Ik heb nergens het woord soft gebruikt, als je soms op mij doelt, ik heb wel de term muzikale eenheidsworst gebruikt.. het maakt me niet zoveel uit als iemand wat volume uit zijn sound meent te halen, maar als de begeleiding dusdanig eentonig wordt dat je het ene nummer amper meer onderscheidt van het andere en het geheel een éénrichtingsverkeer wordt richting slapiedoenland kunnen scherpe teksten me eerlijk gezegd ook niet meer boeien.

soft/saai/zeurend whatevs, het is gewoon grappig dat Nick cave zelf in een nummer reageert op de mensen die blijkbaar het oude werk krachtiger vinden. Ik kan de kritiek overigens wel snappen, hoewel ik zijn oude platen ook nou niet zo enorm divers vind.

Dan zou ik toch maar eens Your Funeral.. My Trial herbeluisteren, dat gaat toch wel tussen een paar flinke extremen heen en weer.

Tender prey beluister ik regelmatig. De "diversiteit" vind ik wel meevallen. Met uitzondering van slowly goes the night(mooie crooner) is het allemaal dramatisch aangezette post-punk. Een white album van de beatles noem ik bijvoorbeeld wel divers, maar die loopt dan ook allerlei stijlen af en gaat van zeer toegankelijke pop tot avant-garde. Ik zou zeggen ga jij nog maar eens no more shall we part beluisteren, die is niet zo eentonig als jij doet veinzen.

Komaan he! Watching Alice is een inktzwarte en depressieve country-achtige treurballad, Mercy Seat een bijna psychotisch relaas van een ter dood veroordeelde en bekentenis van schuld met knerpende gitaren en een manisch gestemde terugkerende pianotrance, Deanna een bijna upbeat rockabilly nummer, Mercy een broeierige samenzang die niets met post-punk vandoen heeft. Sowieso heeft de plaat erg weinig met postpunk gemeen, die link zou ik er nooit uit halen. Cave put uit hele andere muzikale bronnen.
No more shall we part heb ik wel eens een paar keer een kans gegeven, maar dat is amper meer dan wat gevoelige liedjes met minimale pianobegeleiding en wat ingetogen drumkwastjes op de achtergrond, hoezo veelzijdig? Zou het prima doen als liftmuziek

Tsja, zo lust ik hem ook. zo kun je elk album wel als divers betitelen. Bij no more shall we part is de piano weliswaar vaak gebruikt als basis, maar nummers variëren van erg minimale pianoballads(and no more shall we part) tot nummers als oh my lord waar tempo en rock achter zit. Bovendien verdraai jij mijn mening. Ik zeg niet dat no more shall we part divers is, maar ik stel wel dat tender prey niet veel diverser is.

Ja hallo! Ik geef toch aan welke invloeden er zoal te horen zijn? Tender Prey is aanzienlijk meer diverser, als je dat niet hoort ligt dat toch echt aan jou. Nogmaals, ga de invloeden maar na in ieder van de nummers.. er is bijna geen maat op te zetten! No More Shall We Part is allemaal minimal licht klassiek en heeft nergens ook maar iets met tempo of rock te maken, gewoon een typische singer/ songwriter plaat waar er 1000 van in een dozijn gaan.

Goed, als jij zograag wilt baden in je eigen gelijk dan is dat jouw goed recht, maar ik hoef daar niet in mee te gaan en dat zal ik ook niet doen.

Als jij het niet wilt horen is dat goed jongen, maar kom dan niet met slappe kwatsch aanzetten over een diverse Cave in zijn nadagen en verongelijkt zijn als iemand je op het tegendeel wijst

YouTube - "Oh, my lord" Nick Cave and The Bad Seeds High Quality

Van No More Shall We Part.
Luister naar die geweldige opbouw van dit nummer.
Met uiteindelijk een mooie rol van de viool.
Ik ken geen enkele zanger die zo'n sterke begeleidingsband achter zich heeft staan.
3x live gezien, en elke keer weer weg geblazen.

Nee joh, da's liftmuziek van duizend in een dozijn. Als je dat niet wilt horen is dat prima maar 't is natuurlijk wel slappe kwatsch, want mijn mening is geen mening maar de waarheid.

Ik vind het inderdaad een redelijk standaard nummer, alhoewel beter uitgevoerd als op de plaat, waar het als een tam lammetje tussen de andere grijze pianoballads staat. Maar kennelijk kun je al niet meer inhoudelijk over muziek discussiëren, want dan kom je te betweterig over op de massa die verder niks te melden heeft..

Volgens mij hebben wij nog nooit eerder ergens een discussie over gehad, dus ik zou het niet weten.

Ik heb het ook niet over jou deric. Ik had een discussie met Misterfool over het oeuvre van Cave, deze post was trouwens een reactie op die zeikerd voor me, die inhoudelijk kennelijk niets te melden heeft.

Volgens mij sloot ik me juist voor 100% bij je aan. Dus wat is het probleem?

O, ok, het kwam nogal sarcastisch over, maar misschien interpreteerde ik het verkeerd. Excuus.

Sarcastisch? Ik zou niet durven.

Meesterlijk

The Good Son zou ik aanraden als enige album, maar From Her to Eternity mag ook gerust die reputatie hebben

Morgen weer een nieuwe:




Maar ik vrees dat ik er naast zit en we weer iets met gitaren en blanke mannen krijgen

Nou, nou zo 'zwart' hoef je 't ook niet in te zien: er is immers nog de mooie cross-over optie:

Die vind ik ook nog wel aardig, maar of 't nou echt 'essentieel' is (hoewel meerdere platen daar niet echt aan voldeden)?

Om in de sfeer te blijven:

zeg nou zelf, hoeveel
is echt essentieel?

Hoeveel weet ik niet maar Jazzmatazz plaats ik wel wat treetjes lager dan The Chronic of Doggystyle.

Een cross-over succesvol (mee)maken lukt niet iedereen, vraag maar aan de Egyptenaren (Rode Zee)

En die snoeperd heb ik altijd over-rated gevonden - zeker met zijn irritante clips

Komt voor mij over alsof je vindt dat het weer tijd is een excuus-kleurling...
Dat hiphop een onoverschattelijke rol gespeeld heeft in het verloop van de popgeschiedenis staat buiten kijf. Maar wil dat zeggen dat alles wat binnen de hiphop vernieuwend is geweest hier aan bod moet komen? Van soul, funk, reggae en electronic hebben we ook maar 1 of twee albums gehad. Zoniet word het wel helemaal nog onmogelijker om het tot 52(!?) albums te beperken.

Ik ben het eens met Mjuman dat een acid-jazz album hier beter op zijn plaats zou zijn, al zou ik dan weer gaan voor Hand on the Torch van Us3 (daarin word wat minder gebabbeld ).
Maar veel essentieler dan eender welk acid-jazz album, en aan wie weer schromelijk is (zal voorbij) gegaan (worden), vind ik dan weer een Youssou N'Dour, of waarom niet deze, van de nu niet meer zo jonge heer:


Kleurlingen die zonder hiphop, excuus of hondestandjes in deze lijst hadden gekund.

Volgens mij is het de bedoeling dat persoonlijke voorkeuren hier zoveel mogelijk vermeden worden.

Ik ben realistisch genoeg om te erkennen dat ik teveel een mono-culturalist ben om te kunnen genieten van zogeheten "wereldmuziek" (blijft een achterlijke term maar weet anders niet hoe ik het moet noemen). Dus hoewel ik hier met m'n gokjes m'n best doe om m'n persoonlijke smaak buiten beschouwing te laten, verwacht niet van me dat ik hier iets post wat ik niet ken en wat me naar alle waarschijnlijkheid ook niet heel erg zal bevallen. Iets met in de beperking toont zich de meester enzo

Khaled kan ik nog laten voorbijgaan (als te exotisch ), maar Youssou N'Dour... Dat is toch niet meer gewoon "wereldmuziek". Die was niet alleen te vinden in de hitparades, maar als je ziet met welke artiesten die samengewerkt heeft. Die behoort toch onmiskenbaar tot het algemeen cultureel erfgoed, toch zeker binnen de popmuziek.