Dat had ik toen ik de eerste keren naar hem luisterde ook wel, tot dat ik de documentaire film
Genius Within: The Inner Life of Glenn Gould (2009) had gezien. Ik vergelijk het graag met mijn ballet ervaring. Op de tele lijkt het wel of die ballerinas over het podium zweven. De eerste keer dat ik een voorstelling live bijwoonde was dan ook een grote teleurstelling vanwege de "hamer-tik geluiden" die gepaard gingen bij elke pas vanwege die harde tippen in de schoenen op het houten podium. Ik kon amper genieten van de gracieuse bewegingen vanwege die geluiden die mijn aandacht altijd wegtrokken. Ondertussen ben ik er zo aan gewend geraakt, dat ik wel van live-voorstellingen kan genieten, en het "getik" niet eens meer opmerk.
Bij Glenn Gloud is bij mij hetzelfde gebeurd na het zien van die docu. Als je ziet en begrijpt hoe hij tot die interpretaties komt, hoe hij zelf die muziek "leeft", verwordt dat gegrom tot niet meer dan een haast noodzakelijk bijgeluid, onvermijdelijk om tot de kunst te komen zoals hij die neerzet. Het is net als bij het ballet, gewoon een kwestie van wennen. Wanneer je je dan inleeft in de muziek zoals hij ze brengt, merk je het als vanzelf niet meer op.
Al kan ik me perfect voorstellen dat er ook mensen zijn die dat niet zo kunnen ervaren. Alleen al daarom zal Glenn Gloud altijd controversieel zal blijven natuurlijk.

Het album voor deze week:




1. Boléro by Maurice Ravel
Conductor: Daniel Barenboim
Orchestra/Ensemble: Paris Symphony Orchestra
Period: 20th Century
Written: 1928; France

2. Daphnis et Chloé Suite no 2 by Maurice Ravel
Conductor: Daniel Barenboim
Orchestra/Ensemble: Orchestre de Paris
Period: 20th Century
Written: 1913; France

3. Pavane pour une infante défunte by Maurice Ravel
Conductor: Daniel Barenboim
Orchestra/Ensemble: Orchestre de Paris
Period: 20th Century
Written: 1899; France

Notes: Orchestrated: Ravel (1910)
4. La valse by Maurice Ravel
Conductor: Daniel Barenboim
Orchestra/Ensemble: Orchestre de Paris
Period: 20th Century
Written: 1920; France

pas, Ravel kan ontzettend kleuren met klanken maar weet mij eigenlijk nooit echt te raken.
Knap gedaan, vakman.
En dan Bareboim, heeft als pianist een succesvolle doorstart als dirigent gemaakt.
Next please

Hoe kan Pavane pour une infante défunte je nu niet raken...

Ben het wel een beetje eens met Rudi, qua dit album

Echter is Daphnis et Chloé Suite een waarlijk meesterwerk!

Oh ja Pavane pour une infante défunte vind ik best wel mooi, zeker in de piano versie met Richter.
Ook een Gaspard is best goed, ik vind Ravel alleen vaak "goed gedaan"ipv erg mooi.

Leuk om ook weer eens wat anders van Ravel te horen dan alleen de Bolero en de Pavane. Toch vond ik die het leukst om naar te luisteren van de bovenstaande 4...

Ravel´s Bolero is waarschijnlijk zijn bekendste stuk. Een repetitief thema wat bekend staat als het langste crescendo uit de orchestrale geschiedenis. Met het marchanderende thema, heb ik een ambivalente verstandhouding. Het heeft de neiging om zich te ontmantelen als een oppervlakkig thema. Maar het thema en de opbouw passen prima in het verhaal van het Ballet. Maar doordat het accent te veel op dit thema ligt is, is het stuk over het algemeen wat aan de saaie kant. Wanneer ik dit zou opzetten puur op herinnering had ik dit een dikke onvoldoende gegeven. Maar
nu moet ik bekennen dat mijn waardering voor dit werk, wel iets is gestegen na deze week

Pavane pour une infante défunte geeft een beetje het zelfde gevoel als Bolero, maar is bij de eerste luister sessies iets spannender dan Bolero. Maar verliest zijn kracht bij meerdere luister beurten.

Het la Valse is opgebouwd als een wals, heeft een apocalyptisch karakter. In de tijd dat het uitkwam werd het gezien als een reflectie voor de periode post-WOI, echter Ravel ontkende dit. Ravel noemt het een choreografisch gedicht, wat dicht bij de werken en ideeën van Stravinsky ligt. Het totale stuk bevalt mij beter dan zijn 2 voorgangers.

Dahpnis et Chloé suite no.2 is lastig te bespreken. Dit ballet is vind ik in zijn totaal een prachtig werk. Het stuk heeft iets sprookjesachtig met een onheilspellend karakter. Barenboim doet wat hij moet doen, hier en het is wat mij betreft ook jammer, dat dit ballet niet in zijn geheel is uitgevoerd voor deze plaat.

Zoals ik al zei Barenboim doet wat hij moet doen, het accent van de hele plaat ligt op de herhalende thema's die centraal lijken te staan in de eerste balletten. Wat mij betreft had deze opname wat meer aandacht kunnen leggen bij de details en de solo instrumenten (dit geld niet voor Dahpnis et Chloé, maar de opbouw van dit stuk is ook anders dan de 3 voorgaande)

Maar de opbouw van Pavane is toch ook anders dan die van Bolero. Bij die laatste gaat het om twee sterk op elkaar lijkende thema's die elkaar afwisselen met telkens een ander solo instrument. Bij Pavane is er een hoofdthema dat aan het begin, in het midden en op het einde terugkeert. De delen daartussenin zijn verschillend. Schematisch weergegeven voor Bolero, AaAaAaAa... en voor Pavane, ABACA.

Daardoor gaat Pavane mij niet zo snel vervelen. Over Bolero zou Ravel zelf gezegd hebben dat het voor de dommeriken was.

Klopt. Maar ik bedoel met zelfde gevoel: dat het stuk ook wat aan de saaie kant is (net als bij Bolero) de opzet van de stukken verschillen inderdaad in de details. Maar over het algemeen staan bij beide stukken een 'makkelijk herkenbaar' thema centraal.

over het Pavane zegt Ravel zelf: "terugkijkend na zo’n lange tijd, kan ik in de Pavane helemaal niets bijzonders meer ontdekken. Integendeel, de zwakheden van dit stuk zijn me des te duidelijker: de al te opvallende invloed van Chabrier en de zeer gebrekkige vorm" (wiki pagina)

Het bijzondere van Pavane pour une infante défunte is uiteraard de mooie melodie. Als compositie is het verder geen bijzonder hoogstaand werk.

Het album van deze week:

Een werk waarvan ik geen uitvoering op cd heb.

We blijven dus nog even in het impressionisme met Debussy. Gek genoeg, integenstelling tot bij de schilderkunst behoort deze stroming in de muziek niet tot mijn favorieten.

Michelangeli is natuurlijk een naam waar je niet omheen kan. Een van de grootste pianisten.

en hij heeft nu ook weer niet zoveel opgenomen, koesteren die opnamen.

Idem hier: impressionisme en Franse componisten, niet meteen mijn droomcombinatie.
Ik heb fragmenten van deze preludes in een Great Pianists of the Century cdbox, en Michelangeli heeft wat mij betreft een aantal prachtige Chopinopnames.
Ik zal deze omwille van de pianist een kans geven.

Dit is een van mijn favoriete cd´s uit de box. Luister het niet erg vaak, maar ben erg onder de indruk van de compositie en de uitvoering.

Laat ik direct met de deur in huis vallen; voor een ieder die graag een collectie van klassieke cd's/lp's wil opbouwen is deze plaat een must have!

Het spel van Michelangine is teder, beschaaft, strelend, verleidend en zelfs misschien erotisch. Hij begrijpt debussy als een 2e natuur en laat de luisteraar de essentie van Debussy's werk door merg en been gaan. Hij blijft m.i. trouw aan het impressionisme en geeft de luisteraar slechts glanzen van de emotionele thema's van de composities.
Elke prelude kan beschouwd worden als een meesterwerk die zijn mannetje staat binnen het gehele oeuvre van de klassieke piano muziek. Images boek 1 en 2 geven een prachtige weerslag van wat muzikale impressionisme in kan houden en mogen ook 2 ware meesterwerken genoemd worden.

De geluidskwaliteit van de plaat is formidabel. Zowel de opname als de uitvoering staan geheel in dienst van de compositie.

Voor de users die af en toe een plaatje mee willen pikken, is dit wat mij betreft de ideale plaat om je eens goed in te storten!

Ik ontdek dit topic nu pas

Leuk! Dit ga ik zeker volgen.

Hier passen een paar overbekende spreekwoorden bij.


Beter laat dan nooit.


Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Het album voor deze week;





Bernstein Conducts West Side Story / Te Kanawa, Carreras

Dit album heb ik op lp, meegenomen uit de kringloop. Niks voor mij, deze muziek.

ben er ook niet enthousiast over.

De docu is echt fantastisch, Bernstein die zuchten over de lessenaar hangt omdat de orkestleden einde werktijd claimen.
Ook is daar mooi te zien dat bij Kiri alles lukt en bij Carreras niks wil lukken.
Jose heeft dan wel weer heel erg zijn best gedaan om er toch iets moois (ja iets moois) van te maken.
****

Ik heb hem in de kast staan omdat ik vond dat ik West Side Story moest hebben en dan deze versie. Maar veel draaien... nou nee.......

Die documentaire is inderdaad heel boeiend.

Sorry jongens, maar ik loop nog wat achter...



Wat ik nog steeds niet begrijp is dat veel van die klassieke muziek toch echt niet simpel in elkaar steekt, maar naar wat ik vermoed toch ook weer niet veelvuldig door eenzelfde luisteraar kon beluisterd worden (vanwege het nog ontbreken van opname technieken). Vandaar vind ik zo'n doorzichtige opbouw als bij Ravel wel logischer ergens. Zo'n stuk als Bolero mist toch reeds (of vooral?) zijn effect niet bij een eerste kennismaking. Ik vermoed hier een commercieler ingestelde componist als neem pakweg een latere Beethoven.

Cabeza skip die siesta's nu gewoon en ga ipv wat bij lezen en luisteren.

Overigens vergeet niet dat die componisten vaak in opdracht schreven en/of gewoon een uitgever (zeg maar voorloper van platenmij) hadden die bladmuziek verkocht.

Daar komt nog bij dat veel bekendheid van componisten voort komt uit een academische traditie.
(dus wie bedacht innovatie a, toen b ipv wie was er het populairst)
Voorbeeld: telemann was in zijn tijd populairder en bekender dan bach. Bach is nu bekender omdat hij de kunst van de polyfonie tot een maximum wist te brengen en dit heeft veel invloed gehad op latere componisten. Terwijl het bekend is dat bach voor zijn tijdgenoten niet een zeer populaire componist was.

Terug naar het album, ik vind het zeker niet slecht gedaan.
In mijn hoofd blijft natuurlijk de filmsoundtrack die meer soul, jazz etc heeft.
Maar Bernstein heeft een bepaalde drive en als je even doorbijt zijn de zangpartijen ook erg sterk.
Zoiets geld ook voor Porgy en Bess waar ook de ëchte"opera versies van beschikbaar zijn naast de bekende jazzy uitvoeringen.

Dan vind ik wel weer dit eigenlijk het mooist , het bekendste nummer uit de opera van Bernstein.zo mooi gedaan door :

West Side side Story (Bernstein),

Als eerst: De musicals die ik heb geprobeerd zijn: Tarzan (nederlandse versie), Miss Saigon (engels, in london) en West Side story. Deze 3 kunnen mij nog niet heel erg bekoren.

En tja, wat kun je over een opname zeggen als de compositie zelf al niet zo heel denderend is. W.S.S. is een compositie wat heel goed binnen zijn tijdsperiode past, en bernstein heeft duidelijk geluisterd naar de invloeden vanuit andere stromingen. Het meest makkelijk herkenbaar is de invloeden vanuit de oude jazz. Echter spreekt me het stuk me gewoon niet aan. Dit zorgt ervoor datik het ook niet zo heel vaak heb (willen) beluisteren als de voorgaande platen. Wat een groot plus punt is voor deze opname dat er gebruik wordt gemaakt van klassieke zang. Hierdoor heeft de opname nog iets elegant over zich.
Maar kort samen gevat is dit niet een cd die ik denk ik veel uit de box nog zal komen.

Toch eens tijd dat ik in andere compositie van Bernstein ga verdiepen, heb wat dingen gehoord, maar de beste man verdiend toch wel iets meer aandacht van mijn kant, maar dat staat geheel los van mijn impressies van W.S.S.

Dus, volgende, Kleiber?