Op zich eigenlijk geeneens een gek idee, want zoekt en gij zult vinden ... en gaan voor de quick win, easy answers is ledigheid/luiheid (des duivels oorkussen)

Lees de info bij het album(van CB, het verhelderende review),ga naar Pitchfork, RYM etc,lees de wiki-tekst en draai het album - lezen en luisteren creëert de ervaring/beleving - er is geen easy way out, want dan heb je niet je eigen beeld, maar dat van een ander.

Wat denk je hoe wij aan ons beeld zijn gekomen?

Zeker bij een plaat als deze van Patti, waar de teksten een prominente rol innemen én van niveau zijn. Je moet je daar niet door anderen en informatieve teksten laten vertellen waar het precies over gaat. Dat kun je wel aangrijpen als handvat, maar je moet ze daarna ook zelf lezen en interpreteren.

Chevy, zal ik je een geheimpje vertellen?
Lezen is leuk.

nu weet chevy het ook, komen we hem ook nog op boekenmeter tegen

Lees ook Slowgaze review over Horses, ik wilde wel recenseren maar heb hier niets aan toe te voegen, hooguit een halve ster.

Vreemd dat Roxy Music over het hoofd werd gezien, toch één van de belangrijkste en invloedrijkste bands in de jaren '70.

Ach, aardige band, maar het meeste van wat hier voorbij komt vind ik van een beduidend hoger niveau.

Ik had dus wat gelezen op Wikipedia en de eerste regel (eigenlijk de tweede) begint met Zij wordt wel beschouwd als een voorloper van de punkbeweging, maar is in feite meer verwant aan artiesten als The Velvet Underground en Bob Dylan. Dat zijn nou niet artiesten die ik graag luister. Daarom stelde ik die vraag hier.

En nogmaals, als ik de tijd en zin had me te verdiepen in iedere artiest had ik dat wel gedaan, maar ik ga me niet blindelings verdiepen in iedere artiest om vervolgens keer op keer teleurgesteld te worden, omdat het toch niks blijkt te zijn. Daarom hoop ik hier op MuMe eerst wat gestimuleerd te worden om me daadwerkelijk in een artiest te verdiepen.

Dylan vind ik een wat lastige vergelijking. Daarvoor verschillen zij qua sfeer en tekstueel te veel. De Velvets hoor ik er wel duidelijk in terug.

Stijn! Roxy music is één van de meest invloedrijkste bands van de jaren '70, een voorbeeld voor menig andere artiest. Hun muziek is verrassende, spectaculaire art-rock, ze veroorzaakten een kleine aardverschuiving in de rockgeschiedenis. Toch in ieder geval in de periode 1972-1976.

Je kunt er niet van houden, dat is wat anders.

Maar je kunt het zeker niet terzijde schuiven, daarvoor is muziek te legendarisch...

Toch vissen ze tekstueel wel erg uit dezelfde vijvers: Amerikaans modernisme, Beat Generation en niet te vergeten Rimbaud.

@ musician:

Ik waardeer ze op zich wel, maar ik vind Joni Mitchell, De Velvets of Can een stuk interessanter. Als Roxy Music erin moet dan kan T. Rex er ook wel bij. Als ik denk aan essentiele albums dan zit Roxy Music daar voor mij niet bij. Zeker niet als er maar 52 plaatsen te vergeven zijn.

@ Slowgaze:

Dat is wel zo, maar qua stijl/manier van schrijven wijken ze wel erg af.

Nou nee - Slowgaze legt een goede link (Beat Generation) en Dylan hanteert ook sterke beelden/metaforen, zeker in zijn oudere werk en niet voor niets is zijn nom d'artiste niet Bob Zimmerman,maar Bob Dylan - naar Dylan Thomas.

My Back Pages, Ballad of easy Rider (gegeven aan de Byrds) dat zijn een paar songs met buitengewoon sterke beelden. En de beeldtaal van Patti is ook heel krachtig en visueel; en woede/verontwaardiging (bijv The Hurricane, The Times They Are a-Changing) is net als bij Patti een essentieel onderdeel van de songs van Bob Dylan; en het profetische is ook bij beiden terug te vinden.

Ik vind Patti Smith toch veel meer thuishoren bij The Doors en Jim Morrison. Zij zijn de ware dichters en ook muzikaal sluit het veel dichter bij elkaar aan.

Beiden zijn in ook in staat tot het schrijven van nummers als The end/When the music's over en Land/Horses/Radio Baghdad/Ghandi.

Bovendien zijn Morrison en Smith beiden behoorlijk fatalistisch. Dylan kan wel goede teksten schrijven maar niet dichten als Morrison en Smith. Bovendien vind ik Dylan's muziek minder passen bij het duo. De Velvet Underground zou er meer bij passen maar, excuses, die vond ik altijd wat minder spectaculair dan The Doors en Patti Smith.

Mwah, Morrison vind ik duidelijk van een minder niveau. Met poezie heeft het meeste van hem niet zo heel erg veel te maken (maar zo profileren mensen hem altijd graag, en dan wordt het al snel overgenomen). Niet dat het een slechte tekstschrijver was, maar hij mag de pen van Dylan nog niet in de inkt dippen.

Muzikaal zit ik te zoeken naar een link, maar die kan ik eigenlijk niet zo goed vinden. Patti Smith heeft toch weinig tot niets te maken met psychedelica? Wel hebben zij beiden een indringende, donkere sfeer, maar bij Smith vind ik deze rauwer en rebelser overkomen.

Morrison, hij deed wat aardige pogingen, maar een echte dichter was hij niet. Ooit aan Wilderness begonnen? Valt knap tegen hoor.

Wat ik bedoel te zeggen is dat Dylan een soort persoonlijke touch heeft. Uit duizenden herken je 'm terug, maar om het precies onder woorden te brengen is lastig. Ik heb de teksten van Horses er nog eens bijgepakt, en rustig gelezen. De door jou en Maarten genoemde overeenkomsten erken ik, maar Dylans teksten zijn vaak filosofischer van aard, en Smith neemt (in ieder geval op Horses) geen politieke standpunten in.

Misschien dat het op andere albums van Smith anders is, maar die ken ik nog niet.

Mjumaat, hoe komt het toch dat ik jou nooit over Rimbaud heb gehoord, terwijl we het toch wel geregeld over Baudelaire hebben gehad? Leuk trouwens dat je Ginsberg parafraseert, maar had je je bron er niet beter even bij kunnen vermelden?

Afijn, je bericht lijkt me een mooi vertrekpunt trouwens om de invloed van Rimbaud op zowel Smith als Dylan te behandelen, naast dat ze natuurlijk via de Beat Generation, die het ook grotendeels van de jonge Arthur geleerd hebben, ook hun Rimbaud-shot binnenkregen.

De verwantschap tussen "Land" en "Mauvais Sang" heb ik al eerder aangehaald in mijn bespreking van "Horses", maar de steeds verspringende beeldspraak van "Land" is net zo goed verwant aan het hallucinatieve van de "Illuminations" én een gedicht als "Michel et Christine", waarin een onweerswolk steeds verandert, naarmate zij voortrolt: het onweer neemt onder andere de gedaante van een groep schapen en een leger soldaten aan. Dit is voor mij altijd een sleutelgedicht van Rimbaud geweest, waarin hij in relatie weinig woorden ontzettend sterke beelden neerzet, bijna beelden gewoon om de beelden. Daarnaast had het gedicht een vrij rebelse vorm: elf lettergrepen per vers, niet de alexandrijnen waar de Fransozen allemaal aan gewend waren.

Deze vespringende beeldspraak is ook bij Bob Dylan terug te vinden. Je kunt natuurlijk in "Subterranean Homesick Blues" de invloed van Ginsberg en ook absoluut Gregory Corso terugzien, maar het steeds afwisselen zou je ook kunnen zien als een meer streetwise/-credible variant op "Michel et Christine". En wat te denken anders van een tekst als "Chaning of the Guards"? Daarin is de invloed van Rimbaud ook duidelijk terug te zien.

Vergeet Chuck Berry niet...

Patti met het meesterwerk Horses, de meningen zijn hier nogal verdeeld;
Mjuman gaat voor het eveneens prachtige Easter, met misschien wel Patti’s meest ontroerende liedje namelijk “We three”.
Musician is de man van Wave, zie de album pagina .
Korenbloem heeft weer iets met Radio Etiophia (De geweldige opener “Ask the angels” en Pissing in a river” zijn natuurlijk ook niet te missen.
Het latere Dream of life uit 1988 is ook niet te versmaden.

De correcte referenties naar de genoemde dichters / literatuur kloppen zeker, Patti stond te boek als dichteres.
Overigens ook lot en generatiegenoot Tom Verlaine van Television was een fanatiek aanhanger van Rimbaud.

Muzikale invloeden van Patti zijn ook wel bekend denk ik.
Patti stond toe zij opkwam bekend als Keith Richard fan.
En dan weer even voor Chevy de referentie naar VU / Lou Reed , Dylan en dus ook Keith Richards is dat ze ; goede muziek hebben gemaakt en in dit topic zitten.

Patti heeft haar helden in 2007 met een cover album (12 nummers) herdacht / bedankt en kijk even hoeveel er ook uit dit topic komen, o.a. ook Neil Young, Stevie Wonder en Jimi Hendrix.

Leuk dat je Verlaine noemt, want waar Toms nieuwe achternaam ('t is een Bob Dylan-truc) weten we allemaal wel. Toch?
Zijn voormalige maat Richard Hell heeft ook een psuedoniem met een Rimbaud-link: Hell komt namelijk bij "Une Saison en Enfer" vandaan. "Blank Generation" baseerde hij trouwens op het gedicht "Beat Generation" (die term heb ik vaker gehoord, wat jullie?) van Rod McKuen, die jullie als het goed is ook niet onbekend hoort te zijn.

Juist, Thomas Miller heeft de naam van de franse dichter Paul Verlaine gepikt
Het naampje pikken heeft hij inderdaad weer van Robert zimmerman

Bob Dylan Thomas Miller Henry; ik voel een nieuw psuedoniem aan me verschijnen.

Overigens Rimbaud heeft als sterfdag 10 november staan, dit is de release datum van Horses.

Allemaal erg wetenswaardig, maar maakt mij gene ene moer uit om de plaat beter te vinden. Als ik met een gids plastische kunst bekijk, beinvloed de verkregen achtergrondinformatie dikwijls mijn beleving van de betreffende werken. Als ik als filmliefhebber een film zie met scenes die refereren naar andere scenes, kan dat een meerwaarde geven aan mijn beleving van die film, en in bepaalde literatuur zijn verwijzingen, quotes en stijlelementen van andere schrijvers zelfs onmisbaar om het vingersaflikken niveau te halen.
Goeie pop- en rock muziek echter hoeft voor mij niet eerst langs't koppeke te passeren, maar rechtstreeks de pelvis en/of het hart te beroeren. Gelukkig doet Patti dat met dit album bij mij, zonder dat ik haarfijn hoef te weten waarover ze het heeft of naar waar ze refereert. Zoals gezegd, wel leuk om te weten, maar mijn beleving van haar muziek zal het niet beinvloeden.

Je kan zelf bepalen hoe diep je er in duikt, maar Horses is meer dan alleen muziek. Zowel tekstueel als muzikaal vind ik het een sterk album (artistiek bekeken vind ik de teksten wel van een hoger niveau dan de muziek).

@CB: u bent timmerman en actief in den vreemde? Ge slaat namelijk heel precies den spijker op de kop. Dit is wat ik mijn (volgens sommigen hier: war)taal aanduid als de autonomie van de creatieve uiting. It hits me or it doesn't - and if yes, wil ik er meer van horen en over lezen. If no, maakt het mij geen fluit uit hoeveel ik er ook over lees: het doet me nog steeds nitsj. Ok, er zijn uitzonderingen: als mjumenneke werd ik zenuwachtig van jazz met veel syncopé's, als neurotische mjuman past het steeds beter bij mijn grootseedse neurose.

Overigens zijn er meer gevallen waarin moeite (leren luisteren en waarderen) leidt tot 'diggen' van bepaalde muziek. Bij mjulady V1 was dat het geval met Talking Heads en Patti Smith. Wat mij in haar teksten en muziek aanspreekt is de directheid, het intense - extra info helpt welbij het decoderen van de beelden (herkomst, associatie).

@Stijn_s: Patti laat net als Michael Stipe (bij optredens in publiek) nauwelijks enige twijfel waar haar politieke sympathieën liggen, aan de linkerkant ("liberal" zegt men dan in the USA). Verder: wie bepaalt wat een hoog muzikaal niveau is? The image (the sound) is in the eye (ear) of the beholder (listener). Iemand met een minder breed semantisch spectrum - en dat is niet persoonlijk bedoeld - vind al snel iets hoogwaardig.

Zelf vind ik de teksten van Paul Wellers op sommige momenten uitermate poëtisch, vanwege zijn gebruik van bijv. stijlfiguren als juxtapositie.

Als ik nu weer eens een leuk liedje hoor op de radio, ga ik niet eerst de biografie van de juist beluisterde artiest lezen om te bepalen of ik het wel echt leuk vind.

In Patti's geval staat literatuur als invloed gelijk aan haar hier al eerder genoemde muzikale invloeden.

Ook horen die kletspraatjes ook nog absoluut bij dit topic, weet U nog wel:
Laat ik nog maar eens een quote stelen uit de opening van dit topic.

"een blufrubriekje ter ondersteuning van het betere cafégesprek"


Maar in 1977, morgen dus ? wordt alles anders, dan komen natuurlijk die matige Sexpistols langs en ik hoop ook op Elvis natuurlijk.

Verdorie nog boos over de Ramones, dat was tenminste leuke Punk net zo als die geweldige Ieren "The Undertones"
Wil je toch boze punks horen pak dan het debuut van Stiff Little fingers.


En hoe was het zegwijs ook al weer, Timmerman blijf bij je leest o.i.d.

Maar iets dergelijks wordt toch ook nergens beweerd? Wie de teksten van Patti leest en geen brandend lampje boven zijn hoofd krijgt is denk ik sowieso niet bekend met Rimbaud en de Beat Generation, anders herken je dat meteen.

Wie er dan toch in geinteresseerd is om de teksten (beter) te begrijpen kan er goed aan doen om een biografie te lezen, maar dat moet ieder voor zichzelf bepalen. Als iemand alleen naar de muziek wil luisteren lijkt me dat ook prima. Dan mist diegene wat mij betreft iets wat de moeite waard is, maar als diegene daar mee kan leven dan kan ik het ook.

Je kunt de teksten van Patti Smith ook goed vinden, zonder dat je, zoals ik, verder veel kennis hebt genomen van Rimbaud en de Beat Generation. Dan worden het opzichzelf staande teksten en daar is in beginsel ook niets mis mee.

Stel je voor dat je bij elke artiest je zou moeten graven naar de diepere betekenis van de tekst. Patti Smith is voor mij ook een hele goede dichteres, ongetwijfeld beïnvloed, maar ze is ook vanuit zichzelf erg goed, daar kan menig rock-artiest nog wat van leren.



We hebben het toch over 1977 en werkelijk essentiële rockklassiekers?




17 keer multi Platinum......................




(geen idee wat Styx gitarist James Young hier op de set doet......)

Elvis was de allereerste..