Aan de muziek van Schumann ben ik om een of andere reden nooit echt toegekomen. Van Haydn heb ik een box met alle symfonieën (uitgegeven door Brilliant Classics), maar dat zijn er dus zoveel dat ik ze nooit allemaal zal beluisteren.

De vespers van Monteverdi heb ik in deze uitvoering, die een hoge waardering kreeg in de krant De Standaard. Ik heb de recensie nog ergens liggen, zal ze eens opzoeken.

Prachtige oude muziek, die je naar andere tijden en dus een andere wereld voert.

Ik zelf heb nog een losseless versie van Herreweghe op HM. Suzuki's cyclus van Bach's Cantata's is ongelooflijk mooi, dus zal de versie van Vespers ook proberen.

De recensent van De Standaard schrijft dat de mis in zijn tijd bijna anachronistisch was en hoe onbevattelijk het is dat iemand zoiets uitdenkt. Over de uitvoering door het Bach Collegium Japan olv. Masaaki Suzuki: Een goeddeels Japanse cast brengt hier een van de sterkste lezingen die ik ooit heb gehoord. Ze doen nochtans niet veel meer dan feilloos intoneren, toegewijd zingen en alle overbodige poespas gewetensvol vermijden. Het resultaat: een eigenaardige mengeling van Italiaanse exaltatie en oosterse onthechting. En kippenvel bij dertig graden in de schaduw.

Kan helaas suzuki niet vinden in de pindakaas pot, maar de korte recensie maakt me wel erg nieuwsgierig....

Monteverdi wordt als de grootvader van de Opera gezien. Zijn L'orfeo (de uitvoering van Gardiner op Archive is een dikke aanrader!!!) wordt als de eerste Opera gezien. Montverdi wie een groot ondersteuner van het individueel zingen was, iets wat in 17e eeuw langzaam op aan het komen was. Hij is een schanier componist tussen de renaissance en de Barok.

De plaat was de eerste die ik uit de box pakte van alle platen die ik nog niet kende, nadat ik de box had aangeschaft. Laat ik direct met de deur in huis vallen ik was overdonderd. Er zit een vrome emotionele diepte in deze plaat. wat de luisteraar op het puntje van zijn stoel zet. Het is m.i. dan ook niet voor niets dat men deze uitvoering met oorspronkelijke instrumentatie, als 'de'uitvoering wordt gezien. Opgenomen in het Basiliek van San Marco (Venetië), waar Monteverdi ten tijden van het schrijven van de Vespers de kerk componist was.

De pracht van dit werk en opname liggen in de polyfonie van de mannen en vrouwen stemmen en excelleren van de solisten. de prachtige duetten. ( Er zit in dit werk zoveel details en schoonheid. Monteverdi wie nog niet de reputatie heeft van een Beethoven of een Mozart, maar zijn belang op de gehele muzikale geschiedenis begint steeds meer erkent te worden.

Voor de geïnteresseerden: de gehele opname is te zien op YT :




Die opening van het koor!!!








Luister rond 2.50 naar het prachtige duet.






















Deze opname is vanuit historisch als aesthetisch oogpunt een prachtige tijdsdocument. Het lijkt haast of Monteverdi rekening heeft gehouden met het schrijven van dit stuk met de akoestiek van de Basiliek. Gardiner weet op een prachtige manier de volledige essentie van het werk naar voren te halen. Dit werk staat, wat mij betreft op gelijke voet met Bach's matthäus passion en Johannes Passion, Handel's Messiah en noem nog wat bekendere religieuze werken en overtreft wat mij betreft zeker de laatst genoemde (Messiah).

het album van deze week:




Beethoven piano sonate #21 (Waldstein), #26 (Les Adieux), #23 (Appassionata)

@ Kronos,

ik heb de suzuki uitvoering van Vespro kunnen horen, echter heeft het me nog niet zo kunnen overdonderen als bij zijn Bach opnames. Maar goed ik zal wel te veel zoeken tijdens het luisteren naar de momenten die ik bij Gardiner zo kan waarderen. Ik zal hem zeker een paar keer de kans gaan geven.

Zo gaat dat bij mij ook vaak als ik met een uitvoering vertrouwd ben en dan een andere beluister.

Als ik nog eens hier ben terwijl er geen muziek draait ga ik de Youtube linkjes zeker eens aanklikken.

Beethoven Piano Sonatas #21, #26 & #23.

Het bespreken van deze cd beviel mij toch lastiger dan ik dacht. Ik had veel zin om de 3 sonatas beter onder handen te nemen en vooral deze cd beter te leren kennen. Deze week heeft voor mij zeker in het teken gestaan van Beethoven's piano sonatas 21, 26 & 23(en Autechre ) maar de versies van Gilles heb ik het minst vaak beluisterd. En dit geeft precies aan het mankement van deze plaat, ik raak er niet in op geslokt. De 3 piano sonata's staan bekend als Beethovens zijn betere werken. Echter weet Gilles mij hier niet van te overtuigen, het is een roestig en verwilderde interpretatie van #21 en #23. Piano Sonata #26 wordt redelijk weergegeven. Alle 3 de sonatas worden prima en kwalitatief goed uitgevoerd, maar het is niet mijn kopje thee. Ik kan nu ook niet goed benoemen waarom om niet, het lijkt gewoon of de boel gewoon niet lekker.

Hm, deze heb ik dan weer niet van Giles wel van andere, van Giles heb ik in ieder geval Beethoven's sonates 30 & 31 en die uitvoeringen zijn fantastisch, nee echt geweldig.

Ook op het DG label?

hilary hahn (soliste), Jeffrey Kahane (dirigent), Los Angeles Chamber Orchestra (orkest)

Concerto for Violin, Strings and Continuo in E Major, BWV 1042
Concerto for 2 Violins, Strings and Continuo in D Minor, BWV 1043
Concerto for Violin, Strings and Continuo in A Minor, BWV 1041
Concerto for Oboe, Violin, Strings and Continuo in C Minor, BWV 1060 [Allan Vogel]

Yep, en ik geloof zelfs de laatste die Giles ooit opnam.

Als liefhebber van vioolconcerten bezit ik ook die van Bach (Perlman en Standage) maar het zijn niet mijn favorieten concerten.
Hahn"s uitvoering heb ik dan weer niet, maar dit is wel behoorlijk voor handen om te beluisteren.
Hahn speelt zoals altijd met veel drijf en technisch goed , maar geen uitvoering om voor naar de winkel te rennen.

Van de pianosonaten heb ik nummer 21 door Claudio Arrau en 23 door Alfred Brendel. Beide op Philips.

Van Hilary Hahn heb ik de vioolconcerten van Barber, Meyer, Schoenberg en Sibelius. De eerste twee op Sony, de laatste twee op DG.

Maar de vioolconcerten van Bach door Jaap Schröder (+ Christopher Hirons voor het dubbelconcert) en The Acadamy of Ancient Music olv. Christopher Hogwood, op Decca. En ook nog een oude lp (DG) met Igor en David Oistrach.

Verder nog enkele mooie maar minder bekende vioolconcerten van Bach (BWV 1052 en BWV 1056) door Itzhak Perlman en het Israel Philharmonic Orchestra (olv. Perlman zelf) op EMI. Daarop staat ook het concert voor viool en hobo.

Ik heb de #21 ook van Arrau op Philips. De hele cyclus is recent heruitgegeven op het Decca Label (staat nog op de verlanglijst om te bestellen)

Bach - verschillende strijk concerten

Wat zou ik hier nu over moeten schrijven. Een album die mij niet heel erg ligt en hier en daar compleet nutteloos aanvoelt. Hahn is een prachtige en begaafd violiste, ze wordt vergeleken met onze Janine Jansen en op internationale forums wordt vaker de naam van mw. Hahn aan gehaald dan onze nationale bekendheid.

Maar hier is het probleem: niet alles wat een genie maakt is gelijk een geniaal werk en dit geld dus ook voor Bach. Ik ben ook een fan van vioolconcerten maar er zijn gewoon vele betere te vinden, zelfs uit de barok! Misschien ligt het wel aan de uitvoering,heb de werken niet vergeleken in andere uitvoeringen, dus kan hier geen uitspraken overdoen. De composities spreken mij niet allemaal even veel aan en Hahn zelf speelt hier en daar misschien net een standje te snel en geprikkeld. Het geheel komt over als een licht nerveus en opgejaagd werk. Geen aanrader wat mij betreft.

Ludwig von Beethoven - Symfonie no. 09 (Karajan, DG 1963)

Aangezien ik mij aan het verdiepen ben in klassieke muziek is dit een zeer interessant topic om te volgen. Thanks korenbloem en ataloona

Natuurlijk kan Karajan een gedegen 9e neerzetten maar ik ga voor:
De gedreven versie van Roger Norrington op EMI
En tja als het super moet dan;
Furtwanglers versie uit Bayreuth met Schwarzkopf ,die is echt geweldig, ook op EMI

Ik heb een uitvoering van Stokowski en die is erg goed. Met het Londens Orkest & Koor.

Stokowski een bijzondere dirigent en is dat die uitvoering waar Stokowski het einde herschreven heeft?
Van Stokowski's kompaan, Toscanini heb ik ook een uitvoering, maar die vind ik niet zo sterk als Norrington en zeker Furtwangler.
Maar hoe is die Karajan eigenlijk?

Zonder te hebben geluisterd . . . . Die Karajan is traag en dramatisch. Zoals altijd bij Von Karajan.

Bij Mahler of Wagner zou dat een pluspunt zijn

Ik vind Karajan niet heel bijzonder sterk bij Mahler (van wagner ken ik alleen zijn Parsifal DG), zijn interpretatie vanMahler's 9e is natuurlijk een legendarische, geniale en benchmark-waardige uitvoering.

Karajan werkt bij de symfonieën van Beethoven erg goed. Karajan is te vergelijken als een moderne Furtwangler. Nu moet je modern niet letterlijk nemen. Echter zijn er voor individuele symfonieën betere vertolkers te vinden vind ik.

Karajan's interpretatie van de 9e was mijn favoriet... echter begin ik hier een beetje op terug te komen, maar hierover zondag meer!

Ach, van de 9e zijn er veel erg goede opnames. Ik begrijp de bewieroking van bepaalde dirigenten niet zo goed. Natuurlijk krijgt de ene dirigent meer van een orkest gedaan dan de andere en heeft de ene een andere kijk op een stuk dan de andere, maar de noten blijven dezelfde. Ik hoor soms uitvoeringen van volslagen anonieme dirigenten die me behoorlijk kunnen bekoren. Ze hebben alleen niet zo'n goed PR gehad en waren wat minder ambitieus. Het merk Von Karajan is voornamelijk marketing geweest.

Tuurlijk kan het zijn dat bepaalde onbekendere uitvoerders (orkesten, solisten en dirigenten).
Ik heb thuis 4 verschillende uitvoeringen van de 9e in kast staan en heb daarnaast aardig wat verschillende uitvoeringen gehoord. Echter is Karajan's interpretatie de gene waar ik steeds weer naar terug grijp. Voor mij is het dat ik toch een bepaalde voorkeur heb bij bepaalde werken. Neem bijvoorbeeld koor (romantische, barok etc) wentel ik mij eerder tot Gardiner, dan andere koordirigenten. Wil dit zeggen dat er voor die betreffende werken geen betere zijn. Nee natuurlijk niet, de eerste uitvoeringen zijn voor mij ook soort van "voet aan de grond" en dan verder kijken.

Maar wanneer ik een nieuwe symfonie wil proberen went ik mij eerder dus tot karajan, dan rattle.

Dat kan, maar ik denk dat jij dit doet vanwege de goede marketing van het merk Von Karajan. Niet omdat hij het veel beter doet dan zijn collega's.

Ik ben het met Ziegler eens hoor en 20 jaar geleden was dit nog erger.
Als je in die tijd met klassiek in aanraking kwam dan kon je niet om Von Karajan heen omdat pers rtv en de muren van een platenzaak over Von K gingen.
Zeker bij de latere Karajan's kreeg je toch meer een Karajan variant op een werk als dat je naar de componist zat te luisteren, dus of dit nu zo'n goede instapper is.
Ja en die andere genoemde Sir Simon, die blijft toch ook wel meestal netjes tussen de lijntjes.

Op dit moment doet Gergiev het goed. Het zal het ongetwijfeld ergens aan verdiend hebben, maar ik krijg de indruk dat er namen gemaakt moeten worden, zodat het publiek het gemakkelijker herkent. Ze kennen de man van tv of cd en worden dan eerder over de streep getrokken om een bezoek te brengen aan het concertgebouw.
Het is als met wijn: zet er gran cru op en mensen zijn bereid diep in de buidel te tasten.
Je bezoekt gemakkelijker een film als er een acteur in speelt die je kent.