De mijne is zo afgericht dat ze enkel nog verbaasd kijkt als ik geen muziek opstaan heb. Maar qua moeders en muziek scoort ze erg hoog in de tolerantietest

Mijn moeder roept constant: "ik wordt nerveus van die muziek...". Waar ik dan weer nerveus van wordt...

Yep...
Ik ben echt, écht een muzieksnob. Zo'n hufter die gaat roepen dat een bandje dat nu bekend is geworden, niet leuk meer is. De volgende van Death Cab ga ik natuurlijk genadeloos afzeiken. Modest Mouse heb ik effectief de rug toegekeerd. Enzovoorts enzovoorts.

Uiterst merkwaardig taalgebruik toch

Misschien moet je The Moon & Antarctica toch nog eens proberen... Het beste album, en toen waren ze nog niet zo bekend als dat ze nu zijn.

The Moon & Antarctica is juist het album waarbij ik nodig vond om flink te gaan klagen. Oh boehoehoe, Modest Mouse op het grote Epic!!

Los daarvan, probeer hem nog eens...

mijn moeder begrijpt mijn muziek niet, mijn vader eigenlijk ook niet echt...althans het electronische niet, en dus ook niet wat ik zelf doe.

Meeste gitaar muziek begrijpt mijn vader wel en vindt ie vaak nog leuk ook. Mijn moeder niet, die wodt van alles nerveus.

Ik had laatst EP7 van Autechre aangezet om mijn ouders nu eens te laten horen naar wat voor concert ik die avond zou gaan. Vervolgens aan laten staan en afgewacht hoe lang het zou duren voordat ze hem af zouden zetten, maar mijn moeder liet hem doodleuk tot het einde aanstaan... Echte gitaarherrie ofzo trekken ze dan weer minder goed. Zoiets als Belle and Sebastian vinden ze dan wel weer leuk.

...dat je jaloers bent op mensen die nu 14, 15, 16 zijn. Wat moet het een geweldig zijn om op te groeien met de huidige lading enthousiaste gitaarbands zoals Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs, The Bravery, etc. Ik vind het wel goed te vergelijken met de britpopgolf van een jaar of 10 geleden.

Nou, jaloers. Toen ik 16 was had je binnen een paar jaar tijd de opkomst van bands als XTC, Talking Heads, Television, Costello, The Clash, The Jam, U2 etc. etc. etc. Ik neem dus maar aan dat iedereen zo'n ontdekkingstocht kan meemaken.

Nou, niet echt herrrrman

Ik heb ook met gaarnte meegesurft op de Britpop-golf van tien jaar geleden: Pulp, The Boo Radleys, Blur, Oasis, Teenage Fanclub - het was mooi, ik gun het die 14, 15, 16-jarigen ten volle (ik weet best wel herrrrman, dat jij het hun ook gunt ).

Tien jaar geleden had ik ook het gevoel: Nu ken ik het gehele muziekuniversum!. In retrospectief heeft het iets extreem grappig

Ik vergelijk mijn Britpop-periode met binnenwandelen in het muziekhuis (daarvoor had ik ook een tamelijk grote liefde voor muziek, maar in de Britpop-periode werd het "gericht"): ik kroop in een klein kamertje, kende de hoekjes van dat kamertje tamelijk goed - waande me de koning van dat kamertje. Tot ik me plotseling realiseerde dat er achter dat kamertje enorme braakliggende muziekterreinen voor mezelf lagen ... daar wandel ik nu rond voorzien van een soort fictieve lasso: ik probeer die verduivelde muziek bij de lurven te grijpen, maar ze ontsnapt me telkens weer ...

En toch probeer ik op de uitkijk te blijven... kijk eens aan: het sluimerende restje jager-verzamelaar in mezelf heeft zich gesublimeerd in mijn hoedanigheid als muziekliefhebber

Wat niet belet dat ik aangename herinneringen aan dat Britpop-kamertje

Het lijkt trouwens iets cyclisch:

jaren '60: Beatles/Kinks/Rolling Stones

jaren '70: The Jam/Roxy Music/David Bowie

jaren '80: The Smiths/The Jesus & Mary Chain/XTC

jaren '90: Pulp/Oasis/Primal Scream

jaren '00: Kaisers Chiefs/Franz Ferdinand/The Bravery

Tuurlijk zijn er veel verschillen tussen die groepen, maar als je het allemaal bekijkt, lijkt er toch een soort constante lijn in te schuilen: laat ik het voorlopig houden op een gemeenschappelijk gevoel voor ironie

Het is in ieder geval alleszins beter dan de nu-metal bandwagon van een paar jaar geleden. Ironie is een van de constanten, maar misschien ook zoiets als aanstekelijkheid of enthousiasme ofzo. Het klinkt allemaal erg fris (ook al is het niet altijd even origineel). Ik word er in ieder geval erg blij van; een festival als London Calling wordt nu ook weer druk bezocht, terwijl het een paar jaar geleden op een gegeven moment is teruggebracht naar 1 dag (en dan raakte die enkele dag nog niet eens uitverkocht).

Mee eens met dutch2. Het is wél zo dat je misschien makkelijker en zeker meer oppakt met 16 als met 36, maar de tijd waarin dat gebeurt maakt niet uit. Het is een feit dat bijna iedereen 'zijn tijd' het spannendst / speciaalst vindt, en dat gaat ook voor mij. Ik heb de opkomst van de disco meegemaakt, en een paar jaar later die van de videoclip. Radicale wendingen in de geschiedenis van de popmuziek van dichtbij ervaren die ik ook een ander zou willen laten zien.

Ik heb eigenlijk geen te hoge hoed op van "mijn tijd". Ik heb nogal veel hysterie ondervonden voor lege flessen, waar nog een bodempje verschaalde wijn in te bespeuren viel (hoera!).

Vervolgens gingen we met z'n allen (ik participeerde tijdens de feestelijkheden, voor de duidelijkheid ) rond de tafel dansen waarop de fles gerecycleerde wijn rustte, nipten voorzichtig aan de voormalige godendrank en schreeuwden we elkaar toe hoe fantastisch het wel was.

Achteraf blijkt het nogal een grijze bedoening geweest te zijn, maar dat vergeten we gemakshalve. Dat vergeten lijkt me ook logisch, want ik moet nog de eerste tegenkomen die foto's schiet terwijl hij aan het dansen is

Hoe ging dat nummertje van Peggy Lee nu ook alweer? "If that's all there is my friends, then let's keep dancing "

Ben ik even blij dat ik 'bijna' had ingevoegd. Er zijn uitzonderingen en ik doe erg mijn best om dat ook te zijn.

Ik bedoelde het vooral op het gebied van de muziek die je in je opneemt, en ik registreer bij mezelf dat ik mijn LP's uit 1979 gewoon meer draaide en dus beter ken dan mijn laatst aangeschafte CD van Muse.

Verder is het mijn ervaring dat als je muziek draait op een feestje dat je als uitgangsjaar het beste het gemiddelde geboortejaar van je publiek pakt en daar 17 bij optelt.

Overigens ga ik zeker die Peggy Lee eens opzoeken. Ik heb daar nog niets van.

Dat de IRC chat er ineens uitligt

Ja, nooit meegemaakt en uitegerekend vandaag wel....

Vervelend, ik wordt er om de 5 minuten uitgegooid

ja, erg irritant. De enige die ik online zie in moviemeter is die Erik.

Ik kom er niet eens óp.

Ik ben, vreemd genoeg vind ik vaak, één van de weinige die vooral het "nu" steeds het spannendst en speciaalst vind.

Ik wist niet dat de MuMe-chat tegenwoordig zo goed bezocht werd? Of gaat dit om alleen de MoMe-chat?

Heb jij dat ooit eens niet omschreven als een belangrijk kenmerk van een popliefhebber Zachary, of dwaal ik nu ?

Het zou kunnen

Het is me al meermaals voorgekomen dat een kennis me een zin toespreekt waarop ik haast in een lachbui verstik, om de doldrieste onzinnigheid van die zin. Ik vraag dan aan die kennis: "Vanwaar komt zo'n bizar idee toch?"

Kennis: "Jij hebt dat gezegd - een paar weken terug".

Dan sta je daar. Toch leuk dat je jezelf kunt lachen om jezelf, denk ik dan

Dat is inderdaad de beste manier om oud te worden meneer ZG. Maar wel een schaars talent tegenwoordig.

En wat de 'goede oude tijd' betreft: Mensen die hun eigen tijd speciaal vinden zeggen daarmee eigenlijk dat ze hun jonge jaren als speciaal hebben ervaren. Sowieso de tijd dat je dingen gaat ontdekken. Heeft verder weinig met muziek te maken, want in ieder tijdsvak heb je nieuwe, spannende bandjes.

Welja, meneer d2

Dat is helemaal wat ik bedoel. Neil Young zong toch ooit:

Hey hey, my my
Rock and roll can never die
There's more to the picture
Than meets the eye.
Hey hey, my my.
Out of the blue and into the black
You pay for this, but they give you that
And once you're gone, you can't come back
When you're out of the blue and into the black.
The king is gone but he's not forgotten


Ha - die teksten van Neil Young zijn poly-interpreteerbaar

Het is een kwestie van - vermoed ik - steeds meer ontdekken omdat je steeds beter en beter jezelf gaat leren kennen. Da's niet alleen muziek (zoals je zei, meneer d2 ) - maar ik denk dat je na verloop van tijd steeds beter gaat waarderen. Door jezelf beter te leren kennen, kunnen er soms werelden open gaan - denk ik

Ja, soms kan je kiezen tussen vijf dingen. Verlies je er dan vier? Nou nee, je wint dat ene ding

... dat je bijv. in een nummer van Motorpsycho het piepje van je magnetron hoort, in Youth of the Nation van P.O.D je stofzuiger, en in een nummer van Plaid de richtingaanwijzer van je auto?

Nee, niet echt herkenbaar. Maar het gebeurt me wel regelmatig dat ik meen dat tijdens het luisteren naar muziek mijn telefoon rinkelt (bv op het eind van One By One All Day van The Shins waarin zo'n geniepig rinkelgeluid is verwerkt). Aangezien ik muziek altijd op mijn koptelefoon draai is dat dus knap irritant. Koptelefoon af, loos alarm, koptelefoon weer op. En ik ben ook nog eens zo'n ezel die zich minstens twintig keer aan dezelfde steen stoot