Grappig dat je dat opbrengt: ik ben er zo een die graag hoort wie wat speelt en waarmee hij/zij speelt: gitaar(merken), effectpedalen etc - wellicht een beetje vergaand, maar ik vind dat interessant. Ik hoor bij Derek & The Dominoes het verschil tussen de Les Paul en de Stratocaster; ik vind het leuk om bij Jools Holland te zien dat de gitarist van Magazine (Noko) speelt met dezelfde setup als the late John McGeogh; en bij live opnames van Siouxsie & The Banshees hoor ik het verschil tussen McGeogh op lead en Robert Smith.

Bij electronic is idd veel minder te zien - daarom worden bij dat type muziek ook vaak visuals gebruikt. Toch vind ik ook boeiend om te kijken bij Nivhek of Sieben; beide hanteren de techniek dat ze een fragment spelen, het vastleggen en het in een loop zetten om vervolgens over zichzelf heen te spelen.

Wel is het opvallend dat je nu bij veel concerten met synths heel regelmatig de Nord Stage 2 (of 3) ziet - een opvallende rode, modulaire synthesizer, o.a gebruikt door Julia Holter; in interview gaf ze aan die te gebruiken vanwege het fijne pianodeel. En ook bij synths kan je klankverschillen horen - bijv Oberheim (Depeche Mode) vs Prophet (Talking Heads).

Bij klassiek is het regelmatig zo dat sommige pianisten soms helemaal van slag zijn als ze niet kunnen beschikken over hun eigen - of een bepaalde type, contractueel vastgelegde - vleugel. In programma's staat ook altijd vermeld wanneer de soliste (viool, cello) op een bepaald eeuwenoud instrument speelt.

Wat ik bedoel is dat je dat verschil ook kan horen zonder te weten of het ene de Les Paul is en het andere de Stratocaster. Het onderscheiden van klankkleur en dergelijke staat los van het herkennen van een instrument of het type of merk of het bouwjaar.

Enkele voorbeelden waarbij ik achtergrondkennis eerder negatief vind: Toen ik als jonge gast Into the Lungs of Hell van Megadeth leerde kennen vond ik de solo's in dat instrumentaal echt waanzinnig. Toen ik later dat jaar Mustaine de solo's zag spelen was ik minder onder de indruk. Fret tapping, het resultaat klinkt spectaculairder dan het eruit ziet. Nog wat later leerde ik zelf op gitaar dat trucje. Zo goed als Dave werd ik nooit, maar zo onder de indruk als ik eerst was raakte ik nooit meer.
Of toen ik akkoorden en bluesladders leerde spelen. Wat me het meest opviel is hoeveel muziek er al is voor een muzikant er een lied mee maakt. Sommige blues kan ik niet meer aanhoren, omdat ik er alleen nog maar dat bluesschema in terug hoor.
Of lezen hoe Mozart een muziekstuk vaak begint met het twee keer herhalen van een kort thema en er dan een ander op laat volgen. Dat gaat dan extra opvallen en dan denk ik: daar doet hij het weer. Om dezelfde reden kijk ik nooit naar de making-of van een film. Ik hoef niet te weten hoe het gemaakt is. Ik wil betoverd worden.

Sommige info vind ik wel boeiend. De viool van een violist, de piano van een pianist. Die combinatie bepaalt hun unieke geluid maar verklaart het niet. Het draagt dus bij aan het mysterie van de muziek.

Ik hoorde laatst dit fragment en ik kom er maar niet achter welk stuk dit is.
Hopelijk zitten hier kenners die mij aan een titel kunnen helpen!
Excuses voor de korte opname en de kwaliteit.

we. tl/t-qrOjmTHnQl (spatie even weghalen tussen de punt en de t, ik kan geen links plaatsen)

Ik begrijp de kritiek wat betreft de gangbare minimal music, maar denk niet dat het enige relatie heeft met de cantates van Bach. Er is door Paul Witteman, een fervent liefhebber van Bach, een vergelijk gemaakt met Bach en, de ten onrechte genoemde minimal music componist, Simeon ten Holt. Ook dit is appels met peren vergelijken. Simeon ten Holt ontwikkeld zich vanuit een A-tonale periode (het stuk A/.ta-lon) naar het tonale, niet a-tonale, Natalon. Ik ben benieuwd wat men vindt van het stuk Natalon in E, gespeeld door Kees Wieringa. Je kunt het o.a. vinden op spotify. Overigens alle lof voor musicmeter.

ontwikkelt

Je kan dat nog corrigeren in je oorspronkelijke bericht.

Er wordt wel eens vaker in stukken geopperd dat Bach de minimal music heeft uitgevonden. Ik denk dat het een visie is. Het begrip minimal music wordt ook vaker gebruikt omdat iedereen zich er wel een voorstelling bij kan maken, maar de componisten die men dan noemt maken wel heel uiteenlopende muziek.

Voor wie in hedendaags geïnteresseerd is, ik ben begonnen met een topic op basis dit boek.
https://i.imgur.com/ThXaUnB.jpg

Ik begin achteraan, eerst het moderne werk dus.

1001 Klassieke Opnamen

In mijn nieuwste stuk maak ik een vergelijking tussen Beethoven en Hegel met de eerste 10 pagina's over Beethoven en z'n muziek (dus ik denk dat ik dat hier wel mag posten ):

De strijd tussen kunst en filosofie en de worsteling tot vrijheid – Apollinische essays - apollinischeessays.wordpress.com

Mooie titel...
twee vragen aan De Filosoof
Beiden in zelfde jaar geboren 1770, wat mij tot de vraag brengt hebben ze van elkaar vernomen? Of. van elkaars werk kennis kunnen nemen?
Muziek wordt vaak beschouwd als meest verheven of ideale kunstvorm, hoe zag men dat in die tijd?

Ik heb geen biografie van Beethoven of Hegel in huis, dus ik weet weinig van hun leven zodat ik niet weet of zij elkaars werk hebben gekend. Wel was Hegel zeer geïnteresseerd in kunst zodat hij Beethovens muziek wel zal hebben gekend, al noemt hij Beethoven nergens in zijn werk (zoals ik in m'n stuk schrijf weten we wel dat Hegel aanwezig was bij de beroemde uitvoering van Bach's Mattheus Passion in 1829 door Mendelssohn waardoor Bach bekend werd bij de Romantici en zelfs werd erkend als de oervader van de Duitse muziek). Beethoven op zijn beurt was erg geïnteresseerd in filosofie zodat hij waarschijnlijk wel van Hegel en diens werk zal hebben gehoord (tenzij z'n doofheid dat verhinderde, haha), al betwijfel ik of hij ooit iets van Hegel zal hebben gelezen (zoals ik in m'n stuk schrijf weten we dat Beethoven vooral Plutarchus en Schiller graag las). Ik denk dat we kunnen aannnemen dat ze elkaar nooit hebben ontmoet.

Vanwege je vraag heb ik even gegoogeld en ontdekt dat ik bepaald niet de eerste ben die opvallende parallellen ziet tussen Beethovens muziek en Hegels filosofie. Mijn inspanning blijkt dus niet bepaald origineel (maar omdat ik van de anderen niet wist is mijn stuk erover dan weer wel origineel); onder meer de grote cultuur- en muziekfilosoof Adorno heeft een boek over Beethoven geschreven waarin hij Beethoven uitdrukkelijk met Hegel vergelijkt. Dat werk ken ik ook niet maar zal diepzinniger (filosofischer) zijn dan mijn stuk omdat Adorno de muziek van Beethoven filosofisch analyseert (mijn aanpak is oppervlakkiger maar hopelijk ook leesbaarder). Een kernpassage lijkt:

Hegel – Purpose, Results and the Philosophical Essence | Harper's Magazine - harpers.org

Hoe men muziek in die tijd zag: daar gaat mijn stuk over dus daarvoor moet je het echt lezen ben ik bang!

Als hedendaagse musici aan de haal gaan door het maken van fantasievolle interpretaties van klassiek werk van componisten is het vooral oppassen geblazen. Ik stuitte per toeval op een Duitse muzikant (PC Nackt alias Patrick Christensen 1975) die op velerlei gebieden zijn sporen in de Duitse alternatieve muziekscene heeft nagelaten en die op de proppen komt met een album met daarop een aantal muzikale typeringen van klassieke componisten (Schubert, Bach, Mozart, Scarlatti). Ik vind dit wel aardig, wars van commercie, maar wel bekend met de materie. De combinatie van geluiden en filosofieën van populaire en experimentele muziek (crossover) is een bepalend element van zijn werk. (Wikipedia)

Plunderphonia by PC Nackt on Spotify - open.spotify.com
PC Nackt – Wikipedia - de.wikipedia.org

Ik heb mijn stuk nog wat uitgebreid en verbeterd, qua Beethoven met name door een en ander toe te voegen over de Begeisterung van de muziek, waarmee het conflict tussen het ik en de wereld oplost, en de sonatevorm als dialectiek en hoe Beethoven de traditionele vorm ervan overstijgt (sowieso werkt de link in bovenstaand bericht niet meer):
https://apollinischeessays.files.wordpress.com/2020/09/worsteling.pdf (PDF-alert)

Vraagje: Sinds enkele weken probeer ik wat muziek op papier te krijgen met Musescore. Het begin van het tweede thema, na ongeveer 32 seconden, heb ik ongetwijfeld geleend van een bestaand stuk, maar ik weet niet welk. Hopelijk kan hier iemand het zeggen.

Voor wie interesse mocht hebben in mijn 'klassieke muziek' is er dit topic of mijn YouTube kanaal.

Hier nog iemand die zelf wel eens iets speelt en/of schrijft?

Nope. Ik beluister alleen heel veel. Maar leuk om te zien wat je met ons deelt

Aangezien dit een algemeen topic is, leek het me geen slecht idee om een topic te hebben waarin we werken/uitvoeringen benaderen op dezelfde wijze als albums uit andere genres zoals ze reeds op MusicMeter staan.

Favoriete klassieke muziek en uitvoeringen

Als je weinig tot niets van klassieke muziek weet, wél nieuwsgierig bent, maar niet weet weet waar te beginnen, dan is dit boekje wellicht een leuk begin:

https://media.s-bol.com/GZm0xW8PP5oQ/757x1200.jpg


bol.com | pagina niet meer bereikbaar

Niet alles begint bij Bach, wel veel. Al zou ik de beginners niet aanraden met Bach te beginnen.

Wat mijn eerdere vraag in dit topic betreft, ik heb inmiddels zelf het antwoord gevonden. Zes maten in mijn stukje bleken ongeveer dezelfde melodie te hebben als in No.1: fig. F uit het eerste strijkkwartet van Michael Nyman.

Michael Nyman - String Quartet No.1: fig. F

Voor de beginners: luister niet naar het gejodel van Kronos maar naar Bach. Vergeet Michael Nyman, dat is klassiek voor kleuters.

Luister eens naar kantate BWV (Bach Werke Verzeignis, klinkt heel moeilijk, maar is gewoon de nummering) 82: een kantate over het levenseinde. Ich habe genug. Zo heet de bas-aria uit die kantate.
Heb je veel meer an dan aan Michael fucking Nyman.

Of luister anders gewoon eens naar Bachs Brandenburger Konzerte, BWV 1046 t/m BWV 1051.
Rock avant la lettre. En geen noot van Kronos tref je er an. Da's een verademing.

Goede tip, hartstikke leuk boek.

Begin vooral bij Bach.

Of bij welke componist dan ook. Dat moeilijke gedoe, dat stoot maar af. Ik begon 25 jaar geleden bij Ralph Vaughan Williams. Dat slaat nergens op, maar daar begon ik. Omdat ik zijn The Lark Ascending zo mooi vond. En vanuit je eigen vertrekpunt kun je verder op zoek. En ik verzeker je dat dat een mooie reis wordt. Waar je ook begint. Vergeet Nyman (een doodlopende weg) en vergeet Bach. Ik raad het boek "The rest is Noise" aan voor de 20e -eeuwse muziek. Dat is echt een meesterwerk en het maakt je wegwijs in de klassieke muziek van de 20e eeuw.
Voor oudere muziek zijn er tal van andere leuke boeken te koop of te leen. Grasduinen, luisteren en je eigen weg kiezen is mijn devies.

En negeer vooral al het hoogdravende gewauwel. Ga op je gevoel af.

Voor de geïnteresseerden,
het hele album met strijkkwartetten van Nyman gespeeld door het Balanescu Quartet is op Spotify te vinden.

Een mooie review vind je in Gramophone

So celebrated has Michael Nyman become as a composer for the screen that it's easy to underestimate the extent of his commitment to the concert hall. This recording helps to redress the balance.

[quote=6771199 Ik begon 25 jaar geleden bij Ralph Vaughan Williams. Dat slaat nergens op, maar daar begon ik. Omdat ik zijn The Lark Ascending zo mooi vond. [/quote]

Goede raad, Lachende derde. Toen ik serieus naar klassieke muziek begon te luisteren (als langharige teenager) was dat gelijk met de cantates van Bach en de pianomuziek (pianoconcerten én
sonates) van Mozart. Maar iedere componist die je raakt kan natuurlijk een vertrekpunt zijn, ook Vaughan Williams. Ik ben nogal weg van zijn symfonieën; een paar jaar geleden kocht ik een cd-boxje met de Complete Symphonies (London Philharmonic Orchestra / Bernhard Haitink). Van deze veelzijdige componist zou ik nog wel meer willen horen. Er is zo ontzettend veel interessante en mooie klassieke muziek - daar kun je je hele leven wel naar luisteren. En verder raad ik iedereen die nieuwsgierig is om op zondag naar "Podium Witteman" (NPO 2) te kijken. Dat vind ik een briljant, zeer laagdrempelig programma.

Intussen - na 25 jaar - heb ik zo'n 4000 klassieke cd's. Ik ben programmeur bij een - semi-professioneel - klassiek muziekpodium in Nederland. Vrijwilligerswerk dus. Ik heb altijd gemerkt dat pompeus gelul over klassieke muziek mensen wegjaagt. Het tegenovergestelde van wat de muziek wil bereiken.

Mooie tips, heartofsoul!
Die Haitinkbox is het beste wat je in huis kunt halen m.b.t. de symfonieën van Vaughan Williams. Ik heb 'm ook.
Bij het label Hyperion kun je ook zijn kamermuziek integraal aanschaffen of streamen.
Een aanrader! En als je van Vaughan Williams houdt check dan ook eens William Waltons symfonieën of het orkestwerk van Gustav Holst: twee fenomenale Britse tijdgenoten.

Ik ben er net zoals jij ingestapt, in de klassieke muziek. Maar dan met de pianosonates van Haydn, de symfonieën van Vaughan Williams en uiteraard Bach. O ja: en het Stabat Mater van Pergolesi.