Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat Cobain's suicide de band 'groter' heeft gemaakt. De hype was er al vóór z'n overlijden. Zijn zelfmoord heeft 'm op het acht uur journaal doen belanden, maar er is daarna niet direct een cultus rond z'n persoon ontstaan. Ook geen tributes of memorial singles of weet ik wat. Volgens mij was ie goed een jaar later juist redelijk vergeten, net als de rest van de grunge.

Hoe kan een anekdote van Lanegan ineens een statement van Cobain worden? Als je de rest van het interview er bij pakt, althans het deel dat gaat over de roem, is het ook geen statement van Lanegan.

Dat je kritiek hebt op de drang om elk incidentje rondom Nirvana in een groter geheel te willen plaatsen, prima, was immers ook niet mijn intentie, maar op deze manier lijk je hetzelfde te doen, zij het met een andere insteek. Ik zie de noodzaak van beide eerlijk gezegd niet.

Zo'n opmerking kan elke artiest wel eens maken over zijn meest bekende nummer. Lanegan luidt hem zo in: I don’t know if I’ve ever shared this story before Als het zomaar een anekdote is, waarom moet er dan net gedaan worden alsof de vindplaats van de ark des verbonds onthuld wordt.
Daarom vatte ik het zo op zoals ik uiteenzette. Maar uiteraard kan ik er helemaal naast zitten.

Tja, ik snap wel wat je bedoelt maar voel er vooral jou emotionele invulling bij. Het is toch ook maar normaal dat mensen achteraf naar oorzaken en tekenen zoeken als ze die persoon gekend hebben. En daar waar voor andere artiesten zo'n reactie weinig betekent kan het in het geval van Cobain ook echt wel tekenend zijn.

Daarnaast wilde Cobain de ultieme popsong maken met Smells Like Teen Spirit. We moeten niet vergeten dat Cobain anders in mekaar zat, zijn logica was waarschijnlijk anders. Dat hij beroemde wilde worden is duidelijk.

Vergeet niet dat Pearl Jam een hele voorgeschiedenis heeft gehad met Green River, Mother Love Bone en tot slot Temple of the Dog. Zonder Nevermind was Ten wellicht niet zo'n wereldsucces geworden. (Just sayin')

Met je laatste zin ben ik het zeker eens. Ik vind Ten veel beter dan Nevermind, maar ik denk ook dat Pearl Jam in die zin wat heeft meegelift met de Seatlle hype. Het album Ten was en is natuurlijk sterk genoeg om op eigen benen te staan.

Even zonder gekheid. Ik heb totaal niets met Smells Like Teen Spirit, nooit gehad en zal het ook nooit een goed nummer vinden. Dit nummer heeft wel mijn mening bepaald over Nirvana en over iedereen die dit wel goed vond, inclusief MTV en TMF die dit nummer geplugd en gehyped hebben. Ondanks dat vind ik About a Girl en Come as You are wel goede nummers. Dat Kurt Cobain zichzelf doodschoot was een zwaktebod van hemzelf. Dat hij daarna als een heilige en superster werd afgeschilderd en geadoreerd door allerlei types heb nooit begrepen.

Ik heb hetzelfde met Michael Jackson en met Radiohead.

Iemand met zware depressies die geen enkel andere uitweg ziet dan uit het leven te stappen, noem jij een zwaktebod. Je weet niet wat er in zijn hoofd omgaat en je proberen in te leven doe je denk ik ook niet echt.
Ik denk dat als jij in jouw eigen directe omgeving iemand ziet worstelen met depressies en suïcidegevoelens, dat je dan wel anders praat.

Zo kortzichtig.

Ah, een rasechte kathedraalzeiker dus.

Bij Nirvana - Nevermind (1991):

Bedankt voor jouw reactie Rogyros, hoef ik 'm niet te plaatsen: je hebt volkomen gelijk.

Hij zal wel gelijk hebben, maar ik heb Cobain vervloekt toen ik niet meer naar het concert kon.
Eindelijk een kaartje bemachtigd, doet ie dit......

Zo, dan baal je!

Tuurlijk is dat frustrerend. Dat mag natuurlijk ook. Ik zou dan ook balen. Maar dat is wel wat anders dan deze uitvlucht als een zwaktebod bestempelen. Maar gelukkig doe jij dat niet, Doc!

Natuurlijk nam Kurt geen juiste beslissing, maar misschien kon hij in zijn optiek wel niet anders.
Emoties doen een hoop met een mens.
Ondanks zijn bekendheid was Kurt ook een mens, vergeet dat niet.

Hij is ook altijd zo lekker gewoon gebleven.
"Gewoon Kurt" had de eerstvolgende plaat geheten.

Kurt bij kaarslicht zijn daarop volgende.

Volledig eens, kastor!

Kurt's Christmas kwam daarna uit.

Ok, iets met Last Christmas? Wie kopt hem in?

Je kan daar geen 'juist' of 'fout' op plakken, imo. Het was voor hem (en zijn directe omgeving - het was niet allemaal rozegeur en maneschijn tijdens en na In Utero) misschien de enige draaglijke keuze.

Op dat moment wel. Als hij nog geleefd had, dan had hij er een tijdje later en ook nu anders tegenaan gekeken.

Je vergeet het woord "mogelijk", West.

Aaah Nirvana - MTV Unplugged in New York, dat is een erg goede plaat.

Nee, dat schijnt altijd zo te zijn.

Aangezien mensen die zelfmoord plegen niet meer leven kunnen we volgens mij niet weten of ze er nu anders tegenaan zouden gekeken hebben.

En de mensen die op het punt stonden van, waren sowieso al teruggekomen op de beslissing.

Jullie vergeten diegenen die wel een serieuze zelfmoordpoging doen, maar het overleven. Vrijwel al die mensen zijn later blij dat ze nog leven. Je zit op dat moment in een compleet negatieve 'flow' die niet omkeerbaar lijkt. Maar dat is 'ie wel, alleen weet je dat op dat moment niet (meer).

Bij Kurt Cobain was het ook nog eens zo, dat hij zich niet verder wilde laten behandelen. Hij was ontsnapt uit de kliniek. Als je je laat behandelen, ipv de boel te 'verdoven' met steeds meer drugs en drank, komt je leven er heel anders uit te zien als dat van Kurt op het moment dat hij zichzelf van het leven beroofde.

Ik vraag mij sowieso af wat er uit een psychologisch onderzoek had gekomen. Kurt was namelijk niet de doorsnee jongen.

Ja, dat onderzoek moet er toch geweest zijn: gemaakt toen hij werd opgenomen in die kliniek. Misschien dat Kurt wel geschrokken is van de uitkomsten van het onderzoek en de behandeling die erbij hoorde.