Soms vind ik mijzelf een ongelofelijke eikel. Ik heb vaak geroepen dat Marillion na het vertrek van zanger Fish voor mij heeft afgedaan. Toch heeft Marillion mij nooit los gelaten. Daarom een week of twee geleden toch de albums "Affraid of Sunlight", "Brave" en "Marbles" (weer) geleend uit de bibliotheek. Een aantal jaren geleden is de schoonheid van deze drie albums totaal langs mij heen gegaan, nu wordt ik er toch door geraakt. Ik blijf Fish absoluut een betere zanger vinden dan Hogarth. Maar om Marillion met Hogarth een eerlijke kans te geven moet je, denk ik, het werk van Marillion met Fish tijdelijk uit je hoofd trachten te verbannen. Vooral muzikaal, qua symfonie, ben ik zwaar onder de indruk geraakt van de eerder genoemde albums van Marillion. Van mijn kant dus geen kwaad meer over Marillion met Steve Hogarth. Aanvaard a.u.b. mijn oprechte excuses voor de lelijke dingen die ik over Marillion met zanger Steve Hogarth heb geschreven. Sorry, sorry, sorry!!

De bekering is begonnen.

Excuses aanvaard
Nu Running On Empty nog bekeren

Bij Marillion - Misplaced Childhood (1985):

Overigens zag ik bij jou nog geen stemmen bij de navolgende Marillion-albums. Recenseer- of verkenningswerk aan de winkel!

Excuus! Maar ik meen toch aan mijn plichten te hebben voldaan. Na het vertrek van Fish ben ik namelijk afgehaakt, dus dan valt het aantal albums van Marillion dat moet worden becijferd erg mee....

Dan blijf ik bij mijn tweede statement.
Na het vertrek van Fish heeft Marillion mijns inziens toch een aantal platen gemaakt die deze Misplaced Childhood met gemak achter zich laten (ook een aantal die dat niet doen, maar dat is weer een ander verhaal).

Is de rest eigenlijk dezelfde muziek maar dan met een andere zanger?

Seasons End ligt aardig in het verlengde van Misplaced Childhood en (vooral) Clutching at Straws, daarna heeft de band zich een andere, modernere kant op ontwikkeld. Probeer het gewoon eens uit, zou ik zeggen.

Het is niet makkelijk om als je de zang van Fish gewend bent te luisteren naar de nieuwe zanger .
Ik bezit al de Marillion albums met Fish erbij en twee met de nieuwe zanger nl. Marbles en Brave .
Ik heb twee pogingen gedaan om de laatste 2 te ontdekken maar ik kom er niet doorheen .
Het is wennen als je Fish gewend bent .En ja ik vind Fish nog steeds de betere zanger van de twee .

Seasons End is een duidelijke overgangsplaat omdat veel van de muziek al was geschreven voordat Hogarth bij de band kwam. Vanaf de plaat erna zie ik het eigenlijk als een nieuwe band met dezelfde naam. Ben het wel eens met de reactie van Casartelli m.b.t. Het verschil in geluid.

Persoonlijk vind ik dat ze met Hogarth een paar aardige albums hebben gemaakt en één geweldige (Seasons end). Ze halen echter nooit het niveau van elk willekeurig album met Fish! Let op; dit is natuurlijk mijn persoonlijke mening!

Vind dat Brave en opvolger Afraid of Sunlight en weer later Marbles moeiteloos kunnen concurreren met de "Fish" albums.
Maar dat is ook persoonlijk.

Ik vind het werk met Hogarth over het algemeen een klasse beter dan dat met Fish.

Zo ver wil ik niet gaan. Ik ben van mening dat er met Hogarth een hele andere band is ontstaan (muv Season's End) die toevallig nog steeds Marillion heet. Net als je zou kunnen stellen dat er (om de vergelijking er maar weer eens bij te halen) met Phil Collins als zanger een heel ander Genesis is ontstaan dan dat was met Peter Gabriel. Als het gaat om Marillion kan ik beide perioden erg waarderen daar waar bij Genesis de voorkeur uitgaat naar de Gabriel-periode.

Kan ik me ook helemaal in vinden. Marillion onder Hogarth maakt nog steeds prog, maar met een iets commerciëlere inslag.
Terwijl bij Genesis onder Collins die balans steeds meer de omgekeerde richting op ging (vanaf Abacab sowieso).

Ik denk dat de mensen die ingestapt zijn met de Marillion met Hogarth erbij de nieuwe Marillion veel beter waarderen dan de Fish periode . En om dan de omschakeling te maken naar hun begin periode is dan wat lastiger . Bij mij is het net andersom en vind ik het latere werk onder Hogarth moeilijk door te komen . Maar ik geef het niet op want ik heb Brave + Marbles niet voor Jan Tokus gekocht .

Ik heb het nooit of te nimmer een probleem gevonden dat Fish niet meer in Marillion zong en Steve Hogarth de nieuwe zanger werd...
Marillion mk 1 en mk 2 zijn beiden in mijn ogen/oren prima bands...

Ik zal bij een nieuwe vriendin ook niet zeuren om de vorige,,,

Wat een gezever ook altijd...

Als dat al de insteek was, is de opzet niet bepaald geslaagd te noemen.

jaja, na Holidays in Eden niks meer van Marillion in uw cd-speler tegengekomen neem ik...

Jawel hoor, ik heb alle albums van Marillion (met én zonder de vis) en Brave staat zelfs in mijn top10 (en als ik niet een '1 album per artiest' policy had, stond Marbles er ook in).
Misschien was mijn reactie iets te kort door de bocht, maar toch denk ik dat het gros van Marillion #2 een commerciëler geluid heeft dan van #1.

Nope... Ik vind dat de band met de productie van Chris Kimsey, een rete-commercieel geluid hebben....

Ik vind Misplaced Childhood het meest poppy progrock album aller tijden.
Met name kant 1 van de elpee. Dichter tegen pop, heb ik nog nooit eerder gehoord... (van wat ik ken, ik ken niks van bijv. ELO of Alan Parsons of Toto)

Eerlijk delen: Misplaced Childhood is de meest poppy van Marillion met Fish en Holidays in Eden is de meest poppy van Marillion met Hogarth. De rest van zowel Marillion met Fish en Hogarth kan ik moeilijk als commercieel typeren.

Ik zie dat ik een discussie op gang heb gebracht. Wat je zegt over deze 2 albums klopt helemaal, maar wat ik wilde zeggen was dat naar mijn mening de Marillion met Hogarth meer radiovriendelijke nummers heeft dan in de eerste tijd. En dat wordt vaak als 'commercieel' bestempeld. Maar dat is natuurlijk ook niet raar met zoveel meer albums. Is dus ook geen eerlijk vergelijk.

Welke nummers vindt jij radio vriendelijk met Hogarth want ik ken er geen 1 .

Deze bijvoorbeeld: Easter, Holloway Girl, Hooks in You, Cover My Eyes, No One Can, This Town, Sympathy, Paper Lies, 80 Days, Estonia, Between You and Me, Don't Hurt Yourself, Thank You Whoever You Are, Faith en Whatever Is Wrong with You.

Maar goed, radiovriendelijk is een relatief begrip denk ik dan maar.

Cover My Eyes, Beautiful, Sympathy (cover), Dry Land, Deserve, You're Gone....

Zo'n beetje alle singles... (en ik vergeet er nog een paar)

Zo dat zijn er nogal wat .
Ik moet je bekennen dat ik er geen 1 van ken .Maar zoals ik al zei , ik heb mij nog niet zo erg verdiept in de Hogarth periode al liggen Brave en Marbles in de aanslag om te ontdekken .
Met welk van de 2 kan ik het beste beginnen volgens jou .

Beide albums zijn mijn favorieten uit de Hogarth tijd, met een minimale voorkeur voor Brave. Maar dit is wel een album dat echt moet 'landen' en in 1x geluisterd moet worden.
Van Marbles raad ik je aan wel de 2CD versie te nemen, anders mis je écht wat !

Van Marbles bezit ik de enkele cd .
Ik zal morgen eens beginnen met Brave .

Dan mis je het geweldige Ocean Cloud.
Marbles is echt niet compleet als je de enkele neemt.