Ja, dat heb ik ook.
In dit geval toch maar even gedaan.

Wat ze daar bij Allmusic al niet willen weten zeg... pfff. Mijn inkomen en postcode gaat ze geen barst aan, natuurlijk. Maar invullen is wel verplicht, dus dan maar onzin...

Ik registreer liever ook niet, maar allmusic.com is verder wel een fijne site (alhoewel ik het nog meer gebruikte voor de grote restyling van een jaartje geleden).

Ik heb een stokoud webmailadres bij freemail. Dat heb ik al 9 jaar ofzo en daar komt elke twee uur een spammailtje binnen, maar dat boeit me niet. Heel handig om me te registreren bij zulke sites.

...dat je 1 dag wilt bezoeken van een 2 daags festival....en geen keuze kunt maken welke dag te gaan....

...dat je nog heel veel cd's hebt liggen die je nog niet hebt geluisterd maar dat je toch liever even naar een oude vertrouwde cd grijpt..

...dat je al vier maanden zoekt naar een hoesje om die %#@* cd nou eens toe te kunnen voegen.

Ja

...dat je alleen maar naar muziek luistert die niet vrolijk is en daarbij niet mee helpen je gemoedsgesteldheid op te krikken.

Neen - eerder het omgekeerde doet zich voor. Hyper-vrolijke muziek doet mijn gemoed even snel naar beneden storten als de Hindenburg in '37

Niet dat alle muziek die ik luister vrolijk is, maar ik heb een bloedhekel aan alles wat zeurderig en depri klinkt. Ik ben een simpele mens die niet verder komt dan 'positieve muziek' -> 'gemoedstoestandverbeterend', maar blijkbaar zien anderen dat anders

Ik geniet - gelukkig - juist het meest van droevige muziek als in mijn vel zit. Als ik niet zo lekker in mijn vel zit, dan sla het kopje treurig in mijn muziekcollectie liever even over...

Maar wat is treurig? Er is een groot verschil tussen melancholiedjes en ikziehetnietmeerzittenmuziek. Waar ik zelf een bloedhekel aan heb zijn van die figuren die zichzelf zo zielig vinden. Morrisey in zijn Smiths-tijd bijvoorbeeld. 'I am human and i need to be loved' I've seen it happen in other peoples lives and now it's happening in mine' Kaiiiiiii.

Maar dat komt uit 2 verschillende nummers toch? Ik vind die regels wel mooi, heb ook wel wat CDs van The Smiths, maar Morrissey weet meestal mij toch niet mee te slepen naar de donkere krochten van zijn ziel. Het verschil tussen 4* en 5* denk ik.

Wat ik zelf treurig (maar wel goed) vind: Nine Inch Nails, Unbelievable Truth, Dillinger Escape Plan, Jeff Buckley, Boards of Canada. Als ik me rot voel, zet ik die dingen niet op...

De scheidslijn tussen melancholie en treurnis vind ik trouwens niet zo groot.

Klopt. 'Uit How soon is now?' en 'That joke isn't funny anymore'. Op zich hou ik wel van The Smiths, ik vind het alleen zo jammer dat bij Morrisey de ellende er zo dik bovenop ligt. Gebruik dan wat mooie beelden, denk ik dan.

Ik vind eigenlijk wel dat er een groot verschil is tussen melancholie en treurnis. Melancholie is naar mijn idee wel een prettige emotie, hangt ook dicht tegen nostalgie aan. Treurnis is voornamelijk eh, treurig. En daar ben ik wat minder enthousiast over.

Edit: Maar volgens Van Dale is melancholie: naargeestig, zwaarmoedig, zwartgallig. Toch wel een beetje treurig dus .

Ik luister haast niks anders dan melancholische, donkere, zware muziek. Het gevoel wat ik er bij krijg zou mij inwezen altijd depressief moeten krijgen dan, maar dat gebeurt uiteindelijk zelden

Maar beste meneer D2 toch

Omdat The Smiths de ellende er zo dik bovenop leggen, wordt het toch allemaal héél erg komisch. Het krijgt iets melancholie-bezwerends, zeg maar. De manier waarop de Mozzer zijn nummers vertolkte, spreekt ook boekdelen - hij stond op het podium als een octopus met een zware ADHD-aandoening, terwijl hij die zogenaamde "donkere" teksten zingt. Dat zegt toch genoeg ...

"scratch my name on your arm with a fountain pen (this means you really love me) " . Da's toch enorm grappig? Net zoals "And if a doubledecker bus crashes into us, to die by your side, is such a heavenly way to die". Komaan zeg ... da's toch enorm anti-melancholie, zekers?



Aha! Ook ik ben zo'n simpele mens Positieve muziek doet het 'em ook bij mij; maar als ze té veel jolijt in mijn oren strooien, voel ik mijn emotionele barometer danig dalen. Wat is neerslachtige muziek? Ik weet 't niet, Bauhaus misschien?

En zo wordt een idee dat ik twintig jaar heb gekoesterd met een enkele post onderuit gehaald. Je wordt bedankt, beste ZG .

Maar eh, de citaten die jij aanhaalde zijn inderdaad over the top en dus grappig. Maar bij Meat is Murder, How soon is now?, Reel around the Fountain en That Joke isn't funny anymore, valt er volgens mij niet zoveel te lachen. Maarrrrrr, ik heb Morrisey nog nooit live gezien, dus misschien zou dat een lollige dimensie toevoegen aan die niet al te lollige teksten.

Ach, ik help mijn lieve medemens met gaarnte Geen dank



I dreamt about you last night/And I fell out of bed twice, meen ik me te herinneren uit "Reel Around the fountain" (moet het straks maar 'ns controleren of het daadwerkelijk klopt ), da's toch ook grappig?

En uit "How Soon Is Now?" dacht ik me volgende snipper tekst te herinneren: "And you leave on your own/And you go home and you want to die" - dat lijkt me ook een aardige hyperbool.

Het is echter wél een feit dat ambivalentie een verraderlijk beestje is bij The Smiths. Is dit nou gemeend of is het slapstick? was een vraag die me als zeventienjarige vaak door het hoofd flitste. Met de *kuch* wijsheid der jaren vermoed ik een soort bizarre combinatie van beiden

Smog is hier ook een meester in:
Dress sexy at my funeral, my good wife/For the first time in your life.

Ik proef hier wel een lichte geschiedvervalsing. Dutch2 heeft zeker een punt: Morrisey kon heel ver gaan in zijn statements en enige relativering of humor was dan ver te zoeken, met name als het ging om het eten van vlees. Je kon geen interview met hem lezen of zien, binnen een halve minuut was het een zware politieke monoloog. Morissey's hart zit natuurlijk op de goede plek, maar om er nou in retrospectief een lachebekje van te maken gaat wel erg ver. Misschien, als je de teksten weer terugleest, is het soms bijna niet te geloven dat hij het meende

Neen, hoor - ik ken m'n Smiths-geschiedenis tamelijk goed



Wat heeft dat nu te maken met de muziek an sich?



Ik zeg niet Morrissey een lachebekje is (dat weet ik helemaal niet - ik ken de man niet privé ), ik beweer dat The Smiths een komisch effect teweegbrengen

Neen, hoor - ik ken m'n Smiths-geschiedenis tamelijk goed



Wat heeft dat nu te maken met de muziek an sich?



Ik zeg niet Morrissey een lachebekje is (dat weet ik helemaal niet - ik ken de man niet privé ), ik beweer dat The Smiths een komisch effect kunnen teweegbrengen [/quote]

Ik vermoed een onbewust komisch effect, ik vraag me ineens af of in de jaren tachtig dit effect ook zo gevoeld werd, of dat dit alleen in de achteruitkijkspiegel zo lijkt. Net als dat het er inmiddels toch een tikje lachwekkend uit ziet hoe in de sixties mannen met baarden tot hun enkels (en goede intenties) rozen uitdeelden aan de politie. Of hoe over twintig jaar wordt gekeken naar - pak hem beet - The Darkness. Maar goed, bottom line, geweldige band The Smiths. Ik ga gelijk her en der maar eens wat welverdiende sterren uitdelen

En om tot slot een objectieve buitenstaander aan het woord te laten, hier een citaat uit de OOR-encyclopedie jaargang 1986 (ook uiterst handig als tijdloze catalogus van buitenissige kapsels): "Het eigen tekort en ongeluk die op 'The Smiths' nog als een groot goed wordt gekoesterd, blijken op 'Meat is Murder' in meer levensvatbare teksten te zijn verpakt. Hij durft een verhalende tekst aan en schuwt ook niet om enige zelfspot aan het gerecht toe te voegen."

De waarheid die altijd weer ergens in het midden blijkt te liggen (lijkt mij).

Tja, misschien was ik iets te vroeg uit de startblokken want net schoot me de volgende lyric te binnen: Some girls are bigger than others, some girls are bigger than others, and some girls mothers are bigger than other girls mothers.

Laten we vooral het middengedeelte van dat nummer niet vergeten: As Anthony said to Cleopatra/as he opened a crate of ale

I give up

Volledig eens met Zachary Glass in deze discussie. De genialiteit (wat mij betreft dan) van Morrissey's teksten ligt er juist in dat veel van zijn teksten allerlei emoties zo heerlijk dicht bij elkaar liggen.

om het ff duidelijk te maken, over het algemeen houd ik zeer veel vaan derpi, zwaarmoedige, melancholische en treurige liedjes, maar opdat moment zat ik ongeveer te janken omdat ik me kut voelde en als dat niet wilt moet je niet naar bijv. Songs: Ohia luisteren of misschien nog beter Joy Division. :/

Nu gaat het echter wel weer beter...ik zie weer een toekomst. Misschien ook omdat ik naar de op internet tegen gekomen Arrow 500 zit te luisteren