. Stel je bijvoorbeeld voor dat Big Country verder zou gaan zonder Stuart (voorbeeld gezien de gedeelde interesse voor deze band). BC #2 zou dan misschien best nog leuke platen kunnen maken, maar bij voorbaat zou ik die dan al niet meer zo goed vinden

Als ik overigens zou moeten kiezen, zou ik ook voor de Fish periode kiezen. De 4 albums uit die periode zijn subliem, terwijl Marillion #2 ook diverse erg matige platen heeft gemaakt.

En zo worden we het toch eens

Kortom, je beoordeeld hem op basis van optredens die je in de jaren 80 van hem hebt gezien of heb je hem daarna ook wel eens live aan het werk gezien? Brave toer misschien, de Marbles toer in Vredenburg (2 x), Somewhere Else toernee ? Want daar heb ik een Hogarth aan het werk gezien die zichzelf tot diep in z'n ziel op het podium 'fileerde' en dus mij weet te raken ...

Of Hardenberg Somewhere Else toernee.... Kippenvel momenten.

Als je als geronommeerde rock act het nummer Sympathy gaat coveren wil je niet meer serieus genomen worden.

Dat doen we dan dus ook niet (meer). Toch jammer, Marillion was eens zo 'n steengoede band. Het bewijs daartoe wordt geleverd op o.a. "Misplaced Childhood (1985)".

Mijn Marillion verzameling beperkt zich ook tot de periode met Fish. Maar zou je niet elke volgende Marillion cd toch op z'n eigen kwaliteiten moeten beoordelen?

Ik moet er ooit nog aan beginnen maar misschien valt het mee, de band overleeft inmiddels al 22 jaar zonder Fish, zouden ze werkelijk alleen nog teren op de roem die ze met hem hebben vergaard?

Ik geef toe, de schijn had minder tegen gezeten als de leden hadden beslist de naam Marillion op te heffen en een nieuwe band waren begonnen. Als je toch overtuigd bent van je zelf. Maar ik ken nog hele volkstammen aan bands die ook halstarrig aan de eenmaal gekozen naam vasthielden......

Dat is nou iets waar ik helemaal geen last van heb. Ik snap werkelijk geen moer van dat hele wel of geen Fish gezwam. De band is van voor mijn tijd, en dus luister ik er achteraf zonder vooroordelen na. Ik kom tot de conclusie dat ik beide periodes ongeveer even sterk vind, maar wel een lichte voorkeur heb voor Hogarth.

De kritieken van de albums met Hogarth zijn over het algemeen vrij lovend voor zover ik weet, waarom zou je het niet proberen denk ik dan.

Het lijkt net alsof velen krampachtig vasthouden aan Fish zonder Hogarth een eerlijke kans te geven. Alsof je Fish verraadt als je naar Hogarth luistert. Je hóeft niet te kiezen voor één van de twee hoor. Zoals musician zegt: je moet de muziek op z'n kwaliteiten beoordelen en je niet blind staren op één specifiek lid.

Dat klopt. Maar dat ene specifieke lid tilde de hele band wel naar een net iets hoger niveau dan Hogarth ooit zal kunnen doen.

Niet mee eens, gezien Hogarth's rol op het 'Brave' album.

Maar eigenlijk is dit een discussie waar we toch nooit uit gaan komen, precies zoals Stijn_Slayer al schreef.

Dit is echt het allerlaatste wat ik zeg over Marillion met Fish en over Marillion met Hogarth: het grote verschil in stemgeluid en stemvolume tussen Fish en Hogarth maken dat Marillion na het vertrek van Fish voor mij heeft afgedaan.

Stemvolume?

Nou daar hoef jij je tegenwoordig (wat! Bestaat er ook tegenwoordige tijd?) geen zorgen meer over te maken

Voordat deze discussie wordt gerelegeerd naar het artiesttopic nog even dit. Ik denk dat Hogarth qua "stemvolume" Fish (toen EN nu) van het podium blaast. Zeggingskracht is uiteraard weer een ander verhaal.

(voor de duidelijkheid: ik heb beide voormannen zeer hoog staan)

En ik zei alleen maar: 'als je als geronommeerde rock act het nummer Sympathy gaat coveren wil je niet meer serieus genomen worden'.

Ik zie het probleem niet zo?

Ach H vraagt gewoon wat Sympathy , hij kent dit soort discussies ook wel.
Marbels en Brave vind ik erg sterk, waar H stem goed werkt.
Seasons end vind ik ook niet slecht.
In de bezetting met H komen wel meer mindere albums voor.
In het Fish tijdperk was vrijwel alles raak.

Waar wil je het na meer dan 300 berichten nog over hebben .
Ik ben het helemaal met Hans Brouwer eens , Marillion heeft bij mij ook afgedaan na de Fish periode .
Ik bezit 5 cd`s van Marillion : Misplaced Childhood , Clutching At Straws , Fugazi , B sides Themselves en Brave .
Brave draai ik nooit , boeit totaal niet , daarintegen blijven mij de Fish cd`s wel boeien met MS en CAS als hoogtepunten .
Nummers als Sugar Mice hebben ze nooit meer gemaakt , knallen met de stereo op 10 .
En Misplaced Childhood luister je in 1 adem uit , het is zeg maar de Abbey Road van Marillion ,

Ah de prehistorische discussie der frontzangers. Moet men door het water gaan voor fish, of zijn handen in het vuur steken voor Hogarth. Laten we eerst een ding duidelijk maken, dat we het puur over smaak hebben. Persoonlijk vind ik fish constanter(allemaal 4*/4,5*), maar hogarth heeft betere hoogtepunten(brave & marbles verdienen allebeide 5*), maar ook enorme dieptepunten.

Een onmogelijke keuze voor mij dus.

Dus artiesten moeten in jouw ogen onfeilbaar zijn en mogen na een gemaakte misstap zich niet meer revancheren? Kan me niet voorstellen dat een Jackson Browne ook niet eens een flinke misstap heeft gemaakt.

Oh gaan we op die tour ?? Die heeft wel mindere platen gemaakt (wie niet?) maar inderdaad geen gedrochtelijke covers van anderen opgenomen. Ga je daar nu ook naar zoeken?

Als je een cover doet van een nummer, dan moet je het wel echt goed doen.

Ik ben sinds 1984 fan van Marillion en talloze concerten (met en zonder Fish) gezien. Beide zangers hebben hun hoogtepunten gekend en beiden hebben miskleunen gefabriceerd.Technisch gezien is Fish veel minder dan Hogarth, maar zijn charisma en persoonlijkheid redden hem. Muzikaal zijn zij moeilijk met elkaar te vergelijken, maar beiden zijn zeer de moeite van het luisteren waard.Brave vind ik beter dan Misplaced Childhood, maar Marbles en Clutching at straws zijn min favorieten. The plague of ghosts is mijn all time favoriet van Fish en zijn beste album vind ik Vigil.Sympathy was een slechte cover, maar Something in the air van Fish (van Internal exile) vind ik nog stuitender!