Geen Fu manchu, Down of Melvins
staan nochtans op hellfest ook...

Down wel. Melvins mag zeker ook! Graag op de dag van King Diamond.

Nog een paar dagen en dan is het feest zover! Al 6 jaar oprij vaste prik in de zomer, goed of slecht weer maakt niet uit!

Vooral slecht weer vrees ik dit jaar, maar dan is het tenminste goed slapen. Leuke headliners dit jaar i.v.m. de andere jaren. Spijtig dat ik zaterdag heel wat moois ga missen, aangezien ik naar een huwelijk moet.

Traditiegetrouw mijn weergave van Graspop Metal Meeting eens neerschrijven.

Vroeg gepakt en gezakt naar Graspop dit jaar afgekomen op donderdag zodat ik eigenlijk tegen 16u al op de wei stond voor de inloopdag doorspekt met Belgische bands. Reject the Sickness heb ik eigenlijk niets van onthouden dus ga ik ineens door met het ontzettend grappige Fleddy Melculy ****. Nemen zich totaal niet serieus, is muzikaal zeker OK en tekstueel krijg je slappe lach. Als ze dan nog eens met Biffy Roll in het rond beginnen smijten en een tombola houden is het feest helemaal compleet. Leuke performance en ik zie ze normaal eind augustus terug. Vervolgens nog een stukje van KIller (***) gezien, hetgeen degelijk was zonder meer. Het volgende was Your Highness ***1/2 , waarvan ik al enkele nummers op StuBru had weten voorbijkomen en die bij wijlen vrij sterk acteerden, zo sterk dat ik mezelf niet kon bedwingen om in een kleinschalige mosh mee te doen en al eens grandioos op mijn bek te gaan. Hierna heb ik me geamuseerd met het in scene gezette en groteske worsteltoernooi. Daarna was het tijd om de nacht in te duiken met de top-50 (ik geloof dat ik tot 25 ben geraakt, waarna het bier zijn tol eiste).

Vrijdag brak aan en heb ik van ver eens naar Monster Truck en The Winery Dogs gekeken, maar hiervan kan ik me ook bitter weinig herinneren. Vervolgens ben ik speciaal naar de Metal Dome gegaan om Virgin Steele (**1/2) aan het werk te zien. Dat viel wat tegen en daarom ben ik me gaan leggen om zo te wachten op hun (voor mij) magnum opus: The Burning of Rome. Helaas ben ik in slaap gevallen en werd ik pas na het concert terug wakker. Vervolgens in de Metal Dome gebleven om Loudness (**1/2) te aanschouwen, maar dit viel eigenlijk ook tegen en daarom maar even teruggegaan naar de camping. Teruggekomen tijdens Disturbed (**1/2), wat me ook niet warm wist te krijgen. Daarna kwam Megadeth (***) aan de beurt, die ik nog nooit gezien had en waar ik op voorhand veel van verwacht had. Ze speelden echter een vrij mak optreden, waar ze precies ook niet zoveel zin in hadden. Even meegekeken naar Amon Amarth (***), wat minder mijn ding is, maar niet volledig tegenviel. Vervolgens was het aftellen voor het laatste optreden ooit op Belgische bodem van het legendarische Black Sabbath (****1/2) en die brachten gelukkig de verwachtingen wel waar. Een echte greatest hitsshow waar ik met volle teugen van genoten heb en die nog beter was dan enkele jaren terug. Gelukkig had ik een goede afsluiter van een voor de rest weinig memorabele dag.

Zaterdag ben ik over en weer naar huis gemoeten voor een trouwfeest, maar zondag was ik in de namiddag gelukkig terug van de partij. Overkill had ik spijtig genoeg net gemist, maar niet getreurd er was nog genoeg te beleven en zelfs het zonnetje kwam eens piepen. Shinedown (**1/2) was niet echt mijn meug en dan was er het dilemma Saxon (***) vs. Moonsorrow (****). Uiteindelijk maar voor Saxon gekozen omwille van de hits, maar omdat het begin minder was ben ik na een aantal nummers toch overgeschakeld naar Moonsorrow hetgeen duidelijk beter was. Sfeervolle pagan metal kan me altijd wel aanstaan, maar doordat ik het eerste deel gemist had was het snel over met de pret. Uiteindelijk nog een klein stukje van Saxon gezien en daardoor nog Princess of the Night kunnen meepikken en meebrullen. Even naar de camping gegaan om dan klaar te staan voor Steak Number Eight (****). De show was fantastisch met een weergaloze Brent Vanneste die de ziel uit zijn lijf schreeuwde en The Sea Is Dying was mijn ultieme hoogtepunt van deze editie van Graspop. Waarom ik dan niet het volle pond geef? De nieuwe nummers vind ik minder, waardoor er toch momenten waren dat ik hoopte dat het ene nummer gedaan was zodat er betere nummer zouden komen. Hopelijk is hun volgende album terug wat meer richting hun eerste albums. Mijn vriendin wou daarna graag Trivium (**1/2) zien, hetgeen ik van vrij ver met een half oog bekeken heb en minder de moeite vond. Daarna was Iron Maiden (****1/2) aan de beurt, die nog maar eens bewezen dat ze een weergaloze topact zijn. Enkel hun recentste nummers kwamen minder uit de verf (bij mij en bij de rest van het publiek), maar ik kon toch enkel maar genieten van zo'n toppers en zij van ons. Twisted Sister (***1/2), waarvan ik me door de vele alcohol eigenlijk enkel de laatste 20 min van kan herinneren, maar aan wat mijn vrienden van me zeiden, heb ik me danig geamuseerd voor hun voor mij waarschijnlijk laatste optreden. Sowieso blijft We're Not Gonna Take It een topnummer is en Dee Snyder een frontman van formaat. Vervolgens klonk er vuurwerk en roepte de slaapzak mij om de dag erna uitgeput terug te reizen en de vele uren slaap in te halen.

Graspop is al een zekerheid bij mij deze zomer

Deep Purple, Primus, Monster Magnet, Ministry, Red Fang, Clutch, Baroness, Suicidal Tendencies...
Schitterende line-up voor mij

Poster - Graspop Metal Meeting 2017

Ik hoop op Ministry, Monster Magnet, Clutch, Mayhem, Comeback Kid, Devin Townsend Project, Suicidal Tendencies en Decapitated op dezelfde dag. Maar dat is een verregaande vorm van wishful thinking. Eindelijk weer wat erg interessante namen.

Nieuwe namen!!

Scorpions, As It Is, BattleBeast, Black Star Riders, Blue Oyster Cult, Code Orange, Coheed and Cambria, Graveyard, Helmet, Melechesh, Nothing More, Sepultura, Suicide Silence, Sum 41, The Dillinger Escape Plan, The Raven Age

Helmet

Naar jaarlijkse gewoonte een klein verslag van Graspop:

Donderdag vroeg vertrokken in een verzengende hitte, maar wel een mooi campingplaatsje kunnen zoeken en op tijd naar de wei gegaan. Als ik eerlijk ben, heb ik wel veel gezien, ben ik in mijn eerste moshpit van deze editie aanbeland, maar kan ik me achteraf niet bijster herinneren van elke groep op zich. Enkel een stukje Brides of Lucifer (***) - meisjeskoor scala met zware gitaren en dubbele basdrum - is me bijgebleven doordat het vooraf enorm gehypet werd. Ze speelden covers van bekende metalnummers, maar dan met vrouwengezangen dus. Op zich niet slecht, maar er zijn beter covergroepjes dan dit en de vocalen waren vrij apathisch te noemen.

Vrijdag was voor mij op voorhand een topdag en achteraf gezien heb ik daar inderdaad de beste optredens gezien. Gestart op een vroeg uur met Tribulation (***1/2) en dat was zeker de moeite en vrij duister. Op het moment zelf heb ik me zeker goed gehad, maar om nu te zeggen dat het zo memorabel was.. Vervolgens naar de oude rockers van Blue Öyster Cult (**) gaan zien en hier had ik toch meer van verwacht. Erg stil en weinig overtuigend. Bekendste hit Don't Fear the Reaper was leuk om te horen, maar kon me niet over de streep trekken om dit een goed optreden te noemen. Metal Church (***1/2) van ver gehoord en dat was op zich ook wel goed. Vervolgens naar Solstafir getrokken en daar ben ik echt weggeblazen (op dipje in het midden na), maar begin en einde (Goddess of the Ages) waren echt subliem. Betoverend concert van de Ijslanders met een sterke frontman. Eerste hoogtepunt van Graspop dit jaar voor mij. Vervolgens zat ik met een groot dilemma AmenRa viel samen met Alcest (initeel ook nog eens met W.A.S.P., maar die had "gelukkig" geannuleerd), dus de idee was om eerst een stuk AmenRa te zien en vervolgens het gehele optreden van Alcest. AmenRa (***1/2) wist terug een sterke sfeer (de start met het op elkaar slaan van de metalen staven zette meteen de toon) neer te zetten, maar wisten mij muzikaal minder te bekoren, hoewel ik ze op plaat fantastisch vind. Kleine domper dus wat mij betreft. Alcest (****) was goed zonder meer, zeker de opvoering van Là où Naissent Les Couleurs Nouvelles deed me veel plezier, maar miste dan wat het sfeeraspect (ook weinig volk opgedaagd op zich). De volgende band was Europe (***) die ik een aantal jaar geleden ook had gezien en waarvan ik het vreemd vond dat ze plots zo hoog geprogrammeerd stonden, want op zich teren ze nog steeds op die ene grote hit, hoewel de rest zeker ook niet slecht was. Mag volgende keer ergens in de vroege namiddag terug spelen. Emperor (***) ook nog van ver horen spelen. Ze waren degelijk, maar op het eerste zich deed het me weinig. Tegen dan zat ik al serieus door mijn energie heen en werd de wei overspoeld door de vele Rammstein-fans. Het was wat mij betreft veel te druk op dat moment, hetgeen ook verschillende incidenten rondom ons uitlokte, wat de sfeer zeker geen goed deed. Misschien dat mijn vermoeidheid er ook wat voor zorgde, maar ik wed niet zo meegetrokken in sfeer van Rammstein (***1/2) deze keer en speelde voor mij wat op automatische piloot. Achteraf was ik alleszins blij dat ik mijn tentje kon opzoeken.

Zaterdag hoefde ik eigenlijk weinig tot niets te zien, dus de ideale dag voor mij om wat te recupereren onder de grote overdekte picknickplaats om van ver de mainstage-groepen te bekijken. Het duurde even alvorens we op de wei waren en toen was de eerste groep die we zagen Architects (**), hetgeen niet bepaalde mijn ding was. Vervolgens was het aan de Danko Jones (***), die zeker zijn best deed, maar me zeker niet deed opspringen. Dan was het tijd voor de gebroeders Cavalera (***1/2) die het album 'Roots' integraal zouden brengen, hetgeen al voor iets meer sfeer wist te zorgen. Nog een stukje Gojira meegepikt, maar te weinig om een notering te geven en vervolgens naar de camping gegaan en pas teruggekomen voor Deep Purple (***), waarvan je toch merkt dat de ouderdom serieus begint toe te slaan. Ik vroeg me af of de zanger dit zelf nog wel graag deed. Muzikaal zat het echter wel zeker nog snor, maar echte sfeermakers waren het nu niet bepaald. In Flames hebben we gelukkig overgeslagen en we zijn dan maar nog even naar DJ Carl gaan kijken in het Classic Rock Café, waar ik me goed geamuseerd heb. Een fijne afsluiter alleszins.

De laatste dag van de 2017-editie brak aan en die werd doorgebracht in tropische temperaturen. Sfeermakers Alestorm (***1/2) zorgden voor een goed begin van een lome dag. Vervolgens Airbourne (***), die me door de hitte wat minder wisten te bekoren als anders. Hierna Hatebreed gezien (**1/2), hetgeen niet mijn ding is, maar waarvoor ik te lui was om me te gaan verzetten. Tegen dan was het tijd voor Steel Panther (****1/2) en daar had ik van hun vorige passage positieve geluiden over gehoord en die klopten zeker. Muzikaal zeker in orde, maar eigenlijk is het een halve comedyshow, met veel seksuele toespelingen en geslaagde grappen. Eén grote hairmetal-pastiche maar wel ontzettend goed gebracht. Tevens nog nooit zoveel ontblote boezems gezien, hetgeen blijkbaar ook een traditie is tijdens hun optredens. Absoluut de moeite om deze band eens live te zien. Daarna op het gemakje Mastodon (****) gezien die een geslaagd en zeer strak optreden afleverden. Geen enkel zwak moment was er te bespeuren bij hen. Meegegaan met de vriendin naar Evanescence (***) en op zich zeker niet slecht, zeker hun hits lieten me af en toe meedeinen, maar nu niet wereldschokkend ook en alles bij elkaar ook niet zoveel belangstelling. Volgende op het lijstje was Opeth (***) die op zich degelijk speelden, maar me niet wisten te overtuigen. Deliverance was wel een hoogtepuntje anders. Dan was het tijd voor jeugdhelden Sum 41 (***1/2), die door de organisatie naar het zeer kleine Jupiler podium was verbannen. Gelukkig waren we er goed op tijd, want de belangstelling was enorm voor deze skatepunkers. Het optreden was snel en de moeite waard, maar ook snel gedaan. De bekendere nummer passeerden de revue en waren plezante meezingers. Wel was er een minder middengedeelte en werd er door de zanger iets te veel niet-muzikale intermezzo's gedaan die op den duur wat stoorden. Vervolgens nog de helft van Sabaton (***) meebeluisterd en vertrokken op voorhand om de meute voor te zijn.

Leuke editie weeral, maar opnieuw stikkapot!

Traditiegetrouw een relaas van de afgelopen GMM-editie:

Uitzonderlijk begon het festival dit jaar met een volwaardige festivaldag op donderdag. Vooral in het begin wat rondgehangen en het eerste dat ik daadwerkelijk gezien had was The Pink Slips (**1/2), waarbij de dochter van Guns 'n Roses-bandlid McKagan, de zanger was bij dit bandje. Werd me ook ineens duidelijk wat de reden was waarom ze op Graspop aanwezig waren, want dit was niet omwille van de sound (eerder wat punkachtig) of omwille van de goede nummers. Dan een deeltje van Warlock gezien, waar ik me bitterweinig van herinner en waar ik dan ook geen quotering voor geef. Black Stone Cherry (***) brachten Southern Rock en zagen er ook zo uit. Zeker niet slecht, maar weinig memorabel. Ook van Iced Earth blijft me weinig bij , waarna het tijd was voor het soloproject van Korn-zanger Jonathan Davis (***). Was wel ok, brachten ook andere invloeden in hun songs, dan uitsluitend metal. Vervolgens kwam Ghost (***), waar ik toch op voorhand zeer benieuwd naar was. Met de nieuwe single (het catchy 'Rats') werd alleszins goed afgetrapt, maar daarna zakte het voor wel wat in. Deze Zweden, worden als toekomstige headliners gezien, maar momenteel zijn ze daar nog niet klaar voor. Laatste band van de avond was Guns 'n Roses (*****) die mooi op tijd begonnen en me meenamen op een fantastische tip van 3 uur en 30 minuten, waarbij alle klassiekers de revue passeerden. Enkele jaren terug waren ze ook op Graspop te zien, waarbij Axl aangevuld werd met enkele muzikanten, maar hierbij merkte je de duidelijke toegevoegde waarde van de oorspronkelijk band members. Axl had er zin en Slash liet nog eens merken wat voor een sublieme gitarist hij was. Het optreden vloog voorbij (mede mogelijk door de reeds aanwezig alcohol in mijn lichaam) met als persoonlijke hoogtepunt 'Civil War'. Aangezien ik nog in volle extase was na dit topoptreden had ik nog voldoende energie om hierna nog wat na te genieten bij Goe Vur in den Otto en deel te nemen aan een occasionele en kleine mosh pit.

Vrijdag brak aan met een katertje en een stuk tand minder. Van deze dag kan ik me vooral vlagen herinneren van Diablo Blvd (***), Avatar (***1/2), een brutale Stick to Your Guns (***) en Powerwolf (***1/2), waarbij die laatste uitblinken in goede traditionele powermetalsongs. Tussendoor ook nog persoonlijke favoriet Zeal & Ardor (***1/2) gezien, die de moeite waren, maar waarbij naar mijn mening de negrospirituals helaas naar de achtergrond verdwenen ten koste een harder geluid. 'Come on Down' was gelukkig wel een voltreffer! Na een powernap vreemd genoeg meegetrokken geweest naar Avenged Sevenfold (***), die me nog maar eens niet wisten te overtuigen. Hierna kwam klassieker Iron Maiden (****) aan de beurt, die greatest hits combineerden met iets onbekendere nummers (The Clansmen, For the Greater Good of God, etc.) uit hun repertoire. Muzikaal zeker in orde, maar ook de show was deze keer echt de moeite (een replica van een Spitfire, kledingswissels bij Dickinson, Dickinson die duelleert met een metershoge Eddie en Dickinson met een vlammenwerpen aan zijn arm bevestigd). Topshow, maar net iets te veel inzakkertjes onder de nummers. Nog een klein stukje van Neurosis gezien, maar helaas stikkapot naar de tent vertrokken.

Zaterdag stond bij vooral in het teken van de match België-Tunesië die op een groot scherm op de camping te volgen was. Dit was voor mij het hoogtepunt van de dag helaas. Zowel Accept (***1/2) als Kreator (***) deden het zeker niet slecht, maar wisten niet het etiket van 'memorabel' te krijgen. Megadeth was zeker ok (***1/2), zeker met uitschieters als een 'Hangar 18', 'Tornado of Souls' en 'Holy Wars'. Daarna nog de helft van Volbeat (***1/2) en toen was de pijp uit. Volbeat deed het echter voor beter dan hun vorige passage, met een meer gebalde en energiekere set.

De laatste dag weeral en die startte met Moonkings (***), die bevestigden waarom ze als eerste mochten optreden die dag. Absoluut niet slecht, maar beklijft me allerminst om hier meer over op te zoeken. Van Eisbrecher (****) had ik nog nooit gehoord, maar was amusant om naar te kijken. Het best te vergelijken met Rammstein, zowel qua gezongen taal, lyrics als sound. Deed verschillende keren een glimlach op mijn gezicht toveren. Vervolgens een klein stukje van Tyr meegepikt om vervolgend me terug aan het hoofdpodium neer te vleien voor Powerflo (***) (een superband met onder meer B-Real van Cypress Hill), hetgeen voor mij een mindere versie was van het nog later komende Body Count. Daarna kwam met Billy Talent (**1/2) een stukje nostalgie, waaruit duidelijk bleek, waarom ik er de afgelopen 10 jaar niets meer van vernomen had. Vervolgens het reeds vernoemde Body Count (***1/2) die minder waren dan in hun vorige doortocht, maar het brengen va 'Cop Killer' deed veel goeds, samen met de Slayer-cover als opener. Limb Bizkit (***1/2) blijft ook al een fijn vat vol nostalgie, met een mooi moment toen de rolstoelgebruiker helemaal naar voren werd gebracht. Bullet for my Valentine (**1/2) wist nog maar weinig volk op de been te brengen en gaven een uitgebluste indruk. Hollywood Vampires (**1/2) was goede coverband, maar overhypet door de aanwezigheid van Alice Cooper, Joe Perry en Johnny Depp. Hoefden voor mij niet zo hoognodig zo hoog op de affiche staan. Tijdens Judas Priest (***) heb ik me vooral beziggehouden met het naar de camping brengen van een laveloze kameraad. We zagen nog een stukje van van een ondertussen zwaar bejaarde Ozzy (***1/2), die al bij al nog in goede doen was. Om de meute voor te zijn vertrokken we helaas al tijdens War Pigs, want ik had dit optreden graag verder gezien.

Al bij al een licht teleurstellende editie van Graspop in de breedte, met enkele fantastische uitschieters.

Niet B-Real, wel Sen Dog van Cypress Hill.
Goed optreden trouwens.

De line up van HellFest is tot nu toe wel ietsje beter naar mijn bescheiden mening, hoop echt op nog wat leuke toevoegingen.

Donderdagavond laat toegekomen, ik gok op 3km stappen van parking naar ingang en 2km van onze plek vanachter op camping naar het festival. Volledig naar de kloten op de camping en Metal Café. DJ Carl en de kooidanseressen zorgen voor een tof sfeertje. Veel sociale interactie. Mijn beste combinatie van Frans en Engels bovengehaald. That's not facile when ur drunk but plus dificle. Daarna Goe vor in den Oto. Eigenlijk gewoon een boerenfuif met leukere classics. Samen met de security naar buiten om 5u en een heel erg dronken vriend veilig afgezet?

Vrijdag opgestaan met een semizware kater en wijselijk besloten om er een alcoholvrije dag van te maken. Chillen op de camping, Anthrax gemist en pas voor Lynyrd Skynyrd(**) naar de wei gegaan. Niet slecht maar ook niet wow. Iedereen stond te wachten op Sweet Home Alabama en Freebird natuurlijk. Amon Amarth(***) ken ik van vrienden maar ken er zelf geen nummer van. Imposante show met een heel spektakelstuk erond. Het publiek was volledig mee tot waar ik stond en dat was behoorlijk vanachter. Een stukje Within Temptation gezien, ik ga er zelfs geen mening over posten, niet mijn ding. Daarna naar de marquee, Stone Temple Pilots(***) Strakke show, goed geluid, de nieuwe zanger zal natuurlijk nooit de cultdagen doen herleven zoals met Scott Weiland maar hij deed het zeer goed. En dan Slayer(****), een groep die ik heel erg apprecieer zonder een echt grote fan te zijn. Het was een rifforgie van jewelste, ik kan de setlist opzoeken maar los uit het hoofd herkende ik Repentless, seasons in the abyss, raining blood en Angel of Death. 4/20 is een zware buis maar het hele optreden was gewoon retestrak. Zonder Lombardo en Haneman(RIP) uiteraard niet half zo legendarisch als het kon zijn maar het was het beste dat er die dag was voor me. Ook mooi om te zien dat Ayara nog minutenlang op het podium afscheid kwam nemen. Je zag dat het hem heel zwaar pakte dat dit de laatste Graspop was voor hem. Ernie was uitgekaterd na zo een goede show. Daarna naar de camping en maffen want zaterdag was mijn topdag.

En die dag begon goed, ideaal weertje en nog fris bier in de koelbox. Vroeg begonnen, half gewonnen. Three Days Grace(**) was een band waar ik 1 nummer van ken maar perfect om mee te beginnen. Energieke frontman en goed ingespeelde groep. Even terug naar de camping voor de vrienden en wat rust en dan om 19u naar Clutch(*****) Het was een band die ik al een aantal jaar ken en die volledig in mijn smaak past.
Neil Fallon is een droom van een frontman. Tonnen energie en charisma. Hij mende het publiek moeiteloos en ik stond juist voor de circle pit en voor de vele, heel vele crowdsurfers ?
X-ray vision, shake hands, the mob goes wild, Willie Nelson, Electric Worry werden er allen doorgejaagd en de groep speelde zo snel dat ze nog 2 nummers extra speelden. Elke ziel in de Marquee was aan het springen, circlepitten of crowdsurfen op het einde. Een ware triomftocht. Geëindigd met Cypress Groove en In walks Barbarella. Ik ben fan voor het leven. Alle energie was eruit bij mij. Daarna rustig naar Refused\Ministry gaan kijken, mijn enige overlapping op dit hele weekend. Refused(****) speelde voor een semigevulde Jupilerstage. Toch een obscure groep met één legendarisch album. Ze menen het wel getuige de antikapitalistische speech. Eens wat punk/hardcore is ook leuk. Een danssigaret gedeeld met wat danssigaretloze festivalgangers. Daarna toch nog eens naar Ministry(****) gaan kijken. 1 woord : teringluid. Te luid. Het was geleden van My Bloody Valentine op Pukkelpop 2009 dat ik zoiets gehoord had. Wel op het juist moment geweest. Just one fix, NWO, Burning Inside werden erdoor gejaagd toen ik er was. Buiten verder gekeken door de hoeveelheid decibels die ze ontketenden. Prachtig moment toen Luc Van Akker (Revolting Cocks) op het podium kwam. Daarna Disturbed (**)en de zoektocht naar mijn maten. Ik ken er weinig van buiten Down with the sickness maar ga ze ook niet nader opzoeken. Not impressed, sorry Disturbedfans. Wel een mooie stem. Lamb of God(****) 3de keer dat ik ze zie. Vocaal juist verdraagbaar voor mij. Veel roepen, juist geen grunts ,ze rappen zelfs een beetje ertussen maar dat ligt meer aan het verschroeiende tempo dan aan een flirt met het HipHopgenre. Walk with me in Hell is live altijd indrukwekkend. Beukende gitaren en een groove om u tegen te zeggen.
Eindigen met redneck, gewonnen match.

En dan iets raar, van headliner Slipknot(****) ken ik enkel Duality en Wait and bleed. Ze zijn nooit mijn cup of tea geweest wegens...geen idee zelfs. Sommige bands moet je gewoon nog aan beginnen en andere krijgen direct appreciatie. Nu ja, de essentie dan, ik werd van mijn sokken geblazen door de oerkracht van deze mannen. Loeihard maar met een swing erin. Vocals die switchen tussen roepen, grunten, zingen en rappen. Associaties met Deftones is het eerste dat bij me opkwam alhoewel die meer richting shoegaze/metal gingen op latere albums. People=shit, sic, Duality, 555666 geen idee hoe het noemt...? werden heel enthousiast onthaald, ook nieuwe songs kregen applaus tot de proximustand. Spit it out met de sit and jump was epic. Afsluiten deden ze met Surfacing. Ik heb me al ingelezen hier op de site bij de reguliere albums. Schaf me er wel eentje aan. Alle vrienden plooiden hierna, ik had juist energie gekregen. Bulls on Parade(****) en Bizkit Park(****) waren het antwoord. Coverbands maar leuk. Boerenfuif met leuke classics. Wildvreemden vastpakken en socializen. Chop Suey meeschreeuwen. Volledig naar de klote. Naar buiten met de security om 5u ? zonsopgang bekeken op camping met jonko en whisky-cola van Franse kerels. Perfect moment om mijn kennis over de Franse cultuur bij te schaven. 4u geslapen.

Zondag, te warm, geen bands meer voor mij.
Gegeten en gechilld, tent opgeruimd. Te moe om naar KISS te kijken. Lange wachttijden bij de Pad Thai, zijn geld niet waard bleek achteraf. Hamburgers, pizza en veggiepasta (nieuwe ontdekking) for life. Collega's naar huis om 17u. Om 21u naar huis gereden. Boards of Canada's Geoagaddi en Four Tet DJ-SET op terugweg. Even uitgemetald voor nu.
Tot volgend jaar.

Naar jaarlijkse traditie ook even mijn impressie meegeven. Voor het eerst in 7 jaar ben ik wel maar één dag gegaan en naar hoe ik me voelde 's anderendaags leek me dat een juiste beslissing.

Doordat bewegwijzering verkeerd stond een uur te laat aangekomen en helaas Wiegendood gemist. Dan maar gestart met Eisbrecher (***1/2) die net als vorig jaar voor heel wat sfeer zorgden en bewezen op gelijke voet van Rammstein te kunnen staan. Daarna wat rondgewaald en een stukje Glenn Hughes (***) meegepakt. Klonk eerder als een covergroep dan iemand daadwerkelijk ooit bij Deep Purple meedeed, maar op zich niet slecht en de zang was opvallend goed. Testament vervolgens van ver meegepikt, maar te weinig bewust om te quoteren. Vervolgens tijd voor Cult of Luna (****), een concert dat me vorige keer overweldigd had en dat dit jaar zeker de moeite waard was, maar niet zo goed als toen. Net iets minder meeslepend en episch. Nog een stukje van Anthrax meegepikt en toen was het tijd voor de oude classic rockers van Lynyrd Skynyrd (***1/2) waarbij de eerste 10 nummers een opwarming waren voor Sweet Home Alabama. Vervolgens Freebird geroepen tot mij stem schor geschreeuwd was (tot grote ergernis van anderen), maar ze kwamen gelukkig terug voor een fantastische afsluiter. Daarna nog een deel van Eagles of Death Metal (**1/2) gezien, maar dat overtuigde minder, waarna we nog even het reuzerad en de botsauto's onveilig maakten. Mijn vriendin wou graag naar Within Temptation (**1/2) dus ging ik mee. Ze stonden echter wat te hoog op de affiche gekeken naar de sfeer die ze maar teweeg brachten. Op zich deden ze het zeker niet slecht, maar ze zijn duidelijk over hun hoogtepunt heen. Grote domper was ook nog eens de flauwe akoestische versie van Ice Queen. En toen was het tijd voor het laatste concert van Slayer (****1/2). Iedereen had er ontzettend veel zin in en de band ook, waardoor niet enkel het podium maar ook de wei in vuur en vlam stond. Wat een kopstoot van jewelste waar iedereen volledig hyper van geraakte. De laatste 7 nummers waren klassieker, na klassieker, na klassieker. Nummers waar je het ook niet op kan laten om je de ledematen van het lijf te moshen. Na Angel of Death kwamen we terug tot de wereld met een voldaan, maar tegelijk ook een leeg gevoel dat dit echt de allerlaatste keer was.
Mooie dag, waarbij ik me zeer goed geamuseerd heb.

Deftones en System of a Down Zou heel leuk zijn

74 namen gelost
Deftones en Fu Manchu en nog een hele hoop andere?

Niets nieuws onder de zon. Wat teleurgesteld door de eerste lading.

System of a Down op Rock Werchter. Dan maar hopen op Faith No More voor Dessel zeker?

Ik heb een ticket voor TW Classic gekocht met headliner Paul McCartney. Zet Graspop diezelfde dag er een mooie 'classic' affiche tegenover met Aerosmith, Deep Purple en The Offspring. Daar had ik graag een ticket van gekocht, maar zelfs die namen kunnen niet op tegen een Beatle.

Faith No More ❤️?❤️?

En als ik door de Facebookcomments scroll/lees wordt het blijkbaar een priveconcert voor mij en een 10tal anderen haha.

Graspop combitickets en zondagtickets zijn uitverkocht.

Geen Graspop ☹️

Opnieuw geen Graspop dit jaar

Was te verwachten uiteraard maar toch weer klote

Na twee jaar Rock Werchter ga ik het komend jaar maar eens op Graspop proberen. Er staat diverse fijne ouwe meuk op het programma die ik altijd nog wel eens wilde zien. Hopen dat ze bij Tool geen stoeltjes neerzetten.

GMM24...

Donderdag
Vanwege onheilsberichten over vanwege overvloedige regenval afgesloten parkeerplaatsen heb ik de vlucht naar voren genomen en ben met trein + eigen fiets naar Graspop gegaan. Hoewel in de praktijk zo'n (bewaakte) fietsenstalling nog best ver van de tent blijkt te liggen, vond ik dat toch wel een prettig vrijheidje dat voor herhaling vatbaar is. Vanwege de regen was ook camping Boneyard wat verkleind, maar met wat passen en meten paste ik nog ergens. Ten tijde van Doro op het hoofdpodium bereikte ik het festivalterrein, maar noch zij noch opvolger Kerry King maakte veel indruk. Wie wel veel indruk maakte, was Babymetal, maar niet op de gewenste manier. Zoals iemand uit het gezelschap opmerkte: we moeten dronken genoeg zijn om dat leuk te vinden. Navraag leerde dat ze niet dronken genoeg was, maar de volgende dag wel de herinnering aan haar hele donderdag kwijt was. Megadeth beviel wat beter, maar Alice Cooper leverde het hoogtepunt van de avond. De inmiddels 76(!)-jarige Vincent Damon Furnier was nog uitstekend bij stem. De shockrockact met onder meer geschminkt gezicht, een show met een echte wurgslang en een te verscheuren pop was anno 2024 wat sleets, maar de hits van vroeger en wat minder vroeger (van Poison en co is het modernste allicht ook wel af) werden potent gebracht. Naar afsluiter Tool keek ik nog iets meer uit, maar de afstandelijke show met slechts achtergrondbeelden op de grote schermen stompte wat af. Een woordje van toelichting daarop: er waren naast elkaar een North en een South Stage, zodat het hoofdpodium vrijwel continu (met tussenpozes van niet meer dan tien minuten) bemenst was. Vrijwel alle bands kozen ervoor om beelden van zichzelf al musicerend te laten projecteren (mede opdat er, staand voor de 'verkeerde' Stage nog de nodig live-ervaring was?), maar Tool deed daar dus niet aan mee. De kenmerkende gitaarloopjes en drumpartijen waren indrukwekkend, maar toch ook wel een tikkeltje klinisch. Het ontbreken van signature songs als Aenima, Lateralus en Vicarious hielp niet echt mee.

Vrijdag
Terwijl ik onderweg ben naar de Delhaize te Retie opent de hemel haar sluizen. Ondanks suboptimale opstelling houdt de tent het droog genoeg, dus die kan nog even mee. Naar ik later begrijp, wordt na deze stortbui, welke ook het modderbad op het festivalterrein een nieuwe dimensie geeft, een deel van de camping alsnog ontruimd en elders ondergebracht. Zelf besteed ik de middag aan een dutje, om pas tegen het eind van Fear Factory (waar ik eigenlijk wel wat meer van had willen zien) op het festivalterrein aan te komen. Bruce Dickinson is vervolgens wel aardig, al had ik naar een optreden met zijn oorspronkelijke band meer uitgezien. De elektronisch opgepimpte muziek van Electric Callboy maakt weinig los, behalve de vrees dat dit de toekomst van de metal is en ook Turnstile is netjes het andere oor weer uitgegaan na bij het ene binnengekomen te zijn. Judas Priest is het hoogtepunt van deze avond. Rob Halford is een fenomeen (en zijn vocale capaciteiten grenzen aan het onvoorstelbare) en er zitten een paar onverwachte persoonlijke favorieten in de setlist (onder meer Sinner en Hell Bent for Leather). Van de kennelijke afsluitende hoofdact Five Finger Death Punch had ik nog nooit gehoord en ook de rest van mijn gezelschap prefereert een (lang) verblijf in het Classic Rock Café.

Zaterdag
Ik begin de dag andermaal met een fietstochtje, ditmaal naar vrienden die onder dreiging van het modderbad op de camping last-minute een minicaravan op Airbnb op tien kilometer afstand gehuurd hadden. Daardoor begint mijn festivaldag pas met een stukje Glenn Hughes. De ondertitel "performs classic Deep Purple" is wat curieus, aangezien morgen de echte Deep Purple ook komt. Na de opening (een fraaie versie van Stormbringer) speelt Hughes eigen werk en eigenlijk verveelt dat vrij snel. Derhalve via Rotting Christ in de Marquee naar het hoofdpodium gelopen alwaar Mr. Bungle optreedt. Zoals ik al een beetje vreesde, is het (ook live) meer een curieuze potpourri dan iets wat echt leuk is. En dan, enigszins weggestopt op de Jupiler Stage met een karige vijftig minuten in de vooravond is daar het hoogtepunte van Graspop 2024: Uriah Heep. Dat Mick Box het enige nog overgebleven originele bandlid is, nemen we maar op de koop toe, want wát een energie gaat er uit van zelfs de paar nieuwe nummers, maar vooral ook van klassiekers als Rainbow Demon, Gypsy en afsluiter Easy Livin'. En dan in je korte tijdslot ook gewoon nog even een integrale July Morning ook. Enfin, de Metal Dome puilt uit voor Brutus, zodat ik daar mijn enige Werchtermoment ("ik pas er niet meer bij") beleef. Dan maar een stukje Limp Bizkit, gewoon omdat het kan. Het moet gezegd dat Fred Durst een komischer podiumverschijning is dan ik verwacht had en met openen met Break Stuff is ook niks mis. Daarna verzandt het wel wat in langdurige 'dialogen' met het publiek en als we na twintig minuten amper drie nummers op streek zijn, ga ik maar weer terug naar de Metal Dome om ruim op tijd voor Wolfmother te zijn. Dat was, qua populariteit dan weer niet echt nodig. Wolfmother speelt hun muziek, waarvan het leeuwendeel van hun eerste twee albums lijkt te komen, energiek en dat verbloemt ten dele dat hun Led Zeppelin / Black Sabbath retrorock enkele knallers kent (met name White Unicorn en The Joker & The Thief), maar toch ook wel een hoop vrij inwisselbare nummers. In de rest van de avond is het deel van Avenged Sevenfold dat we meekrijgen interessanter dan verwacht. Aan het kennelijke echte hoofdprogramma (Bring Me the Horizon; inderdaad, nooit van gehoord) komen we ook vanavond niet toe.

Zondag
De zondagmiddag begint voor mij curieus met coverband Totolicious in het Classic Rockcafé die, zoals de naam al suggereert, verdeelt over twee sets twee uur aan Totocovers speelt. En dat doen ze erg verdienstelijk, waarbij het wel helpt dat de zang bij Toto meestal niet zo'n beeldbepalende factor is, terwijl de bij vlagen extravagante instrumentale uitspattingen door goede muzikanten gewoon in te studeren zijn. Het is een feestje voor de echte fans, waarbij, naast toch ook een flink aantal hits, vooral een hoop deep cuts uit het omvangrijke repertoire van de band langskomen (zoals de band dat zelf ook doet dus eigenlijk). De band lijkt erg hun best gedaan te hebben de stevigst rockende nummers te selecteren, maar twee uur Totocovers op een metalfestival heeft allicht toch iets van een curiositeit. Het kan nochtans het hoogtepunt van de dag maar zijn... de bluesrock van Rival Sons liet zich aardig genieten al zittend/liggend in het gras (een activiteit die qua weer alleen vandaag goed mogelijk was), maar achter de prettige sound gaan toch niet zo veel memorabele nummers schuil. Er speelde ook nog een Aerosmith-coverband (Janie's Gun), maar bij een (naar mijn mening dan toch) minder interessante oorspronkelijke band, die het juist wél van de zanger moet hebben, sloeg dit anonieme gezelschap nogal dood. Omdat we Of Mice & Men ook maar onbegrijpelijke herrie vonden, was er alle gelegenheid om op tijd bij de echte Deep Purple te zijn. Dat begon hoopvol met Highway Star, tot de stem van Ian Gillan het al vrij snel in het nummer niet meer bij kon benen. Daar hielpen geen talrijke toetsenintermezzo's of de inclusie van een weinig-vocale klassieker als Lazy aan. Deep Purple (waarbij het naar verluidt - wij stonden vrij ver naar achteren - gênant leeg werd voor het hoofdpodium) demonstreerde overtuigend dat je op zeker moment beter naar een goede coverband kunt kijken dan naar een band die toevallig de rechten op de naam nog heeft, maar de facto ook al voor een deel vervangen is. Of gewoon naar iets fris en nieuws natuurlijk. Zoals de Scorpions, volgend jaar zestig jaar in het vak en dit jaar veertig jaar na het uitkomen van hun 'hitalbum' Love at First Sting. Van dat album werd dan ook, op As Long as the Good Times Roll na, elk nummer gespeeld. Nu horen Scorpions (net als Toto) tot mijn oudste rockhelden, dus enig afbreukrisico lag wel op de loer, al kon het bezwaarlijk zo beroerd worden als Deep Purple. Dat werd het zeker niet, al is wel duidelijk dat ook Klaus Meine met een vocale realiteit te kampen heeft, die de band maar ondervangt door, met name de rockers, gemiddeld anderhalf octaaf lager te spelen. En waar ik in de veronderstelling verkeerde dat Coast to Coast het enige instrumentale Scorpionsnummer was, bleken ze er twee te hebben... en nog een drumsolo ook. De hitballads kwamen alledrie voorbij (waarbij in Wind of Change alle verwijzingen naar Rusland door een nieuwe tekst vervangen waren). Hoe doodgedraaid ook, het was een kippenvelmoment. Dertig jaar terug was het vast beter, maar toch fijn ze een keer gezien te hebben. Hoofdact Machine Head heb ik, met mijn gezelschap, loyaal uitgezeten.

Mijn eerste Graspop was een wat schizofrene ervaring. Er kan een aantal klassieke bands van de bucketlist, uit de tijd dat metal nog andere muziek was dan de huidige hoofdmoot. De sfeer eromheen (inclusief nachtelijk dansen in Classic Rockcafé en Metal Dome) ademde ook veel meer die klassieke metal en ik geloof dat ik me zelden meer op een festival thuisgevoeld heb dan op die momenten. Maar we komen wel voor een uitstervend genre...

https://i.imgur.com/ZYQj8dj.jpeg

GMM25...

Woensdag
De weersverwachting was dit jaar diametraal anders dan vorig jaar, terwijl de les dat het prettig was om een fiets bij me te hebben nog stond. Ik ben dan ook woensdagochtend om 9 uur in Amsterdam op de fiets gestapt en 10 uur 's avonds bij de (nieuwe) camping The Crypt aangekomen. Daarmee was ik volgens een mede-festivalganger "nu al meer metal dan wij allen samen". Waarvan akte. "Oudelullencamping" The Crypt is trouwens ook goed bevallen.

Donderdag
Net als vorig jaar nemen we het festivalgedeelte met mate tot ons. De eerste band die we bezoeken is (prog-light)metalband Soen, die muzikaal degelijk maar niet al te opwindend is. Van het jolige Alestorm, waarvan enkele nummers het ook tot de afterparties redden, krijgen we ook wat mee. Dream Theater is de eerste grote naam van de dag. Zoals op deze website al vaak genoeg beschreven, is mijn liefde voor deze band al lang niet meer wat hij een kleine kwarteeuw geleden was, maar het idee ze toch een keer live mee te pakken is leuk. Dat zangers soms weglopen als ze even niks te doen hebben, is niet echt ongebruikelijk, maar James LaBrie doet het zo vaak en met zo'n (kennelijk) chagrijnig gezicht, dat de Belgische kranten erover schrijven. Voor de rest wordt een aantal oudjes vrij degelijk gebracht en slaan de nieuwe nummers maar matig aan, omdat bij onbekende nummers toch opvalt dat de muziek toch wel vaak een weinig coherente bak instrumentale krachtpatserij zonder deugdelijk liedje is. Bij het zorgvuldig selecteren welke bands wel en welke vooral niet te zien, slipt Epica door de mazen van het net. Om logistieke redenen (er gaat telkens iemand anders eten of drinken halen) is het wel praktisch als we even op dezelfde plek blijven... maar wát een misplaatste bombast, slecht geluid en vocale aanstellerij. Je hebt er wel voor de rest van het festival een running gag aan, maar het dieptepunt komt al met al vroeg dit jaar. Het hoogtepunt trouwens ook: Iron Maiden was ruim een half jaar geleden de eerste bekendgemaakte naam uit de line-up en deze oude helden had ik evenmin eerder gezien. Een zeker afbreukrisico zat erin, maar Bruce Dickinson was (met voldoende instrumentale stukken) goed bij stem en de rest van de band (inclusief nieuwe drummer) leverde eveneens. De band begreep dat het publiek niet op nummers van na 1992 zat te wachten en vooral de uitvoeringen van Phantom of the Opera, The Number of the Beast (die behoorlijk vroeg kwam), Powerslave en 2 Minutes to Midnight overtroffen elke verwachting. Fear of the Dark was een logische afsluiter geweest, maar hij werd nog gevolgd door Wasted Years, met een onherkenbaar ver-AxelF'd intro. Topoptreden... waarna ik het einde van Powerwolf niet meer gehaald heb.

Vrijdag
Omdat het dagprogramma me niet echt bekoorde, ben ik de dag begonnen met een fietstochtje naar de abdij van Averbode. Ook mooi. Er waren eigenlijk maar twee bands (in de avond) die ik echt wilde zien en die stelden beide niet teleur. Met een bezoek aan Blood Incantation stond ik er nu al moderner in dan vorig jaar; de mix tussen deathmetal en Floydiaans/Tangerine Dream-achtige spacy passages was live nog een stuk overdonderender dan op de plaat. Als je als band voor een uur gepland staat, maar je wilt alleen je laatste plaat, Absolute Elsewhere, integraal spelen, dan begin je toch gewoon een kwartiertje later? Aldus geschiedde. Het hoofdgerecht van de dag moest Opeth zijn, maar die had ik wel al eens in volwaardige concertvorm gezien en dan is zo'n festivaluurtje toch wat dunnetjes. Wel gewoon prima, maar met een forse nadruk op het laatste album en binnen dat uurtje ook nog een suf Damnation-nummer niet echt meer dan dat. De zeer degelijke coverband Meatallica in de afterparty maakte de dag af.

Zaterdag
De ogenschijnlijk weinig opzienbarende zaterdag begon voor mij met Vandenberg. De Graspopapp kwam met een brave bandbiografie, inclusief vermelding van Vandenberg's Moonkings en een recent album... waarna de band aankondigde dat ze vandaag een Whitesnake-show speelden. Beetje merkwaardig, maar ik zou er zomaar meer plezier aan beleefd kunnen hebben dan aan drie kwartier Vandenberg-in-naam met Burning Heart als afsluiter. Brutus heeft het tegenwoordig tot hoofdpodiumformaat geschopt en dat was een prettig uurtje. Verrassender was The Hu waarnaar ik mij heb laten meeslepen. De metal met (ook) traditionele Mongoolse instrumenten (en een fijne coverversie van Iron Maidens The Trooper) hoort tot de verrassingen van het festival. Ook de, op een metalfestival nogal relaxte dagafsluiter Nine Inch Nails kon mij beter bekoren dan verwacht. Van Rage Against the Machine-coverband Bulls on Parade hebben we het einde dan weer niet gehaald.

Zondag
Zondag moest de spectaculairste dag van het festival worden, maar met een paar ongelukkig tegenover elkaar geprogrammeerde bands viel dat wat tegen. Krokus viel van het programma door activiteiten buiten het festivalterrein, zodat Savatage het eerste optreden was dat ik vrijwel geheel meekreeg. Een nette show, waarin bleek dat ik toch niet zo veel van de band ken en dat de (wat mij betreft) ultieme bandklassieker (Gutter Ballet) tegenwoordig toch ook net een maatje trager gaat. Van een redelijk spelend Katatonia kreeg ik alleen het staartje mee. Forsaker leek de voor de hand liggende afsluiter; dat ze hier de microfoon nog niet goed in de mix hadden staan was toch wat jammer. Het hoofdgerecht van de dag was andermaal Judas Priest (waardoor Alcest uit het programma viel). Het was bijna even goed als vorig jaar...

Volgend jaar (wegens agendaconflict) geen Graspop voor mij, maar in deze vorm is het festival mij prima bevallen dit jaar.