Nick Cave hoort thuis tussen Leonard Cohen, Bob Dylan, Neil Young en Tom Waits.
Allemaal veelzijdige zangers, met meerdere albums die bemind zijn.
Al heb ik persoonlijk minder met Young en Dylan, hun invloed op de popmuziek is van onschatbare waarde.

Dr. Dre zou ik ook niet voor gaan, dan eerder het debuut van N.W.A., behalve Dr. Dre hebben Eazy-E en Ice Cube ook hun sporen na gelaten.
Blijf N.W.A. zien als een soort van Hip-Hop supergroep ( iets wat Wu-Tang later ook waar maakte), al blijf ik Public Enemy belangrijker vinden, op de een of andere manier hadden die ook aardig wat liefhebbers onder de Metal liefhebbers( tenminste bij mij op de middelbare school).

Tsja, dat Snoop of Dre essentieler zijn dan Cave valt in dit geval met Chevy-filosofie meteen te weerleggen: Essentieel binnen de hip-hop misschien, maar wat heeft dat met pop of rock te zien

. .

Ik denk dat The Chronic van Dr. Dre zijn stempel wel degelijk heeft nagelaten, meer dan Ice Cube en Eazy-E in elk geval (al moet je die ook zeker niet onderschatten). Er valt wel wat voor de zeggen dat je N.W.A. zou doen in plaats van Dr. Dre.

Ik denk dat Cabeza (gedeeltelijk?) een grapje maakt (zie de smileys). De invloed van hiphop binnen de moderne popmuziek is volgens mij niet meer serieus te ontkennen, en tegelijkertijd kun je je afvragen hoe 'essentieel' Nick Cave is buiten een bepaalde niche.

Henry's Dream ken ik niet heel erg goed, maar zover ik kan oordelen is het wel een goede plaat, en Cave is wel een van die artiesten van wie rechtgeaarde muziekliefhebbers eigenlijk wel minstens één plaat in huis moeten hebben, dus... vooruit dan maar. Wel heeft K.Grubs een punt als hij zegt dat de beste platen van Cave eigenlijk al waren gemaakt bij aanvang van de lijst (behalve het magistrale Let Love In).

't is dat je er zelf de bronvermelding erbij vermeldt, anders was het een ware plagiaatzaak geweest.

Ook hier zullen de meningen weer erg over vedeeld zijn, gezien mijn gelijkaardige opmerking over Aphex Twin

En wat te doen met mensen die 1 album van Cave in huis hebben, maar die na de aanschaf nooit meer hebben opgezet?

Die moeten Murder Ballads maar inruilen voor Let Love In.

Of Tender Prey, of Your Funeral...My Trial of Henry's Dream inderdaad

Iets met pek en veren

Die hebben dan het verkeerde album gekocht. Probeer "No More Shall We Part" anders eens...

Ja, ja, akkoord, akkoord, maar ik noteer dat hier, enige uren naar mijn vorige post, nog geen enkele muziekliefhebber botweg heeft gezegd: 'Hé, ik ken het werk van Cave, en ik vind het helemaal niet nodig dat je toch wel één cd van Cave in huis hebt, als muziekliefhebber.'

Even een observatie...

Eigenlijk hoef je toch maar een Nick Cave album te hebben...en dat is gewoon From Her to Eternity (en dat is niet eens mijn favoriet, want dat is The Boatman's Call)

Even een constatering van mijn mijn kant nav deze twee observaties:




Ten eerste 'verdwijnen' er soms wel eens albums uit je collectie div redenen - verkopen (ruimte maken of album fff beu), uitlenen en niet terugkrijgen, en dan de meer 'harde': scheiding of inbraak.

Je kunt het werk van een artiest dan goed kennen zonder een bepaald album in huis te hebben (en zonder te hoeven vervallen in downloaden). Het feit dat je dan - vaak na jaren - nog steeds niets hebt teruggekocht is niet alleen symbolisch voor de nog steeds te hoge prijs van werk uit de back catalogue (> 10 euro), maar ook een indicatie van het relatieve persoonlijke belang dat je aan een artiest hecht. Het feit dat ik alle vroege albums van Neil Young en Buffalo Springfield inmiddels heb teruggekocht is tekenend op dat punt.

Nu Front 242 nog...

Onlangs rest van de 12"s verkocht, aan een...... Belg
Het bleef onvoldoende overeind bij bijv Cabaret Voltaire, Clock DVA, Throbbing Gristle en In The Nursery.

Maar dat is toch je appels wegdoen omdat je meer van peren houdt (vraagteken, want Clock DVA en In The Nursery ken ik niet, maar als die in de lijn liggen van Throbbing Gristle en Cabaret Voltaire.... Nu niet bepaald artiesten die ik in hetzelfde hokje als Front 242 zou stoppen.)

Nee, daar valt meer een act als Suicide Commando onder.

Hangt van de grootte van je hokje en je uitgangspunten af. Zowel CV als Clock DVA schurkten initieel (herkomst, label, opzet) dicht tegen de (cold) wave aan, werden later gevat onder de noemer 'industrial' en dat werd later weer deels doorgezet naar EBM. Ook Simon Reynolds (Rip It Up and Start Again) legt die link.
Mijn bezwaar tegen Front 242 is dat het gewoon erg mechanistisch is, weinig inventief en te veel gebaseerd op puur repetitieve patronen (in cinefiele termen: imo nog geeneens een B-film). Vergelijk het bijv. eens met het oudere werk van een John Foxx (zie mijn wave mixtape) en Clock DVA - bij Front 242 is de finesse en de inventiviteit ver te zoeken; Suicide Commando ken ik niet, maar 'hedendaagsche' EBM laat mij vrij Siberisch vanwege het sjabloonachtige.

In the Nursery: laatste tijd veel soundtracks - eerdere werk is net als bijv Throbbing Gristle (na 'begin) en SPK: donkere industrial.

Hopelijk mag het ook een lp zijn. Maar mijn mening hierover staat er nog. Er is geen enkel album dat een muziekliefhebber in huis moet hebben om 'rechtgeaard' of 'zichzelf respecterend' te zijn. Lege begrippen overigens, om te verdoezelen dat het nergens anders over gaat dan zichzelf wat aanpraten.

Nou vooruit dan. Ik heb geen cd van Nick Cave in huis, heb er wel eens een gedownloaded en een aantal nummers komt regelmatig voorbij in de ladder. Enige veelzijdigheid kan ik de man niet ontzeggen, maar in het algemeen vind ik er weinig aan. Mijn eerste associatie toen ik deze nieuwe Essentiële Klassieker (die ik overigens totaal niet aan zag komen) zag, was dan ook "verrek, weer zo'n vervelende singer-songwriter", maar dat vond ik verder niet zo'n boeiende bijdrage aan het topic.

Maar voor de statistieken nu dan toch maar.

Nick Cave is wel wat meer dan een singer-songwriter.
Dan is dit album een prima instap om het tegendeel te horen.

Die latere crap van hem halverwege jaren 90 en 00 bewijzen eerder wel het singer/songwriter stereotype eigenlijk, heb die move ook nooit gesnapt van hem. Van veelzijdig artiest naar een saaie zeurende droplul achter een piano.. ouderdom?

Mwah, vind de latere cave eigenlijk ook zeer sterk. Tekstueel nog steeds intrigerend, hoewel een stuk minder duister dan zijn eerdere werk.

Grinderman grijpt weer meer terug naar zijn oude werk.

Grinderman vind ik een stuk bluesier dan het oudere werk. Het titelnummer van het eerste album doet me qua ritme een beetje aan delta-blues denken.

Grinderman en zijn laatste plaat grijpen inderdaad weer een beetje terug naar zijn vroegere werk, maar het is lang niet zo sterk. Tekstueel kan me eerlijk gezegd gestolen worden als het muzikaal allemaal als eenheidsworst klinkt. Dat heb ik ook tegen op de meeste singer/songwriters..

Theoretisch juist, maar laten we er, voor het gemak, even vanuit gaan dat het inderdaad mogelijk is een lijst te maken met platen die 'elke muziekliefhebber in huis moet halen', anders verzanden de discussies in dit soort topics al snel in een soort saaie nikserigheid.

De moderne Nick Cave als godvrezende kantoorpik met piano vind ik overigens wel iets hebben, de laatste cd van Grinderman gaf me weer teveel het idee dat ik naar iemands midlifecrisis aan het luisteren was.

Als mensen de latere Nick cave als soft betitelen moet ik altijd aan deze quote uit het nummer oh my lord denken:

Threw marsh mellows at the Security
And said that I'd grown soft