[/quote]
Neil heeft in interviews ook toegegeven dat hij steeds huiveriger wordt om met nieuw materiaal op de proppen te komen tijdens live concerten. Daarom bleef het ook maar bij 1 schamel nummertje van Fork in the Road in Ahoy, want ondanks de vele hits een minder concert was dan dat in de RAI, waar de intieme setting zich leende voor obscure nummers als Kansas en Try. Lost in Space was voor mij dan ook de uitblinker in de Ahoy. [/quote]

Als Neil Young dat gezegd heeft zal ik zeggen dat de oude knakker niet zo moet zeuren. Neil Young is een oude artiest die al terug gaat naar de tijd dat er in Nederland alleen maar spruitje bij de groenteboer lagen. Dat zijn vaak oudere publiek liever Heart of gold, After the goldrush of Comes a time hoort als Let's impeach the president of iets van het zwakke Fork in the road lijkt me vanuit mensenkennis gezien logisch. Muziek is meer als hetgeen je hoort. Het roept ook herinneringen en gevoelens op van vroeger, de muziek van oudere artiesten als Neil Young vormt voor massa's mensen een soort van soundtrack van hun leven. Het publiek van Neil Young komt niet om lastig gevallen te worden met nieuw werk, ze willen Sugar Mountain en geen onzin als After the garden.

Ik ben altijd erg blij met een groep fans die zeggen dat zij het wél begrijpen (de échte aanhangers!), waar andere fans er blijkbaar gemakzuchtig niets van (willen) begrijpen.


Neil Young heeft helemaal geen hekel aan zijn publiek, die hem per slot van rekening al die jaren financieel leuk hebben onderhouden. Heart of gold? Misschien als toegift, maar ik zou maar eens goed kijken naar alle setlists van zijn concerten. Eigenlijk wordt er nauwelijks nog iets gespeeld van Harvest.


Je kunt van publiek nauwelijks verwachten dat ze zelf een 'fuck the audience' (dus tegen zichzelf) houding aannemen. Bovendien, hoe lang is dat eigenlijk geweest, waar hij 'gewoon' fuck the audience' concerten heeft gegeven als blijkbaar het publiek in 1973 ook al Harvest wenste? En wanneer was dat dan?


Dat was in 2006 en ik heb er een vrij enthousiaste live cd van. Voor de goede orde, ik omarm wel degelijk LWW en zeker niet Prairie wind. Ik bevecht al jaren windmolens op dat terrein. Maar iedereen mag van mij leuk vinden wat hij wil van Neil Young. Dat houdt musicmeter levendig. Alleen als je gaat stellen dat je alleen met jouw smaak de enige echte Neil Young fan kunt zijn, is er iets mis met je.


Laten we eerlijk zijn: Neil Young heeft in het verleden fantastisch werk geschreven en vooral ook zo veel: er blijft nauwelijks ruimte voor nieuw werk maar ook heel veel oud valt af. Maar ik heb niet het idee, dat Young zich niet meer tussen de fans thuis voelt (zie het Glastonbury festval van vorig jaar). Hij heeft ook periodes gekend dat hij concerten bracht a la Welt of, aan de andere kant, complete nieuwe albums live speelde (Greendale). Dat hij zich hier 'geremd' voelde door 'eisen' van het publiek heb ik nog nooit gemerkt.

Uh Hans, kijk eens hier: Sugar Mountain - sugarmtn.org
Laten we zeggen de periode 2008-2010: Old Man, Needle, Heart of Gold zijn ruim vertegenwoordigd.

Wat betreft 'Fuck the Audience', het zit nog wel een beetje in Neil. Harm's voorbeeld van 'Kansas' en 'Try'. Op Bospop in 2008 speelde Neil 27 minuten lang 'No Hidden Path', daar zal ook niet iedereen even blij mee geweest zijn. Hij heeft ook al jaaaaren geen 'Southern Man' of 'Ohio' gespeeld bijvoorbeeld. Of ineens 'The Sultan' spelen van The Squiers, dát kent het Harvest publiek niet eens, wat moeten ze daar mee?

Greendale integraal spelen werd van wat ik gelezen heb ook niet zo gewaardeerd.

In de jaren '90 was men er niet blij mee toen Neil ineens z'n set volgooide met nummers van Harvest Moon (die aanvankelijk toen nog niet uitgebracht was).

Of wat te denken van het spelen van werk van Trans en Everybody's Rockin' in de jaren '80.

Maar dat is toch ook gewoon slecht?

Mensen willen graag goede nummers horen, een mooie (lange) solo, in het geval van Neil.

Er is toch niets op tegen dat er 4, 5 nummers van een nieuw album worden gespeeld en voor de rest een mooie selectie van zijn beste werk? Dan krijg je ook de minste ruzie.

Maar ik zou mij zéér bekocht hebben gevoeld, als hij voor de pauze Trans zou hebben gespeeld en daarna Everybody's rockin'.

Zo vlak na het magistrale Rust never sleeps. Neil zal het toch met ons eens zijn, dat dat een betere plaat was?

Deze discussie gaat geen einde krijgen. Iedereen wil zijn gelijk hebben. Mijn insteek is; Vind je zijn concerten te duur, gewoon niet gaan. Wil je zelf een set list maken voor Neil. Forget it! Neil is geen levende jukebox waar je een muntje instopt en hij speelt je nummer. Neil heeft nooit een hekel aan zijn publiek gehad. Het jongere publiek wel aan het repertoire dat Neil speelt en natuurlijk bepaalt Neil dat zelf. Zijn grootste (en meeste) fans door de jaren heen zijn immers simpelweg alweer wat ouder. En Ome Neil ook. Maar dat besef wil bij velen maar niet doordringen. Hij kan nou éénmaal niet iedereen pleasen.
Tenslotte, diegenen , die de docu Deja Vu Live hebben gezien, floten CSN&Y niet uit vanwege de muziek maar om hun politieke statement. De groep (en Neil, zelf) veklaren zelf dat ze het publiek telkens wilden provoceren met teksten tegen die onzinnige oorlog in Irak. Tuurlijk krijg je dan kritiek. Zelfs ouwe hippies worden soms rechtse ballen.

Nou, de kranten stonden er toen bol van dat mensen zich bekocht voelden dat ze 85 Euro moesten betalen en louter nummers van Greendale te horen kregen en pas in de toegift crowdpleasers.

In 1992 vonden de mensen de nieuwe nummers live ook niks, maar Harvest Moon werd wel zijn grootste succes na Harvest. In 2003 waren mensen boos omdat ze alleen Greendale nummers te horen kregen. In 2006 werd vrijwel continu boe geroepen bij LWW nummers, op de film Deja Vu zeggen mensen gewoon letterlijk dat ze vinden dat CSNY maar moet spelen wat zij willen horen. Eind 2008 vonden mensen de Fork in the Road nummers niks. En ga zo maar door.

Er zijn gewoon twee soorten fans, mensen die crowdpleasers willen horen, en mensen die een unieke belevenis willen bij een live concert. Als ik Heart of Gold wil horen, zet ik Harvest wel op, maar nummers als Try hoor je niet zo vaak. Of je moet de beschikking hebben over bootlegs. Het lijkt mij als artiest verschrikkelijk om veroordeeld te zijn tot het spelen van Crowdpleasers, zoals CSN. Ik zag trouwens dat de Moody Blues ook weer op tournee gingen met hun ene hit.

Google de term Rustie maar eens. Die zijn net zo fanatiek, zo niet nog fanatieker dan Deadheads. Ik beschouw mezelf als een Rustie, niet als Neil Young fan. Ik heb niks tegen normale Neil Young fans, maar ik stel wel andere eisen aan een concert bijvoorbeeld. Mij kan het niks schelen of Neil de hele avond met de rug naar me toe staat of geen goedenavond zegt. Als ie in dik 20 minuten in opperste trance No Hidden Path staat te spelen doet mij dat meer dan Rockin in the Freeworld.

Al is Words wel een keer een nummer dat ik live zou willen horen. Maar ja, dat speelt ie ook niet zo vaak.

Dan zou je voor de grap eens achter de DVD van Solo Trans (of eventueel In Berlin) moeten heengaan. De Shocking Pinks live waren echt ontzettend gaaf, zoals ook te horen is op Lucky 13. Trans leent zich gewoon niet voor Live uitvoeringen, daar werden soms hele nummers 'geplaybackt', in de zin van dat een voorbewerkte opname getriggerd werd door live zang.

Het lijkt mij ook verschrikkelijk de hele avond crowdpleasers te moeten zingen (alhoewel P. McCartney daar misschien anders over denkt). Maar als ouder wordend artiest heb je toch rekening te houden met je ouder wordend publiek. Op grote festivals vind ik Neil eigenlijk al helemaal niet meer thuishoren. Dan doe je het bij voorbaat al fout qua setlist.

En dat mensen, lees ouwe fans, afhaken, soit! So be it!!! Als je naar een Freedom Of Speech Concert gaat, weet je wat je kan gaan verwachten (al is dat al door vooraankondigingen op internet enz.) Als je dan boe gaat lopen roepen ben je gewoon een simpele ziel. En als je over te hoge prijzen klaagt, ga dan lekker gewoon niet.
Zoals ik als zei Neil "hoeft" voor het geld niet meer te touren en zeker niet voor het geld.

De vergelijking tussen "live"concerten van nu vergelijken met de "live"Rust Never Sleeps-concerten is pure onzin die warenvan 1976 tm 1978. Hele andere tijden, hele andere (jongere) Neil, veel jonger publiek en toen was er ook nog geen internet waar ze over muziek door bleven emmeren..

Alsof elke 'oude' fan elk concert zit te wachten op Heart of Gold en Cinnamon Girl. Ik heb veel fans gesproken na Ahoy en een hoop waren teleurgesteld over de setlist, met name de oudere fans. Voor mij was het mijn tweede concert en ik vond het leuk sommige nummers een live te horen, zoals Like a Hurricane, dat heeft live vaak iets extra's. Het was een soort greatest Hits Live en dat stond ze tegen.

Ik kan me niet voorstellen dat wanneer je al een reeks concerten van Neil Young hebt bezocht, laten we zeggen in 1989, 93, 96, 2001 en 2008 je er in 2009 weer op zit te wachten op Heart of Gold weer eens live te horen... het zijn de unieke uitvoeringen van Stringman, Lost in Space, Try en Kansas die een concert de moeite waard maken. Een concert moet zich toch op EEN manier onderscheiden. En het is eigenlijk allemaal begonnen met dit album Harvest.

Neil Young is weer de studio ingedoken, dit keer met Producer Daniel Lanois, die ook 2 recente Bob Dylan Albums heeft geproduceerd, naar verluid wordt het een solo akoestisch album.

Neil Young News: Neil Young in Studio With Producer Daniel Lanois - neilyoungnews.thrasherswheat.org

Leuk nieuws, harm1985, echt iets om naar uit te kijken!

Als het maar niet zo'n gelikte productie als bij Oh Mercy wordt, dat past écht niet bij Neil. Ik houd m'n hart vast.

Tja, smaken verschillen... ik vond Oh Mercy absoluut niet gelikt, maar heel stijlvol...

Lanois heeft vooral veel U2 gedaan, van goede albums als The Joshua Tree en Achtung Baby tot Draken als No Line on the Horizon, All That You Can't Leave Behind en How to Dismantle an Atomic Bomb.

Het andere Bob Dylan album dat ie deed was Time Out of Mind, een van de beste Dylan Albums sinds Desire en waar hij een Grammy voor gehad heeft, evenals Wreckingball van Emmylou Harris.

Ben wel benieuwd eigenlijk! The productie van the Volume Dealers is ook niet altijd je dat. Freedom en Chrome Dreams II waren goed, maar This Note's for You en Fork in the Road had meer ingezeten. Het wordt sowieso een solo-akoestisch album, voor zover ik weet de eerste; Neil Young heeft altijd of een band of sessie muzikanten erbij gehad, zelfs op albums als Silver & Gold.

Ik denk dat we allemaal wel benieuwd zijn. Neil Young is voor veel hier een van de favoriet .
Ik ben sowieso wel blij dat ie met een nieuwe komt, omdat ie dan waarschijnlijk weer op tournee gaat..... of niet?

Hij gaat ook op tour, over een paar dagen is het eerste concert van de tour al, de 18de in het Palace Theatre in Albany NY. Tot nu toe zijn er alleen een paar Amerikaanse data bekend.

24/6/10 komt Trunk Show uit op Blu-Ray en DVD. Ik ga voor de eerste... ben nu wel erg benieuwd, het concert in de RAI, van dezelfde tour, was erg indrukwekkend.

Kun je een Blue-Ray afspelen op een dvd-speler? 't Zal wel de domste vraag ooit zijn, maar ik ben geen techneut, vandaar..
Ik ga de gewone dvd maar halen, dan.
In Revolver van deze maand, met op de cover Johnny Cash, staat een bespreking van Trunk Show, hij krijgt daar **** mee.

Ik kijk erg uit naar deze dvd!

Blu-ray kan niet afgespeeld worden op een dvd speler, vandaar dat ik ook voor de dvd ga.

Vanavond ff in pre-order zetten bij FRS, daar is de Blu-Ray maar 23 euro. De DVD maar 18, en als je em zelf afhaalt scheelt dat verzendkosten.

Setlist van 18 mei:
1. My My, Hey Hey (Out Of The Blue)
2. Tell Me Why
3. Helpless
4. You Never Call
5. Peaceful Valley
6. Love And War
7. Down By The River
8. Hitchhiker
9. Ohio
10. Sign Of Love
11. Leia
12. After The Gold Rush
13. I Believe In You
14. Rumblin'
15. Cortez The Killer
16. Cinnamon Girl
---
17. Walk With Me
18. Hey Hey, My My (Into The Black)
De setlist van gister! Of Neil Young heeft een hoop nieuwe nummers, of Bert Jansch heeft een duit in het zakje gedaan!

Oh ja: de meeste nummers zijn elektrisch gespeeld. Solo met OLD Black waarschijnlijk... WTF?

Old Black en de witte Falcon Gretsch EN zelfs een stratocaster! Wow dit had ik nooit verwacht maar wel speciaal. Op Trashers Wheat staan al wat reviews in de comments.

Nieuwe Song

Tell Me Why en Ohio

Dat was lang geleden!

Vanavond even downloaden en op cd zetten voor morgen, heb ik wat om naar te luisteren bij het afstuderen

Is er al een bootleg van dan?

Ja, voor de geinteresseerden: 2shared - download ny2010-05-18flac16.zip

Onderaan staat ergens (klein): Save file to your PC: click here, daar moet je op drukken, niet op de knop met 'downloaden'.

Ohio is een nogal slappe versie...

Wel leuk dat Neil weer wat klassiekers onder het stof vandaan haalt, maar ondanks dat ik nog niet alles heb geluisterd is 'ie toch minder goed bij stem dan vorig jaar. Hij moet echt even op gang komen voor die beter begint te zingen.

Nieuwe nummers vanmiddag maar even draaien.

Solo akoestisch komt Ohio inderdaad beter uit de verf met dit arrangement, elektrisch mist het de gitaar van Stills.

Wat de nieuwe nummers betreft:
You Never Call is een eerbetoon aan LA Johnson, die onlangs overleed, er zitten mooie gevoelige zinsnedes bij, maar ook net zoveel grappige, waardoor het moeilijk is in te schatten wat ie nu eigenlijk met het nummer wil. Er wordt continue de vergelijking gemaakt tussen hemel (eeuwige rust) en aarde (werken, werken, werken), wat an sich wel klopt, maar wel raar wordt verwoordt.

Peaceful Valley heeft een erg gaaf gitaarloopje dat nu al tot de beste van zijn repertoire behoort, als je het mij vraagt. Het zet gelijk een duistere sfeer neer, de tekst heb ik niet helemaal kunnen analyseren, maar het lijkt me een soort murder-balled en heeft qua sfeer wat weg van Ambulance Blues. Lang nummer ook, zo'n 7 minuten.

Love And War is semi-protest nummer, soort living with war, maar dan akoestisch.

Sign Of Love, de opening doet denken aan the Loner, de tekst aanvankelijk wat aan No Hidden Path, een van de betere nieuwe nummers dat solo elektrisch goed uit de verf komt, maar ook met band leuk kan klinken.

Leia: een nummer op de piano, klein, gevoelig, niet te gecompliceerd en oprecht. Een eerbetoon aan een 'nieuwe vriend' van Neil Young, een meisje van 1,5. Ik weet echter niet of Leia zijn kleindochter is (dan zou Zeke of Amber een dochter moeten hebben gekregen) of van iemand anders, er wordt namelijk in het nummer meerdere malen gerept over een opa. Het piano-loopje lijkt een beetje op dat van Try, maar net als het te eentonig wordt, wordt het onderbroken.

Rumblin' is wederom een rocker op de elektrische gitaar, met een hoop typische feedback. Het doet me aan Gateway of Love (of Standing in the Light of Love) denken, voor wie dat wat zegt. Het einde lijkt wat op het begin van Dangerbird.

Walk with me is het laatste nieuwe nummer. Na wat opstartproblemen en wat typische ragged glory feedback komt een aanstekelijk loopje uit de speakers, de rest doet een beetje denken aan Heavy Love of Cocaine Eyes van de El Dorado EP.

Een ander opvallende nummer zijn Hitchhiker, dat stamt uit de Homegrown periode (1974) en gaat over zijn drugsgebruik en het op de klippen lopen van zijn relatie met Carrie. Er wordt ook een vers gebruikt uit Like an Inca, maar in een heel andere context, iets wat ie ziet terwijl hij aan het trippen is. De elektrisch gitaar geeft het net dat energie mee dat het nodig heeft.

Over het algemeen is Neil goed in vorm, al moet ie even op stoom komen, door het kale arrangement kan ie zich nergens achter verbergen, en hoor je goed dat zijn stem wat verweerd is geraakt over de jaren. Ik hou echter wel van die eerlijkheid.

Zo na een eerste voorzichtige luisterbeurt ben ik vrij positief over de nieuwe nummers (waar ik eigenlijk helemaal niet het gevoel had dat z'n stem minder klonk). Alvast een hele verademing na Fork in the Road. Hij zou alleen ook wat snellere tempo's kunnen toepassen denk ik. In de studio misschien een pedal steel hier en daar etc.

Ik sluit me wel aan bij Harm en Stijn. De nieuwe nummers lijken me na een eerste luisterbeurt best sterk en Neil moet zich nog een beetje vinden in de oude nummers op deze nieuwe manier, hoewel ik de versie van Cortez wel ijzersterk vind. De uitvoering van Helpless vind ik één van de mooiste die ik heb gehoord, nu zegt dat ook niet weer heel veel want zoveel losse bootlegs heb ik niet van 'm(vooral compilaties)

Wel vind ik de setlist wat aan de korte kant, zeker voor de prijs waar de kaarten de deur voor uit gingen.