Ik zal Chevy even helpen met een handige checklist voor als ie Enter the Wu-Tang gaat bespreken:
-negertmuziek
-te hoog 'nigger'- en 'fuck'-gehalte
-beat is veel te eentonig
-het gaat om de tekst
-maar die wordt niet verstaan
-vanwege het 'nigger'- en 'fuck'-gehalte liever niet naar de teksten luisteren

Het heeft bij mij maanden geduurd eer ik de Wu-Tang Clan goed en wel waardeerde (iets dat ik met de solo albums volstrekt niet had). Het was mij eigenlijk al te rauw aan het begin. Ben benieuwd wat Chevy ervan vindt Als je nou eens goed luistert hoor je dat de beats wel degelijk goed in elkaar zitten en helemaal niet zo simpel zijn: er is gelaagdheid, afwisseling en simpele, maar sterke melodieën. Wel erg rauw allemaal, denk dat dat hem niet gaat liggen. Nee, het lijkt mij nog steeds de ultieme plaat die niet gaat bevallen als je niet zo van hip-hop houdt (omdat wat Maarten al zegt). Maar goed, daar kan ik me in vergissen...

Enter the Wu-Tang is vrij rauw en ontoegankelijk; bovendien moet de humor je ook wel liggen. Een betere hiphopinstappert voor dhr. Van Dorresteijn lijkt me 'The Family Sign' van Atmosphere, of anders 'Moment of Truth' van Gang Starr, maar ja, die's ook weer zoo lang.

Arrested Development sluit beter aan bij de tijdgeest waar we nu zitten - begin/midden jaren 90 - in het topic. Van hieruit naar de Wu-Tang Clan is een soort musicologisch Beam me up Scotty en dat gaat Chevy niet lukken zonder warp-factor

Morgen dan eindelijk Loveless

Ho - de helaascheid der dingen brengt ons Ooo-asis!

Dat zou inderdaad helaasch zijn. Als het dan toch Britpop moet zijn doe mij dan maar Blur, da's toch een pak beter.

Blur en Oasis.

Pulp of Suede wellicht of anders niet miepen
En ik heb nergens gezet dat ik een fan ban van Hoasis - wat Britpop betreft dan eerder Parklife - het ging me om de waarschijnlijkheid.

Nog één laatste keer dan: heb het album inmiddels binnen en een keer beluisterd. Het zal duidelijk zijn dat het soort muziek een kleine cultuurschok teweeg heeft gebracht. Toch hele andere muziek dan alle denkbare vormen van rockmuziek. Ik moet er denk ik even aan wennen maar zal voor een beoordeling bij het album zelf wel even reageren.

Normaal zou hier vandaag het laatste album uit de reeks, zoals verschenen in de krantenbijlage "De Cultuurkenner" van 1999, bekend gemaakt worden. Maar wonderen zijn de wereld nog niet uit! Een nieuwe "Cultuurkenner" is onder de mensheid nedergedaald om mij, en de eventueel geinteresseerde muziekliefhebbers hier, voor de tijdspanne (1992 - 2005) enkele essentiele albums meer aan te reiken.

Wie/wat is de "nieuwe" Cultuurkenner? Goede vraag, maar hier evenveel mist, geheimzinnigheid en onopgeloste vragen voor jullie als bij de "originele". Van die laatste weten we hier alleen dat de roots liggen in de toenmalige muziekredactie van De Morgen, van de huidige dat het brein bestaat uit een select groepje MuMe actievelingen. Net zoals ik indertijd besloten heb juist het "Cultuurkenner-lijstje" te kiezen uit ontelbare andere lijstjes als leidraad voor mijn verkenningstocht door de muziekgeschiedenis, heb ik mezelf baserend op dezelfde beginselen enkele MuMe'rs gevraagd mijn leidraad te zijn voor deze opvolgende periode.

Zoals ik hier de lijst van "De Cultuurkenner" gedeeld heb met andere muziekliefhebbers, zal ik dat ook doen met deze aanvulling. Een lijst ontsproten uit het zoek-, denk- en (vooral) schrapwerk van dit selecte gezelschap, dewelke al die noeste arbeid uitsluitend verricht hebben om mijn wens in vervulling te laten gaan. Eerzucht of egotripperij is deze "Cultuurkenner" vreemd, wat hebben deze nobele onbekenden hier namelijk aan te winnen? Niets natuurlijk, ze zijn zelfs onbekend voor elkaar. Alleen het plezier goede muziek te delen met de medemens is hun motivatie. Alleen daarvoor al: Respect!
Natuurlijk zal er weer bakken kritiek (kunnen) geuit worden over de uiteindelijk overgebleven selectie, en zullen grote verrassingen zeldzaam zijn. Maar dat is logischerwijs eigen aan dit soort lijstjes, net als het feit dat er geen noodzakelijke koppen kunnen gehakt worden zonder de bijhorende polemiek.

Ikzelf kijk er in ieder geval vol spanning naar uit, en ga er ook gegarandeerd weer dingen ontdekken. Ik heb namelijk erg weinig kennis van pop/rock muziek uit deze periode. In die jaren o.a. een echtscheiding verwerkt, rondgetrokken, veel van de wereld gezien, een tijd in Puerto Rico gewoond, veel jazz en latijns amerikaanse muziek ontdekt, een zaakje en een famillie gesticht in Spanje, veel pampers vervangen...). Het is pas vanaf 2005 dat ik weer wat meer tijd had om wat meer op de actuele muziek te focussen. Er valt dus nog een enorm gat te dichten.

Omdat ik liever in cronologische volgorde blijf verdergaan, wacht ik nog even todat de volledige resultaten van de nieuwe "Cultuurkenner" binnen zijn, en stel ik hier zo snel mogelijk de opvolger voor Blue Lines voor.
Ik ben alvast benieuwd...

Dat lijkt me stug, je weet al lang en breed wat het gaat worden

Neen, je vergist je.



De aandachtige lezer...

Oh, ik dacht dat je doelde op het laatste album van de oorspronkelijke Cultuurkenner. Of was Blue Lines vorige week al de laatste?

Neen, Blue Lines (1991) was de voorlaatste. Zoals je in de inleiding bij het begin van het topic kon lezen, vond de originele Cultuurkenner het moeilijk om in minder dan 10 jaar na datum al te kunnen beslissen of iets essentieel is geweest voor de muziekgeschiedenis. Vandaar dat de lijst stopt in 1991, buiten dat ene, laatste album, dat uit 1994 stamt. Dat bleek in 1999 voor de Cultuurkenner al duidelijk genoeg een "klassieker" in deze zin te zijn.

Vandaar ook dat ik de nieuwe Cultuurkenner de opdracht gegeven heb de 10 meest essentiele albums te selecteren uit de periode 1992 - 2005. Omdat het ondertussen kan blijken dat er tussen 1991 en 1994 toch nog een ander album opduikt dat in de lijst thuishoort.

Ben benieuwd. Om de één of andere reden ben ik bang dat er weer weinig 30 plus artiesten de revue zullen passeren. Ook als daar wél een keer wat voor valt te zeggen. Maar goed, een mens blijft vertrouwen in het goede van zijn medemens....

[...]



Zou het feit dat het een uitzonderlijk zeldzaam verschijnsel is dat een 30+ artiest ooit een cultuurschok teweeg heeft gebracht de reden kunnen zijn?

Ik heb van de week nog eens naar de schitterende docu-serie Dancing in the Streets - A History of Rock and Roll (BBC 1995) gekeken, en of je het nu leuk vindt of niet, die History van cultuurschok(jes)ken is bijna uitsluitend geschreven door snotneuzen....

Je kan die serie trouwens hier online bekijken.

Met het risico weer op de vingers getikt te worden met een verwijzing naar een eerdere "inzet": Oasis? dEUS? Of meer iets richting Jeff Buckley (hij was toch al dood en zou dat album nooit meer overtreffen)? Of waagden ze zich toen al aan Portishead?

Het zit je diep, hè?

Precies, en daarom heb ik hem nog niet beluisterd. Vous snappez? Een album met lage verwachtingen ingaan is absoluut niet raar, maar een album wat ik bij voorbaat al als kut bestempel, ga ik natuurlijk niet beluisteren. Ik beluister een album pas zodra ik er echt interesse in krijg. Wat nog niet wegneemt dat ik van mezelf vindt dat ik voor bepaalde albums die interesse vanuit mezelf hoor te krijgen.

Hoezo "toen al"? De plaat werd al meteen binnen gehaald als klassieker, dat is niet iets wat later pas duidelijk werd.

Ben ook wel benieuwd wat er nu allemaal uitkomt.

Wat betreft 1994: eigenlijk kun je niet om Oasis heen als het om die tijd gaat. Maar zelf zou ik voor iets anders kiezen, alhoewel ik Definately Maybe grijs heb gedraaid.

Hm. Een cultuurschok (in muziek) zegt natuurlijk nog niets over goed of slecht.

En de vraag is ook gelijk: wie bepaalt dat eigenlijk, of een album wel of niet tot een cultuurschok heeft geleid? Misschien mensen met dezelfde achtergrond als de schrijvers van de cultuurkenner?

Tom Waits heeft recent een inmiddels veel besproken en bewierrookt album afgeleverd, hoge waardering.

Mijn probleem is, had hij dat 40 jaar eerder gedaan, zou dat album ongewijfeld beoordeeld zijn als "klassieker" en wellicht als "cultuurschok". En al gaat hij op zijn kop staan, de beoordelers zullen dit album nooit uitkiezen als album van het jaar, cultuurschok, omdat zij inderdaad alleen maar op zoek zijn naar "snotneuzen". Daar past bejaarde Waits natuurlijk niet tussen (ik moet zijn album overigens nog beoordelen).

En mijn mening over dit soort zaken wordt door de beoordelers nooit gevraagd, het blijft altijd beperkt tot een klein clubje 'echte' kenners.

Maar ik ga de docu even bekijken, het blijft natuurlijk altijd interessant welke beweegredenen er zijn te kiezen voor datgene waartoe is gekozen.

Misschien had je dat beter eerst gedaan. Dan had je kunnen vaststellen dat Tom Waits op Bad As Me ook maar een herhaling is van Tom Waits meer dan twintig jaar jonger.


En wat zegt wel iets over goed en slecht?

Een cultuurschok is enigszins objectief vast te stellen. Voor de beoordeling goed of slecht zul je uiteindelijk toch enkel bij je subjectieve zelf ten rade kunnen.

een echte aanrader..., maar: even
10 afleveringen van een uur! 40 jaar pop/rock geschiedenis vertel je natuurlijk zo maar niet "even" in een uurtje.

In hoofdlijnen - en de smaak voor Musician kennende - een ferme waarheid. Edoch, wil ik graag enige uitzonderingen naar voren halen:

1. De Buena Vista Social Club - album uit 1997 van hoogbejaarde Cubaanse musici die dankzij Ry Cooder in de spot werden gezet - en terecht. Een uiterst fraai autehntiek gemusiceerd album, met oa Ruben Gonzalez (destijds 80) op piano. Voor mij was het album een behoorlijke openbaring van het feit dat er in zo'n geïsoleerde omgeving (Cuba) met zoveel speelvreugde zo puur en authentiek werd gemusiceerd.

2. Gil Scott Heron - al veel jaren actief won met I''m New Here in 2010 m.n de aandacht van jongeren. Helaas in mei dit jaar overleden, vlak voor het verschijnen van het remix-album van Jamie XX.

3. Link Wray - die mede door het album met Robert Gordon weer aan de vergetelheid werd ontrukt.

4. Bettye LaVette die met album I've Got My Own Hell to Raise weer helemaal terug was en naadloos kon aanschuiven bij hedendaagse nu-souldiva's.

En ik kan nog wel doorgaan. Allemaal ruim boven de 40

Automatic For The People misschien, of is R.E.M. al geweest?

edit: Als Grace uit 1994 komt, dan zal die het wel zijn. Werd volgens mij meteen onthaald als moderne klassieker....

Is in een Belgische lijst Worst Case Scenario niet gewoon een zekerheidje, of heb ik iets gemist over dat die niet zou langskomen?

@ Mjuman: ken #4 niet, maar verder

Wray is door ome Neil 'the godfather of grunge' genoemd. Je hoort in ieder geval wel waar Neil zich door liet inspireren (qua timbre vd gitaar).

Wat dEUS betreft: daar staat me wel iets van bij.

@Germ: REM is al geweest èn Automatic kwam niet in 1994 uit.

Het blijft spannend.

En wat een dossierkennis heeft Cabeza.

@Mjuman: Uitzonderingen bevestigen de regel natuurlijk Maar buiten Ry Cooder en zijn Cubaanse oldtimers, dewelke je nog mede verantwoordelijk kan achten voor de popularisering van de wereldmuziek, zijn de andere vernoemden volgens mij toch slechts verantwoordelijk voor cultuur-trillinkjes in de marge van de populaire popcultuur. Of ik ben echt wel helemaal van deze planeet weg geweest?