Waarom Graf?

Voor mij voldoet dit album perfect aan de criteria die ik zou hanteren voor een lijst als deze.

Het is inderdaad een geweldige plaat. Of hij hier wel of niet op zijn plaats staat lijkt me minder betwistbaar dan b.v. Gentlemen v.d. The Afghan Whigs. Wel grotendeels vanwege het postume aspect, dat is een onmiskenbaar feit. Maar alles samen maakt het wel dat dit album natuurlijk onmisbaar is als culturele bagage. Kan je als muziekliefhebber zonder Gentlemen te kennen misschien nog wegkomen zonder gezichtsverlies (zie GrafGantz ), met Grace lijkt me dat onmogelijk.
Verder ben ik het wel grotendeels eens met het naar de bbc.uk gelinkte artikel, alleen laat men zich daar volgens mij toch iets te negatief uitschijnen wat betreft de kwaliteit van het album. Voor wat ik me herinner werd het album bij zijn release door de commerciele mainstream inderdaad nog niet opgepikt (al stond hij bv. al wel in ´95 in Werchter op het podium), maar bij die-hard muziekliefhebbers in mijn vriendenkring was het album toch reeds bekend én spraakmakend vóór het spijtige heengaan van Jeff.

Buckley vind ik wel een beetje vergelijkbaar met dat concert van Prince in Paradiso waar een miljoen mensen bij waren.
Toen Buckley kwam te overlijden, was ook ineens iedereen al járen fan en was dit de grootste klassieker in de menselijke cultuur sinds de Ilias.
Dat soort ruis treedt vaker op bij jong overleden artiesten (zie dit jaar: Amy Winehouse, 'de grootste zangeres van de eeuw tot nu toe'), en ik moet eerlijk zeggen dat ik licht allergisch ben voor die manier van redeneren.

Maar goed, dat mag de pret niet drukken, Grace is een mooie plaat verder, hoor.

Dan hanteren we blijkbaar verschillende criteria hier. Zoals gezegd heb ik het album op 5* dus je zult me niets slechts horen zeggen over de kwaliteit ervan, maar zoals ik eerder al aangestipt heb vonden de echte muzikale revoluties en innovaties in de jaren '90 plaats in de hiphop en de electronische muziek. Grace is een weliswaar een voortreffelijk album maar echt nieuwe paden worden er niet bewandeld. Maar wellicht juist daardoor is het een album dat vandaag de dag niet of nauwelijks verouderd klinkt en het daardoor goed doet bij de samenstellers van deze lijst. Wat mij betreft had er echter beter gekozen kunnen worden voor iets wat destijds echt Nieuw (met hoofdletter) was, maar ik heb het overduidelijk niet voor het zeggen hier .

En verder wat Sandokan zegt, als hij niet was verdronken denk ik eigenlijk niet eens dat we dit album vandaag in deze lijst tegengekomen zouden zijn.

@Sandokan-veld: Neemt niet weg dat dat postume album van Amy schitterend is, en vanwege de licht allergische reactie op de reacties waarschijnlijk nog een paar plaatsjes te laag staat in mijn 2011 top 10

Maar dat is voer een andere discussie...

@GrafGrantz: Dat is wat ik ook laat uitschijnen, maar hij is dus wel verdronken. En misschien was het volgens jouw referenties niet vernieuwend, ik vond het toen toch wel een redelijk origineel album. Of ligt dat aan mijn culturele gatenkaas?

Ik vind de plaats terecht en samen met maat Paul in Amsterdam hebben we deze bijna in stilte de allereerste maal gedraaid (vlak na release), met een goede fles witte wijn (Pouilly Fumé meen ik) erbij; wir waren beïndruckt. Geen discussie mogelijk.

Zijn dood was triest en ontijdig en het tweede album had iets onafs. Met een beetje zoeken vind je op YouTube een duet van hem met Liz Fraser (Cocteau Twins); er had gewoon nog meer ingezeten; en dat stemt triest, daar ligt een parallel met Amy - en dat geldt ook voor haar laatste album (pareltjes naast onaffe sketches en relatieve misperen).

Ik heb het album ook op 5***** staan en ben het hier deels eens met Graf, echt nieuwe paden worden hier niet bewandeld.

Een geweldig rock/singer/songwriter album maar ik vraag mij af wat er eigenlijk op tegen is om dit soort fantastische albums uit te brengen als je daar blijkbaar goed in bent.

En waarom het accent van dit topic zou moeten liggen op revoluties binnen electronica en hiphop omdat dat blijkbaar het geval was in de jaren 90 en 00.

Waarom zou de aandacht niet kunnen liggen op een revolutionair album alleen gefundeerd op een bestaand en ouder genre?
Je zult trouwens nooit weten hoe een artiest zou hebben "geboerd" of later zou zijn beoordeeld als hij/zij zou zijn blijven leven. Hoogstwaarschijnlijk wisselend en hadden ze oud geworden dan waren ze ongetwijfeld ook tegen het wetmatige fenomeen aangelopen dat soms wel eens "mindere albums" worden uitgebracht.

Maar zeggen dat Buckley niet in dit topic zou hebben gestaan als hij niet zou zijn verdronken gaat mij veel te ver.

Voor zijn dood werd dit album al gewaardeerd.
Men had dan ook hoge verwachtingen van het 2e album.
Eigenlijk vooral doordat de hele wereld zijn versie van Hallelujah opeens kende (via het Idols gebeuren) werd dit meer mainstream.
Dat zelfs mijn moeder het toen kocht; zegt al genoeg.

Jeff Buckley is net als Kurt Cobain een artiest waarvan het talent al voor zijn dood werd gewaardeerd.
Ik heb meer moeite met hoe men nu tegen Michael Jackson aan kijkt, die werd voor zijn dood vaak gezien als een ziek en gestoord persoon, terwijl men nu alleen over zijn muziek praat.
Had dat dan de laatste jaren voor zijn dood gedaan.

Ja,maar de artikelen waarin Winehouse werd vergeleken met Billie Holiday e.d. begonnen ook pas echt regelmatig te verschijnen in de pers toen ze crack begon te roken in haar ondergoed voor het oog van de paparazzi, en niet al toen ze Back To Black uitbracht. Net zo goed stond Grace pas na de dood van Buckley ineens bovenaan alle albumlijsten.

Ik wil hier niemand persoonlijk ergens van beschuldigen, als Musician of Mjuman al vanaf het begin diep onder de indruk waren van de bewuste platen dan geloof ik het best. En Lioness heb ik nog niet beluisterd, dus daar vel ik geen oordeel over.

Maar ik geloof om empirische redenen gewoon niet dat de grote populariteit en het kritische respect dat mensen als Winehouse en Buckley genieten is los te koppelen van hun tragische levensloop.

Ik heb meer moeite met de commerciele uitbuiting na iemands dood.
Kijk maar eens bij een 2pac hoeveel studio albums er na zijn dood verschenen zijn.
Sketches for My Sweetheart the Drunk van Jeff Buckley heb ik ook nooit gehoord, want dat album was gewoon nog niet af, en had waarschijnlijk anders geklonken als hij nog leefde.
De kans was wel aanwezig dat het de definitieve doorbraak naar het grotere publiek zou worden.
Ik heb geen moment getwijfelt aan zijn talent.

Hier Jeff Buckley - Grace (1994) heb ik destijds in 2009 mijn allereerste observatie over dit album gepost.

Muziek kan verbinden: met anderen (delen) of met jezelf (aanspreken); dat doet dit album. Ik heb het meermalen verdedigd tov lieden die het een soort van run-of-the-mill album vonden; daarvoor is het gevoel dat ik destijds met mijn maat deelde me te dierbaar.

Zowel Jeff als Amy trof een triest lot, beiden hadden ongetwijfeld imo meer voor ons in petto. Over Buckley's dood is heel veel gespeculeerd, net als over die van Amy - het laatste onderzoek wees uit dat er geen drugs in het spel waren; wat gevreesd wordt is dat haar abrupte afkicken, gecombineerd met haar tere gestel haar noodlottig is geweest. Haar laatste album is wat mij betreft 'a mixed bag' (met een voor mij overbodige cover van The Girl from Ipanima, en ook de Carole King cover vind ik niet top), maar er staan 2-3 heel fijne nummers op en de eerste track is bijv al fijn. Eigenlijk toch gewoon kopen dat album, al blijft Back to Black het album, waarvan de titelsong me echt kippenvel bezorgt, die weemoed.

En diezelfde weemoed ondervind ik ook bij bijv. Lilac Wine

Grappig, ik heb het album eens aan een goede vriend uitgeleend. De volgende ochtend kreeg ik een sms'je dat het meisje waar hij hoteldebotel van was was blijven slapen en dat ze nu Grace aan het luisteren waren. Het kan dus ook juist een begin van een relatie markeren.

Zelf kan ik me nog wel herinneren dat Jeff Buckley dood ging. Een meisje van school was een enorme fan (het was haar favoriete artiest en volgens mij ook haar enige echte favoriet) en was er echt kapot van. In haar omgeving was ik toen verder de enige die ueberhaupt van Jeff had gehoord, al heb ik zijn muziek pas echt na zijn dood leren kennen.

Moet zeggen dat ik Grace nu niet zoveel meer draai, maar het is voor mij geen album dat ooit echt zijn kracht verliest volgens mij. Na Jeff zal wel het eerste britpop-album komen, mag ik hopen...

Ik ken het tweede album van Jeff niet. Ik weet niet of het beter is dit zo te houden, of om naar aanleiding van zijn aanwezigheid in dit topic dat album toch eens op te zoeken.
Amy had ik eerst niet in mijn top 10 van 2011 staan, o.a. vanwege de mixed-bag, de vele covers, ook van het eigen werk, en de enkele draak (vooral Like Smoke met Nas is een skiptoetstrack). Maar het blijft een van de albums van dit jaar waar ik het meeste plezier blijf aan beleven. Het had me wel een draaibeurt of vijf gekost, voordat de somtijds gestelde kritiek betreffende de onnodige (geforceerde) acrobatiek in haar zangtechniek voor mij niet meer opging. Dat ze bij in het rijtje van de allergrootste wordt geplaatst heeft niks met haar levenstijl of overlijden te maken, maar net als bij Buckley door het feit dat ze een origineel zanggeluid met een ongeloofelijk gevoel voor muziek weet te combineren. Zie een doodgedraaide song als The Girl from Ipanima, inderdaad niet het hoogtepunt van het album, maar ze weet het nummer wel te reanimeren en naar haar hand te zetten. Wie doet het haar na?
Niet alleen hun te vroege overlijden en de hoog gestelde verwachtingen hebben beiden gemeen, maar ook hun ongeloofelijke muziekgevoeligheid gecombineerd met unieke zangcapaciteiten, waardoor ze niet alleen in staat zijn schitterende nummers te componeren, maar ook eender welk ander nummer met succes naar hun hand weten te zetten.

Hetzelfde fenomeen was het geval bij dat concert van Nirvana in Paradiso waar geloof ik niet meer dan 160 man waren

Verder is Buckley een held van de 90s generatie, evenals Kobain.. en net als die andere helden was ik eigenlijk heel snel uitgeluisterd op Buckley, alhoewel ik het in het begin best een leuke plaat vond. Veel teveel opgelegde pathos en oninteressante composities. Beetje alternatieve fastfood.

Ik was bij allebei maar ook bij the Beatles in Blokker. Verder heb ik een trip genomen met Brian Wilson in Baambrugge, zat ik naast James Dean toen die verongelukte in zijn Porsche, heb ik gejammed met Elvis, deed ik de beveiling in het Kurhaus toen de Stones er op traden en verkochtik munitie aan Mark David Chapman. O ja. en ik heb een blow gerookt met Armand in Ameide.


(dat laatste is trouwens echt waar).

Ik heb Armand ook wel eens bij tv-opnames gezien. De man kwam veel te laat, was ook niet erg helder... Volgens mij is de kans dat je hem nuchter aan treft niet zo groot.

En, nog wat verkocht?

Ik gok dat we morgen 1995 en 1996 overslaan en verder gaan met een van deze twee albums uit 1997:

Ik hoop dat we nog even halt houden in 1995.

Die hierboven zou zeker terecht zijn, maar ik mis ook nog Britpop (Blur, Oasis, Pulp) en shoegaze (Ride, Slowdive, MBV), alhoewel Verve nog 97 kan halen.

Ben zelf niet zo'n Pulp fanboy dus daar heb ik vrij weinig over op- of aan te merken. Voor Blur zou Parklife een logische keuze zijn, maar wederom een plaat uit 1994 betekent dat we wel heel erg lang blijven hangen in de eerste helft van de '90s. De titelloze plaat uit 1997 is ook erg goed maar die is al niet echt "Britpop" meer te noemen, en vind ik ook onvoldoende "essentieel" voor deze lijst.

Voor het debuut van Oasis geldt hetzelfde als voor Parklife, eveneens uit 1994. Opvolger is uit 1995 en is ook nog eens een pak beter dus wie weet. Maar ook dan schieten we niet echt op qua jaartal. Niet dat dat perse moet, maar als we in dit tempo doorgaan is er straks geen ruimte meer voor muziek uit de "nillies". En dat zou toch wel zonde zijn...

Dit baanbrekende meesterwerk, dat zo'n beetje alles dat tot nu toe is langsgekomen in deze topic omver blaast, zal wel overgeslagen worden:

Ik vrees dat je daar gelijk in gaat krijgen. Of ik daar rouwig om ben is een tweede

We zijn nu - uit het hote bloofd - ca 10 afleveringen van de nieuwe series onderweg, dus met het ruimtegebrek zal het nog wel meevallen.

Mijn suggestie was idd Britpop generiek, al vind ik Oasis veelal te lijzig en Jarvis Cocker te 'squeaky' - alhoewel Help the Aged een mooie lofzang voor handhaving van het PGB is. Britpop hoort op een of andere manier in het rijtje thuis; Suede (oa het prachtige Saturday Night) is dan wellicht meer arty-farty, maar op zich wel te hebben. En idd Stijn's idee is niet het mijne.

Alhoewel zelf geen fan, buiten Suede is er niet zoveel dat ik echt kan pruimen, wel akkoord.
Wil deze lijst niet voorbijgaan aan opvallende evoluties binnen de muziekgeschiedenis zou er uiteraard toch minstens een vertegenwoordiger voor de Britpop in moeten voorkomen.
Ik zou dus , mits persoonlijke voorkeuren laten meespelen, gekozen hebben voor:


Maar hebben we dus reeds overgeslagen.

Wat shoegaze betreft hebben we de grootste kanshebber ook al achter ons laten liggen denk ik:



Van het echte gokken moet ik me natuurlijk onthouden, maar voor die van morgen zou ik toch een goede kans kunnen gemaakt hebben.

Loveless zou wel een hele goede keuze zijn!

Ja, maar we zijn reeds in '94 aanbeland...

Time flies when you're having fun en Korenbloem wil graag meedingen naar een (retour)ticket voor een trip met de tijdmachine van Professor Barabas