De fans van de Stones die ik ken vinden allemaal dat het eind jaren '70/begin jaren '80 mis is gegaan met ze. Niet dat ze vinden dat de Stones tegenwoordig slecht zijn, maar wel minder dan vroeger. Vandaar mijn verbazing, Kabukiman.

Dan ken jij de verkeerde Stonesfans, Titan
Ik ken inderdaad ook wel mensen die die mening zijn toegedaan - maar gelukkig ook een heleboel (zowel fans als niet-per-se-fans) die dezelfde mening als ik zijn toegedaan.


Maar hier hebben we net het probleem: zouden ze nu nog een "rommelig setje" maken, dan zou iedereen weer zeggen dat dat na zoveel jaar wel erg slecht zou zijn enzo en dat ze er wel iets hadden kunnen bijleren.
Op de een of andere manier bestaat ergens de mening dat er een leeftijd is dat je moet ophouden met het maken van "rock" muziek. Komt volgens mij gewoon omdat deze generatie musici de eerste is die dat in "dit genre" volhouden. In de blues, jazz of wat voor stromingen dan ook kijkt niemand er vn op dat oude knakkers als Muddy Waters en Chuck Berry ermee doorgaan tot ze erbij neer vielen/vallen.

En natuurlijkis het nu zakelijk en organisatorisch aanzienlijk beter geregeld dan destijds. Maar dat heeft op de muzikale kwaliteit geen invloed. De heren mogen direkteuren van een geweldig bedrijf zijn - op het podium (en in de studio for that matter) wordt er gewoon uitstekende muziek gemaakt.
In de oude jaren die iedereen zoveel beter vindt (met name 1972/1973 en 1982) werd aanzienlijk meer op de automatische piloot gespeeld dan tegenwoordig het geval is.

Crosby, Still, Nash... ja, maar dat is toch een ander verhaal. Die zijn (zoals heel veel ooit gestopte bands van weleer) weer een beetje bij elkaar gekomen om op oude successen te teren, en het klinkt gewoon niet meer, ze kunnen het niet meer. De stones zijn nooit opgehouden als band te bestaan en door te gaan.

(Overigens zijn er ook voorbeelden van bands die weer even bij elkaar komen om nog even in te teren op de lude roem (en daar dan zelfs nog eerlijk voor uitkomen ook), maar die dan beter spelen dan ooit tevoren - The Sex Pistols in 1996 bijvoorbeeld vond ik aanzienlijk sterker dan ze ooit waren. De power en het cynisme van Lydon waren veel mokerslag-achtiger.)


Helemaal mee eens.
Hoewel "slecht" wel een betrekkelijk begrip blijft. Een album als Dirty Work (wat ik echt het slechtste vind dat ze gemaakt hebben) zou als debuutalbum van een nieuw bandje een topstuk zijn. Voor de Stones hebben we wat hogere eisen. Maar DI-RECT (en wat voor innoverends brengt zo een bandje nou eigenlijk??) mag dromen ooit het nivo van dat Slechte Stonesalbum ooit te halen.

(Dit geldt overigens niet voor Mick Jaggers eerste twee solo-produkten. Die zijn gewoon waar-de-loos, Vooral die tweede.)


(Ik moet DiRect zowiezo over 40 jaar nog een noot zien spelen. Of Tiesto over 40 jaar nog beats bij elkaar sprokkelen en plaatjes zien draaien waar iemand nog naar wil luisteren.)



Keith IS muziek, en ik zie geen enkele reden waarom hij niet, zoals zoveel andere groooooten zoals eerder genoemd, op zijn 75e nog prachtige solo's kan spelen.

Ik bedoelde dan ook 'slecht' naar Stones-maatstaven he?

Ken jij trouwens de biografie over Keith Richards die geschreven is door Victor Bockris? Zo niet, dan raad ik je die van harte aan. Echt een genot om te lezen

mmm.... gisteren een Stones Top-10 ingevuld, hierboven de referaten van Kabukiman, ik heb The Stones de afgelopen dagen voor het eerst in jaren weer eens op de draaitafel. Lekkerrr! Het is inderdaad te makkelijk je te laten (af)leiden door randzaken (zoals die irritante linksdraaiende Jagger) en om schamper te doen over een club die al bijna een halve eeuw aan de top staat.

Maarre Kabukiman, troep en rotzooi waren in de zestiger jaren ook schering en inslag hoor

aERodynamIC schreef:

Was het ooit verboden dan? In mijn 'kringen' mag dit al sinds jaar en dag

Nou... ik weet niet in welk jaar jij gemaakt bent, maar ik herinner me heel goed dat je eind jaren '80 Abba alleen heel stiekem leuk kon vinden, maar dat het te ouwbollig was om dat hardop te zeggen.

mmm... daar zeg je wat Dustyfan, in de jaren '80 lag het een paar jaar ingewikkeld, nu je het zegt. Maar dat gold in mijn geval voor begin jaren tachtig, toen wij blowend en no future roepend de nieuwste lp's van Cure, New Order and so on beoordeelden. Ik had het blijkbaar verdrongen, maar toen moest je inderdaad niet over ABBA beginnen, tenzij je een sociaal isolement ambieerde

Klinkt heel herkenbaar

LOL
Dat bedoel ik...

Oja, maar dat weet ik. Allemachtig, wat een ellende als ik alleen maar DENK aan "ferry crossed the mercy", om maar eens een trauma te noemen.
Maar dat heeft de tand des tijds allemaal ook niet doorstaan. En ik zie en hoor momenteel errug weinig dat die tand wel aan zal kunnen.


De biografie ken ik, ja, DustyFan. Leest inderdaad geweldig weg (al had ik aanvankelijk wat twijfels over de juistheid van alle feiten, toen ik zag dat in een van de eerste edities voorin een foto van de Jonge Keith staat, die Keith helemaal niet is, maar Bill Wyman!!).
Een van de betere boeken (tussen heel veel rommel)!!
Het allerbeste boek over de Stones (dat eigenlijk 90% van alle anderen overbodig maakt) is toch wel ROLLING WITH THE STONES van Bill Wyman - subliem lezen, geweldige wetenswaardigheden - en unputdownable. Zijn STONE ALONE mocht er ook al wezen, al gaat dat meer over Hemzelf, wat trouwens ook een interessant onderwerp is.

Ik mis Bill well.



Maar soms, zo af en toe, voelt zo een isolement ook wel weer lekker aan, als het alternatief sociale acceptatie door bepaalde lieden die je overal weer tegenkomt is

9 kansen op 10 heeft jouw opa net hetzelfde gezegd. Er is genoeg 90s materiaal dat ook nu nog steeds hard aanslaat, en al lang cultstatus verworven heeft, dus wanneer deze generatie groot geworden is zullen dat soort albums nog steeds gekoesterd worden. Waarna ze waarschijnlijk zeggen dat de muziek in de toekomst geen fuck waard is en dat het vroeger allemaal beter was.

Volgens mij is ABBA trouwens even sociaal geaccepteerd dan K3. Je mag er wel voor uitkomen, maar je loopt nog steeds met een stigma rond

Dat is 6 tot 15 jaar oud. Laten we het daar over pakweg 15 jaar nog eens over hebben. Ik ben benieuwd wat er dan van de waardering en de herinnering over is.

Graag. Kan me niet inbeelden dat al die Radiohead of Nirvana freaks dan iets hebben van "ow, zo goed was het nu ook weer niet, maar The Beatles, die zijn nog steeds super!".

Het succes van een groep als The Beatles nu is niet veel meer dan een verlengde van het feit dat de jonge generatie van toen niet zo snel van plan is te sterven, en veel angst toont voor vernieuwing. Uitzonderingen daargelaten.

Ik vrees dat het enige dat ik kan toevoegen aan deze hele discussie is dat beide bands in mijn inziens zwaar zijn overgewardeerd. Al vanaf het begin. Er zijn zoveel betere bands, misschien niet zo bekend, maar toch.

Het is gewoon heel simpel, ware het de stones en de beatles niet geweest hadden er twee andere gelijksoortige bands gestaan.

Ook ben ik van mening dat de stones ergens in 1975 hadden moeten stoppen, daarna is het alleen nog maar berg afwaarts gegaan, maar goed, wie ben ik...

Jij bent Sietse.

Maar die lopen ook al even mee.
En hoewel ik Radiohead een schandelijk slechte band vind, met bijzonder knullig derde-les-gitaarspel, geloof ik best dat die er even zullen blijven.

Maar wanneer is een band als de genoemden voor het laatst opgestaan??
Bekijk de jaarlijkse line-up van Pinkpop eens, tegenwoordig. Dat is het Nieuwe Aanbod.
Hoor je het jaar daarna over het algemeen niks meer van.
En dat is maar goed ook.

Alsof er vroeger elke week een later legendarisch geworden band opstond.

?

Heb je wel eens nummer als 'Just' en 'Paranoid Android' geluisterd? Dat lijkt me toch geen matig gitaarspel.

Misschien zijn er betere bands, maar die vind je meestal persoonlijk beter. Smaken oesters beter dan aardappelen? Sommige mensen vinden van wel, andere mensen niet

*Zach gaat veralgemenen en haat dat* Volgens de goegemeente zijn The Beatles en The Stones nu éénmaal dé groepen uit de jaren '60 ... Right time, right place misschien? Ik weet dat eigenlijk niet - tuurlijk kan ik verwijzen naar Andrew Loog Oldham & Brian Epstein. Maar je kan een product suf promoten, en toch vol-le-dig bot vangen (ik zeg maar wat: de Ford Edsel uit 1958/Betamax/Sigue Sigue Sputnik, ...) ... blijkbaar had het publiek in de jaren '60 en '70 een behoefte aan The Beatles & The Stones.

Waarschijnlijk heeft het te maken met het fenomeen grootste gemene deler dat het residu van Beatles & Stones nog steeds vandaag nagloeit in de as van de popmuziek. Het valt mij nogal op dat de nalatenschap van die twee groepen bij tijd en wijlen nogal fel geïdealiseerd wordt - op het romantische af.

Waarom? Worden de mindere songs en lp's onder de deurmat geschoven om de herinnering levend te houden en de versnellende tijdsgeest een hak te zetten? Waarbij sommige mensen zichzelf een soort gedachtenchloroform toedienen met volgende zinnen: Die populaire muziek van vandaag stelt geen moer voor, wij weten wat continu goed is: die lp's van The Beatles & The Stones. In 476 na Christus dacht het Romeinse Rijk ook te weten wat continuïteit voorstelde. Continuïteit is het valium om die borende saaiheid te vergeten ... zeker in popmuziek

Ik verwonder me telkens opnieuw wanneer er tickets verkocht worden voor The Rolling Stones, U2, Bob Dylan of Neil Young. Een massa mensen stroomt toe - al waren het terdoodveroordeelden die net hun vrijheid terugkregen - of hangt uren aan de telefoon om die o-zo heerlijke tickets te bekomen.

En wanneer het ticket bekomen is ... is de show al meteen fan-tas-tisch, er is nog geen noot gespeeld maar subliem was het al. Waarom zou een mens de moeite nemen om nog te leven, de dood is toch zo super! Maar kom ... ter zake. Een concert van The Rolling Stones doet denken aan een maaltje verorberen in een viersterren restaurant: wat je ook op je bord krijgt, het is van de aller-hoogste kwaliteit. Dat hoef jij zelfs niet te ondervinden, dat hebben andere mensen (die het beter kunnen weten) al beslist voor jou!

Je zit in het Rolling Stones-restaurant, ober Keith wandelt binnen - laat de plateau met exuberant dure lagostines vallen - zwiep! - op de plakkerige vloer. Maar hindert dat? Neen hoor - dat hoort zo! We zitten met z'n allen rond de tafel, we vergapen ons aan het decor - en o-o ironie we vergeten het eten (= de songs). Is dat belangrijk? Ben je gek, man? We komen hier voor "de sfeer" en om "waar voor ons geld te krijgen". Welke waar? Dat doet er niet toe, zolang we ons maar kunnen "vermaken". Want "de sfeer" is heilig ... "de sfeer" is goed ...

Het zou best kunnen dat The Rolling Stones steeds beter worden in hun songs ... Kijk eens: mijn neefje is nu vier en hij kan nu reeds helse bochten nemen op z'n driewieler. Maar ik vraag me af of m'n tante het een natuurlijke evolutie gaat vinden wanneer hij op z'n zeventiende nog steeds ritjes maakt op datzelfde grasgroene driewielertje.

*oei vergeten* Hij zou het natuurlijk kunnen doen om wat oudere tantes & nonkels te vermaken met zijn kunstjes op datzelfde driewielertje ... Misschien grabbelen ze dan wat makkelijker naar hun geldbeurs ... O dat was mooi, manneke - wacht, ik zal eventjes mijn geldbeursje bovenhalen en je wat euro's toestoppen, gij kleine deugniet.

The Stones als kleine deugnieten (ik vermoed dat ik ook zo'n oude nonkel ga worden )

En dat beweert dan niks collumnsgewijs te vertellen te hebben.

Geweldig Zach, wat een vergelijkingen weer

Een van de leukste videoclips ooit is die van I Don't Wanna Grow Up van Tom Waits, waarin 'ie op een driewielertje rondkneurt. Dat er vorig jaar lui naar zijn concerten zijn geweest die er enkel zaten omdat er vier sterren op geplakt waren, is absoluut waar. Zolang je je maar blijft beseffen dat er ook mensen in de zaal hebben gezeten uit pure, zelf ontwikkelde passie, mag je best zo nu en dan een beetje generaliseren, zoals je zelf gelukkig al aangeeft. Over romantiseren gesproken: stoppen op je 'hoogtepunt', da's er ook zo een .

(ik heb me overigens zelden zo levend gevoeld als in Carré)

.. en om weer even on-topic te springen: beide bands boeien me in eenzelfde mate niet extreem, maar ik voel ook geen énkele neiging om ze, of het belang van historisch belang, ook maar enigszins aan te vallen. Het enige dat er uiteindelijk toe doet is mijn persoonlijk beleving. De passie van ouwe rotten is net zo interessant als die van groene jonkies. En competitie heb ik altijd al onzin gevonden, zéker op het gebied van kunst. Ik kan en wil niet eens kiezen tussen Ajax en PSV..

Ik heb een aantal dingen mogen horen van een bijzonder goede vriend, en er waren enkele dingen die me erg verrasten, en andere dingen die ik helemaal niks vond. Ik heb een concert op TV gezien (in de studio kan iedereen goed gitaar spelen), en viel van mijn stoel van de krakkemikkigheid van het spel. Ja, sorry, kan er niks aan doen.

Wat overigens geen aanleiding voor me is om het bestaansrecht van de band aan te vallen, want ze geloven erg in wat ze doen, staan er voor 100% zelf achter en er zijn erg veel mensen die er van genieten en ze schenken vele mensen veel geluksmomenten.
Niks mis mee, dus.
Het was slechts een constatering over de wijze waarop men het instrument dat men bespeelt meester is.



Kijk - DAAR ben ik het wel volledig mee eens.

Haha, moet ik alwéér dat romantiseren aanhalen: als IETS over-geromantiseerd wordt, is het wel het leven zelf .

Romantiek? Is dat dat ding waarbij je hunkert naar een vage kindertijd?

Jij begon erover, jij zou het moeten weten .

ik denk het wel...iig is het iets uit vervlogen tijden, wat nu in deze tijd niet meer kan. Of mis ik het nu net....


ach ik kan maar weer beter aan de studie, anders komt die scriptie nooit af.

Het kan aan mij liggen natuurlijk. Maar volgens mij wordt romantiek hier een beetje verward met nostalgie...

Meer nog met weemoed lijkt wel.

Voor de volle 100% mee eens. Zo gaat het al generaties. En op andere vlakken dan popmuziek zelfs al duizenden jaren. Bijna een natuurwet.



Nee, dat is het niet. Dat is een festival wat langzaam ten onder gaat aan zwakke programering, terwijl er in europa vele festivals floreren.
Grote kans dat Pinkpop binnen een paar jaar niet meer bestaat of een veel kleiner opgezet festival met vooral nederlandse bands is.

Bands van het kaliber Radiohead en Nirvana? Qua populariteit zijn er sindsdien genoeg blijvertjes bijgekomen, invloed merk je pas achteraf. En plasticpopacts waren er altijd al. Di-rect als voorbeeld aanhalen voor de muziek van nu is net zoiets als The Bay City Rollers als de ultieme 70's band beschouwen.

En trouwens: Zachary schrijft hier weer eens de-post-van-de-maand. Geweldig.