Wat n heerlijk geneuzel over wat wel of niet post rock is. Ik neem er nog een cola bij en denk liever in de termen goede en slechte muziek. En zelfs daarin zal ik t nooit helemaal eens worden met anderen...

Muziek=emotie en dan maakt t mij niet uit welk labeltje er door wie aan gehangen wordt...

Leeds, het punt wat de The Scientist hier volgens mij simpelweg wil maken is dat post-rock van oorsprong een 'genre-label' is dat geplakt is op bands die rockmuziek op een andere wijze wilden vormgeven. Het wijze waarop en hoe dat dan zou moeten klinken is nooit in één of andere 'definitie' vastgelegd. Als er een defintie van post-rock zou zijn, zou dit nergens op slaan, omdat het dan niet meer vernieuwend zou zijn en dat wordt toch geimpliceerd met de term "post-".

Zijn punt is dus: je bepaalt zelf wat post-rock is... er is geen vastgelegd post-rock-symptoom waar de muziek aan moet voldoen. Gevoelsmatig valt post-rock voor mij ook in de categorie Mogwai, GYBE, Explosions in the Sky, Red sparowes en derg. omdat dat eenmaal door de jaren heen is ontstaan. Maar in wezen slaat de term post-rock nergens meer op en zou 'instrumentale, ambient-gerichte delay-rock' veel beter geschikt zijn .

Het enige nut van deze term voor mij persoonlijk is dat ik een labeltje heb om mijn favoriete muziek te kunnen herkennen. Want 'instrumentale, ambientgerichte delay-rock' kan ik zeer goed pruimen .

Zoiets probeer ik dus inderdaad ook te zeggen, een genre-term is heel handig om iets globaal in te kunnen delen en een beetje te kunnen weten wat je verwacht, maar er een 'absolute zekerheid' aan toekennen is totaal onzinnig




Tot die conclusie ben ik inmiddels ook gekomen..



Kijk, groot gelijk, alleen hanteer ik dat labeltje dus vaak iets anders, maar dat is de vrijheid die je hebt ..

Plus het is handig omdat dit voorkomt dat je alle muziek op je pc in een grote map moet gooien ... of misschien 2, een voor 'goede' en een voor 'slechte' muziek, dat zou in principe veel handiger zijn, maar die mappen worden dan zo onhandig groot.

post-rock is zeker van oorsprong een 'genre-label' => hokjessyndroom.

maar moet een persoonlijke mening altijd onderdrukt worden? lijkt me niet onzinnig. als het absoluut voor die ene persoon een post-rock plaat is, dan is dat zo, want het besef is er duidelijk dat dit niet overdreven lijkt. elk zijn zin (iedereen doet het hier, so what's the problem?). en het klinkt zeker niet zo lullig.

otnemem zegt zelf dat The Scientist zou zeggen => Zijn punt is dus: je bepaalt zelf wat post-rock is, waarom dan lullig zijn als ik nu zeg dat Eden de eerste Post-Rock plaat in zijn totaliteit is. We beginnen hier meer en meer af te wijken.

omdat je zelf zegt:




a) ...daarmee ben je mijn woorden al aan het verdraaien, want ik heb niet gezegd dat het zo is, ik heb puur gezegd dat ik dat vind.

b) En volgens het punt van mij dat je net aanhaalt moet ik dat dus kunnen vinden, en kun je dus niet zeggen dat het nonsens is, hoogstens dat je het niet met me eens bent.

je hebt groot gelijk wat je zelf vind over een bepaald iets, ik doet dat ook. Je moet natuurlijk niet denken als ik iets vind dat het zo is, je direct de link mag leggen tot het "aja, jij mag dan alles zelf bepalen, en wij moeten er dan ons bij neerleggen". meningen mag je altijd bespreken, niet onderdrukken. Vb van uw argument duimzuigen.

bij mijn weten heb je niet aangehaald of bevonden dat Eden volwaardig Post-Rock is. Als dat zo is, waarom dan die constante gesprekken over al of niet...

Heb je nou nog niet door dat ik juist zeg dat het voor mij onzin is me af te vragen of het een postrockplaat is? Een 'volwaardige' postrock plaat bestaat voor mij gewoon niet. En als ik zelf een ad-hoc benadering van postrock maak valt Spirit of Eren daar niet in nee.. maar accepteer nou alsjeblieft eens dat dat voor mij niet zo is en voor jou wel. En dat er dus in deze kwestie geen 'gelijk hebben' bestaat.

Laat ik het anders formuleren... of Spirit of Eden wel of geen 'volwaardige postrock' is interesseert me geen moer.. en is wmb ook niet het onderwerp van deze 'discussie'ik ben meer benieuwd naar achterliggende gedachten in allerlei gevallen. Hier dus ben ik benieuwd naar:

A. Wat is de basis van een genre-indeling, halen wij deze als luisteraar uit muziek of leggen we hem juist aan muziek op.

B. In hoeverre is een genre indeling persoonlijk en in hoeverre meer universeel?

En deze vragen probeer ik dus aan het 'spirit of eden' vraagstuk op te hangen. Als je een bevestiging zoekt van de bewering dat SoE een postrock plaat is kan ik je geruststellen, er zullen een voel mensen het met je eens zijn. Maar ik denk plusminus net zoveel niet. Dus denk ik dat dat erg weinig betekent. De enige zekerheid die je hebt is dat jij het bij postrock indeelt.. (en ik niet) en eigenlijk is dat toch alle zekerheid die je nodig hebt?

ah ja, laat iedereen een idee hebben van wat postrock is. Voor mij is die term uitgevonden ten tijde van Mogwai. Ik zie mogwai dan ook als blauwdruk van postrock. Ten tijde van talk talk bestond het woord nog niet.

goed goed. wat het woordje duimzuigerij niet allemaal te weeg brachte. No problemo.

hadden ze het woord voor het eerst niet gebruikt bij het album Hex van Bark P. ??? In het jaar 1994 al.

Dat klopt inderdaad, toch associeer ik de term meer met de door fastpulseboy ook al aangehaalde mogwai, maar ook hex zit nog in mijn postrock mapje ja

Mochten er hier nog liefhebbers zijn van A Silver Mt. Zion:

in het gamesforum is er een A Silver Mt. Zion KO gaande! Doe vooral mee, want dat is leuk.

Muziek >> Muziekgames >> Artiesten KO's (A Silver Mt. Zion)

Ik ben een liefhebber, maar ik houd niet van muziekgames, sorry

Postrock, een mooi genre waarin veel bands best wel elkaar na apen, maar er zitten ook paar geweldige bands tussen, zoals GYBE die ook een van de beste albums ooit heeft gemaakt.

In Genres > Rock > Post-Rock aanraders:

Ik ben op zoek naar Post-Rock albums die ik uiteraard nog niet heb. Nou ben ik zelf ook al een tijdje op zoek en meestal gaat dit mij wel goed af, met Post-Rock is echt echter anders, ik vind het moeilijk om van albums te kunnen zeggen of ze bij mij passen na het beluisteren van een nummer. Waar zo'n beetje iedereen hier op musicmeter lyrisch is over GYBE! ben ik dat niet. De (oude) fragmenten uit films/NASA operaties/wat dan ook doen mij vrij weinig. Ik heb liever mooie sfeervolle gitaarpartijen eventueel opgebouwd naar een mooi slot.

Mijn favoriete Post-Rock albums zijn:
Explosions in the Sky - The Earth Is Not a Cold Dead Place (5/5)
Explosions in the Sky - How Strange, Innocence (4.5/5)
This Will Destroy You - This Will Destroy You (4.5/5)
This Will Destroy You - Young Mountain (4/5)
Mogwai - The Hawk is Howling (4/5)
The Evpatoria Report - Golevka (4/5)

Daarnaast heb ik ook deze albums in mijn bezit (op volgorde van goed naar slecht):
Yndi Halda - Enjoy Eternal Bliss (4/5)
Godspeed You Black Emperor! - Slow Riot for New Zerø Kanada (4/5)
Do Make Say Think - Winter Hymn Country Hymn Secret Hymn (3.5/5)
EF - Give Me Beauty... Or Give Me Death! (3.5/5)
Russian Circles - Station (3.5/5)
Explosions in the Sky - All of a Sudden I Miss Everyone (3.5/5)
God Is an Astronaut - God Is an Astronaut (3.5/5)
Do Make Say Think - Other Truths (3/5)
Explosions in the Sky - Those Who Tell the Truth Shall Die.. (3/5)
Red Sparowes - At the Soundless Dawn (3/5)
Caspian - The Four Trees (3/5)

Als ik zelf zou moeten omschrijven waar ik van houd zou dat (Instrumentale) sfeervolle Post-Rock zijn zonder de rare gesprekken/geluidsfragmenten zoals bijvoorbeeld bij GYBE!

Als jullie mij wat goede albums zouden kunnen aanraden zou ik daar heel dankbaar voor zijn en kan ik weer een mooie sfeervolle winter tegemoet gaan!

Ik zie nog geen Mono, dat al geprobeerd? Walking Cloud bijvoorbeeld.

Mono ooit een keer het nieuwste album van geprobeerd maar dat deed me niet heel veel ga deze wel proberen Lost Snow klinkt in elk geval alvast veelbelovend. Bedankt!

volgens mij bestaat er al ergens een dergelijke thread, maar dat maak niet uit, ik knal er wel een paar tips in:

grote misser in je lijstje:
slint - spiderland

rodan - rusty
june of 44 - tropics & meridians (maar eigenlijk alle albums)
the shipping news - save everything
Directions in Music
Isotope 217 (jazzy kant op)
Rex - 3 (wat landelijker)
to rococo rot - the amateur view (electronischer)
the mercury program - data learn the language (sfeervol met hoofdrol voor vibrafoon)
Don Caballero - American Don (hoekig en druk)

en zo kan ik nog wel even doorgaan...

topics samengevoegd

Je moet ook zeker niet het nieuwste album nemen; hun eerdere werk is vele malen beter. Ik ben twee albums geleden in ieder geval afgehaakt bij Mono. Probeer One Step More and You Die of Under The Pipal Tree eens!

Als ik post-rock een beetje ruim neem, zijn deze albums misschien ook nog wel wat:

World's End Girlfriend - The Lie Lay Land (mengelmoes van van alles en nog wat, erg stevig)
Kashiwa Daisuke - Program Music I (rustige broer van WEG)
Bark Psychosis - Hex (lijkt op Spirit of Eden van Talk Talk)
Dirty Three - Ocean Songs (met Warren Ellis, partner in crime van Nick Cave, en dus veel viool)
Low - I Could Live in Hope (meer slowcore, wel erg goed)

Slowdive - Pgymalion draai ik graag. Prachtplaat.

Geen ander Genre weet me zo te raken. Alles wat ik mooi vind aan muziek komt samen in postrock.

Behalve bij de meeste nieuwe post-rock bands ben ik het met je eens

Ik doelde ook op de oudere bands, de nieuwe zijn vooral klonen.

Ik mag zelf graag het Album "Widows" van de Engelse band "Sennen" draaien.
Niet te verwarren met de gelijknamige Nederlandse band.
Shoegaze, post rock en dreampop zijn typeringen die op deze band van toepassing zijn.

Sennen - Widows luister hier

De Belgische postrockband 'Motek' vind ik echt top en kan wedijveren met de beste, zeker live een ongelooflijke ervaring

Voor iedereen die graag Sigur Ros hoort zou ik dit hier aanraden:




en als je dit goed vindt moet je het album maar eens beluisteren.

Lis er Stille - The Constru...

vanaf het punt waar de bassist probeert als prog-rocker te klinken gaat het echt helemaal mis...(das ongeveer minuut 4) alles daarvoor klinkt best aardig, alleen wat rommelig (lees: niet zo straks als je zou hopen bij dit soort muziek).
De vergelijking met Sigur Ros vind ik trouwens heel erg ver gezocht...waar het bij die band om verstilde momenten, emotie en spanningsopbouw gaat mis ik dat hier vrijwel allemaal.

kan ik het enkel mee eens zijn, wat een verschrikkelijk keyboard zit er ook in dat stuk wat daarop volgt... Eerste stuk is wat cliche, maar best aardig ja.. de enige link die ik met Sigur Ros zie is de stem van de zanger in het eerste stuk... die ik wel enigszins als geforceerde imitatie vind overkomen... maar die gelukkig redelijk op de achtergrond staan.

Ik vind het juist magnifiek vanaf dat moment. (al had ik dat na 1 luisterbeurt ook niet echt)