Ik denk dat het een jaar of 14 geleden is dat ik Trout Mask Replica voor het eerst hoorde. Toen begreep ik er niet veel van, maar inmiddels vind ik het wel een goede plaat. Ben er nooit heel diep ingedoken qua teksten, maar wie weet, komende week...

De lol van dit soort ontoegankelijke werken is dat - als de muziek je aanstaat - je er nog heel veel plezier aan kunt beleven. Die plaat van Neil Young van pasgeleden was ik zelf snel klaar mee, wat dat betreft. Daar valt niet veel aan te ontdekken en weet je vrij snel wat je voor je kiezen krijgt (en dat is heel erg mooi, laat daar geen misverstand over bestaan).

Nog nooit beluisterde klassieker voor mij. Zal proberen gebruik te maken van dit moment en er eens naar te luisteren.

Als je het niks vindt gewoon na een nachtje bier/wijn drinken om een uur of 4 opzetten... daar zijn weinig geschiktere albums voor

Ik luister liever 8 keer naar een album waar ik echt van geniet om het vervolgens wat minder te vinden, dan dat ik 8 keer naar een album moet luisteren alvorens het pas een beetje te waarderen. Hiermee wil ik niet zeggen dat ik elk album gelijk wil kunnen waarderen, maar met 2/3 keer valt of staat een album wel.

Maar voor alsnog blijft het nog een vraag voor mij of dat (ook) voor dit album geldt. Ik heb de laatste enorm veel (voor mijn doen) nieuwe muziek ontdekt en dus heb ik er momenteel nog geen behoefte aan om een album als deze te gaan proberen. Maar de albums van dit topic onthou ik zeker en zal ik allemaal ooit wel een keer gaan proberen.

Die vissenplaat.. zal wel enorm zijn tijd vooruit zijn geweest ofzo, vind het vervelend experimenteel geneuzel dat verder ook geen navolging verdiend.

Kan ik me voorstellen aangezien jij niet echt een bluesliefhebber bent. Toch blijkt, als ik de wiki mag geloven, beefheart van invloed geweest te zijn op punkmuziek. Ook hoor ik veel beefheart invloeden bij tom waits(swordfishtrombones en verder)

Waits was diep onder de indruk van Beefhearts muziek.

Vind de titel ook erg misleidend: "trout", terwijl een stadsjongen al kan zien dat het een karperkop is en karpers zijn niet te vreten, vanwege het grote aantal graten.

Waits vind ik ook een regelrechte ramp, dus mijn afkeer kent in elk geval een duidelijk patroon

Ja, daar heb ik vroeger ook nachten van wakker gelegen.

Recensie bij Trout Mask Replica geplaatst

Die docu (geplaatst bij je recensie) is inderdaad wel leuk. Ik kan daarin de muziekfragmenten ook wel waarderen, ook al omdat Van Vliet inderdaad een heerlijke, rauwe (blues)stem heeft. Maar dit album in zijn geheel doet me momenteel nog steeds weinig. Het experimentele/avantgardische doet wat aan het eerder behandelde Freak Out van The Mothers of Invention denken, maar ik voel af en toe, en vermoed dus, dat bij Captain Beefheart de gevoelens authentieker zijn dan bij Zappa, dewelke naar mijn gevoel meer berekend te werk lijkt te gaan. Ik heb dus meer hoop dat ik ooit deze Trout Mask zal kunnen waarderen dan Freak Out.
Van de drie tot nu toe geprobeerde Zappa albums is me alleen Hot Rats zeer goed bevallen. Freak Out en Jazz from Hell vallen momenteel niet echt in mijn smaak.

Dat is denk ik ook het grootste verschil tussen Zappa & Beefheart, hoe uniek en briljant ze beiden ook waren...

Beefheart kon nagenoeg geen instrument bespelen, noten lezen/schrijven of op wat voor conventionele manier dan ook zijn muzikale plannetjes verbaal/schriftelijk overbrengen naar zijn bandleden.

Zappa daarentegen was een briljante (en zoals Cabeza Borradora al zegt) en berekenend componist en arrangeur die er in slaagde zijn complexe stukken toch dusdanig naar zijn muzikanten over te brengen dat het voor hun ''gewoon'' speelbaar was en in tegenstelling tot Beefheart's muziek ook zo overkomt.

Frank wist (vanwege zijn fenomenale muzikale kennis, zowel theoretisch als praktisch) alle wetten en regels van zo ongeveer alle soorten muziek, instrumenten en genres naar zijn hand te zetten, te verwerken in zijn werk en om te zetten in een volstrekt uniek oeuvre.

Beefheart was misschien nog wel eigenzinniger, unieker en oorspronkelijker in zijn hele doen en laten dan Zappa, mede omdat hij geen verstand van muzikale theorie en praktijk had en dit resulteerde in echt volstrekt unieke en vrije muziek. Iets wat vele bandleden, crewleden en anderen in de muziekindustrie tot waanzin dreef en de ''gewone'' luisteraar deed weglopen in afkeer.

Maar ook buiten de muziek was Beefheart in alle opzichten een volstrekt uniek en oorspronkelijk persoon, zoals zijn poezie en schilderkunst ook wel bewijzen en iemand die ik in elk geval erg mis vandaag de dag

Deze is dan ook nog geweldig:

YouTube - Beefheart on Letterman

2X Beefheart bij Letterman, uiteraard hebben ze het steeds over iets anders.
Nog nooit 2 personen gezien die zo langs elkaar heen praten ( hoewel de Ajax, PSV fans in het sporttopic ook niet slecht zijn)

Ietwat offtopic, maar aangezien het hier nu over Zappa en Beefheart gaat:

In de Revolver van deze maand staat dat Beefheart in een interview in, ik geloof, 1983 zei dat hij een hekel aan Zappa had. Hij vond Zappa een slechte muzikant, een slechte componist en wou dat hij hem nooit ontmoet had.

Dat is toch even radicaal anders dan 'Zappa de jeugdvriend'.

Later werd wel vermeld dat Beefheart wat te veel gedronken had, al sloeg dat niet direct op deze opmerking.

Nou niet helemaal,
"Van Vliet has met his future wife Janet (Don noemde haar altijd Jan)".
Aldus ex Mother Denny Walley, Denny gaat verder met:
"He (Beefheart) told me one time he brought Jan with him to Frank's house to tell Frank that he and Jan were getting married. And Frank response was "How cute".
Don stood there , gave Frank the razorblade eyeball and took his hand and waved it in front of is eyes as though to wipe Frank from his life, turned and walked away, and didn't talk to him for five (5) years.
Na 5 jaar maakte ze samen Bongo Fury

Maar die is uit 1975. Daarna is het dus opnieuw mis gegaan tussen beiden.

Had zo mijn vraagtekens bij de opmerking (in de Cultuurkenner) dat Van Vliet een mythomaan zou zijn (geweest). Aangaande diverse (o.a. ook bovenstaande) bekentenissen uit de mond van the captain vrees ik hier toch wel enige waarheid in.

Door de jaren heen hebben de beide heren nog regelmatig ruzie gehad, botsende ego's
Toen Beefheart Ice cream for the crow in 1982 opnam hadden beide heren iets over een tape die Beefheart voor dit album wilde gebruiken.
Beefheart biograaf Mike Barns, heeft eens over Zappa- Beefheart opgetekend:
"two alpha males locked in a perpetual pissing contest "both as creative and contrary as the music that they created.

ik lijk Stalin wel

Ik heb ook wel eens ruzie met mijn vrienden, maar dat wil nog niet zeggen dat ik hen nietsnutten vind waarvan ik wou dat ik ze nooit ontmoet had....

Rudi S(talin???)

Heb trouwens momenteel nog eens Trout Mask Replica opstaan. Had al dikwijls gelezen dat mijn held, "onzen" Stef Kamil Carlens, een fan is van Captain Beefheart, maar merk nu ook dat ie wel iets meer dan alleen de mosterd daar vandaan heeft...

En Mauro 'Evil Superstar' Pawlowski natuurlijk ook.

Bij de Stef ligt het er naar mijn gevoel toch nog een stuk dikker op...

Ben trouwens na 3 luisterbeurten al vandeeg gefascineerd door Trout Mask Replica. Naast de eerdergenoemde Stef zijn er nog door mij erg gewaardeerde artiesten komen bovendrijven waarmee ik ga linken, zoals daar zijn: Jon Spencer, R.L. Burnside, Gato Barbieri, John Coltrane en de al eerder aangehaalde Howling Wolf, maar ook Screaming Jay Hawkins. Ik kan het ook niet laten te denken aan die andere op de grens van kunst en krankzinnigheid balanserende artiest, Robert Crumb, die met zijn freejazz-lijntjes tekenstijl bij mij wat dezelfde geflipte, donkere, in blues gedrenkte sfeer oproept.

Volgens mij hebben we er een nieuwe fan van Captain Beefheart bij en hebben ze zelfs dezelfde initialen.

Rijk associatief palet, dat weliswaar enige anachronismen bevat - zeker in het geval van Trane en Howlin' Wolf.

En CB - eerlijk gezegd - ge moet maar durven. Trane is voor mij zoiets als een 'col hors categorie' - zijn muziek is gerserveerd voor de very, very special hours - en meestal zonder gezelschap gedraaid. Crumb's werk kan ik zeker waarderen, hoewel ik daar af en toe moe van word.
't kan ook zijn dat ik nog steeds met de erfenis van de studentenflat in mijn hoofd zit (progrock buurman Bram met Wharfdale's draaide dit) - ik aarzel nog...

Hier beginnen ze ook te klagen als ik muziek van Coltrane draai. 'Round About Midnight van Miles mag nog net.

Ik probeer Beefheart dan ook maar niet uit in gezelschap.... Jammer voor de anderen, het is niet mijn gemis.

Quiet Nights, Sketches from Spain, Kind of Blue zou ook kunnen.

Bij de grote Risk-wedstrijden (tegen de beta's ) draaiden we bij 'thuiswedstrijden' altijd Bitches Brew of Ornette Coleman - daar flipten ze op. Maar ja bij uitwedstrijden was het dan hun geitewollensokkenmuziek - Soft Machine, Gong en zo (en idd ook ook wel Kaptein Biefstuk).

Hoezo? Als Beefheart je aan Coltane doet denken, waarin zit 'm dan het anachronisme?

Het staat iemand vrij om te associëren alleen qua tijdsbeleving zit er - voor mij - wel een kronkel in: Trane legde het lootje in '67, leverde de meeste van zijn werken in een heel andere tijd en een heel andere setting.

Als associatie met Coltrane wordt ook wel Eight Miles High van The Byrds genoemd en daar heb ik meer beeld bij. Dit album geeft mij gewoon te weinig muzikale beleving, het is te veel een academisch construct van (hoorbaar) blanke origine.