bij Muziek > Algemeen > The Rolling Stones Top-10:

Ik weet wel zeker

Discussie beginnen ?

Leuk, lekker bekvechten!! . Heb van de week al wat geoefend .

Hey ik ook ! Dan zijn we wel gewaagd aan elkaar !

De Beatles mogen dan wel inventiever en origineler zijn: The Stones hebben meer spirit en soul

Daarentegen missen ze de gave om op het hoogtepunt te stoppen .

Hahaha, dat is niet eerlijk: jij speelt onder de gordel, zo kan ik de discussie niet winnen, hoe goed ik ook geoefend heb

Dat is een taktiek die ik bij iemand anders heb afgekeken, is heel effectief zo blijkt!

Mwah, ben het er wel een beetje mee eens, maar ik vind toch dat je The Beatles en The Rolling Stones niet aan elkaar gelijk kunt stellen. De eerstgenoemden zijn gewoon zoveel genialer, dat de vergelijking altijd in het voordeel van hen zal uitvallen.

Even voor alle duidelijkheid: het was niet helemaal serieus bedoeld.
Deze 2 bands zijn ook niet te vergelijken. Toch was het zeker in de jaren '60 zo dat je of voor the Beatles was of voor the Stones. Ik hou meer van de wat ruigere passie van the Stones, maar the Beatles waren natuurlijk geniaal in die tijd. Dus vergelijken is inderdaad niet mogelijk

Ja dat had ik wel door, maar ik wilde deze discussie gewoon eens voeren op deze site. Het is toch zo'n beetje de oudste popdiscussie ooit, dus die mag hier eigenlijk niet ontbreken

dan verdient het wel een eigen topic

Als we dan toch verder gaan discussiëren dan haal ik bovenstaande woorden van aERodynamIC nog maar eens aan, want ik denk daar eigenlijk net zo over. Was ook zeker een Stones-aanhangster geweest in die jaren '60. Ik heb namelijk helemaal niks met The Beatles. Ik vind de meeste liedjes net wat té happy naar mijn smaak. En nummers als Obladi Oblada, Baby You Can Drive My Car, Yellow Submarine (en zo kan ik er nog wel een aantal noemen) vind ik zelfs ronduit nietszeggend en ergerlijk.

Ik ontken zeker niet dat ze heel belangrijk zijn geweest voor de ontwikkeling van de popmuziek, maar ik heb nog nooit de behoefte gevoeld om uit mezelf een plaat van ze op te zetten.

Ik weet trouwens dat ze ook een andere kant hebben hoor en ze ook heel mooi ingetogen en wat meer somber ingestelde nummers hebben gemaakt. She's leaving home, Hey Jude enz....maar evengoed is het gewoon niet mijn muziek

Grappig dat je dat aanhaalt. Ik had er vroeger over met m'n vader - die was bewonderaar van zowel The Stones als The Beatles. Had zowat alle lp's van The Beatles & The Stones. Maar profileerde zich toch tegenover z'n klasmaats als "een Stones-fan", en maakte en passant The Beatles volstrekt belachelijk ("da's muziek voor meiskes").

Vreemd vind ik dat toch. Het valt mij trouwens op dat latere generaties popliefhebbers stukken toleranter staan tegenover andere groepen/genres dan in de "gouden sixties". Die sixties lijken me een tikje eng qua beleving van popmuziek - het was goed of slecht volgens bepaalde twijfelachtige waardemeters (lees: volgens streetcredebility).

Je mocht naar die groep niet luisteren. Je mocht zanger A niet goed vinden, anders had je een "slechte" muzieksmaak en meer van dat soort onzin.

Daar heeft mijn generatie toch stukken minder last van, vind ik. Of ben ik verkeerd?

In een land dat nog niet veel gewend was waren The Beatle-fans degenen die het bekende pad wat bleven volgen en The Stones-volgers voelden sterke aandrang gebaande paden te verlaten. Zo ontstonden de 'kampen'. Dat had uiteraard niets met de muziek te maken, want in retrospectief waren het natuurlijk The Beatles die vernieuwden.


Ik neem aan dat je dit meent en viel van verbazing bijna van mijn chaisse. Ik zie hier op MuMe - naast uiteraard de vele, vele aangename dialogen etcetera - ellenlange feuilletons over Coldplay en Radiohead en wie beter is en vooral experimenteler, mensen die het TOTOtaal over niets anders kunnen hebben dan... nou ja jeweetwel. Bovendien heb ik de afgelopen dagen eens geprobeerd mijn licht op te steken bij de afdeling electronica: gezellige tent daar. Ergo: eng denken is van alle tijden.

Hier moet ik het vooral hebben van de overleveringen van mijn moeder Maar háár moeder (mijn oma) was het met deze opmerking zeker niet eens....


De Beatles waren een schande! Dat langharige uitschot. Verdorven en slecht voor de brave jeugd.

Om het verhaal nog wat spannender te maken, werd haar broer (dus mijn oom) Stones-fan en waren de discussies aan tafel niet van de lucht.

Enfin. (Ik laat hier een lang verhaal, dat er niet echt toe doet weg). Ik ben opgegroeid met zowel Beatles als Stones platen in de kast (die ik als 5-jarige op een stoel bij de pick-up stond te draaien) en ik hou van allebei evenveel

haha, ik weet het The Beatles waren een schande, alleen die kapsels al. Maar The Stones waren niet alleen een schande, ze waren echt gevaarlijk en menig ouder prevelde een gebedje als er weer een lp werd aangeschaft door de kids (ook van de overlevering hoor).

Puber in the sixties, zo slecht was dat nog niet denk ik. En hoewel ik veel meer van The Beatles hou, heb ik hier vanavond na het invullen van de Stones Top 10 diezelfde lijst maar eens oerend hard gedraaid. Geweldig!

Jamaar, je baseert je op individuele gevallen. Je kunt toch niet uit een individu een algemene tendens distilleren? Daarvoor heb je toch meer personen en gegevens nodig. Het dunkt mij dat er toch een piepkleine verlichting (zonder hoofdletter ) heeft plaatsgevonden in het midden van de popliefhebber. Het denkraam van "wat kan" is breder geworden dan pakweg veertig jaar geleden, vermoed ik. Wat natuurlijk niet belet dat popmuziek op z'n slechtst een nogal eng bemeten kippenhok is, waar een dominante haan slechts éénmaal hoeft te kraaien om de kippen spoorslags tot de orde te roepen.

Eng denken kan misschien voorkomen in alle tijden. Kleine evoluties (zonder hoofdletter, ik heb het niet zo voor grote omwentelingen) zijn zeker van alle tijden

Ik denk ook dat het er tegenwoordig niet meer zo aan toe gaat als in de 60's. Neem een festival als Lowlands: Vader Abraham (!) krijgt daar de hele tent op zijn kop. Natuurlijk: nu noemen we het camp, maar we deinen wel mee, dat was in de 60's ondenkbaar geweest. Abba..........mag nu ook al weer een aantal jaartjes. Ik denk dat de grenzen tegenwoordig heel wat vager zijn dan voorheen. En inderdaad er zijn individuele gevallen, maar dat is niet te vergelijken. In de jaren '80 was er ook competitie tussen Michael Jackson en Prince-fans. Maar toch ook niet te vergelijken met de tegenstelling tussen Stones en Beatles (waarvan ik overtuigd ben dat velen niet wilden toegeven beiden gewoon goed te vinden ).

Tegenwoordig heb je niet meer zo'n strijd als tussen de Beatles en de Stones, omdat het muzikale aanbod zoveel breder is. Misschien moet ik zeggen: toegankelijker voor iedereen. Daarnaast zijn net als bij de ontzuiling in ons land ook tussen muziekgenres de grenzen geslecht. Overigens moesten de Beatles en de Stones zelf altijd erg lachen om die heisa, ze konden en kunnen het goed met elkaar vinden.

Mijn voorkeur gaat trouwens uit naar de Beatles. Hun liedjes zijn m.i. veel beter en zitten veel geraffineerder in elkaar en hun betekenis voor de muziek is veel groter geweest (de Stones combineerden al bestaande genres, terwijl de Beatles veel vernieuwender bezig waren).

Hier ben ik het echt helemaal mee eens. Bij The Stones is het toch vaak voortborduren op oude ideeen. Een beetje rock n' roll hier, een beetje country daar en dan gooien we er af en toe nog eens een banjo in. The Beatles stonden aan de wieg van de moderne popmuziek. Bovendien denk ik dat er bij The Beatles 2 echt geniale songwriters en 1 zeer goede aanwezig waren. Bij The Stones heb je misschien 1,5 zeer goede.

Overigens waren het inderdaad dikke maatjes. Volgens mij zit Mick Jagger nog tussen de hippies tijdens beroemde 'All You Need Is Love' opname.

Jep, maar blijkbaar niet volledig met zijn gedacht (is zo van zijn gezicht af te lezen dat die "debiele" tekst hem niet aanstaat ). Jaggerdude komt bovendien voor in de clip voor A Day In The Life.
Wat de discussie betreft: I go Beatles! Misschien minder rock 'n' roll maar wel betere componisten.

Nou - daar kan ik het alleen maar heel erg mee oneens zijn. Tegenwoordig is er rotzooi en troep, plaatjes-van-een-ander-draaien vs plastic-in-elkaar-gezette-acts, heel weinig "echte" bands meer en voor inventiviteit erg weinig ruimte. De bloedarmoede in de muziekindustrie van dit tijdperk zal weinig sporen achter laten in de geschiedenis.



Weet je niet, dat hebben ze nog niet bereikt. Momenteel zijn ze beter dan ooit.

Ik heb de discussie altijd een beetje flauwekul gevonden, overigens - een rare hype, die eigenlijk nergens op sloeg omdat beide bands niet met elkaar te vergelijken waren.
Is Ben je voor Bowie of Zappa?
Jethro Tull of Alice Cooper?
Zijn net zulke onzinnige vragen, eigenlijk.

Ondeling was er trouwens er overleg in de trant van "doen jullie deze week de nieuwe single? Dan wachten wij een paar weken". Op diverse platen van elkaar wordt meegespeeld, en onderling was er van enige strijd geen sprake.

In retrospect zijnde malle maatpakjes van the Beatles natuurlijk erg braaf.

Wat componisten betreft: Lennon was magnefiek, maar heeft ook erg veel rotzooi gemaakt en zich gewaagd aan mislukte experimenten op vlakken waar hij geen verstand van had (Revolution numer 9, bijvorbeeld) -
McCartney heeft erg veel mooie en blijvende dingen gemaakt, maar meestal waren dat in mijn mening niet de beste Beatles nummers. (Die waren bijna altijd van Lennon of Harrison).
Ook mist hij de inventiviteit om er ooit eens een ander araangementje tegenaan te gooien (elke live-opname van hem bestaat voor 90% uit altijd dezelfde Beatles nummers die van hem afkomstig waren, en dan klinken ze ook nog eens hetzelfde).

Door Martin's productie LEKEN de Beatles composities overigens aanzienlijk genialer dan ze op papier zijn: komt toch ook vaak neer op reeds platgetreden accoordenschema's - niet Vernieuwender dan de Stones.

Daar zeg ik niks verkeerd mee, want MINDER vernieuwend waren ze ook niet.

Als live band waren ze natuurlijk helemaal niet te best, want hun beste (lees: latere) materiaal konden ze (zelfs volgens henzelf) live niet vertolken, deden ze ook helemaal niet meer trouwens - dat werd in de studio netjes door George Martin in elkaar gezet (zoals de ogenschijnlijk geniale vondst van die opvallende overgang in Strawberry Fields Forever: er waren twee opnamen, beide niet perfect, beide in een anderer toonsoort - die heeft hij netjes aan elkaar gelast met een heel bijzonder resultaat waar Lennon noch McCartney iets mee van doen hadden).

Jagger en Richards zijn absoluut niet minder in hun composities dan L&M, en ik durf te beweren dat er erg veel nummers zijn die inventiever zijn dan de grootste Beatles hits. Tuurlijk: ook veel Rock & Roll en noem maar op (maar daar kan ik ook heel veel beatles-nummers onder scharen) - maar altijd op een geheel eigen en direct herkenbare wijze. Zelfs in de Disco-80's wisten ze die stroming geheel naar hun eigen hand te zetten met het magnefieke Miss You.

Bovendien gaat ook hun oeuvre veel verder dan dat: luister eens naar platen als Beggar's Banquet, Bridges to Babylon, Between the Buttons, Aftermath, Tatto You, Black & Blue. Alle mogelijke genres en niet in genres onder te brengen songs trekken aan je voorbij. Een van de mooiste nummers die ze ooit hebben gemaakt staat op hun laatste studio CD Bridges to babylon (how can I stop) - veel muziek die de meeste mensen niet kennen.

Komt er op neer dat we hier te maken hebben met twee TOTAAL verschillende bands uit eenzelfde tijdperk, die allebei van onschatbare waarde zijn voor de ontwikkeling van de muziek zoals die daarna verlopen is.

Muzikaal is de een niet beter of slechter dan de ander, historisch gezien ook niet. Wat "beter" is, is zoiets als vergelijken of Beethoven een betere componist was dan Stravinsky, of de vraag of Nigel Kennedy een beter violist is dan Jaap van Zweden of L. Shankar: de voorkeur ligt aan de luisteraar maar in KWALITEIT is niet echt een verschil af te meten. Het is Anders.

Maar een band die na 43 jaar nog een tournee maakt die beter is dan alle voorgaande (zowel muzikaal als financieel) mag toch wel uniek genoemd worden.

Volgens mij toch vooral financieel.

Wat een geweldige rake analyse, zeker een kenner ?

Meen je dat nou echt? Volgens mij sta je hierin (op een aantal superfanatieke en kritiekloze fans na) vrij alleen. Iedereen met een goed stel oren kan horen dat de kwaliteit van het materiaal van de Stones van de afgelopen 25 jaar minder is dan in die periode ervoor.

Ook - en terecht.
Van de Ge-eikte hits die altijd worden gespeeld (schijnt te worden verwcht) heb ik nog NOOIT geinspireerder live-versies gehoord dan tijden hun laatste tour, het aantal nog maar zelden of zelfs nooit live gespeelde nummers was ongehoord (en geweldig uitgevoerd), een aantal nog nooit eerder zelfs maar gespeelde (opgenomen) tracks waren prachtige verrassingen, de setlist wijzigde per avond.
Een fantastische tour, absoluut.
(Iets waar overigens de wereldwijde pers het mee eens was, ondanks de mode om de Stones af te schrijven als gepasseerd station: hier kon echt niemand onderuit, hoe graag men ook wilde).



Ja.
(Het is een iets gechargeerd uitgedrukte constatering van het gebodene anno nu ten opzichte van dat van anno een tijd geleden, ja.
Uitzonderingen daargelaten, vanzelfsprekend)



Ik meen dat echt, ja.
En "iedereen met een goed stel oren" alsmede "kritiekloze fans" vind ik nogal denigrerend.
Ik volg de Stones sinds 1968 fanatiek, en ben absoluut niet kritiekloos. Er is over de jaren heel veel moois gemaakt, maar ook minder interessante zaken.
De zouteloze concerten uit de Mick Taylor tijd zijn over het algemeen lastig om naar te luisteren: weinig spirit, irritante solo's, weinig enerverend repertoire.
Albums als Goat's Head Soup zijn redelijk mat (al staat daar dan bijvoorbeeld wel Winter en Angie op - die maken veel goed).
Dieptepunt is Dirty Work uit 1986, slechte plaat.

Op de laatste paar CD's staan telkens twee of drie nummers die ik minder interessant vind, inderdaad (helaas zijn dat ook telkens de singles), maar er staan ook nummers op Voodoo Lounge, Bridges To Babylon en noem maar op die al het heilige van vroeger vele malen overtreffen.

De eerste twee solo-LP's van Jagger zijn belachelijk slecht - de derde geweldig. Richards' solo werk daarentegen geweldig.

Nee - kritiekloos ben ik niet - ik zeg niet dat ik de Stones goed vind omdat ik een fan ben, ik ben een fan omdat ze al zo lang zo geweldig goed zijn. Maar niet alles, nee.

Het is gewoon een beetje een mode geworden om de Stones Not Done meer te vinden, zoals onder horrorfilmfans het Bon Ton is om reeds bij voorbaat alle Argento films af te kraken. Als je dat niet doet hoor je er niet meer bij, ben je kritiekloos of heb je geen goed stel oren. Feit is dat de meeste mensen niet echt de moeite nemen om de nieuwste platen meer te beluisteren.

Grappig is dat je "de afgelopen 25 jaar jaar" vergelijkt met de periode daarvoor, want in 1980 was het OOK reeds erg modern om de Nieuwe Platen van deze Oude Heren ("straks komen ze met de rollator op het podium" was toen ook al erg lollig) de grond in te boren.

Nee - zonder gekheid: ik vind ze nu absoluut niet minder goede platen maken dan destijds, en als live band zijn ze vele malen beter dan ze ooit geweest zijn. (Vergeljik voor de lol eens FOUR FLICKS dvd met THESTONES IN THE PARK uit 1969 of LET'S SPEND THE NIGHT TOGETHER uit 1982.
Die zijn ook geweldig, maar sakkerloot.... give me Four Flicks anytime.)

Goh, Kabukiman, ik wordt bijna jaloers je, aangezien je de Stones al zo lang op de voet volgt. Maar ja, in 1968 was ik dan ook nog toekomst

Verder deel ik je mening over de kwalteit van de Stones, vroeger en nu. En alleen een echt goede band als zij, kan het imo maken om af en toe een slecht album te produceren, om daarna weer met een briljant album terug te komen. Die veerkracht hebben ze.

En ja, Keith Richards heeft (in antwoord op de opa-grappen) zelf ooit gezegd dat hij zal doorgaan al moeten ze hem met een rolstoel het podium opduwen.

Ik ben geen "fan die het weten kan" zoals Kabukiman, maar geef me toch maar het zootje ongeregeld uit de jaren '60 en '70 en hun misschien wat rommelige set dan de geslepen marketingmachine die nu op het podium staat.

Hetzelfde met Crosby, Stills & Nash die tegenwoordig meer lijken op de Kerstman, een overjaarse cowboy en...tja Nash heeft hét nog nooit gehad. Desondanks een grappig zicht!