Februari 2025:

1. Please Kill Me: The Uncensored Oral History of Punk - Legs McNeil en Gillian McCain (1997) 4*
2. On Tyranny: Twenty Lessons from the Twentieth Century - Timothy Snyder (2017) 3,5*
3. De Buit - Émile Zola (1872) 3*
4. Sapiens: Een Kleine Geschiedenis van de Mensheid - Yuval Noah Harari (2011) 3,5*

Vooral veel non-fictie uitgelezen in februari. Leukste was Please Kill Me, over de protopunk- en punkscene in New York in de jaren '70. Geweldig boek vol leuke, soms walgelijke, maar altijd fascinerende, anekdotes. De lijntjes tussen verschillende bands en artiesten en hoe iedereen (ook niet-muzikale, of in vergetelheid geraakte namen) elkaar beïnvloedden komt heel mooi naar voren.

Door de recente verschuivingen in de wereldpolitiek ben ik weer meer aan het lezen over democratie, tirannie, de teloorgang van het westen, enz. Snyder stond al met een aantal boeken op mijn leeslijst, dit is de eerste die ik daadwerkelijk oppak. Sterk maar wat vluchtig boekje, ben nu wel extra benieuwd naar zijn dikkere werken als On Freedom.

Sapiens vond ik goed maar onevenwichtig (typisch Harari, zou ik bijna willen zeggen). Zeker de stukken over de vroegste sapiens vond ik fascinerend, daar wil ik nog wel eens dieper in duiken. Maar helaas heeft hij ook vaak de neiging om de onderwerpen waar hij over schrijft te gebruiken als springplank voor allerhande filosofische, maatschappelijke analyses en vingerwijzingen die er niet altijd bij passen en waar ik ook niet altijd op zit te wachten.

De enige fictie uit februari is het nieuwste hoofdstuk in mijn missie om de twintigdelige Rougon-Maquart-reeks van Emile Zola uit te lezen (dit was nummer 4). De Buit is het vroegste werk dat ik tot nu toe van hem las, en ook wel de minste. Zola blonk ook op jonge leeftijd al uit in het beschrijven van mensen en omgevingen, maar hier legt hij het verhaal soms nog iets te veel uit aan de lezer, in plaats van dat hij het vertelt.

Februari 2025:

9. Shannon Chakraborty - The Adventures of Amina al-Sirafi (2023) 3*
10. Jean M. Auel - Het Dal der Beloften (1990) 4*
11. Lex Paleaux - Liften naar de Hemel (2024) 2,5*
12. Aldo Leopold - Denken als een Berg (1949) 4*
13. Tananarive Due - The Reformatory (2023) 4*
14. Barry Smit - De Zomer van '47 (2025) 4*

Prima leesmaand met een aantal vrij dikke boeken. Qua score eigenlijk ook wel prima. Alleen Liften naar de Hemel vond ik vrij flauw. Ik zit anno nu niet echt meer te wachten op boeken over streng-religieuze gezinnen (daar hebben we er inmiddels toch wel genoeg van) en ondanks dat dit allemaal waargebeurd was kwamen bepaalde details heel ongeloofwaardig op me over.

Fantasy vind ik best een leuk genre, maar toch voelt het vaak ook te gezellig, te vrijblijvend aan. Er staat mij vaak niet genoeg op het spel, zo ook in The Adventures of Amina al-Sirafi. Leuk, vermakelijk, maar meer eigenlijk ook niet.

Dan naar alle toppers van deze maand. Het Dal der Beloften is het vierde boek in de reeks 'De Aardkinderen'. Het is met 900 pagina's ook de dikste, maar ik was er weer vlotjes doorheen. Zeker niet perfect en af en toe wat vervelende passages, maar overall heb ik toch weer enorm genoten van de wereld die Jean M. Auel schetst. Deel 5 en 6 liggen inmiddels ook weer klaar.

Denken als een Berg is een werk uit 1949 en is nu voor het eerst in Nederlandse vertaling verschenen. Leopold was een bioloog wiens denken van grote invloed was op latere milieu-ethiek. Zijn observaties waarbij hij oog voor de kleinste details heeft en waarbij hij heel krachtig weet over te brengen hoezeer natuur en mens met elkaar verbonden zijn vond ik erg inspirerend.

The Reformatory is een horrorverhaal waarbij de setting de Dozier school for Boys is, een school waar tientallen jaren lang voornamelijk zwarte jongens werden mishandeld, verkracht en soms ook vermoord. Geweldig boek waarbij ik op het puntje van mijn stoel zat, maar dat ook met heel veel respect verhaalt over de verschrikkingen die daar plaatsvonden. Het spookelement van het verhaal past wonderwel bij de waargebeurde historische setting. Stukje over dit boek verschijnt over een paar dagen op mijn site.

Ik had eigenlijk helemaal geen zin in De Zomer van '47 (is gekozen voor een leesclub waar ik in zit), want ook fictie over de Tweede Wereldoorlog zit ik anno nu niet meer helemaal op te wachten, maar toch echt wel positief verrast door dit werk. De onderhuidse spanning is heerlijk en de vragen over goed en fout die opgeworpen worden zijn interessant. Het einde zag ik totaal niet aankomen en was de kers op de taart. Ook over dit boek ga ik nog een stukje schrijven.

Momenteel aan het lezen:
- Kris Pint - De Extase van de Jagers: Verbeeldingen van de Mystieke Ervaring (2024)
- Ray Nayler - The Mountain in the Sea (2022)
- L.S. Huang - The Water Outlaws (2023)

6. Marion Bloem - Een Meisje van Honderd 4,25*
7. Betje Wolff & Aagje Deken - Historie van Mejuffrouw Sara Burgerhart 3,5*
8. A.J. Hackwith - The Library of the Unwritten 3,25*
9. Paukeslagen, Gedichten uit het Expressionisme 3,5*
10. Philip Dröge - Moederstad 4,25*

We lezen even door over Nederlands-Indië. Een Meisje van Honderd bestrijkt ongeveer de hele twintigste eeuw, dus kolonie, oorlog en dekolonisatie. Knap gecomponeerd met een goed verzonnen doorlopende verhaallijn en ondanks dat het fictie is, krijg je wel een goed beeld van het leven en de gebeurtenissen in Indië.
Moederstad combineert de geschiedenis van het Jakarta vanaf vanaf de stichting tot het heden, en wordt vermengd met de familiegeschiedenis van de schrijver. Van Dröge las ik eerder een boek over Moresnet, dat opviel omdat het lekker vlot geschreven is en toch heel informatief, en dat heeft Moederstad ook. Als het boek ook bedoeld zou moeten zijn om me daadwerkelijk naar Jakarta te krijgen, dan is het doel faliekant mislukt - dat stond al niet bepaald op de verlanglijst en nu al helemaal niet.

Tegen het lezen van Sara Burgerhart heb ik altijd wat aangehikt - het leek me vooral erg saai, en ik had slechte ervaringen met een boek van hun grote voorbeeld, Samuel Richardson. Het is me alleszins meegevallen - eigenlijk best vlot opgeschreven brieven, al stelt het plot allemaal niet zo veel voor. Daarbij dient wel aangetekend te worden dat mijn editie vermoedelijk ongeveer een derde van het totaal besloeg - de missende brieven werden steeds in een zin of twee samengevat en ik heb niet het idee dat ik er goed aan zou doen om het volledige werk te lezen.

Gedichten uit het expressionisme zijn nooit echt mijn ding geweest, maar ik wilde er toch weer eens doorheen. Met Van Ostaaijen kan ik nog wel iets, maar de gedichten uit deze periode van Marsman vind ik bijvoorbeeld dan weer helemaal niets. De poëzie van Hendrik de Vries lag me eigenlijk nog het meest, daar zou ik misschien toch nog eens meer van moeten lezen.

The Unwritten Library was vooral niet echt wat ik ervan verwacht had - maar dat lag natuurlijk vooral aan mij. Het las wel lekker weg, maar meer ook niet.

Januari:
01. María Gainza - El nervio óptico [Oogzenuw] (2017) / 3,5*
02. Willem Elsschot - Kaas (1933) / 3,5*

Februari:
03. Yan Ge - Yì shòu zhì [Strange Beasts of China] (2006) / 3,0*
04. Akira Yoshimura - Hasen [Schipbreuk] (1982) / 3,0*
05. Natalia Ginzburg - Le piccole vertú [The Little Virtues] (1962) / 4,0*

Na enkele maanden waarin ik (vnml vanwege werk) nauwelijks aan lezen toekwam, begint het nu weer langzaamaan m'n routine in te sluipen, en in februari had ik relatief veel treinuren (oa heen en weer naar Berlijn) waarin ik uitgebreid kon lezen.

Oogzenuw is een fraai geschreven en onderhoudende mix tussen roman en kunstbeschouwing. Kaas behoeft geen begeleidende tekst denk ik, maar het was fijn om na ruim 20 jaar weer bij Elsschot terug te keren. Ik zou meer van hem moeten lezen, vooral de eerste helft van Kaas is onverminderd grappig.

Strange Beasts of China is onderhoudend, maar niet heel memorabel. Het boek heeft veel interessante elementen, maar maakt het potentieel niet helemaal waar en het komt allemaal net niet heel lekker samen. In de 2e helft trekt het wel bij en krijg het boek wat meer diepgang. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Schipbreuk, een fraaie plaats- en tijdsschets, maar mist de eigenzinnige elementen om het tot een echt memorabele roman te maken. The Little Virtues daarentegen is een verzameling kortverhalen en essays waarvan enkele me diep ontroerden. Ginzburg heeft een ontzettend fraaie blik op mensen en menselijke connecties - ik wil gelijk heel haar oeuvre lezen nu.

Momenteel bezig in Wide Sargasso Sea van Jean Rhys, en ik ben sinds eind november bezig in Moby Dick, maar ik merk dat ik daar echt voor in de stemming moet zijn en momenteel liever/vaker naar andere boeken grijp. We zullen zien of ik het deze maand uit krijg.

Gelezen in februari:

5. Tex de Wit - Ik heb een slimme droger (audiobook, 2,5*) - korte verhalen, komisch
6. Heather Fawcett - Emily Wilde's Map of the Otherlands (4*) - fantasy
7. Philip Pullman - Serpentine (3*) - kort verhaal gebaseerd op His Dark Materials
8. William Shakespeare - The Tempest (3,5*) - toneelstuk (moest ik lezen voor mijn opleiding)
9. M.L. Rio - If We Were Villains (4*) - dark academia

Nu aan het lezen:

Douglas Stuart - Shuggie Bain
Virginia Woolf - Mrs Dalloway

Herkenbaar, ik kwam er ook alleen met heel veel moeite doorheen en had achteraf nou niet echt het idee een van de klassiekers van de wereldliteratuur gelezen te hebben...

Van Elsschot zou ik zo snel mogelijk het verzameld werk gaan lezen, voor mij een van de beste schrijvers uit ons taalgebied.

Hmm, als ik er eenmaal inzit, vind ik het wel echt een tof boek, maar om daar te komen kost me wat meer moeite dan doorgaans het geval is. Enkele hele sterke passages en stukken worden afgewisseld met minder interessante en langdradige, maar voorlopig zit ik wel rond 3,5-4*. Ik snap de status in ieder geval wel. We zullen zien hoe de 2e helft valt (ik ben iets over de helft). : )


Ja, ik ga de komende periode op zoek naar wat 2ehands werk van hem - ben sowieso de afgelopen jaren rustig m'n weg door de Nederlandstalige literatuur aan het navigeren en er zijn een boel schrijvers waar ik meer van wil lezen.

Even een 'aside' van mijn kant zonder de behoefte een pp'tje (pejoratieve post) te plaatsen: perspectief/context (stemming) is wel degelijk belangrijk (net als met muziek); Melville is stevig verankerd in de 19e eeuwse Amerikaanse literatuur en als zodanig een man van zijn tijd - net zoals Henry James (Turning of the Screw en Portrait of a Lady) een paar decennia later. Beide zijn zeer belangrijk geweest voor de ontwikkeling van de verteltechniek en -perspectief (focalisatie - zeg maar cameravoering) en zonder hen zou de stream of consciousness minder snel op gang zijn gekomen. Het aardige is dat de Henry James een jongere broer was van William James, die m.n. als psycholoog (en filosoof) zijn sporen wel heeft verdiend. Zie beide broers a.h.w aan het haardvuur al discussiëren over de typologie van personages, de invulling van zgn 'flat' en 'round' character.

Ook bij Elschot wil ik wel een kanttekening plaatsen: Du Perron, Hermans, Nescio, Reve, Vestdijk, Wolkers - zo even uit het blote hoofd - verdienen het ook om (niet alles) te worden gelezen.

Bedenk ook: no pain, no gain!

https://www.boekmeter.nl/images/cover/112000/112180.jpg?cb=1725441394

De relevantie van dit boek neemt met de dag toe, al ligt de klemtoon van Op de Beeck uiteraard op de binnenlandse spanningen, getuige de parallel die hij trekt met de Burgeroorlog (1861-1865). Eerste boek dat ik van hem lees, de vlotte pen (de meeste hoofdstukken lezen als vloeiende, bevlogen vertelde verhalen weg) en zijn genuanceerde mening spreken me aan.

Ook wordt er ingezoomd op de rol van België in het hele verhaal, en de vele Belgische immigranten die deelnamen aan de bloederige veldslagen.

Zijn boeken over Napoleon en de twee boeken over de Franse Revolutie zijn erg goed. Die man kan erg meeslepend schrijven en zowaar nog wat humor in zijn geschiedenisboeken stoppen ook.

In de afgelopen zes weken gelezen:

Terry Pratchett - The Colour of Magic: Ik had hier iets meer van verwacht, want dit eerste deel van de Discworld serie is toch de opener van één van de meest geprezen fantasy-series, en hoewel ik me heb vermaakt met de fantasierijke wereld die Pratchett hier begon uit te tekenen vond ik het allemaal een beetje te melig om me echt geboeid te houden. Dat geforceerde melige deed me denken aan Douglas Adams, hoewel het hier iets minder storend was dan in de Hitchhiker's Guide serie, waar het me naar verloop van tijd (zeker in de latere delen) echt tegen ging staan. Gelukkig is de consensus dat deze serie later beter gaat worden, en ik heb inmiddels nog twee delen (deel 2, The Light Fantastic, en deel 4, Mort) gekocht om verder te proeven. 6,3/10

Hanif Abdurraqib - They Can't Kill Us Until They Kill Us: Een moderne klassieker op het gebied van muziekjournalistiek, maar helaas vond ik er muziek-inhoudelijk vrij weinig aan - deels omdat de auteur veel schrijft over punk rock, midwest emo, Carly Rae Jepsen, nou niet echt mijn muziek dus. De observaties over ras en Amerikaanse cultuur van de auteur (zeker als Zwarte Amerikaan die veel luistert naar traditioneel 'witte' cultuurvormen) waren wel meer interessant, maar ik had op basis van de vele lovende kritieken die ik over deze bloemlezing van essays had gehoord inhoudelijk en stilistisch op meer gehoopt. De stijlexperimenten (waarbij Abdurraqib duidelijk leunde op zijn ervaring als dichter) vond ik bovendien weinig geslaagd. 6,5/10

Ursula K. Le Guin - The Left Hand of Darkness: Mijn tweede Le Guin, en wederom een schot in de roos. Dit boek speelt zich in hetzelfde universum af als The Dispossessed, maar op een andere planeet, waar de mensen zich zo hebben geëvolueerd dat ze normaliter geen geslacht hebben, maar eens in de maand min of meer willekeurig man of vrouw worden. Het uitgangspunt op zich is al een geniaal gedachte-experiment, maar de schrijfvaardigheid en het oog van detail van Le Guin maakt dat de wereld echt tot leven komt. 8,5/10

Kylie Lee Baker - Bat Eater: Een horrorboek dat ik impulsief heb aangeschaft in Berlijn afgelopen februari, dat veel tegelijk probeert te doen - het is een seriemoordenaar-mysterie, een spookverhaal met Chinese folklore, en een maatschappijkritiek in één. Inhoudelijk vond ik het wel tof, want het was af en toe echt behoorlijk afschuwelijk en griezelig, maar de dialoog was nogal gekunsteld, situaties werden erg onduidelijk omschreven, en het verhaal hing van toevalligheden aan elkaar, waarbij het einde nogal afgeraffeld leek. Ik merk helaas dat ik weinig op heb met Amerikaanse auteurs, en dat dat vooral een stijlprobleem is. In vergelijking met de Zuid-Amerikaanse, Europese, of Aziatische auteurs die ik heb gelezen maken ze heel weinig interessante stilistische keuzes, en als ze dat wel proberen bevallen ze me niet - en zelfs Grote Amerikaanse Auteurs als F. Scott Fitzgerald of Jack Kerouac vond ik drie keer niks. Naast Le Guin kan ik alleen Vonnegut en Nabokov bedenken die ik echt goed vond, en John Williams' Stoner. Anyway, dankzij de horrorelementen vond ik Bat Eater uiteindelijk best vermakelijk, en ik zou hem dan nog wel een krappe voldoende durven te geven. 5,5/10

American Psycho van Brett Easton Ellis ooit geprobeerd? Bij het lezen van bovenstaand stukje moest ik meteen aan dat boek denken. Stilistisch zeer interessant (en inhoudelijk natuurlijk ook). Less Than Zero van dezelfde schrijver deed me overigens nog meer, maar is wellicht net wat minder essentieel.

Ik hou overigens wel van de Amerikaanse stijl, voor zover het allemaal op eenzelfde hoop te gooien valt tenminste. Zeker die van de klasbakken als Steinbeck, Salinger, Vidal, S. King (Jup, I went there )... hmm heerlijk. Ik kom ook wel eens mensen tegen die zich in hun literaire ontdekkingstocht vrijwel uitsluitend op dat land richten, maar dan leg je jezelf toch echt een jammerlijke beperking op imo (net zoals met film en muziek). Het andere uiterste ook wel al meegemaakt, mensen die alles qua Amerikaanse literatuur automatisch vreselijk vinden. Maar daar zit volgens mij vaak toch eerder een afkeer voor Amerika als politieke entiteit onder dan dat het iets met de literatuur zelf te maken heeft (heb het hier niet over jou hoor Joe, jij onderbouwt het nog mooi).

Edit: Cities Of The Red Night van William S. Burroughs schiet me ook net te binnen! Pure waanzin dat boek, ook warm aanbevolen.

panjoe

En Cormac McCarthy? Ik word altijd helemaal wild van die zinnen en tegelijkertijd hebben de boeken die ik van hem heb gelezen ook echt momenten dat mijn hart breekt. Echt een geweldige schrijver waar ik nog veel meer van wil lezen.

Bret Easton Ellis is ook een goeie suggestie. ❤️

Alsof ik nog niet genoeg ongelezen boeken had liggen... Ik ga deze tips wel in de gaten houden, zeker als ik binnenkort weer eens in Edinburgh ben waar de leuke boekenwinkels niet op twee handen te tellen zijn (en de prijzen schappelijker dan hier in Nederland). Bedankt voor de tips!

https://media.s-bol.com/NWNZW2mQo6LK/kRLzzY/527x840.jpg

Raar om dit te lezen terwijl we er nog vol inzitten. Geen Oorlog en Vrede daarmee.

Enne, denk dat ik dit jaar Moby Dick voor de 6e keer ga herlezen. Blijft een bazenverhaal

panjoe nog een tip: Paul Auster.

Maart:

15. Kris Pint - De Extase van de Jagers (2024) 4*
16. S.L. Huang - The Water Outlaws (2023) 3*
17. Ray Nayler - The Mountain in the Sea (2022) 2,5*
18. Gerwin van der Werf - Krater (2025) 3*
19. Paulien Cornelisse - Hèhè (2025) 4*
20. Bas von Benda-Beckmann - Het Kleedje voor Hitler (2024) 4,5*
21. Tim Fransen - In Onze Tijd: Leven in het Calamiteitperk (2024) 3*
22. Hans Schnitzler - Filosofie van de Kroeg (2024) 3,5*
23. Thomas Rosenboom - Publieke Werken (1999) 4,5*
24. Pierce Brown - Red Rising (2014) 3*

Een leesmaand met twee echte toppers, maar ook veel 'mwah'-boeken. Kris Pints filosofieboek over mystieke ervaringen was wel top en heel prettig geschreven. The Water Outlaws was een beetje typische fantasy in die zin dat het me niet echt kon boeien omdat er voor mij veel te weinig op het spel stond.

The Mountain in the Sea was op papier echt iets voor mij, maar ik vond het zeer matig geschreven met personages die alleen maar vehikels zijn om ideeën over geheugen over te brengen en die allemaal dezelfde stem hebben. Ook qua compositie sloeg het op vrij weinig. Jammer.

Aan Krater heb ik me niet geërgerd, wat al heel wat is voor een boekenweekgeschenk, maar het is ook weer allemaal net niks. Het boekenweekessay daarentegen vond ik erg leuk om te lezen, maar ik vind Paulien Cornelisse sowieso best wel ok.

Het Kleedje voor Hitler vond ik echt top. Heel veel geleerd over WOII en boeiend om te lezen over hoe de familie van de schrijver zich verhield tot alle gebeurtenissen voor, tijdens en na WOII.

In Onze Tijd was qua ideeën best leuk, maar ik ergerde me enorm aan alle duffe geforceerde grapjes en ik heb ook persoonlijk niet zo heel veel met de vele analyses van alle huidige crises, inclusief niet al te realistische oplossingen om de lezer nog wat hoop te geven. Filosofie van de Kroeg is net als de vorige titel ook genomineerd voor de Socrates Wisselbeker. Best leuk geschreven en een leuke invalshoek (wat kunnen we als samenleving leren van de bruine kroeg?), maar het is wel een beetje boomerfilosofie. Desalniettemin prettig om te lezen.

Publieke Werken vond ik echt helemaal geweldig. Geweldige personages, geweldige schrijfstijl en hoewel je vanaf het begin al aanvoelt hoe het gaat lopen weet het toch te verrassen en te beroeren. Echt een topper in de Nederlandstalige literatuur.

Red Rising is sci-fi met een heel toffe premisse, maar ik ben niet zo van de actie en daar zit dit boek helemaal vol mee. Ik miste hier toch best wel de diepgang.

Nu aan het lezen:
Michel Serres - De Parasiet
Maurits de Bruijn - Man Maakt Stuk
George R.R. Martin - A Storm of Swords

https://www.boekmeter.nl/images/cover/1000/1326.jpg

Nooit gedacht dat deze serie zo leuk zou zijn...

Ik ben benieuwd hoe je daar na deel zeven over denkt

Maart:

06. Jean Rhys - Wide Sargasso Sea (1966) / 3,5*
07. William S. Burroughs - Junky (1953) / 3,5*
08. Masako Togawa - Ōinaru Gen'ei [The Master Key] (1962) / 3,0*
09. Virginia Woolf - Mrs. Dalloway (1925) / 4,5*
10. Karel Čapek - Obrázky z Holandska [Prenten van Holland] (1932) / 3,0*
11. Sándor Márai - Válás Budán [De Nacht voor de Scheiding] (1935) / 3,5*

Lekker volle leesmaand, mocht wel weer even.

Wide Sargasso Sea is een fraai geschreven (sort of) prequel op Jane Eyre (die ik dan weer niet heb gelezen). Tof boek, ik vond het hier en daar wat langdradig, en niet haar beste werk, maar de tijdssprong + perspectiefwisseling in de tweede helft is goed gevonden, zorgt voor variatie, en uiteindelijk voelt het toch als een vrij complete roman. Volgend jaar weer een Rhys (dit was m'n 3e), want ik heb er nog eentje liggen. En Jane Eyre wellicht ook wat plekjes omhoog schuiven op de leeslijst. Is dat eigenlijk een goede Brontë om mee te beginnen? Ik las nog niks van de zussen.

Junky leest vrij vlot en voelt nog steeds vrij fris aan. Lekker direct, open & no-nonsense. Heb de verwijten gehoord dat het boek niet kritisch genoeg is, maar ik vond dat eigenlijk geen punt. En verheerlijkend vind ik het ook niet bepaald. Leven als een junk klinkt door dit boek heen vooral heel monotoon en saai; 6-8 uur in een auto rondjes rijden, op zoek naar de juiste contactpersoon? En zelfs als je van stad en omgeving verandert, kom je binnen enkele dagen weer in exact de juiste spiraal terecht. Geen bijster aantrekkelijke manier van leven, wel tof dat iemand anders die ervaring zo met ons wilde delen. Ik heb overigens geen idee waarom dit pas mijn eerste Burroughs is.

Ōinaru gen'ei is de eerste roman van beroemd actrice, muzikant en feminist Masako Togawa en alleen daarom al de moeite waard. Het is een verhaal over meerdere vrouwen met geheimen die ze lang verborgen konden houden, maar die uiteindelijk naar buiten komen. Ik vond het leuk, maar ook allemaal iets te gimmicky en vrijblijvend om me echt mee te slepen. De ontknoping is wel erg sterk & pijnlijk, en dat zag ik niet aankomen - duwt het boek nog bijna een halfje omhoog.

Mrs. Dalloway is mijn 5e van Woolf en levert weer volop ontroerende observaties en passages, zoals haar beste boeken. Komt voor mij dicht bij het niveau van To the Ligthouse & The Years. Kleine 4,5* dus, en heerlijk dat ik nog een boel romans van haar te gaan heb.

Prenten van Holland is een koddig dagboekje van Čapek tijdens zijn kleine reis door Nederland. Ik vond het boek op zijn best tijdens de luchtige observaties en grappige connotaties die Čapek legt, en de tekeningetjes die hij maakt van de mensen en het landschap voegen veel toe. Zodra hij meer gaat filosoferen over politieke en geschiedkundige connecties vond ik het wat minder interessant worden - daarvoor is het boek toch wat te kort en de ruimte te klein. Erg leuk tussendoortje wel.

De Nacht voor de Scheiding is een typische Marai. Eerste helft is een fraaie karakterschets, de 2e helft is de onvermijdelijke ontmoeting & confrontatie. Veel prachtige observaties en rake zinnen, maar ook wat hoogdravend, toneelmatig, en misschien te geconstrueerd om me helemaal mee te nemen - de ontroering zit meer in kleine zinnen dan in het gehele boek voor mij. Toch een schrijver waarvan ik met liefde meer wil blijven lezen, en gelukkig is zijn werk tweedehands erg makkelijk te vinden.