@Korenbloem
Ja die kenden hem. Ga er voor het gemak maar vanuit dat iedereen die geschoold was in de muziek, Bach kende. De mate waarin zal ongetwijfeld verschillen. Bach werd inderdaad niet direct gezien als de grondlegger van de westerse muziek, maar dat is wat anders dan totaal vergeten.
Ik ken het boek niet waar jij naar verwijst, maar ik neem aan dat bedoeld wordt dat het grote publiek hem niet kende. Als hij zo onbekend is, hoe komt die biograaf er in 1802 dan toch bij een biografie over Bach te schrijven? Of was hij stiekem toch bekend bij de kenners?
Toen de Nederlanden uit elkaar vielen in ongeveer dezelfde periode 'verloren' wij Rubens. Prompt werd Rembrandt op het voetstuk geheven, want Nederland had natuurlijk wel een held nodig uit de gouden eeuw. Iedere schilder kende Rembrandt, maar het grote publiek was hem wat uit het oog verloren. Zo zal het met Bach ook zijn.

Ik vind je ook wat eigenwijs op dit punt. Ik hoef niet ver te zoeken om bijvoorbeeld deze zin tegen te komen: "Chopin is known to have studied Bach's music, although he is not known to have performed it in public".
We hebben Mozart, Beethoven en Chopin. Wie maakt me los met Wagner?

Ik stel toch dat tijdens toch dat na 1800 er een wederopstanding is gekomen van Bach zijn muziek. Zowel academisch en later ook cultureel (dit ging gepaard met het nationalisme) De academische bekendheid kwam in 1801 (doordat boek).
Dus dit houdt in dat comopinsten (wie zich bezig hielden met academische innovaties) zeker wel bach hebben gekend. Dus dat Chopin hem toen kende is wel logisch, want hij is pas geboren in 1810.

Ps ik stel toch niet dat Bach geheel vergeten was en als dat zo is dan neem ik dat per direct terug. Ik twijfelde inderdaad over Beethoven zijn invloeden. Maar die links en het citaat van beethoven, heeft mij van inzichten doen veranderen

Dat is waar. Chopin in natuurlijk van veel later.
Ik kreeg inderdaad de indruk dat je dacht dat Bach zo'n beetje in zijn geheel verdwenen was.

Bach - Kunst der Fuge

Bach zijn laatste werk waar hij mee bezig was voordat hij stierf en dit stuk is officieel nooit afgemaakt. Het stuk is nooit officieel toekend aan een bepaalde bezetting. Maar de manier van noteren doet sterk vermoeden dat Bach dit geschreven heeft voor een klavierinstrument. Toch zijn er vele uitvoeringen te vinden. Van strijk-quartet tot orkestrale bezettingen.
De compositie is een van Bach's studies over/naar het contrapunt. Dus voor users die graag willen horen wat duidelijk een contrapunt is. Dit is het werk waar je tot kunt richten voor een duidelijk beeld ervan.
Deze cd is een critici favoriet. Hij krijgt hoge beoordelingen in buy-guide's van Penquin's en Gramaphone. Dit is inverband met het strakke en virtuoze uitvoering en de prachtige opname van de cd. Puristen zijn weer erg verdeeld over dit werk. Omdat het niet de originele bezetting is.

Persoonlijk beleef ik veel plezier aan dit werk. Ik moet bekennen dat de contrapunten beter tot uiting komen op een piano/ klavecimbel. Maar ken ook alleen deze uitvoering van een string quartet. Het spel is prachtig en heeft een tijdloos karakter. Het enige nadeel van deze cd vind ik: dat er niet veel differentiaties zijn tussen de verschillende ´contrapunctus´. Hier hadden ze wat mij betreft wat meer aandacht aan mogen besteden. Des al niet te min een erg fijn cdtje wat ik met veel plezier opzet.

We gaan gelijk door naar het album voor deze week:




Schubert - Winterreise

Baritone: Dietrich Fischer-Dieskau
Piano: Gerald Moore

Vooral Winterreise, maar in het algemeen de liederen van Schubert hebben bij mij waardering voor het Duits opgewekt. Prachtige taal. Ooit nog een thuiscursus voor beginners gedaan, maar veel is daar niet van blijven hangen.

Ik heb de uitvoering door Olaf Bär en Geoffrey Parsons en eentje met Brigitte Fassbaender en Aribert Reimann. Uitzonderlijk dat een mezzosopraan deze liederen zingt, maar voor wie niet zo graag een bariton aan het werk hoort echt een aanrader.

Voor mij het is een nek aan nek race tussen Schöne Müllerin en Winterreise

Bespreking: Winterreise (Fischer-Dieskau, Moore, DG)

Het liederen cyclus van Schubert, op de gedichten van Wilhelm Müller. De liederen beschrijven een (naamloze) man zijn omzwervingen naar een kansloze liefde. Hij reist door een kaal en ontvolkt winterlandschap. Tijdens deze reis realiseert hij zich zelf dat hij alleen op zoek is naar rust. Hij vervreemd steeds verder van de 'beschaving' en realiseert zich dat hij alleen in de dood nog rust kan vinden. Verward door de koude, kille en reis ontmoet hij een lierspeler. Ook een verschoppeling net als hij zelf. Met deze lierspeler kan hij zich indentificeren en wil hij alleen nog verder reizen met hem.

Ik heb deze week verschillende versies beluisterd van Winterreise. Verschillende versies van Dieskau en ook voor verschillende stemmen (o.a. Tenor en Bariton). Ik wil nog een keer de soprano versie horen. Maar ik vraag me af of ik dit zou kunnen bekoren met een vrouwenstem

Fisscher- Dieskau heeft meerdere malen dit werk uitgebracht gedurende zijn loopbaan. Deze versie is opgenomen in 1972. Dieskau klinkt hier als een man die nog volop in het leven staat. Hij zingt de teksten alsof hij nog op reis is. Je voelt de reizigers zijn reflecties. Dieskau zijn stem is natuurlijk, avontuurlijk, vrij en vol passie. Hij klinkt haast als een tenor, ipv een bariton. Dit in tegen stelling tot de opname met Brendel, waar dieskau emotioneel zingt als een oude man die terug denkt aan de reis die hij heeft gemaakt. Moore speelt ingetogen en elegant, wat perfect stroomt met de emotionele toon van Dieskau.

Bach: 6 Suites For Solo Cello / Pierre Fournier

De cellosuites van Bach heb ik uitgevoerd door Pieter Wispelwey op cd. Veel draai ik het niet want na enige tijd gaat het geluid van de cello toch wat tegensteken. Maar suite nummer 1 die ik het best ken vind ik geweldig. Naar het einde toe van de dubbel cd verslapt mijn aandacht wel. Is beter per suite te doseren wellicht.



Van Pierre Fournier had ik nog niet gehoord. De 1ste suite ga ik zeker eens vergelijken met die van Wispelwey.

Ik ervaar precies hetzelfde, maar Bachliefhebbers in mijn omgeving kijken me steeds met ongeloof aan als ik dat zeg.
Je moet blijkbaar in absolute bewondering vallen voor deze werken

Op aanraden van zo'n liefhebber heb ik dan een andere versie geprobeerd (ik heb ook Wispelwey), die van Yo Yo Ma. Ik vond het nog erger... Fournier wordt inderdaad ook steeds bij de topversies genoemd, net zoals Rostropovich. Maar 2 versies is voorlopig genoeg voor mij.

De vioolsonates en partitas van Bach kan ik beter appreciëren, maar ook daar in kleine dosissen.

Vreemd. De genoemde muziek is rustig en harmonieus. Het is eerder muziek die in z'n omgeving opgaat dan opdringerig en storend wordt.

Volgens mij schreef ook niemand iets over opdringerig en storend.

Wat mezelf betreft vind ik de cello als solo instrument nogal beperkt om 2 uur en 20 minuten te blijven boeien. Al is het verbluffend hoeveel Bach eruit haalt, een piano is daar meer geschikt voor.


Edit: Iets valt er trouwens toch wel over opdringerig en storend te zeggen wat de cello betreft bedenk ik me net; als je er geen zin meer in hebt kan de klank ervan wel eens te penetrant gaan worden.

Ik doe het overigens momenteel wat rustiger aan en trek me in ieder geval even een tijdje terug uit dit topic. Wellicht dat ik soms (als ik zin/tijd heb) even een bespreking plaats. Buiten dat ik gewoon er geen tot weinig tijd voor heb, ben ik momenteel ook veel minder serieus met muziek bezig. Heb momenteel simpelweg totaal geen zin om (buiten het reizen) muziek te luisteren. En dan gaat klassieke muziek, waarvoor enige concentratie, tijd en geduld nodig is, er nogal moeilijk in.

Dat laatste begrijp ik niet. Wat is er mis met een fikse opera tijdens het stofzuigen? Ik luister naar klassieke muziek op exact dezelfde manier als elke andere muzieksoort.

Klassieke muziek beluister ik wel anders. Ten eerste luister ik veel geconcentreerder naar klassieke muziek om melodiën, ritmes en andere zaken te ontdekken. Ik moet er vaker naar luisteren om een werk goed te leren begrijpen, andere uitvoeringen ook nog eens beluisteren zodat je het verschil in perspectief leert kennen, je concentreren op het werk om er achter te komen wat het werk wil zeggen, wat voor emotie erachter zit. Buiten dat mag ik ook graag wat research doen achter het werk, aangezien dat vaak ook nog een interessant verhaal is. Het kost gewoon wat meer tijd en geduld dan popmuziek.

En je kunt een opera natuurlijk tijdens het stofzuigen luisteren, maar dan kun je niet het verhaal erbij pakken. Een opera kost - voor mij iig - meer moeite om te begrijpen (tijdsduur, plot, karakters) dan bijvoorbeeld een symfonie.

En tsja, laat ik nou niet de tijd hebben om mij weer te storten op klassieke muziek. En klassieke muziek in de bus en in de trein (enige plekken waar ik nu muziek luister)? Nou nee, da's geen optie, zo blijkt uit eerdere ervaringen.

Oké. Ik luister naar alle muziek met dezelfde aandacht. Of het gebrek daaraan als ik met iets anders bezig ben. Sommige muziek is complexer of intenser dan andere, maar dat is wat mij betreft niet voorbehouden aan klassieke muziek.

Bach: 6 Suites For Solo Cello / Pierre Fournier


Ergens ben ik het eens met de users. Cello suites zijn uitermate populair en behoren bijna tot het standaard concert reportaire van Bach, maar ik luisterde ze nooit echt vaak. Echter is mijn waardering gigantische gegroeid naar deze week
De suites werden vroeger gezien als studie materiaal en ongeschikt als uitvoerbaar. Pable Caslas nam als eerste het werk op in 1925 en mede hierdoor werd het werk in 20ste eeuw tot een bach zijn bekendste stukken onder musici (vooral cellospelers ). Het eerste suite is geregeld gebruikt in verschillende films (o.a in Cruel Intentions)

Forunier is de enige versie wie ik gehoord heb van de cello suites. Het geheel geeft een dusdanig bevredigend gevoel, dat ik niet behoefte heb gehad om meerdere versies te horen. Forunier is speelt virtuoos, lyrisch. De cello klinkt zuiver, puur en hij weet precies een bachiaanse sfeer te scheppen. Mijn persoonlijke favorieten zijn suite 4, 5 en 6. Dus eigenlijk de gehele 2e cd.

Ben wel benieuwd naar je bevindingen. Maar vooral ook hoe je de laatste suites vind?

Ik was alvast begonnen om Pieter Wispelwey met suite 1 nog eens te beluisteren maar mijn hoofd stond er echt niet naar, dus daar heb ik het bij gelaten. Vergelijken heeft zo geen zin. Na jouw bevindingen onthoud ik om volgende keer als ik dit werk van Bach nog eens probeer de 2de cd te draaien.

Iemand trouwens bekend met de film You Can Count On Me? Geeft de Cello Suites - wat mij betreft - een extra emotionele waarde. Nu moet ik wel zeggen dat ik dit niet per se heb bij het compleet luisteren van de cyclus, maar wel telkens weer wanneer de cello's te voorschijn komen in de film.

Ik prefereer overigens de uitvoering van Casals.

Vanwege het weinig complexe karakter van de muziek loont het nu juist in dit geval om meerdere uitvoeringen te proberen. De verschillen kunnen enorm zijn.

Persoonlijk hoor ik vaak wel of ik behoefte heb aan meerdere uitvoeringen. Daarbij vind dit werk van bach tamelijk intense en zeker wel complex vooral de laatste suites of gebruik ik complex nu in een andere context? In de toekomst zal ik eens wat 'top aanbevelingen' beluisteren. Maar voor nu houdt Fournier mij verzadigd.


Maar goed van Barok over na het theatrale romantisme.




Verdi: Requiem uitvoerder: Friscay. Opgenomen 1953 in Jesus Christ Church in Dahlem. Het betreft dus de mono uitgave

Ik zie niet zo goed hoe muziek voor een Cello erg complex kan worden. Het stuk is over het algemeen eenstemmig.

Verdi - Requiem (Friscay, DG)

Het requiem is geschreven voor 2 prominenten figuren uit Verdi zijn tijd. Als eerst voor Giacchino Rossini (Italiaanse componist). Verdi stelde voor om samen met totaal 12 Componisten een requiem te schrijven voor Rossini. Verdi leverde het "Libera me" in. Het op dit moment enige overgebleven stuk van de Messa da Rossini. Verdi wie gefrustreerd was over het feit dat hij zelf nooit een een uitvoering zou meemaken tijdens zijn leven, beleef stoeien met "libera me". Na het overlijden Alessandro Manzoni, sloot volgens Verdi een periode van Glorie voor Italië.
Verdi paste het oorspronkelijke Libera Me aan en voltooide het complete requiem voor Manzoni.

Het requiem is theatraliteit tot in zijn perfectie, het laat naar zich luisteren als een opera. Wat natuurlijk begrijpelijk is aangezien Verdi voornamelijk opera's schreef. Het opvallende van Fricay's interpretatie en uitvoering zijn: 1) de solisten, vooral de Sopraan en mezzo-sopraan zingen de sterren van de hemel. 2) de Akoestiek. je hoort duidelijk de holle ruimtes van de kerk. En dit gecombineerd maakt deze plaat zo heerlijk om naar te luisteren. De zanger(s)(essen) zingen vol passie en laten de dramatiek van het stuk prachtig naar voorkomen. Nergens klinkt het galmend of geforceerd. De kanttekeningen in de uitvoeringen liggen wel bij het koor en het orkest. De laatste speelt wat tam en komt niet echt goed uit de verf. Het koor brengt een protestants karakter met zich mee, wat je niet vaak terug hoort bij interpretaties van Verdi's Requiem.
Een erg fijne uitvoering wat duidelijk komt door de sterke kanten van het album, wat mij zijn minderheden doet vergeten en mij terug blijft laten komen.

Zelf heb ik thuis nog Giulini (EMI) op cd, wat mijn all time favoriet is van dit werk op dit moment. Ik zal binnen kort eens de versie van Gardiner (philips) gaan proberen aangezien dat een van de weinige is met originele instrumentatie.

Schumann: Symphony No. 4 / Haydn: Symphony No. 88 (Furtwängler, BPO, DG mono)

ik zal morgen of over morgen mijn review schrijven, maar ben erg druk de komende dagen. Dave nu kan ik je hulp wel gebruiken

Misschien kijk ik de komende dagen nog een psychologische/religieuze anime, wie weet raak ik dan nog in de stemming. (de rebuilts van Neon Genesis Evangelion wellicht) Ik ga 't nog proberen de komende dagen. Ik beloof niks in ieder geval..

Schumann: Symphony No. 4 / Haydn: Symphony No. 88 (Furtwängler, BPO, DG mono)

Dit album is geen bekende te merken aan de weinig reacties hier. Robert Schuman is wel een tamelijk bekende naam, maar ik zie zijn naam echt zelden in een top 25 op forums voorbij komen. Het 4e symfonie is geschreven in 1841 en gereviseerd in 1851. Schumans symfonie werd sceptisch ontvangen. Het gebruik van een volwaardig geïntegreerd orkest. Voor Schuman waren 'onderdelen' aparte onderdelen binnen de symfonie, maar Schuman integreerde de verschillende thema's in elkaar gedurende deze symfonie en elk deel heeft voegt zijn eigen thema's toe. Het gebruik van de blazers en solisten is uniek en in een luistersessie zeker iets waar je in deze versie special aandacht aan kunt geven voor een andere luister ervaring. De gehele compositie is een turbulente romantische ervaring.

Haydn symfonie 88. Het grappig is dat DG deze versie van Furtwangler 2 x uitbrengt, over de 2 verschillende boxen. Misschien heeft de samensteller van deze boxen iets met deze opname?
Haydn's symfonie begint met een langzaam thema, wat over gaat in een energiek hoofdthema.
De compositie heeft een repetitief textuur.
Brahms heeft ooit gezegd: ik wil dat mijn 9e symfonie zo klinkt. maar zoals we weten is brahms nooit verder gekomen dan 4 symfonieën.

Maar speciale aandacht gaat deze keer naar de Dirigent: Wilhelm Furtwängler. In de 18e eeuw was de 'rockster' van die tijd de solist van een bepaald stuk. Deze publieke adoratie draaide gedurende begin 20ste eeuw om richting de dirigent. Furtwangler wordt door vele als de beste dirigent ooit gezuen, althans waar opnames van bestaan. Om eerlijk te zijn zit hier iets in. Furtwangler dirigeert met een punctualiteit en arbitraire lyrische tempo's. Hij vangt een bepaalde rust en diepgang waardoor haast de gehele essentie van het werk naar voren lijkt te komen. Zijn energieke manier van dirigeren is erg leuk om te zien: hier kun je de oude meester aan het werk zien.

Het nadeel van Furtwangler's opnames in het algemeen is en blijft dat hij de techniek niet mee had: zijn uitvoeringen voor romantiek zijn vaak uitzonderlijk. Ook op dit album, maar de geluidskwaliteit is gewoon een stuk minder vergeleken met opnames vanaf 1962 en later. Hierdoor sluit ik mij aan bij de gene die zeggen: uitvoering is belangrijker dan geluidskwaliteit . Samengevat: 2 interessante composities wie je als klassiek liefhebber niet direct als eerste tegenkomt in je zoektocht naar nieuw materiaal, maar wel veel plezier en diepgang aan beleeft vooral de 4e van schuman.

deze week:




Monteverdi: Vespro Della Beata Vergine (1610)

Uitvoering; dirigent: John Eliot Gardiner, koor: English Baroque Soloists.